यस्य संस्थे न वृण्वते हरी समत्सु शत्रवः ।

तस्मा इन्द्राय गायत || ४ ||

யஸ்ய ஸம்ஸ்தே ந வ்ருண்வதே ஹரி ஸமத்ஸு சத்ரவ: |

தஸ்மா இந்த்ராய காயதா || 4 ||

பொருள்:

यस्य யஸ்ய – எவருடைய, யாருடைய. இங்கு “யஸ்ய” என்பது இறைவனின் பாதுகாப்பில் உள்ள மனிதனை குறிக்கிறது. அதாவது, இறைவனை உள்ளத்தில் ஏற்றுக்கொண்ட ஒருவன்.

संस्थे ஸம்ஸ்தே – நிலையுறுதல், உள்ளத்தில் நிலைபெறுதல். இறைவன் வெறும் நினைவாக இல்லாமல், மனிதனின் இதயத்தில் நிலையாக குடிகொண்டிருப்பதை குறிக்கிறது. இது தியானம் மற்றும் பக்தியின் ஆழ்ந்த நிலை.

न ந – இல்லை, மறுப்பு. எதிர்மறை சக்திகள் (காமம், கோபம் போன்றவை) அங்கு செயல்பட முடியாது என்பதை வலியுறுத்துகிறது.

वृण्वते வ்ருண்வதே – தேர்ந்தெடுக்கின்றன, தாக்க வருகின்றன. மனத்தின் மீது தாக்குதல் செய்ய முயலும் எதிர்மறை சக்திகள் — ஆசை, கோபம், பொறாமை — இவை அனைத்தும் இங்கு குறிக்கப்படுகின்றன.

हरी ஹரி – இங்கு “ஹரி” = இந்திரியங்கள் (கண்கள், காதுகள் போன்ற உணர்வுகள்) அல்லது அவற்றின் இயக்க சக்தி. மனிதனின் புலன்கள் (இந்திரியங்கள்) தான் வெளி உலக ஆசைகளை நோக்கி இழுக்கும் காரணம். அவை கட்டுப்பாடின்றி இருந்தால் மனம் வீழ்ச்சி அடையும்.

समत्सु ஸமத்ஸு – போராட்டங்களில், ஆன்மிக யுத்தங்களில். இது வெளிப்புற போர் அல்ல; மனதுக்குள் நடக்கும் போராட்டம். ஆசை vs கட்டுப்பாடு; கோபம் vs அமைதி; அறியாமை vs ஞானம் இதையே “சமத்ஸு” என வேதம் குறிப்பிடுகிறது.

शत्रवः ஷத்ரவ: – எதிரிகள். வெளி எதிரிகள் அல்ல. மனதுக்குள் உள்ள எதிரிகள்: காமம், கோபம், பேராசை, அகங்காரம்,பொறாமை இவை மனிதனை உள்ளிருந்து அழிக்கும் சக்திகள்.

तस्मै தஸ்மை – அவருக்கு, அந்த இறைவனுக்கு. இத்தகைய பாதுகாப்பை அளிக்கும் பரம்பொருளை நோக்கி நன்றியுடன் திரும்ப வேண்டும்.

इन्द्राय இந்த்ராய – இந்திரனுக்கு (இங்கு = பரம்பொருள், உயர்ந்த சக்தி). இந்திரன் இங்கு ஒரு தெய்வம் மட்டுமல்ல; மனதை வெல்லும் உயர்ந்த ஆன்மிக சக்தியின் சின்னமாக உள்ளது. அதாவது — மனதை கட்டுப்படுத்தும் பரம்பொருள்.

गायत காயத – பாடுங்கள், புகழுங்கள். இறைவனை நினைவு கூர்வது மட்டுமல்ல; அவனை புகழ்ந்து வாழ்வதே மனத் தூய்மையின் வழி. நாமசங்கீர்த்தனம் மனதை சுத்தப்படுத்தும் சக்தியாக விளக்கப்படுகிறது.

விளக்கம்:

வேத மந்திரங்கள் மனிதனின் வெளிப்புற வாழ்க்கையை விட அவனின் உள்ளார்ந்த மனப்போராட்டத்தையே அதிகமாக ஆராய்கின்றன. மனிதனை உண்மையில் வெல்லுவது வெளி உலக எதிரிகள் அல்ல; அவனுடைய உள்ளத்திலே எழும் ஆசை, கோபம், அகங்காரம் போன்ற சக்திகளே என்பதை அவை தெளிவாக உணர்த்துகின்றன. இந்த மந்திரமும் அதே ஆன்மிக உண்மையை மிகச் சுருக்கமாகவும் ஆழமாகவும் வெளிப்படுத்துகிறது. இறைவன் மனிதனின் உள்ளத்தில் நிலைபெற்றால், அனைத்து மன எதிரிகளும் அழிந்து விடுகின்றன என்பதே இதன் மையக் கருத்தாகும்.

இந்த மந்திரத்தின் முதல் பகுதி “यस्य” என்பது “எவருடைய” என்று பொருள் தருகிறது. இங்கு அது இறைவனை உள்ளத்தில் ஏற்றுக்கொண்ட ஒருவனை குறிக்கிறது. அதாவது, பக்தி வெறும் வெளிப்புற சடங்காக இல்லாமல், இறைவன் மனதின் ஆழத்தில் நிலைபெறும் நிலையை அடைந்த மனிதன் என்பதே இதன் பொருள். மனிதன் இறைவனை வெளியில் தேடுவதை விட, அவனை உள்ளத்தில் நிலைநிறுத்தும் போது உண்மையான ஆன்மிக வாழ்க்கை தொடங்குகிறது.

“संस्थे” என்பது “நிலையாக குடிகொள்வது” என்று பொருள். இறைவன் ஒருமுறை நினைக்கப்பட்டு மறக்கப்படுவது அல்ல; அவன் மனிதனின் இதயத்தில் நிலையான இருப்பாக மாற வேண்டும். இதுவே தியானம் மற்றும் பக்தியின் உச்ச நிலை. இறைவன் மனதில் நிலைபெற்றால், அந்த மனம் தானாகவே சுத்தமாகிறது; அதன் எண்ணங்கள் உயர்வடைகின்றன.

“न” என்பது மறுப்பை குறிக்கும் சொல். இதன் மூலம் எதிர்மறை சக்திகளுக்கு அங்கு இடமில்லை என்பதைக் கூறுகிறது. மனித மனத்தில் இறை நினைவு நிலைபெற்றுவிட்டால், அங்கு காமம், கோபம், பேராசை போன்ற அழிக்கும் சக்திகளுக்கு வாய்ப்பு இல்லை என்பது இதன் பொருள்.

“वृण्वते” என்பது தாக்க முயற்சித்தல் அல்லது நெருங்குதல் என்ற பொருள் தருகிறது. மனித மனதை ஆட்கொள்ள முயலும் எதிர்மறை சக்திகள் இங்கு குறிக்கப்படுகின்றன. ஆசை, கோபம், பொறாமை, அகங்காரம் போன்றவை மனிதனை உள்ளிருந்து அழிக்கும் சக்திகளாக செயல்படுகின்றன. ஆனால் இறை நினைவு நிலைபெற்ற மனத்தில் அவை நுழைய முடியாது.

“हरी” என்பது இங்கு இந்திரியங்களையும் அவற்றின் இயக்க சக்தியையும் குறிக்கிறது. கண்கள், காதுகள், நாக்கு போன்ற புலன்கள் வெளி உலகத்தை நோக்கி மனதை இழுக்கும் காரணங்களாகும். அவை கட்டுப்பாடின்றி செயல்பட்டால் மனம் சிதறி வீழ்ச்சி அடையும். ஆனால் இறை நினைவு அந்த இந்திரியங்களை கட்டுப்படுத்தும் சக்தியாக மாறுகிறது.

“समत्सु” என்பது ஆன்மிக யுத்தங்களை குறிக்கிறது. இது வெளிப்புற போர் அல்ல; மனிதனின் உள்ளத்தில் தினமும் நடக்கும் போராட்டம். ஆசை மற்றும் கட்டுப்பாடு, கோபம் மற்றும் அமைதி, அறியாமை மற்றும் ஞானம் ஆகியவற்றின் இடையிலான மோதலே உண்மையான சமரம். இந்த உள்நிலைப் போராட்டத்தில் மனிதன் தன்னை வெல்ல வேண்டியுள்ளது.

“शत्रवः” என்பது எதிரிகளை குறிக்கிறது. இங்கு அது வெளி எதிரிகளை அல்ல, மனிதனின் உள்ளார்ந்த எதிரிகளை குறிக்கிறது. காமம், கோபம், பேராசை, அகங்காரம், பொறாமை போன்றவை மனிதனை உள்ளிருந்து அழிக்கும் சக்திகள். இவை தான் உண்மையான பகைவர்கள் என வேதம் அறிவுறுத்துகிறது.

மந்திரத்தின் இரண்டாம் பகுதியில் “तस्मा” மற்றும் “इन्द्राय” என்ற சொற்கள் வருகின்றன. “तस्मा” என்பது அந்த பாதுகாப்பை அளிக்கும் பரம்பொருளை நோக்கி திரும்ப வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது. “इन्द्राय” என்பது இங்கு இந்திரனை குறித்தாலும், உண்மையில் அது மனதை வெல்லும் உயர்ந்த தெய்வீக சக்தியின் சின்னமாக விளங்குகிறது. மனிதனின் மனத்தை கட்டுப்படுத்தி உயர்த்தும் பரம்பொருளே இங்கு இந்திரனாக குறிப்பிடப்படுகிறது.

“गायत” என்பது “பாடுங்கள், புகழுங்கள்” என்று பொருள் தருகிறது. இறைவனை நினைப்பது மட்டுமல்ல; அவனைப் புகழ்ந்து வாழ்வதே மனத் தூய்மையின் வழி என்று இது உணர்த்துகிறது. நாமஸ்மரணம் மற்றும் பக்திப் புகழ்ச்சி மனித மனதை தூய்மைப்படுத்தும் சக்தியாக செயல்படுகிறது.

இந்த மந்திரத்தின் ஒருங்கிணைந்த பொருள் என்னவெனில், எவருடைய உள்ளத்தில் இறைவன் நிலையாக குடிகொண்டிருக்கிறானோ, அந்த மனிதனை ஆசை, கோபம் போன்ற மன எதிரிகள் தாக்க முடியாது. அவன் உள்ளம் ஒரு பாதுகாக்கப்பட்ட தெய்வீக கோட்டையாக மாறுகிறது. ஆகவே அந்த பரம்பொருளை நினைத்து அவனைப் புகழ்ந்து வாழ்வதே மனிதனின் உள்ளார்ந்த வெற்றிக்கான வழியாகும்.

முடிவாக, இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. மனிதனை அழிப்பது வெளி உலகம் அல்ல; அவனுடைய உள்ளத்தில் எழும் எதிர்மறை உணர்வுகளே. ஆனால் இறைவன் மனதில் நிலைபெற்றுவிட்டால், அந்த எதிரிகள் தானாகவே மறைந்து விடுகின்றன. எனவே இறை நினைவே மனிதனின் மிக உயர்ந்த பாதுகாப்பும், உள்ளார்ந்த வெற்றிக்கும் அடிப்படையாகும் என்பதே இந்த மந்திரத்தின் சாரமான தத்துவமாகும்.

முடிவுரை:

இந்த மந்திரத்தின் சாரம் மனிதனின் உள்ளார்ந்த வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஆழ்ந்த உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. மனிதனை உண்மையில் வீழ்த்துவது வெளிப்புற எதிரிகள் அல்ல; அவனுடைய மனதில் எழும் ஆசை, கோபம், பேராசை, அகங்காரம் போன்ற எதிர்மறை சக்திகளே என்பதை இது தெளிவாக உணர்த்துகிறது. ஆனால் அந்த மனமே இறை நினைவால் நிரம்பி, இறைவன் அதில் நிலையாக குடிகொண்டுவிட்டால், அந்த எதிர்மறை சக்திகளுக்கு அங்கு இடமே இல்லை என்பதே இந்த மந்திரத்தின் மையக் கருத்தாகும்.

இறைவன் மனதில் நிலைபெறுவது வெறும் சிந்தனை அல்ல; அது மனிதனின் இந்திரியங்களை கட்டுப்படுத்தி, மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, வாழ்க்கையை உயர்ந்த திசையில் செலுத்தும் ஒரு ஆன்மிக மாற்றமாகும். இத்தகைய இறை நினைவு மனிதனின் உள்ளார்ந்த போராட்டத்தில் அவனுக்கு பாதுகாப்பாக இருந்து, அவனை தாழ்த்தும் அனைத்து சக்திகளையும் அழிக்கிறது. இதனால் மனம் அமைதியடைகிறது, புத்தி தெளிவடைகிறது, வாழ்க்கை ஒழுங்குபெறுகிறது.

இந்த மந்திரம் மேலும் கூறுவது, இறைவனை நினைப்பது மட்டும் போதாது; அவனைப் புகழ்ந்து, அவன் நாமத்தை உணர்வுடன் வாழ்வில் ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம் மனம் மேலும் தூய்மையடைகிறது. அப்போது மனிதன் தனது உணர்வுகளை வெல்லும் சக்தியை பெறுகிறான், வெளி உலகச் சூழ்நிலைகளால் அசையாத நிலைத்தன்மையை அடைகிறான்.

முடிவாக, இந்த மந்திரம் மனித வாழ்வின் உண்மையான பாதுகாப்பு வெளியில் இல்லை, உள்ளத்தில்தான் உள்ளது என்பதை அறிவுறுத்துகிறது. இறைவன் உள்ளத்தில் நிலைபெறும்போது, மனிதனின் அனைத்து உள்நிலை எதிரிகளும் அழிந்து, அவன் அமைதியும் வெற்றியும் நிறைந்த உயர்ந்த ஆன்மிக நிலையை அடைகிறான் என்பதே இந்த மந்திரத்தின் முழுமையான சாரமாகும்.