त्वां स्तोमा अवीवृधन्त्वामुक्था शतक्रतो ।

त्वां वर्धन्तु नो गिरः ॥ ८ ॥

த்வாம் ஸ்தோமா அவீவ்ருதந்த்வாம் உக்தாஃ ஷதக்ரதோ ।

த்வாம் வர்தந்து நோ கிரஃ ॥ 8 ॥

பொருள்:

त्वां த்வாம் – உன்னை, உனையே. இது இறைவனை நோக்கிய நேரடி சுய ஒப்படைப்பு. ஆன்மிகத்தில் இது “நான்” என்ற அகங்காரத்தை விட்டு “தெய்வம்” என்ற விழிப்புணர்வுக்கு திரும்பும் நிலை.

स्तोमाः ஸ்தோமாஃ – துதி பாடல்கள், புகழ் தொகுப்புகள். இதயம் மூலம் எழும் பக்தி ஒலி. மனத்தின் அன்பு, நன்றி, பக்தி ஆகியவை சொற்களாக வெளிப்படும் வடிவம்.

अवीवृधन् அவீவ்ருதன் – வளரச்செய்யட்டும், உயரச்செய்யட்டும். பக்தியின் சக்தி இறை உணர்வை உள்ளத்தில் விரிவாக்குகிறது. இதன் மூலம் மனிதனின் ஆன்மிக விழிப்பு அதிகரிக்கிறது.

त्वाम् த்வாம் – உன்னை, உனையே. மீண்டும் மீண்டும் இறைவனில் மனம் நிலைபெற வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கும் உறுதி.

उक्थाः உக்தாஃ – புகழ் சொற்கள், அறிவு சார்ந்த துதிகள். சிந்தனையால் பிறக்கும் ஆன்மிக அறிவு. அறிவு + அனுபவம் இணைந்த இறை உணர்வு வெளிப்பாடு.

शतक्रतो ஷதக்ரதோ – நூற்றுக்கணக்கான செயல்களை உடையவனே, அனைத்துச் செயல்களின் ஆதார சக்தியே. இறைவன் என்பது அனைத்து செயல்களுக்கும் காரணமான பரம சக்தி. செயல் + அறிவு + பிரபஞ்ச ஒழுங்கு அனைத்தும் இதில் அடங்கும்.

त्वां த்வாம் – உன்னை, உனையே. மனிதன் தனது பேச்சு மற்றும் செயல் அனைத்தையும் இறைவனிடம் ஒப்படைக்கும் மூன்றாவது உறுதி.

वर्धन्तु வர்தந்து – வளரட்டும், உயரட்டும். மனிதனின் சொல் மற்றும் செயல் இறை மகிமையை வெளிப்படுத்தும் கருவியாக மாறுதல்.

नः ந: – எங்கள், எங்களுடைய. தனிப்பட்ட “நான்” உணர்வை விட்டு, அனைத்தையும் இறைவனுடன் இணைக்கும் சமர்ப்பண நிலை.

गिरः கிர: – சொற்கள், வாக்குகள், பேச்சுகள். மனிதனின் பேச்சு வெறும் மொழி அல்ல; அது ஆன்மாவின் வெளிப்பாடு. தூய்மையான சொல் தியானமாக மாறுகிறது.

விளக்கம்:

இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் முழு ஆன்மிக நோக்கத்தையும் மிக ஆழமாக எடுத்துரைக்கும் ஒரு தெய்வீக மந்திரமாகும். வெளிப்படையாக இது இறைவனைப் புகழும் துதியாகத் தோன்றினாலும், அதன் உள்ளார்ந்த பொருள் மனிதனின் இதயம், அறிவு மற்றும் செயல் ஆகிய மூன்றையும் இறை உணர்வுடன் ஒன்றிணைக்கும் ஆன்மிக வாழ்க்கை முறையைப் பற்றியது. இந்த மந்திரம் மனிதனின் சொல், சிந்தனை, செயல் ஆகிய அனைத்தும் இறை நோக்கில் உயர்ந்தால், வாழ்க்கை முழுவதும் ஒரு தொடர்ந்த தியானமாகவும் துதியாகவும் மாறும் என்பதை உணர்த்துகிறது.

மந்திரத்தின் ஆரம்பத்தில் வரும் “த்வாம்” என்ற சொல் “உன்னை” என்று பொருள் தருகிறது. ஆனால் இது சாதாரண அழைப்பு அல்ல; மனிதன் தனது அகங்காரத்தை விட்டு இறை உணர்வை நோக்கி திரும்பும் ஆன்மிக சமர்ப்பணத்தின் ஆரம்பமாகும். “ஸ்தோமாஃ” என்பது பக்தி உணர்விலிருந்து எழும் துதிப் பாடல்களை குறிக்கிறது. இதயம் அன்பு, நன்றி மற்றும் பக்தியால் நிரம்பும் போது அந்த உணர்வு புகழ் பாடல்களாக வெளிப்படுகிறது. இவை வெறும் வார்த்தைகள் அல்ல; மனித உள்ளத்தின் தூய ஒலியாகும். “அவீவ்ருதன்” என்பது இந்த துதிகள் இறை உணர்வை வளரச் செய்யட்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது. அதாவது பக்தி மனிதனின் உள்ளத்தில் இறை உணர்வை விரிவாக்குகிறது; அவன் மனம் சிறிய தனிப்பட்ட விருப்பங்களிலிருந்து உயர்ந்து பரந்த ஆன்மிக விழிப்பை அடைகிறது.

அடுத்து வரும் “உக்தாஃ” என்பது அறிவு சார்ந்த துதிகளை குறிக்கிறது. இதன் மூலம் இந்த மந்திரம் பக்தியை மட்டுமல்ல, அறிவையும் ஆன்மிகத்தின் ஒரு அங்கமாகக் காட்டுகிறது. அறிவு, சிந்தனை, தத்துவம் மற்றும் அனுபவம் ஆகியவை ஒன்றிணைந்து இறை மகிமையை உணரும்போது, மனிதனின் அறிவே ஒரு தியானமாக மாறுகிறது. “ஷதக்ரதோ” என்பது அனைத்துச் செயல்களுக்கும் ஆதாரமான பரம்பொருளை குறிக்கிறது. இறைவன் என்பது உலகை இயக்கும் உயிர் சக்தி; அனைத்து செயலும், அறிவும், பிரபஞ்ச ஒழுங்கும் அவனுள் அடங்கியுள்ளன என்பதை இந்த சொல் வெளிப்படுத்துகிறது. இதனால் மனிதன் தனது செயல்களையும் இறை உணர்வோடு இணைக்கத் தொடங்குகிறான்.

மந்திரத்தின் இறுதியில் வரும் “வர்தந்து நஃ கிரஃ” என்பது “எங்கள் சொற்கள் உன் மகிமையை உயர்த்தட்டும்” என்று பொருள் தருகிறது. இங்கு “கிரஃ” என்பது மனிதனின் பேச்சு, வாக்கு மற்றும் வெளிப்பாட்டை குறிக்கிறது. மனிதனின் சொல் தூய்மையானதாக இருந்தால் அது வெறும் மொழியாக இல்லாமல் ஆன்மாவின் வெளிப்பாடாக மாறுகிறது. உண்மையைப் பேசும் வாக்கு, அன்பை வெளிப்படுத்தும் சொல், இறை உணர்வை தாங்கும் மொழி — இவை அனைத்தும் ஆன்மிக வாழ்வின் ஒரு வடிவமாகின்றன. இவ்வாறு இதயத்தின் பக்தி, அறிவின் சிந்தனை மற்றும் செயலின் வெளிப்பாடு மூன்றும் ஒன்றிணைந்து மனித வாழ்க்கையை முழுமையான தெய்வீக ஓட்டமாக மாற்றுகின்றன.

இந்த மந்திரத்தின் மையக் கருத்து, மனிதனின் வாழ்க்கை வெறும் உலக அனுபவங்களின் தொகுப்பு அல்ல; அது இறை உணர்வை நோக்கி நகரும் ஒரு ஆன்மிகப் பயணம் என்பதாகும். மனிதன் தனது சிந்தனை, சொல், செயல் அனைத்தையும் தூய்மைப்படுத்தி இறை உணர்வுடன் இணைக்கும் போது, அவன் வாழ்க்கையே ஒரு தொடர்ந்த துதி ஆகிறது. அப்போது தனி மனிதன் என்ற உணர்வு மெதுவாக கரைந்து, அவன் பிரபஞ்ச உணர்வுடன் ஒன்றிணைகிறான். இதுவே இந்த மந்திரம் வழங்கும் உயர்ந்த ஆன்மிக உண்மை.

முடிவுரை:

இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான ஆன்மிக நோக்கத்தை மிக ஆழமாக வெளிப்படுத்துகிறது. மனிதனின் இதயம் பக்தியால் நிரம்பி “ஸ்தோமா” எனும் துதியாக வெளிப்பட வேண்டும்; அறிவு “உக்தா” எனும் ஞான வெளிப்பாடாக உயர வேண்டும்; சொல் மற்றும் செயல் “கிர” எனும் தூய வாக்காக இறை உணர்வை தாங்க வேண்டும் என்பதையே இது உணர்த்துகிறது. இவ்வாறு மனிதனின் சிந்தனை, உணர்வு, செயல் ஆகிய அனைத்தும் இறைவனை நோக்கி ஒன்றிணையும் போது, அவன் வாழ்க்கை சாதாரண உலக வாழ்க்கையாக இல்லாமல், ஒரு தொடர்ந்த ஆன்மிக வழிபாடாக மாறுகிறது.

இந்த மந்திரம் பக்தி மட்டும் போதாது, அறிவும் அவசியம்; அறிவு மட்டும் போதாது, செயலும் தூய்மையாக இருக்க வேண்டும்; செயல் மட்டும் போதாது, அவை அனைத்தும் இறை உணர்வுடன் இணைந்திருக்க வேண்டும் என்பதை தெளிவாக எடுத்துரைக்கிறது. “ஷதக்ரது” எனப்படும் பரம்பொருள் அனைத்து செயல்களுக்கும், சக்திகளுக்கும், அறிவுக்கும் ஆதாரமானது என்பதை உணரும்போது, மனிதன் தனது அகங்காரத்தை விடுத்து, தன்னை ஒரு பெரிய பிரபஞ்ச ஒழுங்கின் ஓர் அங்கமாக உணரத் தொடங்குகிறான். இதனால் அவனுடைய பேச்சு, சிந்தனை, செயல் அனைத்தும் உயர்ந்த ஆன்மிக அர்த்தத்தைப் பெறுகின்றன.

ஆகவே இந்த மந்திரத்தின் இறுதி செய்தி என்னவென்றால், மனித வாழ்க்கையின் முழுமை வெளிப்புற சாதனைகளில் அல்ல; பக்தி, அறிவு, தூய சொல், நேர்மையான செயல் மற்றும் இறை உணர்வு ஆகியவற்றின் ஒருமைப்பாட்டில்தான் இருக்கிறது. மனிதன் தனது உள்ளத்தையும் வாக்கையும் செயல்களையும் தூய்மைப்படுத்தி இறை உணர்வுடன் வாழும்போது, அவன் வாழ்க்கையே தெய்வீக மகிமையை வெளிப்படுத்தும் ஒரு நித்திய துதியாக மாறுகிறது.