वायो तवं प्रपृच्छती धेना जिगाति दाशुषे ।

उरूची सोम॑पीतये ॥ ३ ॥

வாயோ தவ ப்ராப்ருஞ்சதி தேனா ஜிகாதி தாசுஷே |                                           ஊருசி சோமபிதயே || 3 ||

பொருள்:

वायो வாயோ – வாயுவே! / இயக்கமும் ஞானமும் உடைய இறைவனே!  இங்கு “வாயு” என்பது வெறும் காற்றை மட்டும் குறிக்கவில்லை. அது: உலகை இயக்கும் பரம்பொருள்,  உயிர்களுக்கு உயிரூட்டும் சக்தி,  ஞானத்தை அளிக்கும் தெய்வீக ஆதாரம்,  மனிதனை முன்னேற்றம் நோக்கி நகர்த்தும் இறைசக்தி ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. இறைவனே எல்லா ஞானங்களின் மூலாதாரம். மனிதனின் உள்ளத்தில் உண்மையான அறிவை எழுப்பும் சக்தி அவனிடமிருந்தே வருகிறது.

तव தவ – உன்னுடைய / உமது; இங்கு குறிப்பிடப்படுவது இறைவனுடைய தெய்வீக ஞானம் மற்றும் வேதவாணி. அதாவது: மனித அறிவால் உருவாக்கப்படாத, பரம்பொருளிடமிருந்து வெளிப்படும் தெய்வீக ஞானம்.

प्रपृञ्चती ப்ரப்ருஞ்சதீ – மிகுந்த தொடர்பை உருவாக்குவது / ஆழமாக இணைப்பது; இந்தச் சொல் வேதவாணியின் முக்கிய பணியை எடுத்துரைக்கிறது. வேத ஞானம்: மனிதனை வெறும் உலக ஆசைகளில் மூழ்கடிப்பதில்லை, அவனை இறைவனோடு இணைக்கிறது, வாழ்க்கையின் உயர்ந்த உண்மையை உணரச் செய்கிறது.  இது: “பிரகிருதியை மட்டும் நோக்காமல், பரம்பொருளை நோக்கி மனிதனை உயர்த்தும் ஞானம்.” என்பதை உணர்த்துகிறது.

धेना தேனா – வேதவாணி / ஞானப்பால் தரும் பசு; வேதங்களில் “தேனா” என்பது: பால் தரும் பசு போல, ஞானத்தை அளிக்கும் தெய்வீக வாணி. வேத ஞானம்: மனதைப் போஷிக்கிறது, அறிவை வளர்க்கிறது, ஆன்மாவை உயர்த்துகிறது. அது மனிதனின் உள்ளத்தை ஊட்டும் ஆன்மிகப் பால் போன்றது.

जिगाति ஜிகாதி – செல்கிறது / அடைகிறது / கிடைக்கிறது; இறைஞானம் எல்லோருக்கும் சமமாக கிடைப்பதில்லை. அது: உண்மையாக நாடுபவர்களிடம், பணிவுடன் கற்கிறவர்களிடம், தன்னை அர்ப்பணிப்பவர்களிடம்  சென்று சேர்கிறது.

दाशुषे தாஶுஷே – அர்ப்பணிப்பவனுக்கு / தன்னை ஒப்படைப்பவனுக்கு “தாஶு” என்பது: கொடுப்பவன், தன்னை அர்ப்பணிப்பவன், இறைவனின் வழியில் வாழ்பவன். ஒரு மாணவன் ஆசிரியரிடம் பணிவுடன் நடக்கும் போது தான் உண்மையான கல்வி அவனுக்குள் செல்வது போல, இறைவனின் வழியில் தன்னை ஒப்படைக்கும் மனிதனுக்கே தெய்வீக ஞானம் கிடைக்கிறது. இந்தச் சொல்: “பணிவும் அர்ப்பணிப்பும் இல்லாமல் உண்மையான ஞானம் கிடையாது” என்ற உண்மையை உணர்த்துகிறது.

उरूची உரூசீ – பரந்த பரப்பில் செல்லுவது / விரிவானது; வேத ஞானம் மிகவும் விரிவானது. அது: இயற்கை அறிவியல்,  சமூக அறிவியல், உளவியல், தர்மம், யஜ்ஞம், ஆன்மிகம், மருத்துவம், போரியல், தத்துவம் ஆகிய பல துறைகளை உள்ளடக்கியது. வேதவாணி மனித வாழ்க்கையின் எல்லா துறைகளையும் ஒளிரச் செய்கிறது.அதனால் அது “உரூசீ” — பரந்த ஞானம்.

सोमपीतये ஸோமபீதயே – ஸோமத்தைப் பாதுகாக்க / ஸோமத்தைப் பருகுவதற்காக; இங்கு “ஸோமம்” என்பது: உயிர்சக்தி, மனத் தூய்மை, ஆன்மிக ஆற்றல், தெய்வீக சாந்தி. வேதபடிப்பு மற்றும் சுயஅಧ್ಯயம் (ஸ்வாத்யாயம்): மனதை தூய்மைப்படுத்துகிறது, ஆசைகளை கட்டுப்படுத்துகிறது, உயிர்சக்தியை வீணாகாமல் காக்கிறது. பாதுகாக்கப்பட்ட உயிர்சக்தி “ஞான அக்னிக்கான எரிபொருளாக” மாறுகிறது. இதன் மூலம்: புத்தி கூர்மையடைகிறது, ஞானம் அதிகரிக்கிறது, ஆன்மிக முன்னேற்றம் ஏற்படுகிறது. மேலும்: ஸ்வாத்யாயம் ஸோமத்தை காக்கிறது; ஸோம பாதுகாப்பு ஸ்வாத்யாய திறனை அதிகரிக்கிறது. என்ற பரஸ்பர உறவையும் இந்தச் சொல் எடுத்துரைக்கிறது.

விளக்கம்:

இந்த வேத மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் ஆன்மிக முன்னேற்றத்திற்கு அவசியமான மூன்று உயர்ந்த அடிப்படைகளை எடுத்துரைக்கிறது:
இறைஞானம், அர்ப்பணிப்பு, மற்றும் ஒழுக்கமிக்க தன்ன்றிவு கல்வி.
இந்த மூன்றும் ஒன்றோடொன்று இணைந்தபோது மனிதன் வெளிப்புற அறிவை மட்டுமல்ல, உள்ளார்ந்த தெய்வீக ஒளியையும் அடைகிறான்.

இங்கு “வாயு” என்பது வெறும் காற்று அல்ல; உலகையும் உயிர்களையும் இயக்கும் பரம்பொருளின் தெய்வீக சக்தியாகும். மனிதனின் உள்ளத்தில் அறிவை எழுப்பும் உயிரோட்ட சக்தியும் அதுவே. மனிதன் அறிவு பெறுவது தனிப்பட்ட திறமையால் மட்டும் அல்ல; இறையருளால் உள்ளத்தில் விழிக்கும் ஞான ஒளியால்தான் என்பதை இந்த மந்திரம் உணர்த்துகிறது. இறைவனே எல்லா ஞானங்களின் மூலாதாரம்; அவனிடமிருந்தே வேதவாணி வெளிப்படுகிறது.

அந்த வேதவாணி “ப்ரப்ருஞ்சதீ” — மனிதனை உயர்ந்த தொடர்புக்கு அழைத்துச் செல்லும் சக்தியாக விவரிக்கப்படுகிறது. உலகப் பொருட்களில் மட்டும் மனிதனை பற்றிக் கட்டாமல், அவனை பரம்பொருளோடு இணைக்கும் ஞானமே உண்மையான வேத ஞானம். இந்த அறிவு மனிதனை வெறும் வெளிப்புற வளர்ச்சிக்காக அல்ல, உள்ளார்ந்த ஆன்மிக உயர்விற்காக வழிநடத்துகிறது. அதனால் வேதம் என்பது மனிதனை உண்மையின் பாதையில் நடத்தும் தெய்வீக வழிகாட்டுதலாகும்.

“தேனா” என்ற சொல்லின் மூலம் வேதவாணி பால் தரும் பசுவோடு ஒப்பிடப்படுகிறது. எப்படி பசு உடலைப் போஷிக்கிறதோ, அதுபோல் வேத ஞானம் மனத்தையும் ஆன்மாவையும் போஷிக்கிறது. அது மனிதனின் சிந்தனையை சுத்தப்படுத்தி, வாழ்க்கைக்கு உயர்ந்த நோக்கத்தை அளிக்கிறது. இந்த ஞானம் அனைவரிடமும் ஒரேபோல் தங்குவதில்லை; “தாஶுஷே” — தன்னை இறைவனுக்கே அர்ப்பணிக்கும் மனிதனிடமே அது உண்மையாக வெளிப்படுகிறது.

ஒரு மாணவன் ஆசிரியரிடம் பணிவுடனும் ஒழுக்கத்துடனும் நடந்தால் தான் கல்வி அவனுள் ஆழமாக பதிகிறது. அதுபோல, இறைவனின் வழியில் தன்னை ஒப்படைத்து வாழும் மனிதனுக்கே உண்மையான தெய்வீக ஞானம் கிடைக்கிறது. அகங்காரமுள்ள மனம் அறிவைப் பெற முடியாது; பணிவும் அர்ப்பணிப்பும் தான் ஞானத்தின் வாசலைத் திறக்கின்றன என்பதே இந்த மந்திரத்தின் முக்கியமான உண்மை.

இந்த வேதவாணி “உரூசீ” — பரந்த பரப்பைக் கொண்டது என்று மந்திரம் கூறுகிறது. அதாவது வேத ஞானம் வாழ்க்கையின் எல்லா துறைகளையும் உள்ளடக்கியது. இயற்கை அறிவியல், தர்மம், உளவியல், சமூக ஒழுங்கு, மருத்துவம், ஆன்மிகம், தத்துவம், யஜ்ஞம் ஆகிய அனைத்திற்கும் வழிகாட்டும் பரந்த ஞானமாகவே வேதம் விளங்குகிறது. மனித வாழ்க்கையின் எந்தத் துறையும் இறைஞானத்திலிருந்து பிரிந்ததல்ல என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

இந்த மந்திரத்தின் மிகவும் ஆழமான பகுதி “ஸோமபீதயே” என்ற சொல்லில் வெளிப்படுகிறது. இங்கு “ஸோமம்” என்பது வெறும் வேதப் பானம் அல்ல; உயிர்சக்தி, மனத் தூய்மை, ஆன்மிக ஆற்றல் மற்றும் உள்ளார்ந்த சாந்தி ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது.தன்ன்றிவு கல்வி, வேதபடிப்பு மற்றும் இறைநினைவு ஆகியவை மனிதனின் உயிர்சக்தியை வீணாகாமல் காக்கின்றன. ஆசைகளை கட்டுப்படுத்தி வாழும் போது அந்த சக்தி “ஞான அக்னிக்கான எரிபொருளாக” மாறுகிறது.

இதன் விளைவாக:

• புத்தி கூர்மையடைகிறது,
• நினைவாற்றல் வளரும்,
• சிந்தனை தூய்மையடைகிறது,
• ஆன்மிக ஒளி அதிகரிக்கிறது.

இந்த மந்திரம் தன்னறிவு கல்வி, தன்னடக்கமும் ஒன்றுக்கொன்று ஆதரவானவை என்பதை மிக அழகாக எடுத்துரைக்கிறது. வேதபடிப்பு உயிர்சக்தியை காக்கிறது; பாதுகாக்கப்பட்ட உயிர்சக்தி மேலும் உயர்ந்த ஞானத்தைப் பெறும் திறனை உருவாக்குகிறது. இவ்வாறு ஞானமும் ஒழுக்கமும் பரஸ்பரம் வளர்ச்சி அளித்து மனிதனை ஆன்மிக உயர்விற்கு கொண்டு செல்கின்றன.

ஆக, இந்த மந்திரம் மனிதனை:

• இறைவனை நோக்கி வாழ,
• பணிவுடன் ஞானத்தை நாட,
• வேதவாணியை தன்னறிவு கல்வியாக ஏற்க,
• உயிர்சக்தியை ஒழுக்கத்தால் காக்க,
• வாழ்க்கையை உயர்ந்த ஆன்மிகப் பயணமாக மாற்ற அழைக்கிறது.

இவ்வாறு வாழும் மனிதன் வெளிப்புற அறிவை மட்டும் பெறுவதில்லை; அவன் உள்ளத்தில் ஞான ஒளி பிரகாசிக்கிறது. மனம் தூய்மையடைகிறது. உயிர்சக்தி வீணாகாமல் பாதுகாக்கப்படுகிறது. இறுதியில் அவன் வாழ்க்கை இறைவனோடு இணைந்த தெய்வீக வாழ்வாக மாறுகிறது.

முடிவுரை:

இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான உயர்வு வெளிப்புற செல்வம் அல்லது அறிவில் மட்டும் இல்லாமல், இறைஞானம், பணிவான அர்ப்பணிப்பு, மற்றும் ஒழுக்கமிக்க தன்னறிவு கல்வி ஆகியவற்றின் ஒருமைப்பாட்டில் இருப்பதை எடுத்துரைக்கிறது. இறைவனிடமிருந்து வெளிப்படும் வேத ஞானம் மனிதனை உலக ஆசைகளில் இருந்து உயர்த்தி, சத்தியம் மற்றும் ஆன்மிக ஒளி நோக்கி வழிநடத்துகிறது. ஆனால் அந்த உயர்ந்த ஞானம் கிடைப்பது தன்னை இறைநெறிக்கு ஒப்படைத்து, ஒழுக்கத்துடன் வாழ முயல்கிறவர்களுக்கே என்பதை இந்த மந்திரம் வலியுறுத்துகிறது.

மேலும், மனத் தூய்மையும் உயிர்சக்தி பாதுகாப்பும் ஆன்மிக முன்னேற்றத்தின் அடிப்படைகள் என்பதையும் இது உணர்த்துகிறது. தன்னடக்கம் மற்றும் தன்னறிவு கல்வி மூலம் மனிதனின் உள்ளார்ந்த சக்தி வீணாகாமல் பாதுகாக்கப்படுகிறது; அந்த சக்தியே ஞான ஒளியாக மலர்கிறது. இவ்வாறு மனிதன் இறைநினைவு, வேதஞானம், ஒழுக்கம், மற்றும் உள்ளார்ந்த சாந்தி ஆகியவற்றோடு வாழும்போது, அவனுடைய வாழ்க்கை உயர்ந்த அர்த்தமுடைய ஆன்மிகப் பயணமாக மாறுகிறது.