वेद मासो धृतव्रतो द्वादश प्रजावतः ।
वेदा य उपजायते ॥ ८ ॥

വേദാ മാസോ ധൃതവ്രതോ ദ്വാദശ പ്രജാവതഃ ।
വേദാ യ ഉപജായതേ ॥ 8 ॥

പദാർത്ഥം

वेद (വേദ): അറിയുന്നു, അറിഞ്ഞവൻ; എല്ലാറ്റിനെയും പൂർണ്ണമായി അറിയുന്ന പരമസത്തയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. കാലം, സ്ഥലം, സംഭവം എന്നിവ ഒന്നും അവന് അറിയാതെ ഇല്ല.

मासः (മാസഃ): മാസങ്ങൾ; കാലത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം. മനുഷ്യജീവിതം സഞ്ചരിക്കുന്ന കാലചക്രത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

धृतव्रतः (ധൃതവ്രതഃ): വ്രതങ്ങളെ, നിയമങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നവൻ; വരുണൻ എന്ന ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ധർമ്മം, നിയമം, ക്രമം എന്നിവ നിലനിർത്തുന്നവൻ.

द्वादश (ദ്വാദശ): പന്ത്രണ്ട്; വർഷത്തിലെ പന്ത്രണ്ട് മാസങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. കാലചക്രത്തിന്റെ പൂർണ്ണത.

प्रजावतः (പ്രജാവതഃ): ജീവികൾ ജനിക്കുന്ന, സമൃദ്ധി നൽകുന്ന; ഓരോ മാസവും പ്രകൃതിയിൽ വളർച്ചയും ജീവികളുടെ ഉത്പത്തിയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു എന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

वेदा (വേദാ): അറിയുന്നു, അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഈശ്വരൻ കാലത്തിന്റെ എല്ലാ ചലനങ്ങളും പൂർണ്ണമായി അറിയുന്നു എന്ന് വീണ്ടും ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

यः (യഃ): ആര്, ആരോ; പരമസത്തയെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന പദം.

उपजायते (ഉപജായതേ): പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു, ജനിക്കുന്നു, രൂപപ്പെടുന്നു; കാലചക്രത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന അധികമാസം പോലും ഈശ്വരന്റെ അറിവിന് വിധേയമാണെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

വ്യാഖ്യാനം

ഈ വേദമന്ത്രം കാലത്തിന്റെ ചലനത്തെയും അതിനെ പൂർണ്ണമായി അറിയുന്ന പരമസത്തയുടെ സർവജ്ഞതയെയും വളരെ ആഴത്തിൽ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. മനുഷ്യജീവിതം കാലത്താൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ടതാണെങ്കിലും, ആ കാലത്തെ തന്നെ പൂർണ്ണമായി അറിയുകയും ക്രമപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ഉന്നതമായ ദൈവികശക്തി ഉണ്ടെന്നതാണ് ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ കേന്ദ്രാശയം.

മന്ത്രത്തിൽ വരുന്ന “വേദ” എന്നത് എല്ലാം അറിയുന്ന പരമസത്തയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. കാലം, സംഭവം, സ്ഥലം എന്നിങ്ങനെ ഒന്നും അവന്റെ അറിവിന് അതീതമല്ല. “മാസഃ” എന്നത് മാസങ്ങൾ എന്നറിയപ്പെടുന്ന കാലഭാഗത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യജീവിതം ഈ കാലചക്രത്തിനുള്ളിലാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. “ധൃതവ്രതഃ” എന്ന പദം വരുണൻ എന്ന ദൈവത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം ധർമ്മം, ക്രമം, പ്രകൃതിയുടെ നിയമങ്ങൾ എന്നിവ നിലനിർത്തുന്നവനായി പറയപ്പെടുന്നു. അതായത് കാലം സ്വയം പ്രവർത്തിക്കുന്നതല്ല; ഒരു ദൈവികക്രമത്തിന്റെ കീഴിലാണ് അത് പ്രവർത്തിക്കുന്നത് എന്ന് ഇത് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

“ദ്വാദശ” എന്നത് വർഷത്തിലെ പന്ത്രണ്ട് മാസങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഈ പന്ത്രണ്ട് മാസങ്ങളും പ്രകൃതിയുടെ ക്രമമായ ചലനത്തെ കാണിക്കുന്നു. ഓരോ മാസവും ജീവികളുടെ വളർച്ചയ്ക്കും ലോകത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും കാരണമാകുന്നു. “പ്രജാവതഃ” എന്നത് ജീവികൾ രൂപപ്പെടുന്ന സമൃദ്ധമായ സ്വഭാവത്തെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. കാലം വെറും ചലനം മാത്രമല്ല; ജീവികളെ വളർത്തുന്ന ശക്തിയായും അത് പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

ഇതിന്റെ തുടർച്ചയായി “വേദാ യ ഉപജായതേ” എന്ന ഭാഗം, ചില സമയങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന അധികകാലം അല്ലെങ്കിൽ അധികമാസം പോലും ഈശ്വരന്റെ അറിവിനുള്ളിലാണെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ സങ്കീർണ്ണമായ കാലചക്രത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ഒരു മാറ്റവും അവന് അതീതമല്ല. അത് വർഷത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമായോ അധികമായ ഒരു ക്രമമായോ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടാലും, എല്ലാം അവന്റെ അറിവിൽ പൂർണ്ണമായി ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ആഴമുള്ള സത്യം എന്തെന്നാൽ, കാലം സ്വയം പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു ശക്തിയല്ല; അത് ഈശ്വരന്റെ ക്രമവും അറിവും മുഖേന നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ദൈവിക സംവിധാനമാണ്. പന്ത്രണ്ട് മാസങ്ങളും അവയുടെ മാറ്റങ്ങളും അധികകാലങ്ങളും എല്ലാം ആ പരമസത്തയുടെ പൂർണ്ണമായ അറിവിനുള്ളിലാണ്.

മൊത്തത്തിൽ, ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യന് ഒരു പ്രധാന ആത്മീയപാഠം നൽകുന്നു. ലോകത്തിൽ എത്ര സൂക്ഷ്മമായ കാലമാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടായാലും, എത്ര സങ്കീർണ്ണമായ പ്രകൃതിചക്രങ്ങൾ നടന്നാലും, അവയെല്ലാം ആ സർവജ്ഞനായ പരമസത്ത അറിയുകയും നിയന്ത്രിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ മനുഷ്യൻ കാലത്തിന്റെ നശ്വരത മനസ്സിലാക്കി, അതുപോലെ ക്രമത്തോടും ധർമ്മനിഷ്ഠയോടും കൂടി ജീവിക്കുകയും, എല്ലാം അറിയുന്ന ആ പരമസത്തയിൽ വിശ്വാസമർപ്പിച്ച് ജീവിക്കുകയും വേണം എന്നതാണ് ഈ വേദമന്ത്രത്തിന്റെ ആഴമുള്ള ഉപദേശം.

ഉപസംഹാരം

ഈ വേദമന്ത്രം കാലത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ ഘടനയെയും അതിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ദൈവികജ്ഞാനത്തെയും ഒരുമിച്ച് വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. പന്ത്രണ്ട് മാസങ്ങളായി വ്യാപിച്ചുനിൽക്കുന്ന കാലചക്രവും, അതിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ജീവസമൃദ്ധിയും, പ്രകൃതിയുടെ ക്രമവും എല്ലാം വരുണൻ എന്ന ധർമ്മനിയമം നിലനിർത്തുന്ന ശക്തിയുടെ കീഴിലാണ് നടക്കുന്നതെന്നും, അവയെല്ലാം എല്ലാം അറിയുന്ന പരമസത്ത പൂർണ്ണമായി അറിയുന്നുവെന്നും ഈ മന്ത്രം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

സാധാരണയായി മനുഷ്യന് കാലം തുടർച്ചയായ ഒരു മാറ്റമായി തോന്നിയാലും, യഥാർത്ഥത്തിൽ അത് ദൈവികക്രമത്താൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്ന, നിയമാനുസൃതമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു സംവിധാനമാണ്. പന്ത്രണ്ട് മാസങ്ങളും അവയുടെ സ്വാഭാവിക പ്രവർത്തനങ്ങളും മാത്രമല്ല, ചില വർഷങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന അധികകാലചക്രങ്ങളും ആ ഈശ്വരന്റെ അറിവിന് വിധേയമാണ്. ഒന്നും അവന് മറഞ്ഞിട്ടില്ല; ഒരു മാറ്റവും അവന്റെ അറിവിന് പുറത്തല്ല.

ഇതിലൂടെ ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യന് ഒരു ആഴമുള്ള സത്യം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. കാലം നശ്വരമാണെങ്കിലും, അതിനെ അറിയുകയും ക്രമപ്പെടുത്തുകയും നിയന്ത്രിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പരമസത്ത ശാശ്വതനാണ്. അവൻ എല്ലാം അറിയുന്നതിനാൽ, കഴിഞ്ഞതും സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതും വരാനിരിക്കുന്നതുമായ എല്ലാം അവനിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

അതിനാൽ മനുഷ്യൻ കാലത്തിന്റെ വേഗത്തിൽ മയങ്ങിപ്പോകാതെ, അതിന്റെ ക്രമവും ദൈവികനിയമവും മനസ്സിലാക്കി ധർമ്മനിഷ്ഠയിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കണം. എല്ലാം അറിയുന്ന ആ പരമസത്തയിൽ വിശ്വാസമർപ്പിച്ച്, അവന്റെ ക്രമത്തിനുള്ളിൽ സ്വന്തം ജീവിതം ക്രമീകരിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ആത്മീയജ്ഞാനം. ഇതുതന്നെയാണ് ഈ വേദമന്ത്രത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ സാരവും ഉന്നതമായ ഉപദേശവും.