अस्य पीत्वा शतक्रतो घनो वृत्राणामभवः ।

प्रावो वाजेषु वाजिनम् ॥ ८ ॥

அஸ்ய பீத்வா ஷதக்ரதோ கனோ வ்ருத்ராணாமபவஃ ।

ப்ராவோ வாஜேஷு வாஜினம்  ॥ 8 ॥

பொருள்:

अस्य அஸ்ய –  இதன், இந்த சோமத்தின். இங்கு “அஸ்ய” என்பது தெய்வீகமான சோம சக்தியைச் சுட்டுகிறது. சோமம் என்பது வெறும் பானமல்ல; அது மனத் தூய்மை, ஆன்மிக உயிர்சக்தி, தெய்வீக ஆனந்தம் ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. மனிதன் உள்ளத்தில் எழும் சுத்தமான இறைநினைவு மற்றும் ஆன்மிக சக்தியே “சோமம்” எனப் பொருள்படும்.

पीत्वा பீத்வா – பருகி, ஏற்றுக்கொண்டு. தெய்வீக சோம சக்தியை உள்ளத்தில் ஏற்றுக்கொள்வதை இது குறிக்கிறது. இறைநினைவு, நாமஸ்மரணம், சாத்த்விக சிந்தனை ஆகியவற்றை மனதில் நிறுத்தும்போது, மனிதன் தன்னுள் ஆன்மிக வலிமையைப் பெறுகிறான். அந்த உள் சக்தியே மனவாசனைகளை வெல்ல உதவுகிறது.

शतक्रतो ஷதக்ரதோ – நூற்றாயிரம் செயல்களும் ஞானங்களும் உடைய இறைவா! “ஷத” என்பது எண்ணிலடங்காத என்பதை, “க்ரது” என்பது ஞானம், செயல் திறன், தீர்மான சக்தி ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. ஆகவே “ஷதக்ரது” என்பது எல்லா அறிவும் சக்தியும் உடைய பரமாத்மாவைக் குறிக்கிறது. மனிதனை உள்ளார்ந்த போராட்டங்களில் காக்கும் சக்தி இறைவனுக்கே உண்டு என்பதே இதன் கருத்து.

घनः கனஃ – அழிப்பவன், நாசம் செய்பவன். மனித மனத்தில் உள்ள காமம், கோபம், பேராசை, பொறாமை போன்ற இருள் சக்திகளை அழிப்பவனாக இறைவன் விளங்குகிறான். தெய்வீக சோம சக்தி எழும்பும்போது, இவ்வாசனைகள் குறைந்து மனம் சுத்தமடைகிறது.

वृत्राणाम् வ்ருத்ராணாம் – வ்ருத்திரர்களின், மறைக்கும் எதிரி சக்திகளின். “வ்ருத்திரன்” என்பது வெளிப்புற அசுரன் மட்டும் அல்ல; மனிதனின் ஞானத்தை மறைக்கும் உள் எதிரிகளைக் குறிக்கிறது. காமம், கோபம், மயக்கம், அகங்காரம் போன்றவை ஆன்மிக முன்னேற்றத்திற்கு தடையாக இருக்கும் “வ்ருத்திரங்கள்” ஆகும்.

अभवः அபவஃ – ஆனாய், விளங்கினாய். இறைவன் மனிதனின் உள்ளத்தில் செயல்பட்டு, அவனை காக்கும் சக்தியாக வெளிப்படுகிறான். தெய்வீக நினைவு மனத்தில் நிலைத்தால், அந்த சக்தி மனிதனை உள் இருளிலிருந்து மீட்டெடுக்கிறது.

प्रावः ப்ராவஃ – பாதுகாக்கிறாய், காப்பாற்றுகிறாய். இறைவன் தன்னிடம் சரணடைபவரை காக்கிறான். மனம் சுத்தமடைந்து சாத்த்விக நிலைக்கு வந்தபோது, அந்த மனிதனை இறை அருள் பாதுகாக்கிறது. இது ஆன்மிக பாதுகாப்பையும் உள் உறுதியையும் குறிக்கிறது.

वाजेषु வாஜேஷு – போராட்டங்களில், வாழ்க்கைப் போரில். மனித வாழ்க்கை ஒரு உள் யுத்தமாகும். நல்ல சிந்தனைகளுக்கும் தீய வாசனைகளுக்கும் இடையே இடையறாத போராட்டம் நடைபெறுகிறது. இந்த “வாஜ” என்பது வெளிப்புறப் போரை அல்ல; மனவாசனைகளுடன் நடைபெறும் ஆன்மிகப் போராட்டத்தை குறிக்கிறது.

वाजिनम् வாஜினம் – வலிமையுள்ளவன், சாத்த்விக உணவால் வளர்ந்தவன். சுத்தமான உணவு, சுத்தமான சிந்தனை, இறைநினைவு ஆகியவற்றால் மனமும் புத்தியும் தூய்மையடையும். இப்படிப்பட்ட மனிதனே “வாஜின்” எனப்படுகிறான். அவன் மனவாசனைகளை வென்று ஆன்மிக வெற்றியை அடைகிறான். “வாஜின்” என்பது உடல் வலிமை மட்டும் அல்ல; மனவலிமை மற்றும் ஆன்மிக வலிமையையும் குறிக்கிறது.

விளக்கம்:

இந்த வேத மந்திரம் மனிதனின் உள்ளார்ந்த ஆன்மிகப் போராட்டத்தையும், அதை வெல்ல உதவும் தெய்வீக சக்தியையும் ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது. வெளிப்படையாக இது சோமபானம், வ்ருத்திர நாசம் மற்றும் இறை பாதுகாப்பைப் பற்றிப் பேசினாலும், அதன் உள்ளார்ந்த தத்துவம் மனித மனத்தின் தூய்மையையும் ஆன்மிக உயர்வையும் குறிக்கிறது. மனிதன் தன்னுள் தெய்வீக உணர்வை ஏற்றுக்கொண்டால், அவனின் அறியாமை, காமம், கோபம், பேராசை போன்ற உள் எதிரிகள் அழிந்து, அவன் உயர்ந்த வாழ்க்கைப் பாதைக்கு முன்னேறுவான் என்பதே இந்த மந்திரத்தின் மையக் கருத்தாகும்.

மந்திரத்தின் முதல் சொல் “अस्य” தெய்வீகமான சோம சக்தியைச் சுட்டுகிறது. இந்த சோமம் வெளிப்புற பானமல்ல; அது மனித உள்ளத்தில் எழும் ஆன்மிக உயிர்சக்தி, மனத் தூய்மை மற்றும் இறை ஆனந்தத்தின் அடையாளமாகும். அடுத்து வரும் “पीत्वा” என்பது அந்த தெய்வீக சக்தியை உள்ளத்தில் ஏற்றுக்கொள்வதைக் குறிக்கிறது. இறைநினைவு, நாமஸ்மரணம், தியானம் மற்றும் சாத்த்விக சிந்தனை மூலம் மனிதன் தன்னுள் மறைந்திருக்கும் ஆன்மிக ஆற்றலை விழிப்பூட்டுகிறான். இந்த உள் சக்தியே அவனை மனவாசனைகளுக்கு எதிராக போராடும் வலிமையுடன் நிரப்புகிறது.

“शतक्रतो” என்ற சொல் எல்லையற்ற ஞானமும் சக்தியும் கொண்ட பரமாத்மாவைக் குறிக்கிறது. மனிதன் தனித்து தனது உள் எதிரிகளை வெல்ல முடியாது; இறை அருளும் தெய்வீக ஞானமும் அவனுக்கு அவசியம். அதனால் இறைவன் மனிதனின் உள்ளத்தில் செயல்பட்டு, அவனை பாதுகாக்கும் ஆன்மிக சக்தியாக விளங்குகிறான். “घनः वृत्राणाम्” என்பது மனிதனின் ஞானத்தை மறைக்கும் எதிரி சக்திகளை அழிப்பவனை குறிக்கிறது. இங்கு “வ்ருத்திரர்கள்” என்பது வெளிப்புற அசுரர்களை அல்ல; காமம், கோபம், மயக்கம், அகங்காரம், பொறாமை போன்ற மன இருள்களைக் குறிக்கிறது. தெய்வீக சோம சக்தி உள்ளத்தில் எழும்பும்போது, இந்த இருள் சக்திகள் மெதுவாக அழிந்து மனம் சுத்தமடைகிறது.

“प्रावः” என்பது இறைவன் பாதுகாப்பவன் என்பதை உணர்த்துகிறது. இறையை நினைத்து வாழும் மனிதனை தெய்வீக அருள் காக்கிறது. அவன் மனம் சாத்த்விக நிலையை அடையும்போது, அவனுக்கு உள்ளார்ந்த அமைதியும் உறுதியும் உருவாகின்றன. “वाजेषु” என்பது வாழ்க்கையின் போராட்டங்களை குறிக்கிறது. மனித வாழ்க்கை வெளிப்புற உலகத்துடனான போராட்டம் மட்டுமல்ல; அது மனத்தின் ஆசைகளுக்கும் உயர்ந்த சிந்தனைகளுக்கும் இடையே நடைபெறும் உள் யுத்தமாகும். இந்த ஆன்மிகப் போரில் வெற்றி பெற வேண்டுமானால், மனிதன் தன்னுள் உறுதியும் தூய்மையும் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

மந்திரத்தின் இறுதி சொல் “वाजिनम्” மிக ஆழ்ந்த தத்துவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. “வாஜின்” என்பது வலிமையுள்ளவன், சாத்த்விக உணவு மற்றும் தூய சிந்தனையால் வளர்ந்தவன் என்பதைக் குறிக்கிறது. சுத்தமான உணவு, சுத்தமான வாழ்க்கை, ஒழுக்கம், இறைநினைவு ஆகியவை மனிதனின் புத்தியையும் மனதையும் தூய்மையாக்குகின்றன. இப்படிப்பட்ட மனிதனே உண்மையான “வாஜின்” ஆகிறான். அவன் மனவாசனைகளை வென்று, ஆன்மிக வெற்றியை அடைகிறான். இந்த வெற்றி வெளிப்புற சாதனையை விட உயர்ந்தது; அது மன வெற்றி, ஆன்ம வெற்றி மற்றும் இறையருளுடன் ஒன்றுபடும் நிலையாகும்.

முடிவாக, இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையை ஒரு ஆன்மிகப் பயணமாகக் காட்டுகிறது. மனிதன் தன்னுள் தெய்வீக சோம சக்தியை ஏற்றுக்கொண்டு, இறைநினைவில் நிலைத்தால், அவனின் உள் எதிரிகள் அழிந்து விடுகின்றன. இறையருள் அவனை வாழ்க்கைப் போராட்டங்களில் காத்து, மனவலிமை மற்றும் ஆன்மிக ஒளியுடன் முன்னேற்றுகிறது. சாத்த்விக உணவு, தூய சிந்தனை மற்றும் இறைநம்பிக்கை மூலம் மனிதன் “வாஜின்” எனும் உயர்ந்த நிலையை அடைந்து, இறுதியில் ஆனந்தம், அமைதி மற்றும் பரமாத்ம ஒற்றுமையை அனுபவிக்கிறான். இந்த மந்திரம் மனிதனை வெளிப்புற வெற்றியை விட உள் வெற்றிக்கே வழிநடத்தும் ஆழ்ந்த ஆன்மிகப் போதனையாக விளங்குகிறது.

முடிவுரை:

இந்த வேத மந்திரம் மனித வாழ்வின் உண்மையான ஆன்மிகப் பொருளை ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது. “அஸ்ய பீத்வா” எனும் கருத்தின் மூலம், மனிதன் தெய்வீக சோம சக்தியை தன்னுள் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதைக் கூறுகிறது. இந்த சோமம் வெறும் பானமல்ல; அது மனத் தூய்மை, இறைநினைவு, ஆன்மிக உயிர்சக்தி மற்றும் உள்ளார்ந்த ஆனந்தத்தின் அடையாளமாகும். மனிதன் இறைநம்பிக்கையுடனும் சாத்த்விக சிந்தனையுடனும் வாழும்போது, அவனுள் மறைந்திருக்கும் தெய்வீக ஆற்றல் விழித்தெழுகிறது. அந்த சக்தியே அவனை உள் இருளிலிருந்து மீட்டு உயர்ந்த வாழ்விற்கு வழிநடத்துகிறது.

“வ்ருத்ராணாம் கனஃ” எனும் கருத்து, மனிதனின் உண்மையான எதிரிகள் வெளியில் அல்ல, அவனது உள்ளத்திலேயே இருப்பதை உணர்த்துகிறது. காமம், கோபம், பேராசை, அகங்காரம் போன்ற மனவாசனைகளே மனிதனின் ஞானத்தை மறைக்கும் வ்ருத்திரங்கள் ஆகும். இறை அருளும் தெய்வீக சோம சக்தியும் எழும்பும்போது, இத்தகைய இருள் சக்திகள் அழிந்து மனம் சுத்தமடைகிறது. இதனால் மனிதன் மனஅமைதி, தெளிவு மற்றும் உறுதியை அடைகிறான். வாழ்க்கை ஒரு ஆன்மிகப் போராட்டம் என்பதையும், அந்தப் போரில் வெற்றி பெற இறைநினைவு, ஒழுக்கம் மற்றும் தூய வாழ்க்கை அவசியம் என்பதையும் இந்த மந்திரம் வலியுறுத்துகிறது.

இறுதியாக, “வாஜினம்” என்ற சொல்லின் மூலம் இந்த மந்திரம் மனிதனை ஆன்மிக வலிமையுடையவனாக உருவாக்கும் பாதையை விளக்குகிறது. சுத்தமான உணவு, தூய சிந்தனை, நற்செயல் மற்றும் இறைநினைவு ஆகியவை மனிதனை மனவலிமை மற்றும் ஆன்மவலிமை கொண்டவராக மாற்றுகின்றன. இப்படிப்பட்ட மனிதனை இறையருள் பாதுகாத்து, வாழ்க்கைப் போராட்டங்களில் வெற்றியடையச் செய்கிறது. ஆகவே, இந்த மந்திரம் மனிதனை வெளிப்புற சாதனைகளுக்குப் பதிலாக உள் தூய்மை, ஆன்மிக உயர்வு மற்றும் பரமாத்ம ஒற்றுமை நோக்கி வழிநடத்தும் உயர்ந்த வேதப் போதனையாக விளங்குகிறது.