अग्ने यं यज्ञमध्वरं विश्वतः परिभूरसि ।                                                     

स इद्देवेषु गच्छति ॥ ४ ॥                                                              

அக்னே யம் யஜ்ஞமத்வரம் விஶ்வத: பரிபூரஸி ।
ஸ இத் தேவேஷு கச்சதி || 4 ||

பொருள்:

अग्ने அக்னே – அக்னியே! / இறைவனே!; இங்கு “அக்னி” என்பது வெறும் நெருப்பு அல்ல. அது: பரம்பொருள்,  அனைத்துச் செயல்களையும் இயக்கும் இறைசக்தி, யாகத்தின் தெய்வீக மையம், உயிர்களின் உள்ளத்தில் இருக்கும் தெய்வீக ஒளி ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. மனிதன் செய்கிற எல்லா நல்ல செயல்களுக்கும் உண்மையான இயக்க சக்தி இறைவனே என்பதை இந்தச் சொல் உணர்த்துகிறது.

यम् யம் – எந்த / அந்த; இங்கு குறிப்பிட்டுக் கூறப்படுவது ஒரு உயர்ந்த “யஜ்ஞம்” — அதாவது தர்மமான, தன்னலமற்ற செயல்.

यज्ञम् யஜ்ஞம் – யாகம் / தியாகச் செயல் / உயர்ந்த தர்மச் செயல்; “யஜ்ஞம்” என்பது வெறும் வேள்வி மட்டும் அல்ல. அது: தன்னலமற்ற சேவை,  பிறர் நலனுக்காகச் செய்யப்படும் செயல், இறைவனுக்காக அர்ப்பணிக்கப்படும் வாழ்க்கை,  தர்மச் செயல் என்பவற்றைக் குறிக்கிறது. உண்மையான யஜ்ஞம் என்பது “நான் செய்தேன்” என்ற அகங்காரம் இல்லாமல் செய்யப்படும் செயல்.

अध्वरम् அத்வரம் – இம்சையற்ற / குற்றமற்ற / தூய்மையான; “அத்வரம்” என்பது யாருக்கும் தீங்கு இல்லாத யஜ்ஞம்.அதாவது: ஹிம்சை இல்லாத செயல், பிறரைத் துன்புறுத்தாத தர்மம், சுத்தமான எண்ணத்துடன் செய்யப்படும் பணி. இறைவன் விரும்பும் செயல் என்பது கருணையுடனும் தூய்மையுடனும் செய்யப்படுவது.

विश्वतः விஷ்வத: – எல்லாத் திசைகளிலும் / அனைத்திலும்; இறைவன் எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்திருக்கிறான். அவன்: அனைத்தையும் காண்கிறான், அனைத்தையும் காக்கிறான், அனைத்தையும் ஒழுங்குபடுத்துகிறான். யஜ்ஞம் உண்மையாக இருக்க வேண்டுமெனில் அது வாழ்க்கையின் எல்லா பகுதிகளிலும் தர்மமாக வெளிப்பட வேண்டும்.

परिभूरसि பரிபூரஸி – சூழ்ந்து காக்கிறாய் / பாதுகாக்கிறாய் / நடத்துகிறாய்; எல்லா நல்ல செயல்களையும் உண்மையில் நடத்துபவன் இறைவனே. மனிதன் ஒரு கருவி மட்டுமே.ஒருவன் “நான் செய்தேன்” என்று பெருமை கொண்டால் அந்தச் செயல் ஆன்மீக உயர்வை இழக்கிறது. ஆனால் இறைவன் செய்கிறான், நான் கருவி என்ற உணர்வு வந்தால் செயல் தூய்மையாகிறது.

सः ஸ: – அந்த / அவ்வகையான; இறைஅர்ப்பண உணர்வுடன் செய்யப்படும் யஜ்ஞமே இங்கு குறிப்பிடப்படுகிறது.

इत् இத் – நிச்சயமாக / உண்மையாகவே; இந்தச் சொல் ஒரு உறுதியைத் தருகிறது. அதாவது: அகங்காரமற்ற தர்மச் செயல் நிச்சயமாக உயர்ந்த பலனைத் தரும்.

देवेषु தேவேஷு – தேவர்களிடத்தில் / தெய்வீக நிலைகளில் “தேவர்கள்” என்பது வெளிப்புற தெய்வங்கள் மட்டுமல்ல. அவை: தெய்வீக குணங்கள், தூய மனநிலை, கருணை, தியாகம், சத்தியம் ஆகிய உயர்ந்த பண்புகளை குறிக்கின்றன. யஜ்ஞம் தெய்வீக மனநிலையோடு செய்யப்பட வேண்டும்.

गच्छति கச்சதி – செல்கிறது / அடைகிறது; இறைவனுக்கே அர்ப்பணிக்கப்பட்ட செயல் இறுதியில் தெய்வீக நிலையை அடைகிறது. அகங்காரமற்ற செயல்: மன அமைதியைத் தரும், இறைநிலையை அணைக்கச் செய்கிறது, ஆன்மீக முன்னேற்றத்தை அளிக்கிறது.

விளக்கம்:

இந்த வேத மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உயர்ந்த ஆன்மிக உண்மையை மிக ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது. இது வெறும் யாகம் அல்லது வேள்வி பற்றிய மந்திரமல்ல; மனிதன் செய்கிற ஒவ்வொரு நல்ல செயலின் பின்னாலும் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் தெய்வீக சக்தியை உணர்த்தும் மந்திரமாகும். இந்த மந்திரத்தில் “அக்னி” எனப் போற்றப்படுவது வெளிப்புற நெருப்பு அல்ல; அது பரம்பொருளின் ஒளி, உலகை நடத்தும் இறைசக்தி, உயிர்களின் உள்ளத்தில் இருக்கும் தெய்வீக விழிப்புணர்வு ஆகும்.

மந்திரம் “அக்னே” என்று இறைவனை அழைத்து தொடங்குகிறது. மனிதன் தன்னைச் செயல்வீரனாக நினைத்தாலும், உண்மையில் அனைத்து நல்ல செயல்களையும் இயக்குவது இறைவனின் அருள்சக்தியே என்பதை இது உணர்த்துகிறது. மனிதன் ஒரு கருவி மட்டுமே; செயலை நடத்தும் உண்மையான சக்தி இறைவனே. இதனை உணர்வதே ஆன்மிக வாழ்க்கையின் தொடக்கம்.

“யம் யஜ்ஞம்” என்ற பகுதி “அந்த உயர்ந்த யஜ்ஞம்” என்று பொருள் தருகிறது. இங்கு “யஜ்ஞம்” என்பது வெறும் வேள்வி அல்லது ஹோமம் அல்ல. வேதத்தின் ஆழ்ந்த பார்வையில், தன்னலமற்ற ஒவ்வொரு தர்மச் செயலும் யஜ்ஞமாகும். பிறர் நலனுக்காக செய்யப்படும் சேவை, தியாக உணர்வுடன் செய்யப்படும் கடமை, இறைவனுக்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட வாழ்க்கை — இவை அனைத்தும் யஜ்ஞமே. உண்மையான யஜ்ஞம் என்பது “நான் செய்கிறேன்” என்ற அகங்காரம் இல்லாமல் செய்யப்படும் செயல் ஆகும்.

அடுத்து வரும் “அத்வரம்” என்ற சொல், இம்சையற்ற, குற்றமற்ற, தூய்மையான செயலைக் குறிக்கிறது. பிறருக்கு துன்பம் அளிக்காத செயல், கருணையுடனும் சுத்தமான எண்ணத்துடனும் செய்யப்படும் தர்மம் — அதுவே இறைவன் ஏற்றுக்கொள்ளும் யஜ்ஞம். வெளிப்புறமாக பெரிய யாகங்கள் செய்தாலும், மனதில் அகந்தை, பொறாமை, பெருமை இருந்தால் அது உண்மையான யஜ்ஞமாகாது. அதனால் வேதம் யஜ்ஞத்தின் வெளிப்புற வடிவத்தை விட அதன் உள்ளார்ந்த தூய்மையை முக்கியமாகக் கருதுகிறது.

“விஷ்வதಃ பரிபூரஸி” என்ற சொற்கள் இறைவனின் அனைத்துலகப் பரவலையும் வெளிப்படுத்துகின்றன. இறைவன் எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்திருக்கிறான். அவன் அனைத்தையும் சூழ்ந்து காக்கிறான், ஒழுங்குபடுத்துகிறான், நடத்துகிறான். மனிதன் செய்கிற நல்ல செயல்களும் உண்மையில் அவனது அருளால் நடைபெறுகின்றன. பகவத்கீதையில் கூறப்படும் “நிமித்தமாத்திரம்” என்ற உண்மை இங்கு வெளிப்படுகிறது — மனிதன் ஒரு சாதனம் மட்டுமே. ஆனால் அறியாமையால் மனிதன் “நான் செய்தேன்”, “நான் தானம் செய்தேன்”, “நான் யாகம் செய்தேன்” என்று அகங்காரம் கொள்கிறான். அந்த அகங்காரமே யஜ்ஞத்தின் தூய்மையை அழிக்கிறது.

வேதம் கூறுவது என்னவென்றால், தெய்வீக மனநிலையுடையவர்கள் தங்களுடைய எல்லாச் செயல்களையும் இறைவனுக்கே அர்ப்பணித்து விடுகிறார்கள். அவர்கள் செயலில் உரிமை கோருவதில்லை; பலனை நாடுவதில்லை. “எல்லாம் இறைவனுடைய செயல்; நான் ஒரு கருவி” என்ற உணர்வுடன் வாழ்கிறார்கள். இதனால் அவர்கள் அகங்காரத்திலிருந்தும், பெருமையிலிருந்தும் விடுபடுகிறார்கள். இத்தகைய மனநிலை மனிதனை அமைதிக்குக் கொண்டு செல்கிறது. இதுவே — “எனது” என்ற பற்றும், “நான்” என்ற அகந்தையும் இல்லாத நிலை.

மந்திரத்தின் இறுதிப் பகுதியான “ஸ இத் தேவேஷு கச்சதி” என்பது மிக உயர்ந்த ஆன்மிக முடிவைத் தருகிறது. இறைவனுக்கே அர்ப்பணிக்கப்பட்ட, அகங்காரமற்ற தர்மச் செயல் நிச்சயமாக தெய்வீக நிலையை அடைகிறது. இங்கு “தேவர்கள்” என்பது வெறும் வெளிப்புற தெய்வங்களை மட்டும் குறிக்கவில்லை; தூய்மை, கருணை, சத்தியம், தியாகம் போன்ற தெய்வீக குணங்களை குறிக்கிறது. அகங்காரமற்ற யஜ்ஞம் மனிதனை அந்த தெய்வீக நிலைக்கு உயர்த்துகிறது.

இதனால் இந்த மந்திரம் நமக்கு ஒரு மகத்தான வாழ்க்கைப் பாடத்தை அளிக்கிறது. மனிதன் நல்ல செயல்களைச் செய்ய வேண்டும்; ஆனால் அந்தச் செயல்களின் உரிமையை தன்னிடம் வைத்துக் கொள்ளக் கூடாது. தன்னலமற்ற சேவை, இறைஅர்ப்பண உணர்வு, அகங்காரமின்மை — இவையே உண்மையான யஜ்ஞத்தின் அடிப்படை. இறைவன் செய்கிறான், நாம் கருவிகள் மட்டுமே என்ற உணர்வுடன் வாழும்போது வாழ்க்கை தூய்மையடைகிறது; மனம் அமைதியடைகிறது; ஆன்மா தெய்வீக உயர்வை அடைகிறது.

முடிவுரை:

இந்த வேத மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உயர்ந்த ஆன்மிக உண்மையை நமக்கு உணர்த்துகிறது. மனிதன் செய்கிற எல்லா நல்ல செயல்களுக்கும் பின்னால் இயங்குவது இறைவனின் அருள்சக்தியே அன்றி தனிப்பட்ட மனித வலிமை அல்ல என்பதை இது தெளிவுபடுத்துகிறது. “யஜ்ஞம்” என்பது வெறும் வேள்வி அல்லது சடங்கு அல்ல; தன்னலமற்ற சேவை, தர்மச் செயல், இறைஅர்ப்பண உணர்வுடன் செய்யப்படும் வாழ்க்கை முறையே உண்மையான யஜ்ஞமாகும்.

இறைவனை நினைத்து, அகங்காரமின்றி, யாருக்கும் தீங்கு இல்லாத வகையில் செய்யப்படும் செயல் மட்டுமே தூய்மையான “அத்வர யஜ்ஞம்” ஆகிறது. மனிதன் “நான் செய்கிறேன்” என்ற கர்த்திருத்துவ அகங்காரத்தை விட்டுவிட்டு, “இறைவனே செய்கிறான்; நான் கருவி மட்டுமே” என்ற உணர்வுடன் வாழும்போது அவனுடைய செயல் தெய்வீக நிலையை அடைகிறது. அத்தகைய மனநிலை அவனை பற்றின்மைக்கும், அகங்காரமின்மைக்கும், உள்ளமைதிக்கும் வழிநடத்துகிறது.

அகங்காரத்துடன் செய்யப்படும் தர்மமும் ஆன்மீக உயர்வைத் தராது; ஆனால் இறைஅர்ப்பண உணர்வுடன் செய்யப்படும் சிறிய செயலும் யஜ்ஞமாகி மனிதனை உயர்த்தும். தன்னலம் இல்லாத சேவை, இறைநம்பிக்கை, பணிவு, அர்ப்பணிப்பு ஆகியவற்றோடு வாழும் வாழ்க்கையே உண்மையான தெய்வீக வாழ்க்கை என்பதை இந்த மந்திரம் ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது.