स घा नो योग आ भुवत्स राये स पुरंध्याम् ।

गमद्वाजेभिरा स नः ॥ ३ ॥

ஸ க்ஹா நோ யோக ஆ புவத்ஸ் ராயே ஸ புரந்த்யாம் ।

கமத்வாஜேபிரா ஸ நஃ ॥ 3 ॥

பொருள் :

सः ஸ: – அவர், அந்த பரமன்,இறைவன். இங்கு “ஸ:” என்பது சாதாரண ஒரு தெய்வத்தை மட்டும் குறிக்கவில்லை. எல்லா சாதனைகளுக்கும் பின்னால் இருக்கும் பரம்பொருளைச் சுட்டுகிறது. மனிதன் முயற்சி செய்கிறான்; ஆனால் முயற்சி பலிக்க வேண்டுமெனில் அதற்குப் பின்னால் இயங்கும் தெய்வீக சக்தி தேவை. அந்த ஆதார சக்தியே “ஸ:”.

घा க்ஹா – நிச்சயமாக, உறுதியாக, ஐயமின்றி. இறைவனின் அருள் ஒரு சந்தேக விஷயம் அல்ல; அது நிச்சயமான ஆதாரம் என்பதை இது உணர்த்துகிறது. மனிதன் பல நேரங்களில் “எனக்கு உதவி கிடைக்குமா?” என்று அஞ்சுகிறான். வேதம் இங்கு “உறுதியாக அவன் துணை நிற்பான்” என்று நம்பிக்கையை விதைக்கிறது.

नः ந: – எங்களுக்கு, நமக்கு. வேதப் பிரார்த்தனைகள் தனநலத்தை மட்டும் நோக்காது. “எனக்கு” என்பதற்குப் பதிலாக “எங்களுக்கு” என்று கூறப்படுவது, சமுதாய நல எண்ணத்தைக் காட்டுகிறது. உண்மையான ஆன்மிகம் தனிமனித உயர்வை மட்டுமல்ல, பொதுநலத்தையும் விரும்புகிறது.

योगे யோகே – அடைதல், பெறுதல், இன்னும் கிடைக்காததைப் பெறுதல். இங்கு “யோகம்” என்பது தியான யோகம் என்ற அர்த்தத்தில் இல்லை. “அப்ராப்தஸ்ய ப்ராப்தி” — இன்னும் கிடைக்காத நன்மைகள் கிடைப்பது என்ற பொருள். அதாவது: வாழ்க்கைக்கு தேவையான பொருட்கள், அறிவு, நல்ல வாய்ப்புகள், ஆன்மிக முன்னேற்றம், மன அமைதி இவற்றை அடைய உதவும் தெய்வ அருளே “யோக”. வேதப் பார்வையில், மனித முயற்சிக்கு வெற்றி சேர்ப்பது இறையருள்.

आ ஆ – நம்மிடமே, அண்மைக்கு, அருகில். இறைவன் தொலைவில் இருக்கும் சக்தி அல்ல;அவன் நம் வாழ்வில் நெருக்கமாக வருகிறான் என்பதைக் குறிக்கிறது. இது பக்தனுக்கும் பரமனுக்கும் உள்ள உள்ளார்ந்த உறவை உணர்த்துகிறது.

भुवत् புவத் – ஆகட்டும், இருப்பானாக, துணையாக இருப்பவன். இறைவன் வெறும் சாட்சியாக இல்லை. அவன் செயலில் இறங்கும் அருள் சக்தி. வழி காட்டுபவன், பாதுகாப்பவன், உயர்த்துபவன், நிறைவு தருபவன். மனித வாழ்க்கையின் வளர்ச்சியில் “உள்ளுணர்வாக” இயங்கும் சக்தி இதுவே.

राये ராயே – செல்வத்திற்காக, வளத்திற்காக. வேதத்தில் “செல்வம்” என்பது பணம் மட்டும் அல்ல. அதில்: அறிவுச் செல்வம், நல்ல குணங்கள், ஆரோக்கியம், நல்ல சந்ததி, சமூக மரியாதை, ஆனந்தம், ஆன்மிக வளம் எல்லாமும் அடங்கும். இவற்றின் மூல ஆதாரம் இறைவன் என்பதே இங்கு கூறப்படுகிறது.

सः ஸ: – மீண்டும் வரும் “ஸ:” மூலம்: “அனைத்திற்கும் காரணம் ஒரே பரம்பொருள்” என்பதை வேதம் வலியுறுத்துகிறது.

पुरंध्याम् புரந்த்யாம் – பலவகை நிறைவூட்டும் புத்தி; பாதுகாக்கும் மற்றும் பூரணப்படுத்தும் மேம்பட்ட அறிவு. இது மிக ஆழமான சொல். “புரம்” = நிறைவு, வளம் “த்யா” = புத்தி, அறிவு. அதாவது: சரியான தீர்மானம் எடுக்கும் அறிவு, வாழ்க்கையை சமநிலையுடன் நடத்தும் புத்தி, செல்வம் வந்தாலும் அகங்காரம் வராத நிலை, தர்மத்தை உணரும் மனம்  இவை எல்லாம் “புரந்தி புத்தி”. வேதம் கூறுவது: செல்வம் மட்டும் போதாது; அதை நன்றாக நடத்தும் சுத்த புத்தியும் வேண்டும்.

गमत् கமத் – வரட்டும், வந்து சேரட்டும். இறை அருள் நிலையான ஓட்டமாக நமக்கு வந்து சேர வேண்டும் என்பதே இந்த வேண்டுதல். இது வெறும் பொருள் வேண்டுதல் அல்ல; அருளின் தொடர்ச்சியை வேண்டுதல்.

वाजेभिः வாஜேபிஃ – உயர்ந்த அன்னங்களுடன்; சக்தி தரும் சாத்த்விக உணவுகளுடன். வேதம் உணவையும் ஆன்மிகத்துடன் இணைக்கிறது. “எப்படிப்பட்ட உணவு, அப்படிப்பட்ட மனம்.” சாத்த்விகமான உணவு: மன அமைதியை வளர்க்கும், புத்தியைத் தூய்மைப்படுத்தும், ஆசை, கோபம் குறைக்கும், தியானத்துக்கு உதவும். ஆகவே இங்கு உணவு வெறும் உடல் ஊட்டம் அல்ல; அறிவு வளர்க்கும் தெய்வீக சாதனம்.

आ ஆ – எங்களிடம், நம்மை நோக்கி. அருள், அறிவு, வளம் — இவை அனைத்தும் மனித வாழ்க்கையில் நேரடியாக வெளிப்பட வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது.

स ஸ – அந்த இறைவன். மந்திரம் தொடக்கத்திலும் இறைவனைச் சொல்கிறது; முடிவிலும் அவனைத்தான் நினைக்கிறது. இதன் பொருள்: தொடக்கம் அவன், நடுவில் அவன் அருள், முடிவில் அவனிடமே சேர்தல்.

नः ந: – எங்களுக்கு. மனித வாழ்வின் அனைத்து முன்னேற்றங்களும் “எல்லோருக்கும் நன்மை” என்ற நோக்கில் இருக்க வேண்டும் என்பதே வேதக் கருத்து.

விளக்கம்:

வேத மந்திரங்கள் மனித வாழ்க்கையின் வெளிப்புற நலனையும், உள்புற ஆன்மிக உயர்வையும் ஒரே நேரத்தில் இணைத்து எடுத்துரைக்கும் அரிய ஞான நிதிகள் ஆகும். அவற்றில் ஒவ்வொரு சொல்லும் ஆழ்ந்த தத்துவத்தை உள்ளடக்கியதாக அமைகிறது. இந்த மந்திரமும் அவ்வகையில் மிக உயர்ந்த வாழ்க்கை நோக்கை உணர்த்தும் பிரார்த்தனையாகும். மனிதனுக்குத் தேவையான செல்வம், அறிவு, நல்லுணர்வு, சாத்த்விக வாழ்வு, இறையருள் ஆகிய அனைத்தும் பரம்பொருளிடமிருந்தே வருகின்றன என்பதை இந்த மந்திரம் மிகச் சுருக்கமாகவும், அதே நேரத்தில் ஆழமாகவும் எடுத்துரைக்கிறது.

மந்திரத்தின் தொடக்கத்தில் வரும் “सः” என்ற சொல் “அந்த பரமன்”, “அந்த இறைவன்” என்று பொருள் தருகிறது. இங்கு இறைவன் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவத்தை மட்டுமல்ல; எல்லா சாதனைகளுக்கும் பின்னால் செயல்படும் பரம்பொருள். மனிதன் முயற்சி செய்கிறான், சிந்திக்கிறான், உழைக்கிறான்; ஆனால் அவனுடைய முயற்சிக்கு வெற்றி சேர்க்கும் மறைமுக சக்தி இறையருளாகும். அந்த ஆதார சக்தியையே மந்திரம் முதலில் நினைவுகூர்கிறது.

அதனைத் தொடர்ந்து வரும் “घा” என்பது “நிச்சயமாக”, “உறுதியாக” என்ற அர்த்தம் தருகிறது. இறைவனின் அருள் என்பது சந்தேகப்பட வேண்டிய ஒன்று அல்ல; அது உறுதியான ஆதாரம் என்பதை இது உணர்த்துகிறது. வாழ்க்கையில் மனிதன் பல தடவைகள் அச்சத்திலும், நம்பிக்கை யின்மையிலும் விழுகிறான். “எனக்கு உதவி கிடைக்குமா?”, “என் முயற்சி பலிக்குமா?” என்று எண்ணுகிறான். அந்த மனநிலையை அகற்றி, “இறைவன் உறுதியாக துணை நிற்பான்” என்ற தெய்வ நம்பிக்கையை வேதம் இங்கு விதைக்கிறது.

“नः” என்பது “எங்களுக்கு” என்று பொருள். வேதப் பிரார்த்தனைகள் தனிநபர் நலனுக்காக மட்டும் அமைவதில்லை. “எனக்கு” என்று வேண்டாமல் “எங்களுக்கு” என்று வேண்டுவது, சமுதாய நலனையும், பொதுநல எண்ணத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது. உண்மையான ஆன்மிகம் என்பது தனிமனித உயர்வை மட்டும் நாடுவது அல்ல; அனைவரின் நலனையும் விரும்புவதாகும்.

“योगे” என்ற சொல் இங்கு மிக முக்கியமானது. பொதுவாக “யோகம்” என்றால் தியானம் அல்லது ஆன்மிக சாதனை என்று நினைக்கப்படலாம். ஆனால் இந்த மந்திரத்தில் “யோகம்” என்பது “அப்ராப்தஸ்ய ப்ராப்தி” — இன்னும் கிடைக்காததைப் பெறுதல் என்ற பொருளில் வருகிறது. வாழ்க்கையில் மனிதனுக்குத் தேவையான பொருள், அறிவு, நல்ல வாய்ப்புகள், மன அமைதி, ஆன்மிக முன்னேற்றம் போன்றவற்றை அடைய உதவும் தெய்வ அருளே இங்கு “யோகம்” என்று கூறப்படுகிறது. மனித முயற்சிக்கு வெற்றி சேர்ப்பது இறையருளே என்ற வேத சிந்தனை இங்கே வெளிப்படுகிறது.

“आ भुवत्” என்பது “நம்மிடமே வந்து துணையாக இருப்பானாக” என்ற பொருள் தருகிறது. இறைவன் தொலைவில் இருக்கும் ஒரு சக்தி அல்ல; மனித வாழ்வின் ஒவ்வொரு நிலையிலும் நெருக்கமாக இருந்து வழிநடத்தும் தெய்வீக ஆதாரம் என்பதே இதன் ஆழ்ந்த கருத்து. அவன் வெறும் சாட்சி அல்ல; வழி காட்டுபவன், பாதுகாப்பவன், உயர்த்துபவன், நிறைவு தருபவன்.

“राये” என்பது “செல்வத்திற்காக”, “வளத்திற்காக” என்று பொருள். ஆனால் வேதத்தில் செல்வம் என்பது பணம் மட்டுமல்ல. அறிவு, ஆரோக்கியம், நல்ல குணம், நல்ல குடும்பம், புகழ், மன அமைதி, ஆன்மிக வளம் ஆகிய அனைத்தும் உண்மையான செல்வங்களாகக் கருதப்படுகின்றன. இவை அனைத்திற்கும் மூல ஆதாரம் இறைவனே என்று மந்திரம் உணர்த்துகிறது.

அதன்பின் வரும் “पुरंध्याम्” என்பது மிக ஆழமான கருத்தை கொண்ட சொல். இது “பலவகையில் நிறைவு தரும் புத்தி” என்று பொருள் தருகிறது. செல்வம் கிடைத்தாலும் அதைச் சரியாகப் பயன்படுத்தும் அறிவு இல்லையெனில் அது அழிவுக்கே வழிவகுக்கும். ஆகவே செல்வத்துடன் சேர்ந்து தர்மத்தை உணரும் புத்தியும் வேண்டும். அகங்காரம் வராமல் தாழ்மையுடன் வாழும் மனநிலையும் வேண்டும். வாழ்க்கையை சமநிலையுடன் நடத்தும் விவேகமும் வேண்டும். இந்த உயர்ந்த சுத்த புத்தியே “புரந்தி புத்தி” என்று அழைக்கப்படுகிறது.

“गमत्” என்பது “வரட்டும்”, “வந்து சேரட்டும்” என்று பொருள். இறையருள் ஒரு தடவை மட்டும் கிடைப்பது அல்ல; அது இடையறாது நம் வாழ்க்கையில் பாய்ந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்பதே இந்த வேண்டுதல்.

“वाजेभिः” என்பது “சாத்த்விக அன்னங்களுடன்”, “உயர்ந்த உணவுகளுடன்” என்ற பொருளைக் குறிக்கிறது. வேதம் உணவையும் ஆன்மிகத்துடன் இணைக்கிறது. மனிதன் எப்படிப்பட்ட உணவை உட்கொள்கிறானோ, அவனுடைய மனமும் அதேபோல ஆகிறது என்ற சிந்தனை இங்கு உள்ளது. சுத்தமான சாத்த்விக உணவு மன அமைதியை வளர்க்கிறது, புத்தியைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது, ஆசை மற்றும் கோபத்தை குறைக்கிறது, தியானத்திற்கு உதவுகிறது. ஆகவே உணவு வெறும் உடல் வளர்ச்சிக்காக அல்ல; மனமும் அறிவும் சுத்தமடைய வேண்டிய தெய்வீக சாதனமாகவும் கருதப்படுகிறது.

இந்த மந்திரத்தின் முழு சாரம் என்னவெனில் — மனிதனின் வாழ்வில் தேவையான அனைத்திற்கும் இறைவனே ஆதாரம். அவன் அருளால் கிடைக்காதவை கிடைக்கின்றன; வாழ்க்கையில் வளம் பெருகுகிறது; அதே சமயம் அந்த வளத்தைத் தர்மமாக பயன்படுத்தும் புத்தியும் உருவாகிறது. சுத்தமான வாழ்வும், சாத்த்விக உணவும், தாழ்மையான மனநிலையும் மனிதனை முழுமை நோக்கி அழைத்துச் செல்கின்றன.

இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் மூன்று முக்கிய நிலைகளை எடுத்துரைக்கிறது:
முதலாவது “யோகம்” — தேவையானவற்றைப் பெறுதல்.
இரண்டாவது “ரயம்” — வளமான, நிறைவான வாழ்க்கை.
மூன்றாவது “புரந்தி புத்தி” — அந்த வளத்தை அகங்காரமின்றி தர்மமாக பயன்படுத்தும் அறிவு.

வேதத்தின் பார்வையில் செல்வம் மட்டும் போதாது; அறிவும் மட்டும் போதாது. இரண்டும் இறையருளுடன் சேரும்போதுதான் மனித வாழ்க்கை பூரணமாகிறது. இந்த மந்திரம் அதே பூரண வாழ்வின் ரகசியத்தை மிகச் சுருக்கமாகவும், மிக ஆழமாகவும் நமக்கு உணர்த்துகிறது.

முடிவுரை:

இந்த வேத மந்திரத்தின் சாரமும் அதன் விளக்கமும் மனித வாழ்க்கையின் முழுமை பற்றிய ஒரு தெளிவான தத்துவப் பார்வையை வழங்குகிறது. மனிதன் தனது முயற்சியால் மட்டுமே அனைத்தையும் அடைய முடியும் என்ற எண்ணத்தை இந்த மந்திரம் மறுத்து, அந்த முயற்சிக்கு வெற்றியும் நிறைவும் அளிப்பது பரம்பொருளின் அருளே என்பதை உறுதியாக நிலைநாட்டுகிறது. வாழ்க்கையில் கிடைக்காதவற்றை அடையும் “யோகம்”, பொருளாதாரமும் வாழ்வியல் வளமும் நிறைந்த “ரயம்”, மற்றும் அவற்றை சரியான பாதையில் பயன்படுத்தும் உயர்ந்த “புரந்தி புத்தி” ஆகிய அனைத்தும் இறையருளின் வெளிப்பாடாகவே இங்கு விளக்கப்படுகின்றன.

செல்வம், அறிவு, வாய்ப்பு, உடல்நலம், மன அமைதி போன்ற அனைத்தும் தனித்தனியான இலக்குகள் அல்ல; அவை அனைத்தும் ஒரே பரம்பொருளின் அருளால் இணைந்த முழுமையான வாழ்க்கை அனுபவமாகவே அமைகின்றன. ஆனால் அந்த வளம் கிடைத்த பிறகும் மனிதன் அகங்காரத்தில் விழாமல், தர்மத்தை உணரும் சுத்த புத்தியுடன் வாழ வேண்டும் என்ற உயர்ந்த நெறியையும் இந்த மந்திரம் வலியுறுத்துகிறது. சாத்த்விக உணவும், தூய வாழ்க்கை முறையும், சமுதாய நல நோக்கமும் இந்த உயர்ந்த புத்தியை வளர்க்கும் அடிப்படைகளாக காட்டப்படுகின்றன.

இறுதியாக, இந்த மந்திரம் மனித வாழ்வின் உண்மையான நோக்கம் செல்வத்தை சேர்ப்பது மட்டும் அல்ல, அந்த செல்வத்தை தாழ்மையுடனும் விவேகத்துடனும் பயன்படுத்தி, இறையருளை உணர்ந்து வாழ்வதே என்பதை உணர்த்துகிறது. அனைத்திற்கும் ஆதாரமாக இறைவனை ஏற்றுக்கொண்டு, அவன் அருளுடன் கூடிய அறிவும் வளமும் இணையும் போதே மனித வாழ்க்கை முழுமை பெறுகிறது என்பதே இந்த மந்திரத்தின் மையக் கருத்தாகும்.