ശ്രീഗുരുഭ്യോ നമഃ
നമോ ധർമ്മപ്രവർത്തകേഭ്യോ മഹദ്ഭ്യഃ

വേദം

‘വേദം’ എന്ന പദം സംസ്കൃതത്തിലെ ‘വിദ്’ (विद्) എന്ന ധാതുവിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്. ‘വിദ്’ എന്നതിന് അറിയുക, ജ്ഞാനം നേടുക എന്നർത്ഥമുണ്ട്. അതിനാൽ ‘വേദം’ എന്നത് അറിവിന്റെ ഗ്രന്ഥം അഥവാ ജ്ഞാനശാസ്ത്രം എന്ന അർത്ഥം നൽകുന്നു.

വേദങ്ങൾ മനുഷ്യന് രണ്ട് തരത്തിലുള്ള അറിവുകളാണ് നൽകുന്നത്. ഒന്നാമതായി, ലോകത്തിലെ വസ്തുക്കളെ ധർമ്മനിയമങ്ങൾക്ക് അനുസൃതമായി ഉപയോഗിച്ച് ജീവിതം എങ്ങനെ സന്തോഷകരമാക്കാം എന്ന പ്രായോഗിക അറിവ്. രണ്ടാമതായി, ഈ ലോകവും മനുഷ്യജീവിതവും എന്തിനുവേണ്ടിയാണുള്ളത് എന്ന ആത്മീയ സത്യത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്ന പരമജ്ഞാനം. ഈ അടിസ്ഥാനജ്ഞാനം നൽകുന്നതിനാലാണ് വേദം അറിവിന്റെ ഗ്രന്ഥം എന്ന മഹത്തായ പേര് പ്രാപിച്ചത്.

വേദങ്ങളുടെ ഉദ്ഭവകാലം അന്വേഷിച്ചാൽ, അവയ്ക്ക് ഒരു നിർദ്ദിഷ്ട കാലഘട്ടം പറയാൻ സാധിക്കില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് വേദം ‘അനാദി’ (ആരംഭമില്ലാത്തത്) എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. ‘അനാദി’ എന്നത് അതിന് മുമ്പ് മറ്റൊന്നുമില്ല, അതിന് ഒരു ആരംഭവുമില്ല എന്ന അർത്ഥമാണ് നൽകുന്നത്.

വേദങ്ങൾ മനുഷ്യരാൽ രചിക്കപ്പെട്ടവയല്ല. അതിനാൽ അവയെ ‘അപൗരുഷേയം’ (മനുഷ്യനിർമ്മിതമല്ലാത്തത്) എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വേദങ്ങളെ ‘എഴുതാമറ’ (എഴുതപ്പെടാത്ത മറ) എന്നും വിളിക്കാറുണ്ട്. ഇവിടെ മറ എന്നത് ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച ഗ്രന്ഥം എന്നല്ല; മറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന പരമസത്യത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്ന ദിവ്യജ്ഞാനഗ്രന്ഥം എന്നതാണ് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം.

വേദങ്ങൾക്ക് ‘ഋഷി’ എന്ന ആശയത്തോടും അടുത്ത ബന്ധമുണ്ട്. മെയ്‌ജ്ഞാനികളായ മഹർഷിമാർ ദിവ്യാനുഭവത്തിലൂടെ ദർശിച്ചറിഞ്ഞ സത്യങ്ങളാണ് വേദങ്ങൾ. അതുകൊണ്ടാണ് അവർ ‘ഋഷികൾ’ എന്നറിയപ്പെടുന്നത്.

‘ഋഷയോ മന്ത്രദ്രഷ്ടാഃ’ — ഋഷികൾ മന്ത്രങ്ങളെ ദർശിച്ചവരാണ്.

അനാദികാലം മുതൽ അനന്തമായ ദിവ്യശബ്ദങ്ങൾ നാദരൂപത്തിൽ ആകാശമാകെ വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്നു. അവയിൽ ലോകക്ഷേമം ലക്ഷ്യമാക്കിയ ദിവ്യശബ്ദസമൂഹങ്ങളാണ് വേദമന്ത്രങ്ങൾ.

തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാലും യോഗാഭ്യാസത്തിന്റെ മഹത്വത്താലും മഹർഷിമാർ ആ അനാദിയായ ദിവ്യശബ്ദങ്ങളെ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ മന്ത്രങ്ങളെ ദർശിച്ച് ഗ്രഹിക്കുന്നവരെയാണ് ‘മന്ത്രദ്രഷ്ടാക്കൾ’ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

ഓരോ വേദമന്ത്രത്തിനും ഒരു ഋഷിയുടെ പേര് ചേർത്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ആ ഋഷിയാണ് മന്ത്രം രചിച്ചതെന്നല്ല അതിന്റെ അർത്ഥം. ആകാശത്തിൽ അനാദികാലം മുതൽ നിലനിന്നിരുന്ന ആ ദിവ്യമന്ത്രത്തെ ആദ്യം ദർശിച്ച് ലോകത്തിന് വെളിപ്പെടുത്തിയത് ആ ഋഷിയാണെന്നതാണ് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം.

അതിനാൽ ‘ഋഷി’ എന്നത് ‘മന്ത്രദ്രഷ്ടാവ്’ (മന്ത്രത്തെ ദർശിച്ചവൻ) എന്നർത്ഥമാണ്; ‘മന്ത്രകർതൃ’ (മന്ത്രം സൃഷ്ടിച്ചവൻ) എന്നല്ല.

വേദമന്ത്രങ്ങൾ അവരുടെ ദിവ്യശബ്ദസ്വരൂപത്തിലൂടെ തന്നെയാണ് ലോകക്ഷേമം സാധിക്കുന്നത്.

 പരമാത്മാവിന്റെ ശ്വാസമാണ് വേദമന്ത്രങ്ങൾ

നമ്മുടെ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ശ്വാസത്തിന്റെ ചലനത്തിലൂടെയാണ് ജീവൻ നിലനിൽക്കുന്നത്. അതുപോലെ തന്നെ, ഈ പ്രപഞ്ചജീവിതവും ദിവ്യശബ്ദങ്ങളുടെ സ്പന്ദനത്തിലൂടെയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് വേദമന്ത്രങ്ങളെ പരമാത്മാവിന്റെ ശ്വാസം എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്.

വേദത്തെ ‘ശ്രുതി’ എന്നും വിളിക്കുന്നു. ‘ശ്രുതി’ എന്നതിന് ‘ചെവിയിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന ജ്ഞാനം’ എന്നാണ് അർത്ഥം. വേദങ്ങൾ അക്ഷരരൂപത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പ്, വേദം അഭ്യസിക്കുന്നവർ പന്ത്രണ്ട് വർഷത്തോളം ഗുരുകുലത്തിൽ വിദ്യാർത്ഥികളായി താമസിച്ച് അവ മനഃപാഠമാക്കുമായിരുന്നു. തുടർന്ന്, തങ്ങളുടെ ശിഷ്യന്മാർക്കും അതേ രീതിയിൽ വർഷങ്ങളോളം പഠിപ്പിച്ച് മനഃപാഠമാക്കിക്കൊടുക്കുമായിരുന്നു. ഇങ്ങനെ തലമുറകളിലൂടെ കേട്ടറിഞ്ഞ് കൈമാറപ്പെട്ട ജ്ഞാനമായതിനാലാണ് വേദം ‘ശ്രുതി’ എന്നറിയപ്പെട്ടത്. ‘ശ്രുതി’ എന്നത് കേൾക്കുക എന്ന അർത്ഥം നൽകുന്നു.

ഋഷിമാർ ദർശിച്ച ഈ ദിവ്യസത്യങ്ങളെ പിന്നീട് വ്യാസമഹർഷി നാല് വേദങ്ങളായി ക്രമീകരിച്ചു. അവയാണ്:

• ഋഗ്വേദം
• യജുര്‍വേദം
• സാമവേദം
• അഥർവ്വവേദം

ഓരോ വേദവും നാല് പ്രധാന ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

അവയാണ്:

1. സംഹിത അഥവാ മന്ത്രഭാഗം
2. ബ്രാഹ്മണഭാഗം
3. ആരണ്യകം
4. ഉപനിഷത്ത്

സംഹിത അഥവാ മന്ത്രഭാഗം

വിവിധ ദേവതകളെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത് നടത്തുന്ന പ്രാർത്ഥനകളും സ്തുതിഗാനങ്ങളുമാണ് സംഹിത അഥവാ മന്ത്രഭാഗം. ‘മന്ത്രം’ എന്ന പദത്തിന് ‘ഉച്ചരിക്കുന്നവനെ സംരക്ഷിക്കുന്നത്’ എന്ന അർത്ഥമുണ്ട്. അതിനാൽ മന്ത്രങ്ങൾ ആരാൽ ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്നുവോ, അല്ലെങ്കിൽ ആരുടെ ക്ഷേമത്തിനായി ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്നുവോ, അവരെല്ലാവരെയും സംരക്ഷിക്കുന്ന ശക്തിയുള്ളവയാണെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു.

ബ്രാഹ്മണഭാഗം

വേദമന്ത്രങ്ങൾ ഉച്ചരിക്കുമ്പോൾ അനുഷ്ഠിക്കേണ്ട കർമ്മങ്ങൾ, പൂജാവിധികൾ, യജ്ഞക്രമങ്ങൾ, സമർപ്പണരീതികൾ എന്നിവ വിശദീകരിക്കുന്ന ഭാഗമാണ് ബ്രാഹ്മണം. ചുരുക്കത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, വേദങ്ങളിലെ അന്തർഗതമായ ആശയങ്ങളെ ആചാരരൂപത്തിൽ വിശദീകരിക്കുന്ന പ്രായോഗിക ഗ്രന്ഥങ്ങളാണ് ബ്രാഹ്മണങ്ങൾ.

ഇവയെ നാല് വിഭാഗങ്ങളായി തിരിച്ചിരിക്കുന്നു:

• ഋഗ്വേദ ബ്രാഹ്മണം
• യജുര്‍വേദ ബ്രാഹ്മണം
• സാമവേദ ബ്രാഹ്മണം
• അഥർവ്വവേദ ബ്രാഹ്മണം

ആരണ്യകം

‘ആരണ്യം’ എന്നത് കാട് എന്നർത്ഥമാണ്. ലോകജീവിതത്തിൽ നിന്ന് വിരമിച്ചവർ ഏകാന്തതയിൽ ആത്മീയസാധന നടത്തുന്നതിനായി കാട്ടിൽ വസിച്ചിരുന്ന ഒരു പാരമ്പര്യം പുരാതനകാലത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു. അത്തരത്തിൽ ഏകാന്തവാസം ചെയ്യുന്നവർ മാനസികധ്യാനത്തിലൂടെയും അന്തർമുഖസാധനകളിലൂടെയും അനുഷ്ഠിക്കേണ്ട ആത്മീയ മാർഗങ്ങളെ വിശദീകരിക്കുന്ന ഗ്രന്ഥങ്ങളാണ് ആരണ്യകങ്ങൾ.

ആരണ്യകഭാഗം എന്നത്, ഒരാളെ ബ്രാഹ്മണഗ്രന്ഥങ്ങളിലെ കർമ്മകാണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് ഉപനിഷത്തുകളുടെ ആത്മവിചാരത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ഒരു ഇടനിലപ്പടിയായി മനസ്സിലാക്കാം.

ഉപനിഷത്ത്

വേദങ്ങളുടെ സാരസത്തയാണ് ഉപനിഷത്തുകൾ.

സംഹിത, ബ്രാഹ്മണം, ആരണ്യകം, ഉപനിഷത്ത് എന്നീ നാല് ഭാഗങ്ങളും ചേർന്നതാണ് സമ്പൂർണ്ണ വേദം. വേദത്തിന്റെ ഏത് ശാഖ എടുത്താലും ഈ പാരമ്പര്യക്രമം തന്നെയാണ് അതിൽ കാണുന്നത്.

സംഹിതയെ ഒരു വൃക്ഷമായി ഉപമിച്ചാൽ, ബ്രാഹ്മണം അതിന്റെ പൂവും, ആരണ്യകം അതിന്റെ കായും, ഉപനിഷത്ത് അതിന്റെ പഴവുമാണ്. വേദങ്ങളുടെ അവസാനഭാഗമായി വരുന്നതിനാൽ ഉപനിഷത്തുകൾ ‘വേദാന്തം’ എന്ന പേരിലും അറിയപ്പെടുന്നു.

‘ഉപ-നി-ഷദ്’ എന്ന പദത്തിന് അടുത്തിരുന്നു ഇരിക്കുക എന്നാണ് അർത്ഥം. ഗുരുവിന്റെ സമീപത്ത് ശ്രദ്ധയോടും ഭക്തിയോടും കൂടെ ഇരുന്ന ശിഷ്യന് ഗുരു ഉപദേശിച്ച ദിവ്യജ്ഞാനവചനങ്ങളാണ് ഉപനിഷത്തുകൾ.

പല ഭാഷ്യകാരന്മാരും ‘ഉപനിഷത്ത്’ എന്ന പദത്തിന് വിവിധ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ നൽകിയിട്ടുണ്ട്. അവയെ ഓരോന്നായി ഉപനിഷദ് വ്യാഖ്യാനങ്ങളിൽ കാണാം.

വേദകാല ചിന്തകളുടെ മണിമകുടമായി തിളങ്ങുന്നതാണ് ഉപനിഷത്തുകൾ. ഉപനിഷത്തുകൾ അനേകമുണ്ടെങ്കിലും, പൊതുവേ 108 ഉപനിഷത്തുകളാണ് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്. അവയിൽ പതിനാലു ഉപനിഷത്തുകൾ പ്രധാനപ്പെട്ടവയായി കരുതപ്പെടുന്നു. അവയാണ്:

• ഈശോപനിഷത്
• കേനോപനിഷത്
• കഠോപനിഷത്
• പ്രശ്നോപനിഷത്
• മുണ്ടകോപനിഷത്
• മാണ്ഡൂക്യോപനിഷത്
• ഐതരേയോപനിഷത്
• തൈത്തരീയോപനിഷത്
• ഛാന്ദോഗ്യോപനിഷത്
• ബൃഹദാരണ്യകോപനിഷത്
• ശ്വേതാശ്വതരോപനിഷത്
• കൗഷീതകി ഉപനിഷത്
• മഹാനാരായണോപനിഷത്
• മൈത്രായണീയോപനിഷത്

ഇവയിൽ ആദ്യത്തെ പത്ത് ഉപനിഷത്തുകൾക്ക് ശ്രീ ആദിശങ്കരാചാര്യർ ഭാഷ്യം രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഈ പതിനാലു ഉപനിഷത്തുകൾ നാല് വേദങ്ങളിൽ താഴെപ്പറയുന്ന വിധത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു:

ഋഗ്വേദം:

• ഐതരേയോപനിഷത്
• കൗഷീതകി ഉപനിഷത്

യജുര്‍വേദം:

• ഈശോപനിഷത്
• കഠോപനിഷത്
• തൈത്തരീയോപനിഷത്
• ബൃഹദാരണ്യകോപനിഷത്
• ശ്വേതാശ്വതരോപനിഷത്
• മൈത്രായണീയോപനിഷത്
• മഹാനാരായണോപനിഷത്

സാമവേദം:

• കേനോപനിഷത്
• ഛാന്ദോഗ്യോപനിഷത്

അഥർവ്വവേദം:

• പ്രശ്നോപനിഷത്
• മുണ്ടകോപനിഷത്
• മാണ്ഡൂക്യോപനിഷത്

ഉപനിഷത്തുകൾ നമുക്ക് നൽകിയ മഹർഷിമാർ തങ്ങളെയാണ് മുൻനിറുത്തി ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. മറിച്ച്, “ഞങ്ങൾക്ക് ഉപദേശിച്ച മഹാന്മാർ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു” എന്ന രീതിയിലാണ് അവർ ഉപദേശങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. അതായത്, ഈ സത്യങ്ങൾ സ്വന്തം ബുദ്ധിശക്തികൊണ്ട് ലഭിച്ചതല്ല; മഹാന്മാരുടെ അനുഗ്രഹത്താലാണ് ലഭിച്ചതെന്ന് അവർ വിനയത്തോടെ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ഇത് ഉപനിഷത്തുകളെ നാം എത്രമാത്രം ശ്രദ്ധയോടും ഭക്തിയോടും കൂടി സമീപിക്കേണ്ടതാണെന്ന് നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. വെറും പുസ്തകജ്ഞാനമോ സംസ്കൃതപാണ്ഡിത്യമോ മാത്രം ഉണ്ടായാൽ ഉപനിഷത്തുകളുടെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം ഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയില്ല.

മനസ്സിന്റെ പരിശുദ്ധിയോടും ആത്മാർത്ഥതയോടും കൂടി വീണ്ടും വീണ്ടും വായിക്കുകയും, മന്ത്രങ്ങളുടെ അർത്ഥം ആഴത്തിൽ ധ്യാനിക്കുകയും, ശ്രദ്ധയോടെ അവയെ സമീപിക്കുകയും ചെയ്താൽ, ഉപനിഷത്തുകളുടെ സത്യത്തെ മനസ്സിലാക്കുക മാത്രമല്ല, അവയുടെ അതുല്യമായ ആത്മീയമഹിമയിൽ ആഴ്ന്ന് ആനന്ദിക്കാനും കഴിയും.

ആ ദിവ്യമന്ത്രങ്ങളെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ അർത്ഥപൂർണ്ണമാക്കിക്കൊള്ളാം.