आ त्वा विशन्त्वाशवः सोमास इन्द्र गिर्वणः ।

शं ते सन्तु प्रचेतसे ॥ 7 ॥

ஆ த்வா விசந்து ஆஷவ: சோமாஸ இந்திர கிர்வண: ।

ஷம் தே ஸந்து ப்ரசேதஸே ॥ 7 ॥

பொருள்:

आ ஆ – உள்ளே, நோக்கி, முழுமையாக நுழைந்து. வெளியிலிருந்து உள்ளார்ந்த உணர்வுக்குள் சக்தி நகரும் ஆரம்ப இயக்கம். மனத்தின் வெளிப்புற நிலையிலிருந்து உள்ளுணர்வுக்கு திரும்பும் மாற்றம்.

त्वा த்வா – உன்னை, உன் உள்ளார்ந்த சுயத்தை. வெளி உடலை அல்ல; மனிதனின் உண்மையான “சுய விழிப்பு” நிலையைக் குறிக்கும்.

विशन्तु விசந்து – நுழையட்டும், முழுவதும் பரவட்டும். சோம சக்திகள் மனம், உடல், அறிவு அனைத்திலும் முழுமையாக ஊடுருவுதல்.

आशवः ஆஷவ: – வேகமான செயல் சக்திகள்,  இயக்க ஆற்றல்கள். சோம்பலை அகற்றி மனிதனை செயலில் ஈடுபடுத்தும் உந்துசக்தி.

सोमासः சோமாஸ: – சோமத் துகள்கள், தூய ஆற்றல். மனதை தூய்மைப்படுத்தும், விழிப்புணர்வை உயர்த்தும் உள் ஆற்றல்.

इन्द्र இந்திர – இந்திரன், உள்ளார்ந்த ஜய சக்தி.ஆசை, கோபம், சோம்பல் போன்றவற்றை வெல்லும் சுய கட்டுப்பாட்டு மனம். உள்ளார்ந்த வெற்றியின் சின்னம்.

गिर्वणः கிர்வண: – அறிவை நேசிப்பவன், வேதவாக்கை விரும்புபவன் உண்மை, அறிவு, தியானம் ஆகியவற்றை விரும்பும் விழிப்பு மனநிலை.

शं ஷம் – அமைதி, நலம், சமநிலை. உடல்–மனம்–அறிவு மூன்றும் ஒரே சமநிலைக்கு வரும் நிலை.

ते தே – உனக்கு

सन्तु ஸந்து – நிலைத்திருக்கட்டும், அமையட்டும்.அமைதி மற்றும் விழிப்பு நிலை நிரந்தரமாக நிலைபெறுதல்.

प्रचेतसे ப்ரசேதஸே – உயர்ந்த விழிப்புணர்விற்கு / சுய அறிவிற்கு. “நான் யார்?”, “நான் ஏன் இருக்கிறேன்?” என்ற தொடர்ந்த சுய விழிப்பு நிலை.

விளக்கம்:

இந்த மந்திரம் வெளிப்படையாக இந்திரனை நோக்கி சொல்லப்பட்ட துதியாக இருந்தாலும், அதன் ஆழ்ந்த பொருள் மனிதனின் உள்ளார்ந்த மாற்றத்தைப் பற்றிய ஒரு தத்துவக் கட்டுரை போல விரிகிறது. இதில் வரும் “சோமாஸ்” எனப்படும் தூய்மையான ஆற்றலைக் குறிக்கிறது; அது மனித மனதைச் சுத்தப்படுத்தி, செயலாற்றும் சக்தியையும் விழிப்புணர்வையும் அதிகரிக்கும் ஒரு உள் சக்தி என்று பொருள் கொள்ளப்படுகிறது. இந்த மந்திரத்தின் மையக் கருத்து, மனிதனுக்குள் நல்லுணர்வு, செயல் சக்தி மற்றும் சுய விழிப்பு ஆகிய மூன்று நிலைகள் ஒரே நேரத்தில் வளர வேண்டும் என்பதாகும்.

இந்த மந்திரத்தில் “ஆ” என்ற சொல் ஒரு இயக்கத்தை குறிக்கிறது; அது வெளியில் இருந்து உள்ளுக்குள் செல்லும் ஆன்மிக நுழைவைச் சுட்டுகிறது. அதாவது மனிதன் வெளி உலக அனுபவத்திலிருந்து உள்ளுணர்வை நோக்கி திரும்பும் ஒரு மாற்றம் இங்கு தொடங்குகிறது. “த்வா” என்பது அந்த உள்ளிருக்கும் உணர்வை குறிக்கிறது; அது வெளிப்புற உடல் அல்ல, மனிதனின் உண்மையான சுயம். “விசந்து” என்ற சொல் அந்த சக்திகள் முழுமையாக நுழைந்து மனம், உடல் மற்றும் அறிவு முழுவதும் பரவ வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது. இவ்வாறு, சோம சக்திகள் மனிதனின் முழு இருப்பையும் ஆட்கொள்கின்றன.

“ஆஷவ:” என்ற சொல் செயலாற்றும் வேகமான சக்திகளை குறிக்கிறது; இது மனிதனை சோம்பலிலிருந்து விடுவித்து செயல்மிக்க நிலைக்கு கொண்டு செல்கிறது. சோம சக்தி உள்ளே வந்த மனிதன் செயலற்றவனாக இருக்க முடியாது; அவன் இயல்பாகவே செயலில் ஈடுபடுகிறான் என்று இந்த கருத்து சொல்கிறது. “இந்திர” என்பது வெளிப்புற தேவனை அல்ல, மனிதனின் உள்ளார்ந்த கட்டுப்பாட்டு சக்தியை குறிக்கிறது; ஆசை, கோபம், சோம்பல் போன்ற மனத் தடைகளை வெல்லும் சுய ஆளுமை இதுவாகும். அதனால் இந்திரன் என்பது மனிதன் தன்னைத் தானே வெல்லும் நிலையின் சின்னமாகும்.

“கிர்வண” என்ற சொல் அறிவை, உண்மையை மற்றும் வேதவாக்கை நேசிக்கும் மனநிலையை குறிக்கிறது; இது தியானமும் அறிவும் இணைந்த ஒரு விழிப்பு நிலையை பிரதிபலிக்கிறது. இப்படியான மனம் மட்டுமே சோம சக்தியை சரியாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியும் என்று இந்த மந்திரம் உணர்த்துகிறது. “சம்” என்பது முழுமையான அமைதியை குறிக்கிறது; அது உடல் ஆரோக்கியம், மன தெளிவு மற்றும் அறிவின் ஒளி ஆகிய மூன்றும் ஒன்றாக இணையும் நிலையாகும். “ப்ரசேதஸ்” என்பது மனிதனின் மிக உயர்ந்த விழிப்புணர்வு நிலை; அதாவது “நான் யார்?”, “என் வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்ன?” போன்ற அடிப்படை கேள்விகளுக்கு தெளிவாக விழிப்புணர்வு ஏற்படும் நிலை.

இந்த மந்திரத்தின் மொத்த தத்துவம் என்னவென்றால், மனிதனுள் தூய்மையான சக்திகள் நுழைந்து அவனை செயலாற்றும், அறிவு தேடும் மற்றும் விழிப்புணர்வுடன் வாழும் நிலைக்கு உயர்த்த வேண்டும் என்பதாகும். சோம சக்தி இல்லாத மனம் சோம்பல், குழப்பம் மற்றும் அஹங்காரம் நோக்கி செல்கிறது; ஆனால் சோமம் நிரம்பிய மனம் தெளிவு, செயல் மற்றும் அமைதி நோக்கி வளர்கிறது. அதனால் வாழ்க்கை “போகம்” அல்ல, “யோகம்” ஆக மாறுகிறது; அதாவது உணர்ச்சிகளின் கட்டுப்பாடற்ற ஓட்டம் அல்ல, விழிப்புணர்வுடன் கூடிய சமநிலை நிலை ஆகிறது. இதுவே இந்த மந்திரத்தின் அடிப்படை ஆன்மிக செய்தியாகும்.

முடிவுரை:

இந்த மந்திரத்தின் மையச் செய்தி மனிதனின் உள்ளார்ந்த மாற்றமே ஆகும். வெளிப்படையாக இது இந்திரனை நோக்கி செய்யப்பட்ட துதியாக இருந்தாலும், அதன் ஆழ்ந்த பொருள் மனித மனத்தின் தூய்மை, செயல் ஆற்றல் மற்றும் விழிப்புணர்வு வளர்ச்சி ஆகிய மூன்றையும் ஒரே நேரத்தில் வளர்க்கும் ஒரு ஆன்மிக வழிகாட்டுதலாக விரிகிறது. இதில் வரும் “சோமம்” என்பது உடலுக்கு வெளியான பொருள் அல்ல; அது மனதைச் சுத்தப்படுத்தி, எண்ணங்களை ஒழுங்குபடுத்தி, உள்ளார்ந்த ஒளியை அதிகரிக்கும் தூய ஆற்றலாகப் பொருள் கொள்ளப்படுகிறது. இந்த ஆற்றல் மனிதனுள் நுழையும் போது, அவன் சோம்பல், குழப்பம் மற்றும் அஹங்காரம் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டு செயல் மிக்க, தெளிவான மற்றும் சமநிலையுள்ள வாழ்க்கையை நோக்கி நகர்கிறான்.

இந்த மாற்றத்தின் மையத்தில் “இந்திரன்” எனப்படும் கருத்து மனிதனின் உள்ளார்ந்த கட்டுப்பாட்டு சக்தியை குறிக்கிறது. இது வெளிப்புற தெய்வத்தை அல்ல, ஆசை, கோபம், சோம்பல் போன்ற மனத் தடைகளை வென்று தன்னைத் தானே ஆளும் சுய வெற்றியின் நிலையை குறிக்கிறது. அதேபோல் “கிர்வண” என்பது அறிவை, உண்மையை மற்றும் தியானத்தை நேசிக்கும் விழிப்பு மனநிலையை குறிக்கிறது; இப்படியான மனமே சோம சக்தியை சரியாக ஏற்றுக்கொண்டு வளரச்செய்ய முடியும். “ப்ரசேதஸ்” என்பது மனிதனின் மிக உயர்ந்த நிலை; அதாவது தன்னைப் பற்றிய தொடர்ச்சியான சுய விழிப்பு—“நான் யார்?”, “என் நோக்கம் என்ன?” என்ற கேள்விகளுக்கான தெளிவான உள்ளுணர்வு ஆகும். இவ்வாறு செயல், அறிவு மற்றும் விழிப்பு ஆகியவை ஒருங்கிணைந்து மனிதனை உயர்த்துகின்றன.

முடிவாக, இந்த மந்திரம் கூறும் தத்துவம் மிகவும் தெளிவானது: மனிதன் தனது உள்ளார்ந்த சக்திகளை தூய்மைப்படுத்தி, செயல் ஆற்றலை வளர்த்து, அறிவை நேசித்து, விழிப்புணர்வுடன் வாழும் போது மட்டுமே உண்மையான அமைதி மற்றும் நிறைவு கிடைக்கும். இல்லையெனில் வாழ்க்கை குழப்பம், அஹங்காரம் மற்றும் சுயமயக்கத்தில் சிக்கி விடும். ஆனால் சோமம் போன்ற தூய ஆற்றல் மனதை நிரப்பும் போது வாழ்க்கை “போகம்” அல்ல, “யோகம்” ஆக மாறுகிறது—அதாவது கட்டுப்பாடற்ற அனுபவ ஓட்டம் அல்ல, விழிப்புணர்வுடன் கூடிய சமநிலை வாழ்க்கை. இதுவே இந்த மந்திரத்தின் இறுதி ஆன்மிக உண்மை மற்றும் மனித வளர்ச்சிக்கான வழிகாட்டுதலாகும்