त्वं सुतस्य पीतये सद्यो वृद्धो अजायथाः ।

इन्द्र ज्यैष्ठ्याय सुक्रतो ॥ ६ ॥

த்வம் ஸுதஸ்ய பீதயே ஸத்யோ விருத்தோ அஜாயத: |

இந்த்ரா ஜ்யைஷ்ட்யாய சுக்ரதோ ||

பொருள்:

त्वं த்வம்  –  “நீ”  இங்கு இது சாதாரண “நீ” அல்ல. வேதம் மனிதனை நேரடியாக விழிப்புணர்வுக்கு அழைக்கிறது. “உன் வாழ்க்கையின் பொறுப்பு உன்னிடமே உள்ளது” என்ற உள்பொருள் இதில் உள்ளது. மனிதன் தன் உடல், மனம், உயிர்சக்தி, சிந்தனை ஆகியவற்றைத் தானே காத்து உயர வேண்டும் என்பதை இந்தச் சொல் நினைவூட்டுகிறது.

सुतस्य ஸுதஸ்ய – “பிழிந்தெடுக்கப்பட்ட சோமத்தின்” வேதங்களில் “சோமம்” என்பது வெளிப்படையாக ஒரு யாகப் பானமாகக் கூறப்பட்டாலும், உளார்ந்த பொருளில் அது உயிரின் சார சக்தி, வீரியம், மன ஒளி, ஆனந்த சக்தி, ஆன்மீக தேஜஸ் ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. “ஸுதஸ்ய” என்ற சொல், முயற்சியால் உருவாக்கப்பட்ட உயர்ந்த சக்தியை உணர்த்துகிறது. அதாவது, ஒழுக்கம், தவம், சுத்தமான வாழ்க்கை ஆகியவற்றால் மனிதனுக்குள் எழும் தெய்வீக சக்தியே “சோமம்”.

पीतये பீதயே – “பருகுவதற்காக” என்பது. ஆனால் இங்கு “அனுபவிப்பதற்காக பாதுகாப்பது” என்ற ஆழ்ந்த கருத்து உள்ளது. உயிர்சக்தி காத்து வளர்க்கப்பட வேண்டியது; வீணாக்கப்பட வேண்டியது அல்ல. மனிதன் தன் உள்ளார்ந்த சக்தியை அடக்கமும் ஞானமும் கொண்டு பாதுகாத்தால் மட்டுமே அதனால் உண்மையான ஆனந்தத்தையும் ஞானத்தையும் அனுபவிக்க முடியும்.

सद्यः ஸத்ய: –  “உடனே”, “விரைவில்”. நல்ல ஒழுக்க வாழ்க்கையின் பலன் தாமதமின்றி வெளிப்படும் என்பதை இது குறிக்கிறது. மனத் தூய்மை வந்தவுடன் மனிதனின் பார்வை மாறுகிறது; சிந்தனை தெளிவடைகிறது; உடலிலும் மாற்றம் தோன்றுகிறது. வேதம் கூறுவது — உண்மையான வளர்ச்சி உள்ளிருந்து ஆரம்பித்தவுடன் அதன் விளைவு உடனே தெரியும்.

वृद्धः வ்ருத்த: – “வளர்ந்தவன்”, “பெருகியவன்” இது வெறும் உடல் வளர்ச்சி அல்ல. சக்தி, ஞானம், மன உறுதி, ஒளி, ஆன்மிக உயர்வு ஆகிய அனைத்திலும் விரிவடைதல். “வ்ருத்த” என்ற சொல்லில் “சிறிய நிலையிலிருந்து பெரும் நிலைக்கு உயர்தல்” என்ற உணர்வு உள்ளது. உயிர்சக்தியை காக்கும் மனிதன் உள்ளார்ந்த பலத்தைப் பெறுகிறான்.

अजायथाः அஜாயதாஃ – “பிறக்கிறாய்”, “உருவாகிறாய்”. இது ஒரு புதிய ஆன்மீக பிறப்பை குறிக்கிறது. பழைய அறியாமை நிலையிலிருந்து, ஒழுக்கமும் ஞானமும் கொண்ட புதிய மனிதனாக உருவாகுதல். வேதத்தில் “பிறப்பு” என்பது பல சமயங்களில் உள்ளார்ந்த மறுமலர்ச்சியை குறிக்கும்.

इन्द्र இந்த்ர – “சக்திவாய்ந்தவன்”, “இந்திரியங்களின் அதிபதி”. இங்கு இந்திரன் வெளிப்புற தேவராஜன் மட்டும் அல்ல. மனிதனுக்குள் இருக்கும் ஆளும் சக்தி. கண், காது, நாக்கு, தோல், மனம் ஆகிய இந்திரியங்களை அடக்கி ஆளுபவனே உண்மையான இந்திரன். ஆசைகளுக்கு அடிமையாகாமல், அவற்றை வழிநடத்தும் சுயகட்டுப்பாடே இங்கு “இந்திரத் தன்மை”.

ज्यैष्ठ्याय ஜ்யைஷ்ட்யாய  – “மேன்மைக்காக”, “முதன்மைக்காக”. மனித வாழ்க்கையின் உன்னத நிலையை அடைவதற்கான முயற்சி. இது பதவி அல்லது வயது முதிர்ச்சி மட்டும் அல்ல; ஞானத்தில், தர்மத்தில், ஒழுக்கத்தில், ஆளுமையில் உயர்வு பெறுதல். உண்மையான “ஜ்யேஷ்டன்” என்பது பிறரை விட அதிகமான செல்வம் உடையவன் அல்ல; அதிகமான சுயஒளி உடையவன்.

सुक्रतो ஸுக்ரதோ – “நல்ல செயல் எண்ணமுள்ளவன்”, “உயர்ந்த அறிவு உடையவன்”. “சு” என்பது நல்லது; “க்ரது” என்பது சங்கல்பம், அறிவு, செயல் திறன். எனவே “ஸுக்ரது” என்பது தூய எண்ணத்துடனும் சரியான அறிவுடனும் செயல்படுகிறவன். மனிதனின் உயர்வு அவன் சிந்தனையின் தரத்தில் இருக்கிறது என்பதை இந்தச் சொல் உணர்த்துகிறது. நல்ல எண்ணம் → நல்ல செயல் → நல்ல வாழ்க்கை → உயர்ந்த நிலை என்ற வேதக் கருத்து இதில் அடங்கியுள்ளது.

விளக்கம்:

இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உட்புற வளர்ச்சி, உயிர்சக்தியின் பாதுகாப்பு, இந்திரிய அடக்கம், ஒழுக்கம், ஞானம் மற்றும் ஆன்மீக மேன்மை ஆகியவற்றை ஆழமாக எடுத்துரைக்கும் உயர்ந்த வேத உபதேசமாகும். இந்த மந்திரம் வெளிப்படையாகச் சோமத்தைப் பற்றிப் பேசுவது போலத் தோன்றினாலும், அதன் உளார்ந்த பொருள் மனிதனின் உள்ளார்ந்த சக்தி மற்றும் ஆன்மிக உயர்வை நோக்கியதாகும். வேதங்களில் “சோமம்” என்பது வெறும் யாகப் பானம் மட்டுமல்ல. அது உயிரின் சார சக்தி, வீரியம், மன ஒளி, ஆனந்தம், ஞான தேஜஸ் மற்றும் தெய்வீக உயிர்ப்பின் அடையாளமாகப் புரியப்படுகிறது. மனிதனுக்குள் ஒழுக்கம், தவம், தூய சிந்தனை மற்றும் கட்டுப்பாடான வாழ்க்கையின் மூலம் எழும் பரிசுத்த சக்தியே “சோமம்” எனப் பொருள்படுகிறது.

மந்திரம் “त्वं” “நீ” என்ற சொல்லால் ஆரம்பிக்கிறது. இது மனிதனை நேரடியாக விழிப்புணர்விற்கு அழைக்கிறது. “உன் வாழ்க்கையின் பொறுப்பு உன்னிடமே உள்ளது;  உன் உயர்வும் தாழ்வும் உன் கையில் உள்ளது” என்ற உள்செய்தி இதில் மறைந்துள்ளது. மனிதன் தன் உடல், மனம், சிந்தனை மற்றும் உயிர்சக்தியை பாதுகாத்து உயர வேண்டும் என்பதே வேதத்தின் முதல் அழைப்பு.

“सुतस्य पीतये” என்ற பகுதி, “உருவாக்கப்பட்ட சோமத்தைப் பாதுகாத்து அனுபவிப்பதற்காக” என்ற கருத்தை உணர்த்துகிறது. உயிர்சக்தி என்பது வீணாக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று அல்ல; அது பாதுகாக்கப்பட்டு உயர்ந்த நோக்கங்களுக்குப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டிய தெய்வீக ஆற்றல். மனிதன் தனது ஆசைகளின் அடிமையாகாமல், தன் உள்ளார்ந்த சக்தியை ஞானத்துடனும் அடக்கத்துடனும் காக்க வேண்டும். அப்படிச் செய்தால் தான் அந்த சக்தி ஆனந்தமாகவும் ஞானமாகவும் வெளிப்படும்.

அடுத்து வரும் “सद्यः वृद्धः अजायथाः” என்ற சொற்கள், “நீ விரைவில் வளர்ச்சி பெற்றவனாக ஆகிறாய்” என்பதைக் குறிக்கின்றன. இங்கு வளர்ச்சி என்பது வெளிப்புற செல்வம் அல்லது உடல் வளர்ச்சி மட்டும் அல்ல. உடல் வலிமை, நோயின்மை, மன அமைதி, சிந்தனைத் தெளிவு, புத்தியின் ஒளி, ஆன்மிக விழிப்பு ஆகிய அனைத்தும் இதில் அடங்குகின்றன. நல்ல ஒழுக்க வாழ்க்கையின் பலன் உடனடியாக மனிதனின் உள்ளத்திலும் நடத்தையிலும் வெளிப்பட ஆரம்பிக்கும். மனம் தூய்மையாகும் போது மனிதனின் பார்வை மாறுகிறது; சிந்தனை உயர்கிறது; வாழ்க்கையின் நோக்கம் தெளிவடைகிறது.

“इन्द्र” என்ற சொல் இந்த மந்திரத்தின் மையச் சின்னமாகும். இங்கு இந்திரன் என்பது வானுலகத் தேவராஜனை மட்டும் குறிக்கவில்லை. மனிதனுக்குள் இருக்கும் ஆளும் சக்தியை குறிக்கிறது. கண், காது, நாக்கு, மனம், ஆசை போன்ற இந்திரியங்களை அடக்கி வழிநடத்தும் சுய கட்டுப்பாட்டின் சக்தியே “இந்திரத் தன்மை”. ஆசைகளால் இழுக்கப்படும் மனிதன் பலவீனன்; ஆனால் ஆசைகளை ஆளும் மனிதனே உண்மையான சக்திவான் என்று வேதம் கூறுகிறது.

“ज्यैष्ठ्याय” என்பது மேன்மை, முதன்மை, உயர்ந்த நிலை என்பதைக் குறிக்கிறது. இது சமூக அந்தஸ்தை மட்டும் குறிக்கவில்லை. ஞானத்தில், தர்மத்தில், ஒழுக்கத்தில், ஆளுமையில், உள்ளார்ந்த ஒளியில் உயர்வு பெறுதலே உண்மையான “ஜ்யேஷ்டம்”. சோம சக்தியைப் பாதுகாத்து வாழும் மனிதன் ஞானத்தில் பிராமணனாகவும், வீரத்தில் க்ஷத்திரியனாகவும், வளத்தில் வைசியனாகவும் உயர்வடைகிறான் என்று விளக்க உரை கூறுகிறது. அதாவது மனிதனின் முழுமையான மேன்மைக்கு அடிப்படை அவனுடைய உள்ளார்ந்த சக்தியின் பாதுகாப்பே ஆகும்.

மந்திரத்தின் இறுதியில் வரும் “सुक्रतो” என்ற சொல் மிகவும் ஆழ்ந்தது. “சு” என்பது நல்லது; “க்ரது” என்பது சங்கல்பம், அறிவு, செயல் திறன். எனவே “ஸுக்ரது” என்பது தூய எண்ணமும் உயர்ந்த அறிவும் கொண்ட மனிதனை குறிக்கிறது. மனிதனின் வாழ்க்கை அவனுடைய சிந்தனையின் தரத்தின்படியே உயர்கிறது அல்லது தாழ்கிறது. நல்ல சிந்தனை நல்ல செயல்களை உருவாக்கும்; நல்ல செயல்கள் நல்ல குணநலன்களை உருவாக்கும்; நல்ல குணநலன்கள் உயர்ந்த வாழ்க்கையை உருவாக்கும். இதுவே வேதத்தின் மனித வளர்ச்சி தத்துவமாகும்.

இந்த மந்திரத்தின் மொத்த சாரம் என்னவென்றால்: மனிதனின் உண்மையான மேன்மை வெளிப்புற செல்வத்தில் இல்லை; உள்ளார்ந்த சக்தியின் பாதுகாப்பிலும், இந்திரிய அடக்கத்திலும், தூய ஒழுக்கத்திலும், ஞானமுள்ள வாழ்க்கையிலும் உள்ளது. உயிர்சக்தியை காத்து, மனதை தூய்மைப்படுத்தி, அறிவை உயர்த்தி வாழும் மனிதன் உடல், மனம், புத்தி, ஆன்மா ஆகிய அனைத்திலும் ஒளிவீசும் உயர்ந்த நிலையை அடைவான் என்பதே இந்த வேத மந்திரத்தின் ஆழ்ந்த உபதேசமாகும்.

முடிவுரை:

முடிவாக, இந்த வேத மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் அடிப்படை நோக்கத்தை மிகத் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகிறது. மனிதனின் உண்மையான வளர்ச்சி வெளிப்புற செல்வம், பதவி அல்லது உடல் பலத்தில் மட்டும் இல்லை; அது உள்ளார்ந்த உயிர்சக்தியின் பாதுகாப்பு, இந்திரியங்களின் கட்டுப்பாடு, மனத் தூய்மை மற்றும் உயர்ந்த சிந்தனையில் தான் அடங்கியுள்ளது.

சோமம் எனப்படும் அந்த தெய்வீக உயிர்சக்தி வீணாக்கப்படாமல் பாதுகாக்கப்படும் போது, மனிதனின் உடல் ஆரோக்கியமாகும், மனம் அமைதியாகும், புத்தி தெளிவாகும், அறிவு பிரகாசிக்கும். இத்தகைய ஒழுக்கமான வாழ்க்கை மனிதனை விரைவிலேயே உள்ளார்ந்த வளர்ச்சிக்கு அழைத்து சென்று, அவனை உயர்ந்த நிலைக்கு கொண்டு செல்கிறது.

இந்திரியங்களை ஆளும் திறனே உண்மையான வலிமை; நல்ல சிந்தனையே உயர்ந்த செயலை உருவாக்கும்; ஒழுக்கமே வாழ்க்கையின் அடித்தளம். இவற்றை கடைபிடிக்கும் மனிதன் ஞானத்தில், வீரத்தில், வளத்தில் மற்றும் ஆன்மிக உயர்வில் மேன்மை பெறுகிறான்.

ஆகவே, மனிதனின் உயர்வுக்கு அடிப்படை காரணம் வெளிப்புற சூழ்நிலைகள் அல்ல; அவனுடைய உள்ளார்ந்த ஒழுக்கம், சுய கட்டுப்பாடு மற்றும் தூய அறிவே ஆகும். இதுவே இந்த மந்திரத்தின் முழுமையான வாழ்க்கைத் தத்துவமும் இறுதியான உபதேசமும் ஆகும்.