उप नः सवना गहि सोमस्य सोमपाः पिब ।

गोदा इद्रेवतो मदः ॥ २ ॥

உப ந: ஸவனா கஹி ஸோமஸ்ய ஸோமபாஃ பிப ।

கோதா இந்த்ரேவதோ மதஃ ॥ 2 ॥

பொருள்:

उप உப – அருகில்,  நெருக்கமாக,  அண்மித்து.  இங்கு “உப” என்பது இறைவனிடம் நெருங்குதல் அல்லது தெய்வீக நிலைக்கு மனதை அணைத்தல் என்பதைக் குறிக்கிறது. அதாவது: இறையை மனதில் அணுகுதல்,  நல்ல செயல்களில் ஈடுபடுதல்,  ஆன்மீக பாதைக்கு அருகாவது.

नः நஃ – எங்களுக்கு,  நம்மிடத்திற்கு,  நம்முடைய.  இது பக்தனின் கூட்டு பிரார்த்தனையை காட்டுகிறது. அதாவது: “எங்களை அருளால் காக்கவும்”  “எங்கள் வாழ்க்கையில் இறைநிலை வருக” என்பதைக் குறிக்கும்

सवना ஸவனா – யாகங்கள்,  வேள்விகள்,  அர்ப்பணிப்புகள். வேதத்தில் “ஸவனா” என்பது வெறும் அக்னி யாகம் அல்ல. அது:தர்மமான செயல்,  கடமை உணர்வு, பிறருக்காக செய்யும் நற்செயல்,  தன்னலமற்ற வாழ்க்கை  என்பதையும் குறிக்கிறது. வாழ்க்கையே ஒரு யாகமாக மாற வேண்டும்.

गहि கஹி –  வருக,  அணுகுக,  சேர்க. இது இறைவனை அழைக்கும் சொல். அதாவது: “எங்கள் உள்ளத்தில் நிலை கொள்ளுங்கள்” , “எங்கள் கர்மங்களில் தெய்வீக சக்தி வருக” என்பதை உணர்த்துகிறது.

सोमस्य ஸோமஸ்ய –  ஸோமத்தின், ஆனந்த அமுதத்தின். “ஸோமம்” என்பது வேதத்தில் பல அர்த்தங்கள் கொண்டது: தெய்வீக ஆனந்தம், ஞானம், உயிர்சக்தி, மன அமைதி. உயர்ந்த ஆனந்தம் வெளியில் இல்லை; உள்ளத்தில் உள்ளது.

सोमपाः ஸோமபாஃ – ஸோமத்தைப்பருகுபவன், ஆனந்தத்தை அனுபவிப்பவன்.  இங்கு இது மனித உயிரைக் குறிக்கிறது. அதாவது: உயிர்சக்தியை பாதுகாக்கும்வன்,  ஆன்மீக அறிவை ஏற்கத் தயாரானவன். உடல், மனம், அறிவு தூய்மையாக இருக்க வேண்டும்.

पिब பிப – பருகு,  ஏற்று,  அனுபவி. இங்கு “பிப” என்பது: ஞானத்தை உட்கொள்  தெய்வீக ஆனந்தத்தை அனுபவி, உயர்ந்த சிந்தனையை ஏற்று என்பதை குறிக்கிறது. மனிதன் இன்ப ஆசைகளை விட ஞான ஆனந்தத்தை அனுபவிக்க வேண்டும்.

गोदा கோதா – கோ = பசு / அறிவு / செல்வம்,  தா = கொடுப்பவன். தானம் செய்பவன், செல்வம் பகிர்பவன், அறிவு வழங்குபவன். வேதத்தில் “கோ” என்பது: பசு, ஒளி, அறிவு, செல்வம்  என்ற பல அர்த்தங்களை தருகிறது. பெற்றதை பகிர்ந்தால்தான் வாழ்க்கை புனிதமாகிறது.

इद् / इत् இத் –  நிச்சயமாக,  உண்மையாக,  உறுதியாக.  இது ஒரு வலியுறுத்தும் சொல். அதாவது: “இது உண்மையான சத்தியம்” என்பதை காட்டுகிறது.

रेवतः ரேவதஃ – செல்வமுள்ளவன், வளமிக்கவன்.  இது பொருள் செல்வம் மட்டும் அல்ல. அது: அறிவு,  நல்ல குணம்,  ஆன்மீக வளம், கருணை  என்பதையும் குறிக்கிறது.

मदः மதஃ – மகிழ்ச்சி,  ஆனந்தம்,  பரவசம். உண்மையான மகிழ்ச்சி: சேமிப்பதில் இல்லை,  பகிர்வதில் உள்ளது என்பதை இந்தச் சொல் உணர்த்துகிறது.

விளக்கம்:

இந்த வேத மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உன்னத ஆன்மீக நோக்கத்தை மிகச் சுருக்கமாகவும் ஆழமாகவும் எடுத்துரைக்கும் ஒரு அரிய வேத வாக்காகும். இது வெளிப்படையாக யாகம், ஸோமம், தெய்வ அழைப்பு போன்ற வேதச் சொற்களை கொண்டிருந்தாலும், அதன் உள்ளார்ந்த பொருள் மனிதனின் உள் மாற்றம், தர்ம வாழ்க்கை, பகிர்வு மனப்பான்மை, மற்றும் ஆனந்த நிலை ஆகியவற்றை நோக்கி வழிநடத்துகிறது.

இந்த மந்திரத்தின் முதல் சொல் “உப” என்பது “அருகில் வருதல்”, “நெருங்குதல்” என்ற பொருளை தருகிறது. ஆன்மீக ரீதியில் இது இறை உணர்வை நோக்கி மனதை அழைத்துச் செல்லும் அழைப்பாகும். மனிதன் வெளிப்புற உலகில் மட்டும் அலைந்து திரியாமல், தன்னுள் இருக்கும் தெய்வீக ஒளியை அணுக வேண்டும் என்பதையே இது உணர்த்துகிறது. “நஃ” என்பது “எங்களுக்கு”, “எம்மிடம்” என்று பொருள் தருகிறது. இதனால் இந்த மந்திரம் தனிப்பட்ட வேண்டுதல் அல்ல; மாறாக, எல்லோருக்குமான கூட்டுப் பிரார்த்தனையாக மாறுகிறது. “எங்கள் வாழ்க்கையில் தெய்வ அருள் நிலை கொள்ளட்டும்” என்ற பக்த உணர்வு இதில் ஒலிக்கிறது.

“ஸவனா” என்பது வேதத்தில் பொதுவாக யாகம் அல்லது வேள்வி என்று பொருள் கொள்ளப்பட்டாலும், அதன் ஆழ்ந்த பொருள் அதைவிட உயர்ந்தது. வாழ்க்கையே ஒரு யாகமாக மாற வேண்டும் என்பதே வேத சிந்தனை. தர்மமாக வாழ்வது, கடமையை நேர்மையுடன் செய்வது, பிறருக்காக தன்னலமின்றி உழைப்பது — இவையெல்லாம் “ஸவனா” என்ற சொல்லின் விரிவான ஆன்மீக வடிவங்களாகும். “கஹி” என்பது “வருக”, “அணுகுக” என்று பொருள் தருகிறது. அதாவது, “எங்கள் நற்செயல்களில் இறை சக்தி நிலை கொள்ளட்டும்” என்ற அழைப்பு இதில் உள்ளது.

“ஸோமஸ்ய” மற்றும் “ஸோமபாஃ” என்ற சொற்கள் இந்த மந்திரத்தின் மிக முக்கியமான ஆன்மீக அடையாளங்களாகும். வேதத்தில் “ஸோமம்” என்பது ஒரு திரவப் பொருள் மட்டும் அல்ல; அது ஆனந்தம், ஞானம், உயிர்சக்தி, மன அமைதி, மற்றும் பரமானந்த அனுபவம் ஆகியவற்றின் அடையாளமாகக் கருதப்படுகிறது. “ஸோமத்தைப் பருகுபவன்” என்ற பொருளைக் கொண்ட “ஸோமபாஃ” என்பது உயர்ந்த ஆன்மீக உணர்வை ஏற்கத் தயாரான மனிதனை குறிக்கிறது. இங்கு “பிப” — “பருகு”, “அனுபவி” — என்பது மனிதன் தற்காலிக இன்பங்களை விட, ஞானத்தின் ஆனந்தத்தை அனுபவிக்க வேண்டும் என்பதைக் கூறுகிறது. உண்மையான ஆனந்தம் வெளிப்புற பொருட்களில் இல்லை; அது உள்ளத்தின் தூய்மையிலும் ஞானத்திலும் உள்ளது என்பதே வேதத்தின் மையக் கருத்து.

அடுத்து வரும் “கோதா” என்ற சொல் மிகவும் ஆழமான தர்மப் பொருளை தருகிறது. “கோ” என்பது பசு, ஒளி, அறிவு, செல்வம் போன்ற பல அர்த்தங்களை தரும் வேதச் சொல். “தா” என்பது கொடுப்பவன். ஆகவே “கோதா” என்பது செல்வம் பகிர்பவன், அறிவு வழங்குபவன், பிறருக்காக வாழ்பவன் என்று பொருள் தருகிறது. பெற்றதை பகிர்ந்து வாழும் வாழ்க்கையே புனிதமானது என்பதை இது உணர்த்துகிறது. தனக்காக மட்டும் சேர்த்துக் கொள்வது அல்ல, பிறருக்கும் பயன்படும் வாழ்க்கை வாழ வேண்டும் என்பதே இதன் உபதேசம்.

“இத்” என்பது “உண்மையாக”, “நிச்சயமாக” என்ற வலியுறுத்தும் சொல். அதன்பின் வரும் “ரேவதஃ” என்பது வளமிக்கவன், செல்வமுள்ளவன் என்று பொருள் தருகிறது. ஆனால் இந்த செல்வம் வெறும் பொருள் செல்வம் அல்ல; அறிவு, நல்ல குணம், கருணை, ஆன்மீக வளம் ஆகியவற்றையும் குறிக்கிறது. இறுதியாக “மதஃ” என்பது ஆனந்தம், மகிழ்ச்சி, பரவசம் என்று பொருள் தருகிறது. உண்மையான மகிழ்ச்சி சேமிப்பதில் இல்லை; பகிர்வதில் உள்ளது என்ற உயர்ந்த சத்தியத்தை இது எடுத்துரைக்கிறது. மொத்தத்தில், இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கைக்கான மூன்று உயர்ந்த நெறிகளை எடுத்துரைக்கிறது:

(1)கோபத்தை கருணையால் வெல்ல வேண்டும்;

(2)காமத்தை அடக்கத்தால் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்;

(3)பேராசையை தானத்தால் நீக்க வேண்டும்.

இந்த மந்திரம் கூறும் வாழ்க்கை வழி மிகவும் எளிமையானதாயினும் ஆழ்ந்தது: நல்ல செயல்களில் ஈடுபடு. உள்ளார்ந்த ஞான ஆனந்தத்தை அனுபவி. பெற்றதை பிறருடன் பகிர்ந்து வாழ். இதுவே இந்த வேத மந்திரத்தின் உன்னத ஆன்மீகச் செய்தியாகும்.

முடிவுரை:

இந்த வேத மந்திரம் மனித வாழ்க்கையை வெறும் உடல் வாழ்வாக அல்லாது, ஆன்மீகப் பயணமாகக் காணச் செய்கிறது. “உப”, “ஸவனா”, “கஹி” போன்ற சொற்கள் மூலம் மனிதன் இறை உணர்வை நோக்கி நெருங்க வேண்டும், வாழ்க்கையை ஒரு யாகமாக மாற்ற வேண்டும், நற்செயல்களில் தெய்வீக நிலையை உணர வேண்டும் என்பதைக் கற்பிக்கிறது. மனிதன் செய்யும் ஒவ்வொரு தர்ம செயலும், ஒவ்வொரு கருணைச் செயலும்தான் உண்மையான வேள்வி என இந்த மந்திரம் உணர்த்துகிறது.

“ஸோமம்” மற்றும் “ஸோமபாஃ” என்ற கருத்துகள் மூலம் உண்மையான ஆனந்தம் வெளிப்புற இன்பங்களில் இல்லை; அது ஞானம், மன அமைதி, மற்றும் உள்ளார்ந்த தூய்மையில் உள்ளது என்பதை இந்த மந்திரம் எடுத்துரைக்கிறது. மனிதன் தற்காலிக ஆசைகளில் மூழ்காமல், உயர்ந்த சிந்தனையை ஏற்றுக் கொண்டு, உள்ளத்தின் அமைதியை அனுபவிக்க வேண்டும் என்பதே இதன் ஆழ்ந்த ஆன்மீகப் பொருள். உடல், மனம், அறிவு ஆகியவை தூய்மையாக இருக்கும் போது தான் வாழ்க்கை தெய்வீக ஒளியை உணரக் கூடியதாக மாறுகிறது.

மேலும் “கோதா”, “ரேவதஃ”, “மதஃ” போன்ற சொற்கள் மூலம் செல்வம் என்பது பொருள் வளம் மட்டும் அல்ல; அறிவு, கருணை, நல்ல குணம், பகிர்வு மனப்பான்மை ஆகியவையும் உண்மையான செல்வங்களாகும் என்பதை இந்த மந்திரம் வலியுறுத்துகிறது. பெற்றதை பிறருடன் பகிர்ந்து வாழ்வதே புனிதமான வாழ்க்கை என்றும், உண்மையான மகிழ்ச்சி சேர்ப்பதில் அல்ல பகிர்வதில் உள்ளது என்றும் இது அறிவுறுத்துகிறது. ஆகவே இந்த மந்திரம் மனிதனை கருணை, அடக்கம், தானம், ஞானம், ஆனந்தம் ஆகிய உயர்ந்த நெறிகளின் வழியாக முழுமையான மனிதனாக உயர்த்தும் வேத உபதேசமாக விளங்குகிறது.