इमं मे वरुण श्रुधी हवमद्या च मृळय ।
त्वामवस्युरा चके ॥ १९ ॥

ഇമം മേ വരുണ ശ്രുധീ ഹവമദ്യാ ച മൃളയ ।
ത്വാമവസ്യുരാ ചകേ ॥ 19 ॥

പദാർത്ഥം

इमम् (ഇമം): ഈ / ഇങ്ങനെ; ഭക്തൻ തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന പ്രാർത്ഥനയും അപേക്ഷയും ഈശ്വരന് സമർപ്പിക്കുന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

मे (മേ): എന്റെ / എന്റേത്; ഭക്തന്റെ വ്യക്തിപരമായ ആത്മീയഅപേക്ഷയെ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന സത്യസന്ധമായ വിളിയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

वरुण (വരുണ): വരുണൻ / പാപങ്ങൾ നീക്കുന്നവൻ / സംരക്ഷിക്കുന്നവൻ; ഇവിടെ “വരുണൻ” മനുഷ്യന്റെ ദുഃഖങ്ങളും മനസ്സിലെ അശുദ്ധികളും നീക്കി അവനെ ധർമ്മമാർഗ്ഗത്തിൽ നയിക്കുന്ന പരമസത്തയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

श्रुधी (ശ്രുധീ): കേൾക്കണമേ / ചെവികൊടുക്കണമേ; ഭക്തൻ തന്റെ പ്രാർത്ഥന ഈശ്വരൻ കരുണയോടെ സ്വീകരിക്കണമെന്നു അപേക്ഷിക്കുന്നു.

हवम् (ഹവം): വിളി / അപേക്ഷ / പ്രാർത്ഥന; ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന ഈശ്വരസ്നേഹത്തിന്റെ വിളിയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് യഥാർത്ഥ ഭക്തിയുടെ പ്രകടനമാണ്.

अद्य (അദ്യ): ഇന്ന് / ഇപ്പോൾ തന്നെ; ഈശ്വരാനുഗ്രഹം വൈകാതെ ലഭിക്കണമെന്ന ആഴത്തിലുള്ള ആകാംക്ഷ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു.

च (ച): കൂടാതെ / പിന്നെയും; പ്രാർത്ഥനയെയും അനുഗ്രഹത്തെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന വാക്ക്. ഈശ്വരന്റെ കരുണ തുടർച്ചയായി നിലനിൽക്കണമെന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

मृळय (മൃളയ): അനുഗ്രഹിക്കണമേ / സന്തോഷം നൽകണമേ / സംരക്ഷിക്കണമേ; ഭക്തൻ ദുഃഖങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനായി ശാന്തിയും ക്ഷേമവും ലഭിക്കാൻ ഈശ്വരന്റെ അനുഗ്രഹം അപേക്ഷിക്കുന്നു.

त्वाम् (ത്വാം): അങ്ങയെ / അങ്ങയെ തന്നേ; പരമസത്തയെ നേരിട്ട് വിളിക്കുന്ന ഭക്തിയുടെ അടുപ്പം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു.

अवस्युः (അവസ്യുഃ): സംരക്ഷണം തേടുന്നവൻ / കാവൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ; ലോകാസക്തികൾ, മനോവാസനകൾ, ദുഃഖങ്ങൾ എന്നിവയിൽ നിന്ന് സ്വയം സംരക്ഷിക്കാൻ ഈശ്വരനെ തേടുന്ന മനുഷ്യനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

आ (ആ): പൂർണ്ണമായി / സമീപിച്ച് / ലക്ഷ്യമാക്കി; ഭക്തൻ പൂർണ്ണമനസ്സോടെ ഈശ്വരനെ സമീപിക്കുന്നതിനെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

चके (ചകേ): വിളിക്കുന്നു / സ്തുതിക്കുന്നു / അപേക്ഷിക്കുന്നു; ഈശ്വരനെ സ്തുതിച്ച് അവന്റെ അനുഗ്രഹം തേടി ഭക്തൻ ഉച്ചരിക്കുന്ന സ്തുതിയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

വ്യാഖ്യാനം

ഈ വേദമന്ത്രം മനുഷ്യൻ തന്റെ ദുഃഖങ്ങളിൽ നിന്നും മനോവാസനകളിൽ നിന്നും ആന്തരികകലക്കങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി പരമസത്തയുടെ അനുഗ്രഹവും സംരക്ഷണവും തേടുന്ന ആഴത്തിലുള്ള ആത്മീയപ്രാർത്ഥനയെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് വെറും ബാഹ്യപ്രാർത്ഥനയല്ല; മനുഷ്യഹൃദയത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന ഈശ്വരവിളിയാണ്. ഈശ്വരന്റെ അനുഗ്രഹമാണ് മനുഷ്യനെ യഥാർത്ഥ ശാന്തിയിലേക്കും ക്ഷേമത്തിലേക്കും ആത്മീയോന്നതിയിലേക്കും നയിക്കുന്നത് എന്ന് ഈ മന്ത്രം വളരെ ആഴത്തിൽ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

“ഇമം മേ വരുണ ശ്രുധീ ഹവം” ഭക്തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന യഥാർത്ഥ വിളിയാണ്. “എന്റെ അപേക്ഷ കേൾക്കണമേ” എന്ന് ഭക്തൻ വരുണനെ തേടുന്നു. ഇവിടെ “വരുണൻ” വെറും ദേവനാമം മാത്രമല്ല; മനുഷ്യന്റെ പാപങ്ങൾ, ദുഃഖങ്ങൾ, മനസ്സിലെ അശുദ്ധികൾ, അജ്ഞാനം എന്നിവ നീക്കി അവനെ ധർമ്മമാർഗ്ഗത്തിൽ നയിക്കുന്ന പരമസത്തയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ എല്ലാ ശ്രമങ്ങളും അവസാനം ദുഃഖനിവാരണത്തിലേക്കും സന്തോഷത്തിലേക്കും ശാന്തിയിലേക്കുമാണ് പോകുന്നത്. സമ്പത്ത്, കുടുംബം, പ്രശസ്തി, അധികാരം എന്നിവയെല്ലാം മനുഷ്യൻ സംരക്ഷണവും സമാധാനവും തേടുന്നതിന്റെ ബാഹ്യപ്രകടനങ്ങളാണ്. എന്നാൽ ശാശ്വതമായ ശാന്തി ഈശ്വരാനുഗ്രഹത്തിലൂടെ മാത്രമേ ലഭിക്കൂ എന്ന് ഈ മന്ത്രം ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

“അദ്യാ ച മൃളയ” ഭക്തന്റെ ആഴത്തിലുള്ള ആകാംക്ഷയെ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു: “ഇപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകണമേ” എന്ന ആന്തരിക അപേക്ഷ ഇതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇത് ലോകസുഖങ്ങൾക്കായുള്ള അപേക്ഷയല്ല; മറിച്ച് മനോവാസനകൾ, അജ്ഞാനം, ദുഃഖം, ആത്മീയാന്ധകാരം എന്നിവയിൽ നിന്ന് മോചിതനായി ഈശ്വരാനുഗ്രഹം നേടാനുള്ള ആത്മീയതാപമാണ്. മനുഷ്യൻ തന്റെ ദൗർബല്യങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അവയെ ജയിക്കാൻ ഈശ്വരാനുഗ്രഹം തേടുമ്പോഴാണ് യഥാർത്ഥ ഭക്തി ആരംഭിക്കുന്നത്.

“ത്വാമവസ്യുരാ ചകേ” എന്നത് “സംരക്ഷണം തേടുന്ന ഞാൻ അങ്ങയെ സ്തുതിക്കുന്നു” എന്ന ഭക്തിയുടെ പ്രകടനമാണ്. മനുഷ്യൻ ലോകാസക്തികൾ, മനോവാസനകൾ, കപടത, കോപം, അഹങ്കാരം തുടങ്ങിയ ആന്തരികശത്രുക്കളാൽ പലപ്പോഴും ബാധിക്കപ്പെടുന്നു. ഇവ മനുഷ്യ മനസ്സിനെ കലക്കത്തിലേക്കും ദുഃഖത്തിലേക്കും നയിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈശ്വരനെ സ്മരിച്ച് അവനെ സ്തുതിക്കുന്ന മനസ്സിൽ ഈ വാസനകൾക്ക് നിലനിൽക്കാനാവില്ല. ഈശ്വരസ്മരണം മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു; ദുഷ്ടചിന്തകളെ ദഹിപ്പിച്ച് നശിപ്പിക്കുന്നു; ഉള്ളിൽ ശാന്തിയും കരുണയും വളർത്തുന്നു.

ഈ മന്ത്രം ഈശ്വരസ്തുതിയുടെ ആത്മീയശക്തിയും അവതരിപ്പിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ സ്തുതി വെറും വാക്കുകളുടെ ഉച്ചാരണമല്ല; ഭക്തിയാൽ ഉരുകിയ ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള അനുഭവമാണ്. ഈശ്വരനെ സ്മരിക്കുന്നിടത്ത് മനസ്സിലെ അശുദ്ധികൾ അലിഞ്ഞുപോകുന്നു; ആഗ്രഹങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നു; അഹങ്കാരം കുറയുന്നു; ഉള്ളം ശാന്തമാകുന്നു. ആ ശുദ്ധമായ മനസ്സിലാണ് ആത്മീയജീവിതത്തിന്റെ അടിത്തറ പണിയപ്പെടുന്നത്.

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യനെ ഉയർന്ന ആത്മീയജീവിതത്തിലേക്ക് വിളിക്കുന്നു. ഈശ്വരനെ തേടി, അവന്റെ അനുഗ്രഹം അപേക്ഷിച്ച്, മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ജീവിതമാണ് യഥാർത്ഥ ക്ഷേമവും സംരക്ഷണവും നൽകുന്നത്. മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ സംരക്ഷണം ബാഹ്യവസ്തുക്കളിലല്ല; ഈശ്വരാനുഗ്രഹത്തിലും ആന്തരികശുദ്ധിയിലുമാണ് എന്ന് ഈ വേദമന്ത്രം ആഴത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

ഉപസംഹാരം

ഈ വേദമന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ആത്മീയലക്ഷ്യം വ്യക്തമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ ദുഃഖങ്ങളിൽ നിന്നും മനോവാസനകളിൽ നിന്നും മോചിതനാകാൻ ഈശ്വരന്റെ അനുഗ്രഹം തേടണം. യഥാർത്ഥ പ്രാർത്ഥന ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന ഈശ്വരവിളിയാണ്. ഈശ്വരനെ സ്മരിച്ച് സ്തുതിക്കുന്ന മനസ്സ് ശുദ്ധമാകുന്നു; ആഗ്രഹങ്ങളും അഹങ്കാരവും ദുഷ്ടഗുണങ്ങളും നശിക്കുന്നു. ഈശ്വരാനുഗ്രഹമാണ് മനുഷ്യനെ സംരക്ഷണം, ശാന്തി, ആനന്ദം, ആത്മീയോന്നതി എന്നിവയിലേക്ക് നയിക്കുന്നത്. അതിനാൽ പൂർണ്ണവിശ്വാസത്തോടെ ഈശ്വരനെ തേടി, മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിച്ച്, ഭക്തിയോടും വിനയത്തോടും കൂടി ജീവിക്കുകയാണ് മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഉന്നതമായ മാർഗ്ഗം എന്നതാണ് ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള ഉപദേശം.