उत ब्रुवन्तु नो निदो निरन्यतश्चिदारत ।

दधाना इन्द्र इद्दुवः ॥ ५ ॥

உத ப்ருவந்து நோ நிதோ நிரன்யதஷ்சிதாரத ।

ததானா இந்த்ர இத் துவஃ ॥ 5 ॥

பொருள்:

उत உத – மேலும், அதோடு, இன்னும். இந்தச் சொல் முன் கூறப்பட்ட ஆன்மீக உபதேசத்துடன் இன்னொரு முக்கியமான நெறியை இணைக்கிறது. ஞானத்தைப் பெறுவதோடு மட்டுமல்லாமல், வாழ்வில் ஒழுக்கமும் நல்ல மொழிப்பயனும் அவசியம் என்பதை இது உணர்த்துகிறது. ஞானம் வளர வேண்டுமெனில் சொல், சிந்தனை, செயல் மூன்றும் தூய்மையாக இருக்க வேண்டும்.

ब्रुवन्तु ப்ருவந்து – பேசட்டும், கூறட்டும், உரைக்கட்டும். இங்கு இது மனிதன் பேசும் வார்த்தைகளை குறிக்கிறது. நல்ல சொற்கள், உண்மை, இனிமை, பயனுள்ள உரைகள் மட்டுமே பேசப்பட வேண்டும் என்பதே இதன் நோக்கம். வார்த்தைகள் மனத்தின் பிரதிபலிப்பு; நல்ல சொல் நல்ல உள்ளத்திலிருந்து வருகிறது.

नो நோ – எங்களால், நம்மிடம், எங்களுக்காக. இது ஒரு கூட்டு ஒழுக்க நெறியை குறிக்கிறது. சமூகமாக நல்ல வார்த்தைகளைப் பேசும் பண்பை வளர்க்க வேண்டும் என்பதைக் காட்டுகிறது. ஒன்றுபட்ட நல்ல சமூகம் நல்ல சொற்களால் உருவாகிறது.

निदः நிதஃ – நிந்தனை, குற்றச்சாட்டு, பழிசொல். இது பிறரைப் பற்றிய தீய பேச்சு, பழிசொல், இகழ்ச்சி போன்றவற்றைக் குறிக்கிறது. மனிதன் தனது நாவை கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்பதே இதன் உபதேசம். நிந்தனை மன அமைதியையும் ஆன்மீக வளர்ச்சியையும் கெடுக்கும்.

निरन्यतः நிரன்யதஃ – பிறவற்றிலிருந்து விலகி, தேவையற்றவற்றை நீக்கி, அற்ப செயல்களிலிருந்து வெளியேறி. இது பயனற்ற செயல்கள், வீண் பழக்கங்கள், கால விரயம் ஆகியவற்றிலிருந்து விலக வேண்டும் என்பதைக் கூறுகிறது. நேரத்தை வீணாக்குவது வாழ்க்கையை வீணாக்குவதாகும்.

चित् சித் – நிச்சயமாக, உறுதியாக, தெளிவாக.இது உறுதியான மனநிலையை குறிக்கிறது. ஆன்மீக வாழ்க்கை பாதியில் நிற்கக்கூடாது; உறுதியுடன் தொடர வேண்டும். உறுதியான மனமே உயர்ந்த இலக்கை அடையும்.

आरत ஆரத – விலகுங்கள், வெளியேறுங்கள், துறக்குங்கள். இது மனிதனை வீண் பேச்சு, சோம்பேறித்தனம், பயனற்ற பழக்கங்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து விலகச் செய்கிறது. துறப்பு இல்லாமல் உயர்வு இல்லை.

दधाना ததானா – தாங்கிக்கொண்டு, ஏந்தி, நிலைநிறுத்தி. இது மனதில் இறைசிந்தனையை நிலைநிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது. மனம் எதைத் தாங்குகிறதோ, வாழ்க்கை அதன்படி உருவாகிறது.

इन्द्रे இந்த்ரே – இந்திரனில், பரமாத்மாவில், இறைநிலையில். இங்கு “இந்த்ரே” என்பது பரம சக்தி அல்லது இறை உணர்வை குறிக்கிறது. மனதை இறைநிலைக்குள் நிலைநிறுத்த வேண்டும் என்பதே இதன் பொருள். இறைசிந்தனை மனதை உயர்விற்கு அழைத்துச் செல்கிறது.

इत् இத் – நிச்சயமாக, உண்மையாக, உறுதியாக. இது வலியுறுத்தும் சொல். இறைசிந்தனை மனித வாழ்க்கையில் உறுதியாக நிலை கொள்ள வேண்டும் என்பதைக் காட்டுகிறது. நிலைத்த ஆன்மீகப் பயிற்சி மனிதனை மாற்றுகிறது.

दुवः துவஃ – சேவை, பக்தி, இறைபணி. இது இறைவனை நினைத்து வாழும் வாழ்க்கையையும், பக்தி மற்றும் சேவை மனப்பான்மையையும் குறிக்கிறது. இறைசேவை மனிதனை அகந்தையிலிருந்து விடுவிக்கிறது.

விளக்கம்:

வேத மந்திரங்கள் மனித வாழ்க்கையை ஒழுக்கம், ஞானம் மற்றும் இறை உணர்வு நிறைந்த உயர்ந்த நிலைக்கு வழிநடத்தும் தெய்வீகப் போதனைகளாகும். இந்த மந்திரம், மனிதன் தனது சொல், சிந்தனை, செயல் ஆகியவற்றை தூய்மைப்படுத்தி, வீண் செயல்களிலி035ருந்து விலகி, இறைசிந்தனையுடன் வாழ வேண்டும் என்பதைக் கற்பிக்கிறது. இது வெறும் நல்லொழுக்க அறிவுரை மட்டுமல்ல; மாறாக, ஆன்மீக வளர்ச்சிக்குத் தேவையான உள்ளமைதியும் ஒழுக்கமும் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை உணர்த்தும் உயர்ந்த வாழ்க்கை நெறியாகும்.

இந்த மந்திரத்தின் தொடக்கச் சொல் “உத” என்பது முன் கூறப்பட்ட ஞானப் பாதையுடன் மேலும் ஒரு முக்கியமான ஒழுக்க நெறியை இணைக்கிறது. மனிதன் ஞானத்தைப் பெறுவது மட்டும் போதாது; அவன் பேசும் வார்த்தைகளும் தூய்மையாக இருக்க வேண்டும். “ப்ருவந்து” என்பது பேசுதல், உரைத்தல் என்பதைக் குறிக்கிறது. மனிதன் எப்போதும் உண்மை, இனிமை, பயனுள்ள சொற்கள் ஆகியவற்றையே பேச வேண்டும் என்பதே இதன் நோக்கம். “நோ நிதஃ” என்பது நிந்தனை, பழிசொல், இகழ்ச்சி போன்ற தீய பேச்சுகளைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்பதைக் காட்டுகிறது. பிறரைப் பற்றி தீய வார்த்தைகள் பேசுவது மன அமைதியையும் ஆன்மீக வளர்ச்சியையும் கெடுக்கும். ஆகவே, மனிதன் தனது நாவைக் கட்டுப்படுத்தி, நல்ல சொற்களையே பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதை இந்த மந்திரம் வலியுறுத்துகிறது.

“நிரன்யதஃ” மற்றும் “ஆரத” என்ற சொற்கள் மனிதனை பயனற்ற செயல்களிலிருந்து விலகச் செய்கின்றன. வீண் பேச்சு, சோம்பேறித்தனம், கால விரயம், பயனற்ற பழக்கங்கள் ஆகியவை மனித வாழ்க்கையை வீணாக்குகின்றன என்பதை இந்த மந்திரம் உணர்த்துகிறது. மனிதன் தனது நேரத்தையும் சக்தியையும் உயர்ந்த செயல்களுக்காக பயன்படுத்த வேண்டும். “சித்” என்பது உறுதியான மனநிலையை குறிக்கிறது. ஆன்மீக வாழ்க்கை பாதியில் நிற்கக் கூடாது; தெளிவான இலக்குடன் தொடர வேண்டும் என்பதே இதன் உபதேசமாகும். துறப்பு இல்லாமல் உயர்வு இல்லை; பயனற்றவற்றை விட்டு விலகினால்தான் மனிதன் உள்ளார்ந்த அமைதியையும் ஞானத்தையும் அடைய முடியும்.

“ததானா” என்பது மனதில் இறைசிந்தனையை நிலைநிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது. மனிதன் மனதில் எதை வைத்திருக்கிறானோ, அவனது வாழ்க்கையும் அதன்படி உருவாகிறது. “இந்த்ரே” என்பது இங்கு பரமாத்மா அல்லது இறைநிலையை குறிக்கிறது. மனதை இறை உணர்வில் நிலைநிறுத்தும்போது வாழ்க்கை உயர்ந்த அர்த்தத்தை அடைகிறது. “இத் துவஃ” என்பது இறைசேவை, பக்தி, இறைநினைவு ஆகியவற்றை உறுதியாக ஏற்றுக்கொண்டு வாழ வேண்டும் என்பதைக் கூறுகிறது. இறைசிந்தனை மனிதனை அகந்தையிலிருந்து விடுவித்து, அமைதி மற்றும் ஆனந்தம் நிறைந்த வாழ்விற்கு வழிநடத்துகிறது.

மொத்தத்தில், இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் முழுமையான ஒழுக்க நெறியை எடுத்துரைக்கிறது. நல்ல வார்த்தைகள் பேசுதல், நிந்தனையைத் தவிர்த்தல், நேரத்தை வீணாக்காமல் பயனுள்ள செயல்களில் ஈடுபடுதல், மனதை இறைசிந்தனையில் நிலைநிறுத்துதல், பக்தி மற்றும் சேவை மனப்பான்மையுடன் வாழுதல் ஆகியவை மனிதனை உயர்ந்த ஆன்மீக நிலைக்கு அழைத்துச் செல்லும் என்பதே இதன் மையக் கருத்தாகும். ஆகவே, சொல், சிந்தனை, செயல் ஆகிய அனைத்திலும் தூய்மையுடன் வாழ்ந்து, இறைநினைவை நிலைநிறுத்திக் கொள்வதே உயர்ந்த மனித   வாழ்க்கை என்பதை இந்த வேத மந்திரம் ஆழமாக உணர்த்துகிறது.

முடிவுரை:

இந்த வேத மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உயர்ந்த ஒழுக்க நெறியை மிக ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது. மனிதன் ஞானத்தை நாடுவதோடு மட்டுமல்லாமல், தனது சொல், சிந்தனை மற்றும் செயல் ஆகிய அனைத்திலும் தூய்மையை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதைக் கற்பிக்கிறது. நல்ல வார்த்தைகள் பேசுதல், உண்மையையும் இனிமையையும் காக்குதல், நிந்தனை மற்றும் பழிசொற்களைத் தவிர்த்தல் ஆகியவை மனிதனின் உள்ளத்தை அமைதியாகவும் தூய்மையாகவும் மாற்றுகின்றன. ஏனெனில் வார்த்தைகள் மனித மனத்தின் பிரதிபலிப்பாகும்; நல்ல உள்ளத்திலிருந்தே நல்ல சொற்கள் பிறக்கின்றன.

இந்த மந்திரம் மேலும் மனிதனை வீண் செயல்கள், சோம்பேறித்தனம், கால விரயம் மற்றும் பயனற்ற பழக்கங்களிலிருந்து விலகச் செய்கிறது. வாழ்க்கை மிகப் பொன்னானது என்பதால், அதை அர்த்தமுள்ள செயல்களிலும் ஆன்மீக முன்னேற்றத்திலும் செலவிட வேண்டும் என்பதை இது உணர்த்துகிறது. மன உறுதியுடனும் தெளிவான இலக்குடனும் வாழும் போது மட்டுமே மனிதன் உயர்ந்த ஞானத்தையும் உள்ளார்ந்த அமைதியையும் அடைய முடியும். துறப்பு மற்றும் கட்டுப்பாடு இல்லாமல் உண்மையான உயர்வு இல்லை என்பதையும் இந்த மந்திரம் வலியுறுத்துகிறது.

இறுதியாக, இந்த மந்திரம் மனிதனை இறைசிந்தனை, பக்தி மற்றும் சேவை நிறைந்த வாழ்க்கைக்குத் திசைமாற்றுகிறது. மனதை இறைநிலையில் நிலைநிறுத்தி வாழும் போது மனிதன் அகந்தையிலிருந்து விடுபட்டு, அமைதி மற்றும் ஆனந்தம் நிறைந்த வாழ்வை அடைகிறான். ஆகவே, நல்ல சொற்களைப் பேசிக் கொண்டு, வீண் பழக்கங்களைத் தவிர்த்து, இறைநினைவை மனதில் நிலைநிறுத்தி வாழ்வதே உண்மையான உயர்ந்த மனித வாழ்க்கை என்பதை இந்த வேத மந்திரம் ஆழமாக அறிவுறுத்துகிறது.