अतो विश्वान्यद्भुता चिकित्वाँ अभि पश्यति ।
कृतानि या च कर्त्वा ॥ ११ ॥

അതോ വിശ്വാന്യദ്ഭുതാ ചികിത്വാൻ അഭി പശ്യതി ।
കൃതാനി യാ ച കർത്ത്വാ ॥ 11 ॥

പദാർത്ഥം

अतो (അതോ): അതിനാൽ / ആ പരമസത്തയിൽ നിന്ന്; ലോകത്തിലുള്ള എല്ലാം പരമസത്തയിൽ നിന്നുതന്നെ ഉത്ഭവിക്കുന്നു എന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

विश्वानि (വിശ്വാനി): എല്ലാ വസ്തുക്കൾ / ലോകങ്ങൾ / എല്ലാം; പ്രപഞ്ചത്തിലുള്ള എല്ലാ രൂപങ്ങളും, ശക്തികളും, സംഭവങ്ങളും ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.

अद्भुता (അദ്ഭുതാ): അത്ഭുതകരമായ / വിസ്മയകരമായ; പ്രകൃതിയിലെ അത്ഭുതകരമായ സൃഷ്ടികളും മനുഷ്യബുദ്ധിക്ക് പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്ത ദൈവിക സംവിധാനങ്ങളും.

चिकित्वान् (ചികിത്വാൻ): ജ്ഞാനമുള്ളവൻ / അറിവുള്ളവൻ; യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം നേടിയ മനുഷ്യൻ, ലോകത്തിലുള്ള എല്ലാറ്റിലും ഈശ്വരന്റെ മഹിമ കാണുന്നവൻ.

अभि (അഭി): പൂർണ്ണമായി / എല്ലാ ദിശകളിലും; എല്ലാ നിലകളിലും, എല്ലാറ്റിലും ഈശ്വരന്റെ സാന്നിധ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് കാണുന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

पश्यति (പശ്യതി): കാണുന്നു / അനുഭവിക്കുന്നു; ജ്ഞാനമുള്ളവൻ ലോകത്തിലെ ഓരോ വസ്തുവിലും പരമസത്തയുടെ പ്രകടനം കാണുന്നു.

कृतानि (കൃതാനി): സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവ / നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടവ; ഇതിനകം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട ലോകവസ്തുക്കൾ, ജീവികൾ, പ്രകൃതിസംവിധാനങ്ങൾ.

या (യാ): ഏവ / ഏതെല്ലാം; സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവയെയും ഇനി സൃഷ്ടിക്കപ്പെടാനിരിക്കുന്നവയെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

च (ച): കൂടാതെ; കഴിഞ്ഞ, വർത്തമാന, ഭാവി കാലങ്ങളിലെ സൃഷ്ടികളെ ഒന്നിപ്പിക്കുന്നു.

कर्त्वा (കർത്ത്വാ): സൃഷ്ടിക്കപ്പെടാനിരിക്കുന്ന / ചെയ്യപ്പെടാനിരിക്കുന്ന; ഭാവിയിൽ രൂപപ്പെടാനിരിക്കുന്ന എല്ലാം പരമസത്തയുടെ ശക്തിയാൽ ഉത്ഭവിക്കാനിരിക്കുന്നു എന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

വ്യാഖ്യാനം

ഈ വേദമന്ത്രം ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൽ കാണപ്പെടുന്ന എല്ലാ അത്ഭുതങ്ങളും പരമസത്തയുടെ മഹിമയുടെ പ്രകടനങ്ങളാണെന്ന് ആഴത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ലോകത്തെ സൃഷ്ടിച്ചതും, അതിനെ ക്രമപ്പെടുത്തി നടത്തുന്നതും, അതിൽ നടക്കുന്ന എല്ലാം അറിയുന്നതും ഒരേ പരമസത്ത തന്നെയാണെന്ന് ഈ മന്ത്രം ഊന്നിപ്പറയുന്നു. ഈ ലോകത്തിൽ കാണപ്പെടുന്ന ഓരോ വസ്തുവും, ഓരോ ശക്തിയും, ഓരോ സംഭവവും ദൈവികശക്തിയുടെ പ്രകടനമായിത്തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു എന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്ന ഉയർന്ന ആത്മീയദർശനമാണ് ഇത് നൽകുന്നത്.

“അതോ” എന്ന പദം ലോകത്തിലുള്ള എല്ലാം ആ പരമസത്തയിൽ നിന്നുതന്നെ ഉത്ഭവിക്കുന്നു എന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ഈ പ്രപഞ്ചം വേർതിരിച്ചുള്ള വസ്തുക്കളുടെ ഒരു കൂട്ടമല്ല; ഒരേയൊരു ദൈവിക ആധാരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന അത്ഭുതകരമായ സൃഷ്ടിയാണ്. “വിശ്വാനി” എന്നത് എല്ലാ വസ്തുക്കളെയും, ലോകങ്ങളെയും, ശക്തികളെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ, നക്ഷത്രങ്ങൾ, പർവതങ്ങൾ, നദികൾ, ജീവികൾ, പ്രകൃതിയുടെ ചലനങ്ങൾ ഇവയെല്ലാം പരമസത്തയുടെ സൃഷ്ടികളാണ്.

“അദ്ഭുതാ” എന്ന പദം ഈ ലോകത്തിന്റെ അത്ഭുതസ്വഭാവത്തെ പ്രകടമാക്കുന്നു. മനുഷ്യബുദ്ധിക്ക് പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര പ്രകൃതി അത്ഭുതങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ചലനം, കാലചക്രം, ജീവികളുടെ രൂപീകരണം, പ്രകൃതിയുടെ സന്തുലിതാവസ്ഥ ഇവയെല്ലാം ദൈവികജ്ഞാനത്തിന്റെ മഹത്വം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

“ചികിത്വാൻ അഭി പശ്യതി” എന്നത് യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനമുള്ളവൻ ഈ ലോകത്തെ വെറും ബാഹ്യദൃഷ്ടിയിലൂടെ മാത്രം കാണുന്നില്ല; എല്ലാറ്റിലും പരമസത്തയുടെ മഹിമയും പ്രകാശവും അനുഭവിക്കുന്നു എന്നാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. സൂര്യന്റെ പ്രകാശത്തിൽ ഈശ്വരന്റെ തേജസ്സും, ചന്ദ്രന്റെ ശാന്തതയിൽ അവന്റെ കരുണയും, പ്രകൃതിയുടെ ക്രമത്തിൽ അവന്റെ ജ്ഞാനവും അവൻ കാണുന്നു. ലോകത്തിലുള്ള എല്ലാം ദൈവികശക്തിയുടെ പ്രതീകങ്ങളാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം.

“കൃതാനി യാ ച കർത്ത്വാ” എന്ന ഭാഗം ഇതിനകം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട എല്ലാം, ഇനി സൃഷ്ടിക്കപ്പെടാനിരിക്കുന്ന എല്ലാം പരമസത്തയുടെ ശക്തിയിൽ നിന്നുതന്നെ ഉത്ഭവിക്കുന്നു എന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. കഴിഞ്ഞകാല സൃഷ്ടികൾ, വർത്തമാനകാല ചലനങ്ങൾ, ഭാവിയിലെ സൃഷ്ടികൾ ഇവയെല്ലാം ദൈവികസങ്കൽപ്പത്തിന്റെ പ്രകടനങ്ങളാണ്. പരമസത്തയുടെ അറിവും ശക്തിയും കാലത്താൽ പരിമിതപ്പെടുന്നവയല്ല; കഴിഞ്ഞത്, സംഭവിക്കുന്നത്, വരാനിരിക്കുന്നത് എന്നിങ്ങനെ എല്ലാം ഒരേസമയം അറിയുന്നവനാണ് അവൻ.

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യനെ ഉയർന്ന ആത്മീയബോധത്തിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുന്നു. ലോകത്തെ വെറും വസ്തുക്കളായും അനുഭവങ്ങളായും മാത്രം കാണാതെ, അവയുടെ പിന്നിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ദൈവിക ആധാരത്തെ തിരിച്ചറിയണം എന്നതാണ് ഇതിന്റെ കേന്ദ്രാശയം. യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം ലോകത്തിലെ ഓരോ സംഭവത്തിലും, ഓരോ ജീവിയിലും, ഓരോ പ്രകൃതിഅത്ഭുതത്തിലും പരമസത്തയുടെ മഹിമ കാണുന്നതിലാണ്.

ഇതിലൂടെ മനുഷ്യൻ അഹങ്കാരം ഉപേക്ഷിച്ച് വിനയത്തോടെ ജീവിക്കാൻ പഠിക്കുന്നു. ലോകത്തിലുള്ള എല്ലാം ദൈവികകൃപയുടെ പ്രകടനങ്ങളാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ മനുഷ്യന്റെ ദൃഷ്ടി വിശാലമാകുന്നു; അവൻ ജീവിതത്തെ ഉയർന്ന ബോധത്തോടും ഭക്തിയോടും കൂടി കാണാൻ തുടങ്ങുന്നു. പരമസത്തയുടെ മഹിമ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ജീവിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ആത്മീയജീവിതം എന്ന് ഈ മന്ത്രം ആഴത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

ഉപസംഹാരം

ഈ വേദമന്ത്രം ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൽ കാണപ്പെടുന്ന എല്ലാ അത്ഭുതങ്ങളും പരമസത്തയുടെ മഹിമയുടെയും ദൈവികശക്തിയുടെയും പ്രകടനങ്ങളാണെന്ന് ആഴത്തിൽ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ലോകത്തിൽ ഇതിനകം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതെല്ലാം, ഇനി സൃഷ്ടിക്കപ്പെടാനിരിക്കുന്നതെല്ലാം ആ ഒരേയൊരു പരമസത്തയിൽ നിന്നുതന്നെ ഉത്ഭവിക്കുന്നു. സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ, നക്ഷത്രങ്ങൾ, പ്രകൃതിയുടെ ക്രമം, ജീവികളുടെ സൃഷ്ടി എന്നിങ്ങനെ പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഓരോ അത്ഭുതവും അവന്റെ അതിരില്ലാത്ത ജ്ഞാനവും ശക്തിയും നിറഞ്ഞ പ്രകടനങ്ങളാണ്.

ഈ മന്ത്രം യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം ലോകത്തെ കാണുന്നതിൽ മാത്രമല്ല, ലോകത്തിലെ എല്ലാറ്റിലും ഈശ്വരന്റെ മഹിമ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് കാണുന്നതിലാണ് എന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ജ്ഞാനമുള്ളവൻ പ്രകൃതിയിലെ ഓരോ ചലനത്തിലും, ഓരോ ജീവിയിലും, ഓരോ പ്രകാശത്തിലും പരമസത്തയുടെ തേജസ്സും കൃപയും കാണുന്നു. അവന് ലോകം വെറും വസ്തുക്കളുടെ കൂട്ടമല്ല; ദൈവികസങ്കൽപ്പത്തിന്റെ അത്ഭുതകരമായ പ്രകടനമാണ്.

അതിനാൽ മനുഷ്യൻ ലോകത്തെ വെറും അനുഭവവസ്തുവായി മാത്രം കാണാതെ, അതിന്റെ പിന്നിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന പരമസത്തയുടെ ദൈവികശക്തിയെ തിരിച്ചറിയണം. അഹങ്കാരം ഉപേക്ഷിച്ച്, വിനയത്തോടും ഭക്തിയോടും ജ്ഞാനദൃഷ്ടിയോടും കൂടി ജീവിച്ച്, ലോകത്തിലെ എല്ലാറ്റിലും ഈശ്വരന്റെ മഹിമ അനുഭവിക്കുന്നതാണ് ഉയർന്ന ആത്മീയജീവിതം. ഇതുതന്നെയാണ് ഈ വേദമന്ത്രത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ സാരവും ആഴമുള്ള ഉപദേശവും.