अग्रिमींके पुरोहितं यज्ञस्य देवमृत्विजम्‌ ।                                            

होतार रल्लधात॑मम्‌॥ १॥

அக்னிமீளே  புரோஹிதம் யஜ்ஞஸ்ய தேவம் ருத்விஜம் |

 ஹோதாரம் ரத்னதாதம் || 1 ||

பொருள்:

अग्निम् அக்னிம் – அக்னியை,  ஒளியை,  முன்னேற்ற சக்தியை;  இங்கு “அக்னி” என்பது வெறும் நெருப்பு அல்ல. அது: பிரபஞ்சத்தை இயக்கும் சக்தி, உயிர்களுக்கு முன்னேற்றம் தரும் தெய்வீக ஆற்றல், ஞான ஒளி, ஆன்மிக விழிப்பு என்பவற்றின் அடையாளமாகும். அக்னி மனிதனை: இருளிலிருந்து ஒளிக்கு, அறியாமையிலிருந்து ஞானத்திற்கு, சோம்பலிலிருந்து செயல் முறைக்குக் கொண்டு செல்கிறது.

ईळे ஈளே – நான் துதிக்கிறேன்,  நான் வழிபடுகிறேன், நான் போற்றுகிறேன்;  இது வெறும் வாய்ச் சொல் துதி அல்ல; உள்ளார்ந்த பக்தியுடனான இறைநினைவை குறிக்கிறது. “என் மனமும் அறிவும் முழுவதும் இறைவனை நோக்கித் திரும்புகின்றன” என்ற உணர்வை இது வெளிப்படுத்துகிறத

पुरोहितं புரோஹிதம் – முன்பே நிலைத்திருப்பவன்,  முன்னிலையில் நன்மை தருபவன்,  வழிகாட்டி.  “புரோஹித” என்பது: படைப்புக்கு முன்பே இருந்த பரம்பொருள், தன்னால் தானே இருப்பவன் (ஸ்வயம்பூ), உயிர்களுக்கு முன்மாதிரியாக இருப்பவன் என்ற பொருளை தருகிறது. இறைவன் மனிதனுக்கு:  தர்மத்தின் மாதிரி,  ஒழுக்கத்தின் முன்மாதிரி, உயர்ந்த வாழ்வின் வழிகாட்டி ஆக இருக்கிறார்.

यज्ञस्य யஜ்ஞஸ்ய – யஜ்ஞத்தின்,  தர்மச் செயல்களின்,  புனித அர்ப்பணிப்பின்;  இங்கு “யஜ்ஞம்” என்பது வெறும் வேள்வி அல்ல. அது: கடமை, தியாகம், சேவை, உலக நலம், இறை அர்ப்பணிப்பு ஆகிய அனைத்தையும் குறிக்கிறது.  மனித வாழ்க்கையே ஒரு யஜ்ஞமாக இருக்க வேண்டும் என்பதே வேதக் கருத்து.

देवम् தேவம் – தெய்வம்,  ஒளிமிக்கவன்,  பிரகாசமுள்ளவன்;  “தேவ” என்பது: அறிவை ஒளிரச்செய்பவன், இருளை அகற்றுபவன், உயிர்களுக்கு விழிப்புணர்வு தருபவன்  என்பதைக் குறிக்கிறது.  இறைவன் மனித உள்ளத்தில் ஞான ஒளியை ஏற்றுபவன்.

ऋत्विजम् ருத்விஜம் – காலந்தோறும் வழிபடத்தக்கவன்,  எல்லாக் காலங்களிலும் போற்றத்தக்கவன் “ருது” = காலம் “விஜ்” = யஜ்ஞம் செய்பவன்  அதாவது: “எல்லாக் காலங்களிலும் நினைவில் கொள்ளப்பட வேண்டிய இறைசக்தி” என்பதே இதன் பொருள். இறைநினைவு: ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் மட்டும் அல்ல, வாழ்வின் எல்லா நிலையிலும் தொடர வேண்டும். உழைப்புக்குப் பிறகும், இரவு உறங்கும் முன்பும், மனதில் இறைநாமம் நிலைக்க வேண்டும் என்று வேதம் போதிக்கிறது.

होतारम् ஹோதாரம் – அருள்புரிபவன்,  அனைத்தையும் வழங்குபவன், ஏற்றுக்கொள்பவன்;  இறைவன்: உயிர்களுக்கு தேவையான அனைத்தையும் வழங்குபவன், வாழ்க்கையை தாங்குபவன், இறுதியில் அனைத்தையும் தன்னுள் இழுத்துக்கொள்பவன்    என்று வேதம் கூறுகிறது. உடல், உயிர், உணவு, அறிவு — அனைத்தும் இறையருளின் கொடைகள்.

रत्नधातमम् ரத்நதாதமம் – ரத்தினங்களை தாங்குபவன் உயர்ந்த பொக்கிஷங்களை நிலைநிறுத்துபவன்: இங்கு “ரத்தினங்கள்” என்பது உடலின் ஏழு தாதுக்களை குறிக்கிறது:  ரசம்,  ரத்தம்,  மாமிசம், மேது,  எலும்பு, மஜ்ஜை, வீரியம் இவை உடலின் அடிப்படை சக்திகள். இறைவன் மனித உடலில் இவ்வளவு அதிசயமான அமைப்பை உருவாக்கியிருக்கிறார்.  இந்த ஏழு தாதுக்களே: உடல் ஆரோக்கியம், உயிர்சக்தி, வளர்ச்சி, வாழ்வின் அழகு ஆகியவற்றின் அடிப்படை “ரத்தினங்கள்” எனக் கருதப்படுகின்றன.

விளக்கம்:

இந்த மகத்தான மந்திரம், வேத சிந்தனையின் அடிப்படை ஆன்மிக உண்மைகளை உள்ளடக்கியதாகும். இது வெறும் நெருப்பைத் துதிக்கும் பாடல் அல்ல; மாறாக, பிரபஞ்சத்தை இயக்கும் தெய்வீக சக்தியை, மனித வாழ்க்கையின் உயர்ந்த நோக்கத்தை, யஜ்ஞமயமான வாழ்வை, இறைஅருளின் அவசியத்தை மற்றும் உடல்–உயிர் அமைப்பின் புனிதத்தன்மையை எடுத்துரைக்கும் ஆழ்ந்த வேதப் பிரார்த்தனையாகும்.

இந்த மந்திரத்தின் தொடக்கத்தில் வரும் “அக்னிம் ஈளே” என்பது “அக்னியை நான் துதிக்கிறேன்” என்று பொருள் தருகிறது. இங்கு “அக்னி” என்பது வெறும் வெளிப்புற நெருப்பு அல்ல. அது:

• பிரபஞ்ச இயக்க சக்தி,
• ஞான ஒளி,
• ஆன்மிக விழிப்பு,
• உயிர்களை முன்னேற்றம் நோக்கி அழைத்துச் செல்லும் தெய்வீக ஆற்றல்

என்பவற்றின் அடையாளமாகும்.

அக்னி இருளை அகற்றி ஒளியை அளிப்பது போல, இறைஞானம் அறியாமையை அகற்றி மனிதனை உண்மைப் பாதைக்கு வழிநடத்துகிறது. மனிதன் சோம்பல், அறியாமை, மன இருள் ஆகியவற்றிலிருந்து வெளிவந்து, செயல்முறை, விழிப்புணர்வு மற்றும் ஆன்மிக முன்னேற்றத்தை அடைய வேண்டும் என்பதே இங்கு கூறப்படுகிறது.

“புரோஹிதம்” என்ற சொல் மிகவும் ஆழ்ந்த தத்துவத்தை தருகிறது. “புரோ” என்பது முன்; “ஹிதம்” என்பது நன்மை. அதாவது:

• படைப்புக்கு முன்பே இருந்தவன்,
• தன்னால் தானே இருப்பவன்,
• உயிர்களுக்கு முன்னிலையில் நன்மை தருபவன்

என்ற பொருளில் இறைவன் போற்றப்படுகிறார்.

இறைவன் மனிதனுக்கு ஒரு உயர்ந்த முன்மாதிரியாக இருக்கிறார். மனிதன் தனது வாழ்க்கையை தர்மம், ஒழுக்கம், உண்மை மற்றும் அன்பின் அடிப்படையில் அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும். இறைவனின் குணங்களுக்கேற்ப மனிதன் தன்னை உயர்த்திக் கொள்ள வேண்டும் என்பதே இந்தச் சொல்லின் உள் அர்த்தமாகும்.

அடுத்து வரும் “யஜ்ஞஸ்ய தேவம்” என்ற பகுதி, இறைவன் யஜ்ஞ வாழ்க்கையின் மையமாக இருப்பதை எடுத்துரைக்கிறது. இங்கு “யஜ்ஞம்” என்பது வெறும் வேள்வி அல்லது சடங்கு அல்ல. அது:

• கடமை,
• தியாகம்,
• சேவை,
• உலக நலம்,
• இறை அர்ப்பணிப்பு

ஆகிய அனைத்தையும் குறிக்கிறது.

வேதத்தின் பார்வையில் மனித வாழ்க்கையே ஒரு யஜ்ஞமாக இருக்க வேண்டும். மனிதன் தன்னுடைய செயல்களை சுயநலத்திற்காக அல்லாமல், பிறர் நலனுக்காகவும் இறை அர்ப்பணிப்பாகவும் செய்ய வேண்டும். அப்படிப்பட்ட வாழ்க்கையே உண்மையான யஜ்ஞ வாழ்க்கை.

“ருத்விஜம்” என்ற சொல், இறைவன் எல்லாக் காலங்களிலும் நினைவில் கொள்ளப்பட வேண்டியவன் என்பதை உணர்த்துகிறது. இறைநினைவு ஒரு குறிப்பிட்ட நேர வழிபாட்டில் மட்டும் இருக்கக் கூடாது; அது மனித வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நிலையிலும் தொடர வேண்டும். வேலைக்குப் பிறகும், ஓய்வின் நேரத்திலும், உறங்கும் முன்பும், மனதில் இறைநாமம் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்று வேதம் போதிக்கிறது. இவ்வாறு தொடர்ச்சியான இறைநினைவு மனித மனத்தை சுத்தப்படுத்தி, ஆன்மிக முன்னேற்றத்திற்கு வழிவகுக்கிறது.

“ஹோதாரம்” என்பது அனைத்தையும் அருள்புரிபவன் என்று பொருள் தருகிறது. உடல், உயிர், உணவு, அறிவு, இயற்கை — மனிதனுக்குத் தேவையான அனைத்தும் இறையருளின் கொடைகளே. இறைவன் உயிர்களுக்கு வாழ்க்கையை அளிப்பவன் மட்டுமல்ல; இறுதியில் அனைத்தையும் தன்னுள் இணைத்துக்கொள்பவனும் ஆவான். இதனால் மனிதன் தன்னுடைய வாழ்வை நன்றியுணர்வுடனும் பணிவுடனும் நடத்த வேண்டும் என்ற எண்ணம் உருவாகிறது.

மந்திரத்தின் இறுதியில் வரும் “ரத்நதாதமம்” என்பது மிகவும் நுண்ணிய உடல்–ஆன்மிக தத்துவத்தை எடுத்துரைக்கிறது. “ரத்தினங்கள்” என்று குறிப்பிடப்படுவது உடலின் ஏழு தாதுக்கள்:

• ரசம்,
• ரத்தம்,
• மாமிசம்,
• மேது,
• எலும்பு,
• மஜ்ஜை,
• வீரியம்

ஆகியவையாகும்.

இவை உடலின் அடிப்படை சக்திகள். மனித உடல் ஒரு அதிசயமான தெய்வீக அமைப்பு என்பதை இந்த மந்திரம் உணர்த்துகிறது. உடலை ஆரோக்கியமாகவும் தூய்மையாகவும் பாதுகாப்பது ஆன்மிகக் கடமையாகவே கருதப்படுகிறது. இறைவன் மனித உடலில் இந்த “ஏழு ரத்தினங்களை” நிறுவியிருக்கிறார் என்பதன் மூலம், உடலும் உயிரும் புனிதமானவை என்ற வேதப்பார்வை வெளிப்படுகிறது.

இந்த மந்திரத்தின் மொத்தச் செய்தி என்னவெனில்:

“இறைவன் பிரபஞ்சத்தின் ஒளி, வாழ்க்கையின் வழிகாட்டி, யஜ்ஞ வாழ்க்கையின் ஆதாரம் மற்றும் உயிர்களின் உள்ளார்ந்த சக்தியாக இருக்கிறார்.”

மனிதன்:

• இறைநினைவுடன் வாழ வேண்டும்,
• வாழ்க்கையை யஜ்ஞமாக மாற்ற வேண்டும்,
• உடல் மற்றும் உயிரை புனிதமாகக் காக்க வேண்டும்,
• தர்மம் மற்றும் சேவையில் நிலைத்திருக்க வேண்டும்,
• இறைவனை இடைவிடாமல் துதிக்க வேண்டும்

என்பதே இந்த மந்திரத்தின் உயர்ந்த ஆன்மிகப் போதனையாகும்.

எனவே, இந்த வேத மந்திரம் மனிதனை அறியாமையிலிருந்து ஞானத்திற்கும், சுயநலத்திலிருந்து யஜ்ஞ வாழ்க்கைக்கும், உலகப் பற்றிலிருந்து இறைஅர்ப்பணிப்பிற்கும் வழிநடத்தும் பரம ஆன்மிக வழிகாட்டுதலாகத் திகழ்கிறது.

முடிவுரை:

இந்த வேத மந்திரம், மனித வாழ்க்கையின் ஆன்மிக அடித்தளத்தையும், பிரபஞ்சத்தை இயக்கும் தெய்வீக சக்தியின் மகத்துவத்தையும் ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது. “அக்னி” எனப் போற்றப்படும் இறைசக்தி வெறும் வெளிப்புற நெருப்பு அல்ல; அது ஞான ஒளி, உயிர்களின் முன்னேற்ற சக்தி, உள்ளார்ந்த விழிப்பு மற்றும் வாழ்க்கையை உயர்வுக்கு இட்டுச் செல்லும் தெய்வீக ஆற்றலாகும் என்பதை இந்த மந்திரம் உணர்த்துகிறது.

இறைவன்:

• படைப்புக்கு முன்பே இருந்த பரம்பொருள்,
• மனிதனின் உயர்ந்த வழிகாட்டி,
• தர்ம மற்றும் யஜ்ஞ வாழ்க்கையின் ஆதாரம்,
• அனைத்தையும் அருள்புரியும் கருணைமிகு சக்தி

என்று இந்த மந்திரம் போற்றுகிறது.

“யஜ்ஞம்” என்ற கருத்தின் மூலம், மனித வாழ்க்கை தியாகம், சேவை, கடமை, உலக நலம் மற்றும் இறை அர்ப்பணிப்பு ஆகியவற்றால் நிரம்பியிருக்க வேண்டும் என்பதை வேதம் போதிக்கிறது. மனிதன் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும் சுயநலத்திற்காக அல்லாமல், உயர்ந்த தர்ம நோக்கத்திற்காக இருக்க வேண்டும் என்பதே இதன் மையச் செய்தியாகும்.

மேலும், உடலின் ஏழு தாதுக்களை “ரத்தினங்கள்” என்று குறிப்பதன் மூலம், மனித உடல் ஒரு புனிதமான தெய்வீக அமைப்பு என்பதையும், அதை ஆரோக்கியமாகவும் தூய்மையாகவும் பாதுகாப்பது ஆன்மிகக் கடமை என்பதையும் மந்திரம் உணர்த்துகிறது.

இந்த மந்திரம் மனிதனை:

• இறைநினைவில் நிலைத்திருக்க,
• வாழ்க்கையை யஜ்ஞமாக மாற்ற,
• உடல், மனம், உயிரை புனிதமாக காக்க,
• தர்மம் மற்றும் சேவையில் வாழ,
• ஞான ஒளியை அடைய

வழிநடத்துகிறது.

எனவே, இந்த வேத மந்திரம் மனிதனை அறியாமையிலிருந்து ஞானத்திற்கும், சுயநலத்திலிருந்து தியாக வாழ்க்கைக்கும், உலகப் பற்றிலிருந்து இறைஅர்ப்பணிப்பிற்கும் உயர்த்தும் முழுமையான ஆன்மிக வழிகாட்டுதலாகத் திகழ்கிறது. இது மனித வாழ்க்கையை ஒளிமயமாகவும், தர்மமயமாகவும், இறைநெருக்கம் நிறைந்ததாகவும் மாற்றும் பரம வேதப் போதனையாகும்.