अग्निर्होता कविक्रतुः सत्यश्चित्रश्रवस्तमः ।                                                                          

 देवो देवेभिरा गमत् ॥                                                                  

அக்னிர் ஹோதா கவிக்ரது: ஸத்யஸ் சித்ரஸ்ரவஸ்தம: |            

தேவோ தேவேபிர் ஆ கமாத் || 5 ||

பொருள்:

अग्निः அக்னிஃ – அக்னி / இறைவன் / தெய்வீக ஒளி; இங்கு “அக்னி” என்பது வெறும் நெருப்பு அல்ல. அது: பரம்பொருள், உலகை இயக்கும் இறைசக்தி, அனைத்திற்கும் உயிரூட்டும் தெய்வீக ஒளி, மனித உள்ளத்தை விழிப்புறச் செய்யும் ஞான சக்தி ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. அனைத்து யஜ்ஞங்களுக்கும், நல்ல செயல்களுக்கும் அடிப்படை சக்தி இறைவனே என்பதை இந்தச் சொல் உணர்த்துகிறது.

होता ஹோதா – யாகத்தை நடத்துபவன் / அர்ப்பணிப்பை ஏற்றுக்கொள்பவன்; உலகில் மனிதன் யஜ்ஞம் செய்கிறான் என்று தோன்றினாலும், உண்மையில் எல்லா யஜ்ஞங்களையும் நடத்துபவன் இறைவனே. மனிதன்: ஒரு கருவி,   ஒரு சாதனம் மட்டுமே. சிருஷ்டி எனும் பெரிய யஜ்ஞத்தின் உண்மையான “ஹோதா” பரம்பொருளே.

कविक्रतुः கவிக்ரதுஃ – கவி = தூரதரிசி / அனைத்தையும் அறிந்தவன்
க்ரது = செயல் சக்தி / சிந்தனை வல்லமை; “கவிக்ரது” என்பது: அனைத்தையும் ஆழமாக அறிந்து, குறையில்லாமல் செயற்படுகிறவன் என்பதைக் குறிக்கிறது. இறைவன்: கடந்தகாலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம்  அனைத்தையும் அறிந்தவன். அதனால் அவனுடைய சிருஷ்டியில் உண்மையில் குறை இல்லை. மனித அறிவு குறைவால் சில விஷயங்கள் பயனற்றதாக அல்லது துன்பமானதாகத் தோன்றலாம். ஆனால் அறிவு வளர வளர பிரபஞ்சத்தின் ஒழுங்கும் முழுமையும் நமக்குப் புரியும்.

सत्यः ஸத்யஃ – சத்தியமானவன் / உண்மையானவன்; இறைவன்: மாறாத உண்மை, நித்திய சத்தியம், பொய்யற்ற பரம்பொருள். மேலும்: “சத்ஸு பவ:” — நல்லோரின் உள்ளத்தில் வாழ்பவன் என்ற பொருளும் உண்டு. இறைவன் எல்லா இடங்களிலும் இருந்தாலும், தூய மனமுடையவர்களின் இதயத்தில் தெளிவாக வெளிப்படுகிறான்.

चित्रश्रवस्तमः சித்ரஶ்ரவஸ்தமஃ – அற்புதமான புகழுடையவன் / அதிசயமான ஞானமுடையவன்; “சித்ர” = அதிசயம், அற்புதம், “ஶ்ரவஸ்” = புகழ் / ஞானம்;  இறைவன்: வேத ஞானத்தின் மூலாதாரம், அனைத்தறிவின் ஆதாரம்,  மனித உள்ளத்தை ஒளிரச் செய்பவன். அவன் வெளிப்புற முயற்சி இல்லாமலே தூய இதயங்களில் ஞானத்தைப் பிரகாசிக்கச் செய்கிறான். அதனால் அவன்: மிகுந்த புகழுடையவன்,  எல்லையற்ற ஞானத்தின் ஆதாரம்.

देवः தேவஃ –  தெய்வீக ஒளியுடையவன் / திவ்யகுணங்களின் ஆதாரம் “தேவ” என்பது: ஒளி,  தெய்வீக குணம், பரிசுத்தம், கருணை, சத்தியம் ஆகியவற்றின் மையம். இறைவன் எல்லா திவ்ய குணங்களின் நிறைவு.

देवेभिः தேவேபிஃ – தேவர்களுடன் / தெய்வீக குணங்களுடன்; இங்கு “தேவர்கள்” என்பது: தெய்வீக பண்புகள்,  நல்ல குணங்கள், சத்தியம், கருணை, தியாகம், ஒழுக்கம்  ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. மனிதனின் உள்ளத்தில் இறைவன் குடியிருக்கும்போது இந்த தெய்வீக குணங்கள் தானாக வெளிப்படும். மேலும்: தெய்வீக குணங்களின் மூலம் தான் இறைவனை அடைய முடியும் என்ற ஆழ்ந்த பொருளும் இதில் உள்ளது.

आ गमत् ஆ கமத் – வரட்டும் / வந்து சேரட்டும்; இது ஒரு பிரார்த்தனை. “இறைவனே! தெய்வீக குணங்களுடன் எங்கள் உள்ளத்தில் வந்து தங்குவாயாக!” என்பதே இதன் உணர்வு. மனிதன்: நல்ல குணங்களை வளர்த்தால், மனதை தூய்மைப்படுத்தினால், தெய்வீக வாழ்வு வாழ்ந்தால்,  இறைவன் அவனுடைய உள்ளத்தில் வெளிப்படுகிறான்.

விளக்கம்:

இந்த வேத மந்திரம் பரம்பொருளின் தெய்வீக இயல்பையும், உலகில் நடைபெறும் அனைத்துச் செயல்களுக்கும் பின்னால் இருக்கும் இறைசக்தியையும் ஆழமாக விளக்குகிறது. மனிதன் உலகில் பல செயல்களைச் செய்கிறான் என்று தோன்றினாலும், உண்மையில் அனைத்தையும் இயக்கும் ஆதார சக்தி இறைவனே என்பதை இந்த மந்திரம் உணர்த்துகிறது. “அக்னி” எனப் போற்றப்படும் இந்த இறைசக்தி வெறும் வெளிப்புற நெருப்பல்ல; அது உலகை இயக்கும் ஞானஒளி, உயிர்களை விழிப்புறச் செய்யும் பரம்பொருளின் அருள், மனித உள்ளத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும் தெய்வீக சக்தி ஆகும்.

மந்திரத்தின் முதல் சொல் “அக்னிஃ” — இறைவன் அனைத்துச் செயல்களுக்கும் உயிரூட்டும் சக்தி என்பதைக் குறிக்கிறது. உலகில் நடைபெறும் ஒவ்வொரு நல்ல செயலும், ஒவ்வொரு யஜ்ஞமும், ஒவ்வொரு தர்ம முயற்சியும் இறைஅருளால் மட்டுமே நடைபெறுகின்றன. இதைத் தொடர்ந்து வரும் “ஹோதா” என்ற சொல் மேலும் தெளிவுபடுத்துகிறது. யாகத்தை நடத்துபவன், அர்ப்பணிப்பை ஏற்றுக்கொள்பவன், யஜ்ஞத்தின் உண்மையான செயற்பாட்டாளர் — அவனே இறைவன். மனிதன் ஒரு கருவி மட்டுமே. சிருஷ்டி எனும் பேரியக்கத்தின் உண்மையான “ஹோதா” பரம்பொருளே.

“கவிக்ரது” என்ற சொல் இறைவனின் பரிபூரண ஞானத்தையும் செயல் வல்லமையையும் வெளிப்படுத்துகிறது. “கவி” என்பது அனைத்தையும் தாண்டி பார்க்கும் தூரதரிசியை குறிக்கிறது; “க்ரது” என்பது செயலாற்றும் சக்தியை குறிக்கிறது. இறைவன் கடந்தகாலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் அனைத்தையும் அறிந்தவன். ஆகையால் அவனுடைய சிருஷ்டியில் உண்மையில் குறை இல்லை. மனித அறிவு குறைவால் உலகில் சில நிகழ்வுகள் நமக்கு துன்பமாகவோ பயனற்றதாகவோ தோன்றலாம். இயற்கை பேரழிவுகள், உடலின் சில அமைப்புகள், சில உயிரினங்களின் இருப்பு போன்றவை சில சமயம் புரியாதவையாக இருக்கலாம். ஆனால் அறிவு வளர வளர பிரபஞ்சத்தின் ஒழுங்கும், அதன் பின்னுள்ள ஆழ்ந்த நோக்கமும் மனிதனுக்கு புரியத் தொடங்குகிறது. அதனால் வேதம் — இந்த சிருஷ்டி முழுமையானது — என்று அறிவிக்கிறது.

அடுத்து வரும் “ஸத்யஃ” என்ற சொல் இறைவனின் சத்திய இயல்பை எடுத்துரைக்கிறது. இறைவன் மாறாத உண்மை; நித்தியமான சத்தியம். உலகில் அனைத்தும் மாறினாலும், இறைசத்தியம் மட்டும் நிலைத்திருக்கிறது. மேலும் “சத்ஸு பவ:” என்ற பொருளில், நல்லோரின் இதயத்தில் இறைவன் தெளிவாக வெளிப்படுகிறான். இறைவன் எல்லா இடங்களிலும் இருந்தாலும், தூய்மையான மனதுடையவர்களின் உள்ளத்தில் அவனது ஒளி அதிகமாகப் பிரகாசிக்கிறது.

“சித்ரஶ்ரவஸ்தமஃ” என்ற சொல் இறைவனின் அதிசயமான ஞானத்தையும் புகழையும் குறிக்கிறது. வேத ஞானத்தின் மூலாதாரம் அவனே. மனிதனின் உள்ளத்தில் ஞானத்தை எழுப்பும் சக்தியும் அவனே. வெளிப்புற முயற்சி இல்லாமலே, தூய்மையான இதயங்களில் அவன் ஞானஒளியைப் பிரகாசிக்கச் செய்கிறான். எல்லையற்ற அறிவின் ஆதாரம் பரம்பொருளே என்பதையும் இந்த மந்திரம் உணர்த்துகிறது.

“தேவஃ” என்பது தெய்வீக ஒளி, பரிசுத்தம், கருணை, சத்தியம் போன்ற அனைத்துத் திவ்ய குணங்களின் மையமாகிய இறைவனை குறிக்கிறது. “தேவேபிஃ” என்ற சொல் இந்த தெய்வீக குணங்களின் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துரைக்கிறது. இங்கு “தேவர்கள்” என்பது வெறும் விண்ணுலக தெய்வங்களை மட்டும் குறிக்கவில்லை; மாறாக சத்தியம், தியாகம், கருணை, ஒழுக்கம், அன்பு போன்ற தெய்வீக பண்புகளை குறிக்கிறது. மனிதன் தன் வாழ்க்கையில் இந்த திவ்ய குணங்களை வளர்த்துக் கொண்டால், இறைவன் அவனுடைய உள்ளத்தில் வெளிப்படத் தொடங்குகிறான்.

மந்திரத்தின் இறுதிப் பகுதியான “ஆ கமத்” என்பது ஒரு ஆழ்ந்த பிரார்த்தனை. “இறைவனே! தெய்வீக குணங்களுடன் எங்கள் உள்ளத்தில் வந்து தங்குவாயாக!” என்பதே இதன் உணர்வு. மனிதன் மனதைத் தூய்மைப்படுத்தி, நல்ல குணங்களை வளர்த்து, தர்மவாழ்வு வாழும்போது, அவன் இறைவனுக்கு அருகில் செல்கிறான். வாழ்க்கை மெதுவாக தெய்வீக ஒளியால் நிரம்புகிறது.

இந்த மந்திரம் நமக்குக் கூறும் மிகப் பெரிய உண்மை என்னவெனில், இறைவன் உலகிற்கு வெளியே எங்கோ தனியாக இல்லை; அவன் அனைத்துச் செயல்களிலும், அனைத்துயிர்களிலும், ஒவ்வொரு நல்ல எண்ணத்திலும் செயல்பட்டு கொண்டிருக்கிறான். மனிதன் அகந்தையை விட்டு, தெய்வீக குணங்களை வளர்த்துக் கொண்டால், அவனுடைய உள்ளமே இறைவன் குடியிருக்கும் ஆலயமாக மாறுகிறது.

முடிவுரை:

இந்த வேத மந்திரம் பரம்பொருளின் தெய்வீக இயல்பையும், மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான ஆன்மிக நோக்கத்தையும் ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது. உலகில் நடைபெறும் அனைத்துச் செயல்களுக்கும் பின்னால் செயல்படுவது இறைவனின் அருள்சக்தியே என்பதை இது உணர்த்துகிறது. மனிதன் செய்கிறான் என்று தோன்றினாலும், உண்மையில் அவன் ஒரு கருவி மட்டுமே; யஜ்ஞத்தின் உண்மையான நடத்துபவன் இறைவனே.

இறைவன் “கவிக்ரது” — அனைத்தையும் அறிந்து குறையின்றி செயல்படுகிற பரிபூரண ஞானசக்தி. மனித அறிவு குறைவால் உலகில் சில குறைகள் இருப்பது போலத் தோன்றினாலும், உண்மையில் இறைசிருஷ்டி முழுமையான ஒழுங்கும் ஆழ்ந்த நோக்கமும் கொண்டது. அறிவு வளர வளர அந்த பரிபூரணத்தை மனிதன் உணரத் தொடங்குகிறான்.

இறைவன் சத்திய வடிவம்; தூய்மையான இதயங்களில் வெளிப்படுகிறவன். அவனே எல்லையற்ற ஞானத்தின் மூலாதாரம். மனிதன் மனதைப் பரிசுத்தப்படுத்தி, சத்தியம், கருணை, தியாகம், ஒழுக்கம் போன்ற தெய்வீக குணங்களை வளர்த்துக் கொண்டால், அவனுடைய உள்ளத்தில் இறையொளி தானாக வெளிப்படும். தெய்வீக குணங்களே இறைவனை அடையும் பாதை என்பதை இந்த மந்திரம் தெளிவாக உணர்த்துகிறது.

இந்த மந்திரம் நமக்குக் கற்பிப்பது:

இறைவனை அடைவது வெளிப்புற சடங்குகளால் மட்டும் அல்ல; தெய்வீக குணங்களால் நிரம்பிய உள்ளத்தை உருவாக்குவதன் மூலமே.

மனிதன் அகந்தையை விட்டுவிட்டு, தன்னை இறைவனின் கருவி என உணர்ந்து, நல்ல குணங்களோடு வாழும்போது அவனுடைய வாழ்க்கை தெய்வீகமாக மாறுகிறது. அப்போது உள்ளம் ஒளிர்கிறது, ஞானம் மலர்கிறது, வாழ்க்கை அமைதியுடனும் அர்த்தமுடனும் நிறைகிறது.