वायविन्द्रश्च चेतथः सुतानां वाजिनीवसू ।

तावा यातमुप द्रवत् ॥ 5 ॥

வாயவிந்த்ரக்ஷ ச்சேததஹஸுதானாம் வாஜிநீவஸு |

தாவா யாதமுபத்ரவத் || 5 ||

பொருள்:

वायव् வாயவ் – “வாயுவே!” / “ஓ வாயுவே!” இங்கு “வாயு” என்பது வெறும் காற்றை மட்டும் குறிக்கவில்லை. இதன் ஆழ்ந்த பொருள்: உயிர்சக்தி, இயக்கம், செயற்பாடு, சுறுசுறுப்பு, உழைப்புத் தன்மை மனிதன் சோம்பலின்றி செயலாற்றச் செய்கின்ற சக்தி “வாயு”. வேத விளக்கத்தில்: “கிரியாசீலன்” — செயலாற்றுபவன். அதாவது: காலையில் எழுபவன், உழைப்பவன்,சோர்வின்றி செயல்படுபவன், வாழ்க்கையை முன்னேற்றுபவன்.

इन्द्रः (இந்த்ரஃ) – “இந்திரன்”; இங்கு இந்திரன் என்பது தேவர்களின் அரசன் என்ற பொருளை மட்டும் தரவில்லை; இந்திரியங்களை வென்றவன், மனக்கட்டுப்பாடு உடையவன், ஆசைகளை அடக்கியவன், சுயநிர்வாகம் கொண்டவன் இதனை: “ஜிதேந்திரியன்” என்று கூறுவர். அதாவது: கண், காது, நாக்கு போன்ற இந்திரியங்கள் தவறான வழியில் செல்லாமல் பாதுகாக்கும் சக்தி. வேதம் சொல்லுவது: செயற்பாடு மட்டும் போதாது; கட்டுப்பாடும் வேண்டும்.

च ச – “மற்றும்” வாயுவும் இந்திரனும் இரண்டும் சம முக்கியத்துவம் உடையவை என்பதை காட்டுகிறது. செயல் + கட்டுப்பாடு; உழைப்பு + ஒழுக்கம் இரண்டும் சேர்ந்தால் தான் மனிதன் உயர்வான்.

चेतथः சேததஃ – “அறிகிறீர்கள்” “உணர்கிறீர்கள்”; இது விழிப்புணர்வை குறிக்கிறது. அதாவது: எது நல்லது? எது பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்? மனித வாழ்வின் உண்மையான செல்வம் என்ன? என்பதை அறிந்திருப்பது. இங்கு: வாயுவும் இந்திரனும் மனித உடலில் உள்ள உயர்ந்த சக்திகளின் மதிப்பை உணர்கின்றன.

सुतानाम् ஸுதானாம் – “பிழியப்பட்ட சோமங்களின்”; வேதத்தில் “சோமம்” பல அர்த்தங்களில் வருகிறது. இங்கு: உயிர்சாரம், ஓஜஸ், ஆனந்த சக்தி, பிரம்மச்சரிய பலம், உடலின் தெய்வீக சக்தி, என்ற அர்த்தத்தில் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது. “ஸுத” என்பது: உருவாக்கப்பட்ட, வெளிப்பட்ட, உண்டான சக்தி. மனித உடலில் உருவாகும் தூய சக்திகளை வீணாக்காமல் பாதுகாக்க வேண்டும் என்பதே கருத்து.

वाजिनीवसू வாஜினீவஸூ – “உஷ:காலம் என்னும் செல்வம் உடையவர்கள். இந்தச் சொல்லை இரண்டு பகுதிகளாகப் பார்க்கலாம்:

वाजिनी – உஷகாலம் /அதிகாலை; वसू – செல்வம் அதாவது: அதிகாலை நேரத்தை செல்வமாகக் கொண்டவர்கள் வேத விளக்கத்தில் இது மிகவும் முக்கியமானது. ஏன்? ஏனெனில்: பிரஹ்ம முகூர்த்தம் ஆன்மீக சக்தி நிறைந்த நேரம் அந்த நேரத்தில் மனம் தூய்மையாக இருக்கும், ஜபம், தியானம், வேதபாராயணம் சிறப்பாக நடக்கும் அதனால்: அதிகாலையில் விழிப்பது “தெய்வீக செல்வம்”.

तावा தாவா – “நீங்கள் இருவரும்”; இங்கு: வாயு, இந்திரன் இந்த இரு சக்திகளையும் சேர்த்து அழைக்கிறது. அதாவது: செயற்பாடும் கட்டுப்பாடும் இணைந்து செயல்பட வேண்டும்.

यातम् யாதம் – “வருங்கள்” “அணுகுங்கள்”;  இது இறைவனை நோக்கிச் செல்லுதலைக் குறிக்கிறது. அதாவது: உயர்ந்த வாழ்க்கை, ஆன்மீக முன்னேற்றம், இறைநெருக்கம் இவற்றை அடைய முனைவது.

उप உப – “அருகில்”; இறைவனருகே, ஞானத்தருகே, உயர்ந்த நிலையருகே. இது “நெருக்கத்தை” குறிக்கிறது.

द्रवत् த்ரவத் –“விரைவாக”, “ஓடி”,“சீக்கிரமாக” சோம்பல் இல்லாத வேகமான முயற்சி. அதாவது: நல்ல காரியங்களில் தாமதிக்காதே, அதிகாலையில் உடனே எழு, ஆன்மீக சாதனையில் சுறுசுறுப்பாக இரு என்பதை குறிக்கிறது.

விளக்கம்:

இந்த வேத மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உயர்ந்த ஒழுக்கத்தையும் ஆன்மீக விழிப்புணர்வையும் எடுத்துரைக்கும் ஆழ்ந்த உபதேசமாகும். இதில் “வாயு” மற்றும் “இந்திரன்” என்ற இரண்டு தெய்வ சக்திகள் குறிப்பிடப்பட்டாலும், அவை வெளிப்புற தேவதைகளைக் குறிப்பதைக் காட்டிலும் மனிதனின் உள்ளார்ந்த வாழ்க்கை நெறிகளைக் குறிக்கும் தத்துவச் சின்னங்களாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகின்றன.

“वायव्” — வாயு — என்பது உயிரின் இயக்க சக்தியை குறிக்கிறது. மனிதனை சோம்பலின்றி செயலில் ஈடுபடுத்தும் சுறுசுறுப்பு, உழைப்பு, முயற்சி, உற்சாகம் ஆகிய அனைத்தும் வாயு தத்துவத்தின் வெளிப்பாடுகளாகும். வாழ்க்கையில் முன்னேற்றம் அடைய வேண்டுமானால் மனிதன் செயற்பாட்டுடன் இருக்க வேண்டும். அதிகாலையில் எழுதல், கடமைகளை விழிப்புணர்வுடன் செய்வது, உடலையும் மனதையும் சுறுசுறுப்பாக வைத்துக்கொள்வது — இவை அனைத்தும் வாயு தத்துவத்தின் அடையாளங்கள்.

“इन्द्रः” — இந்திரன் — என்பது இங்கு வெறும் தேவர்களின் அரசனாக அல்லாமல் “ஜிதேந்திரியன்”, அதாவது இந்திரியங்களை வென்ற மனிதனை குறிக்கிறது. கண், காது, நாக்கு, மனம் போன்றவை தவறான ஆசைகளில் செல்லாமல் அவற்றை ஒழுக்கத்தில் வைத்திருப்பதே இந்திரத் தன்மை. செயற்பாடு மட்டும் இருந்தால் மனிதன் திசைதவறலாம்; அதற்கு கட்டுப்பாடும் தேவை. ஆகவே வாயுவும் இந்திரனும் இணைந்து வருவது “செயல் மற்றும் சுயக்கட்டுப்பாடு” இரண்டும் சமமாக அவசியம் என்பதை உணர்த்துகிறது.

“चेतथः” என்ற சொல் “நீங்கள் அறிகிறீர்கள்”, “உணர்கிறீர்கள்” என்ற பொருளை தருகிறது. அதாவது, உண்மையான வாழ்க்கை மதிப்புகளை உணர்ந்த விழிப்புணர்வு நிலை. மனித உடலில் உள்ள உயர்ந்த சக்திகள் எவை, அவற்றைப் பாதுகாப்பது ஏன் முக்கியம் என்பதை வாயுவும் இந்திரனும் அறிவதாக மந்திரம் கூறுகிறது.

“सुतानाम्” என்பது “சோமங்கள்” அல்லது “பிழியப்பட்ட தெய்வீக சாரங்கள்” என்று பொருள். வேதங்களில் “சோமம்” என்பது வெறும் பானம் அல்ல; அது உயிர்சாரம், ஓஜஸ், ஆனந்தம், பிரம்மச்சரிய பலம், உடலின் தூய சக்தி ஆகியவற்றின் அடையாளமாக எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது. மனிதன் தனது உடல், மனம், உயிர் ஆகியவற்றில் உருவாகும் இந்த தெய்வீக சக்திகளை வீணாக்காமல் பாதுகாக்க வேண்டும் என்பதே இங்கு உள்ள உபதேசம்.

“वाजिनीवसू” என்ற சொல் மிகவும் ஆழ்ந்த அர்த்தம் கொண்டது. “வாஜினீ” என்பது உஷ:காலம் அல்லது விடியற்காலம்; “வஸு” என்பது செல்வம். ஆகவே “வாஜினீவஸூ” என்பது “அதிகாலை என்னும் செல்வத்தை உடையவர்கள்” என்று பொருள் தருகிறது. வேத பாரம்பரியத்தில் பிரஹ்ம முகூர்த்தம் மிகப் புனிதமான நேரமாக கருதப்படுகிறது. அந்த நேரத்தில் மனம் தூய்மையாகவும் அமைதியாகவும் இருக்கும். ஜபம், தியானம், வேதபாராயணம், ஸ்வாத்யாயம் போன்ற ஆன்மீக சாதனைகள் மிகவும் சிறப்பாக நடைபெறும் காலம் அதுவாகும். அதனால் அதிகாலையில் விழித்திருப்பது தெய்வீக செல்வத்தைப் பெற்றிருப்பதற்கு ஒப்பாகக் கருதப்படுகிறது.

“तावा यातम्” — “நீங்கள் இருவரும் வாருங்கள்” — என்பது செயலாற்றலும் சுயக்கட்டுப்பாடும் இணைந்து இறைவனை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது. ஆன்மீக உயர்விற்கு இவ்விரண்டும் அவசியமானவை. “उप” என்பது “அருகில்” என்று பொருள்; இறைவனருகே, ஞானத்தருகே, உயர்ந்த நிலையருகே செல்லுதல் என்ற உணர்வை தருகிறது.

இறுதியாக “द्रवत्” என்பது “விரைவாக ஓடுங்கள்”, “சீக்கிரமாக அணுகுங்கள்” என்ற பொருளை தருகிறது. நல்ல செயல்களில் தாமதிக்காமல் ஈடுபட வேண்டும்; சோம்பல் இல்லாமல் ஆன்மீக சாதனையில் முன்னேற வேண்டும் என்பதே இதன் உள்பொருள். குறிப்பாக அதிகாலை நேரத்தில் எழுந்து இறைநினைவு, தியானம், சுயபயிற்சி ஆகியவற்றில் ஈடுபடுவோர்க்கே இறைஅருள் எளிதில் கிட்டும் என இந்த மந்திரம் உணர்த்துகிறது.

ஆக, இந்த மந்திரம் மனிதனுக்குக் கூறும் மையச் செய்தி என்னவெனில்:

• வாழ்க்கையில் செயற்பாட்டுடன் இரு,
• இந்திரியங்களை அடக்கி ஒழுக்கத்துடன் வாழ்,
• உடலின் தெய்வீக சக்தியைப் பாதுகாப்பு,
• அதிகாலை நேரத்தை வீணாக்காதே,
• விழிப்புணர்வுடன் இறைவனை அணுகு.

இவ்வாறு வாழ்பவனே உண்மையான ஆன்மீக மனிதன்; அவனே “வாஜினீவஸு” — அதிகாலை என்னும் தெய்வீக செல்வத்தை உடையவன்.

முடிவுரை:

இந்த வேத மந்திரம் மனித வாழ்க்கையை உயர்த்தும் ஒரு முழுமையான ஆன்மீக வழிகாட்டுதலாக விளங்குகிறது. இதில் கூறப்படும் “வாயு” மற்றும் “இந்திரன்” என்ற இரு தத்துவங்களும் மனிதனின் வெளிப்புற மற்றும் உள்ளார்ந்த வளர்ச்சிக்குத் தேவையான அடிப்படை சக்திகளை எடுத்துரைக்கின்றன. “வாயு” செயலாற்றல், உழைப்பு, விழிப்பு, உயிர்ச்சக்தி ஆகியவற்றைக் குறிக்க, “இந்திரன்” இந்திரிய நிக்ரஹம், மனக்கட்டுப்பாடு, ஒழுக்கம், சுயநிர்வாகம் ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. மனிதன் உயர்வடைய இவ்விரண்டும் சமமாக அவசியம் என்பதை மந்திரம் வலியுறுத்துகிறது.

மனித உடலில் உருவாகும் தெய்வீக சக்திகள் — ஓஜஸ், உயிர்சாரம், ஆனந்த சக்தி, பிரம்மச்சரிய பலம் — இவை அனைத்தும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய புனிதமான செல்வங்களாகக் கருதப்படுகின்றன. அவற்றின் மதிப்பை உணர்ந்து விழிப்புணர்வுடன் வாழ்வதே உண்மையான ஞானமாகும். குறிப்பாக அதிகாலை நேரம் அல்லது உஷ:காலம் ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கான தெய்வீக வாய்ப்பாக இந்த மந்திரம் எடுத்துரைக்கிறது. அந்த நேரத்தில் விழித்து ஜபம், தியானம், ஸ்வாத்யாயம், இறைநினைவு போன்ற உயர்ந்த செயல்களில் ஈடுபடுவது மனிதனை உள்ளார்ந்த தூய்மைக்கும் இறைநெருக்கத்திற்கும் இட்டுச் செல்கிறது.

இம்மந்திரத்தின் மையப் போதனை என்னவெனில் —
சோம்பலை விட்டு விழிப்புடன் செயலில் ஈடுபட வேண்டும்; ஆசைகளால் அடிமையாவதை விட சுயக்கட்டுப்பாட்டுடன் வாழ வேண்டும்; உடல், மனம், உயிர் ஆகியவற்றின் தூய்மையை காக்க வேண்டும்; அதிகாலை என்னும் அரிய செல்வத்தை வீணாக்காமல் ஆன்மீக சாதனைக்குப் பயன்படுத்த வேண்டும்; இறைவனை நோக்கி விரைவாக முன்னேற வேண்டும்.

இவ்வாறு செயலாற்றலும் ஒழுக்கமும் இணைந்த வாழ்க்கை வாழ்பவனே உண்மையான வேத மார்க்க வாழ்க்கையை அடைந்தவன்; அவனே தெய்வீக செல்வத்தை உடைய ஆன்மீக மனிதன்.