वेदा यो वीनां पदमन्तरिक्षेण पतताम् ।
वेद नावः समुद्रियः ॥ ७ ॥

വേദാ യോ വീനാം പദമന്തരിക്ഷേണ പതതാം ।
വേദ നാവഃ സമുദ്രിയഃ ॥ 7 ॥

പദാർത്ഥം

वेदा (വേദാ): അറിയുന്നു, അറിഞ്ഞവൻ; എല്ലാറ്റിനെയും പൂർണ്ണമായി അറിയുന്ന പരമസത്തയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ലോകത്തിൽ നടക്കുന്ന ഒരു സംഭവവും ഈശ്വരന് അറിയാതെ ഇല്ല.

यः (യഃ): ആര്, ആരോ; ഇവിടെ പരമസത്തയായ ഈശ്വരനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. എല്ലാം അറിഞ്ഞ് സംരക്ഷിക്കുന്ന ഈശ്വരൻ.

वीनाम् (വീനാം): പക്ഷികളുടെ; ആകാശത്ത് പറക്കുന്ന പക്ഷികൾ. അവ പോകുന്ന വഴി, അവയുടെ ചലനരീതി എന്നിവയെല്ലാം ഈശ്വരന് അറിയാം എന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

पदम् (പദം): വഴി, സഞ്ചരിക്കുന്ന പാത, കാൽപ്പാട്; പക്ഷികൾ ആകാശത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്ന മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന വഴിയും ഈശ്വരൻ അറിയുന്നു. മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് കാണാനാവാത്തതും ഈശ്വരന് വ്യക്തമാണ്.

अन्तरिक्षेण (അന്തരിക്ഷേണ): ആകാശത്തിൽ, ആകാശമാർഗ്ഗത്തിലൂടെ; ആകാശലോകത്തിൽ നടക്കുന്ന ചലനങ്ങളെയും ഈശ്വരൻ പൂർണ്ണമായി അറിയുന്നു എന്ന് കാണിക്കുന്നു.

पतताम् (പതതാം): പറക്കുന്നവരുടെ, സഞ്ചരിക്കുന്നവരുടെ; ആകാശത്ത് പറന്നുപോകുന്ന ജീവികളുടെ ചലനം, യാത്ര, ദിശ എന്നിവയെല്ലാം ഈശ്വരന് അറിയാം.

वेद (വേദ): അറിയുന്നു, അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഈശ്വരൻ എല്ലാം അറിയുന്നവനാണ്. അവനിൽ നിന്ന് ഒന്നും മറഞ്ഞിട്ടില്ല.

नावः (നാവഃ): കപ്പലുകൾ, വള്ളങ്ങൾ; കടലിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന കപ്പലുകൾ, അവയുടെ യാത്രയും ചലനവും എല്ലാം ഈശ്വരന് അറിയാം.

समुद्रियः (സമുദ്രിയഃ): കടലിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവ, സമുദ്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവ; കടലിന്റെ ആഴത്തിലും നടക്കുന്ന എല്ലാം ഈശ്വരന് അറിയാം എന്ന് ഇത് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

വ്യാഖ്യാനം

ഈ വേദമന്ത്രം പരമസത്തയുടെ എല്ലാം അറിയുന്ന സ്വഭാവത്തെയും സർവജ്ഞതയെയും എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന സർവവ്യാപകതയെയും ആഴത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് കാണാനാവാത്തതും മനസ്സിലാക്കാനാവാത്തതുമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ പോലും ആ ഈശ്വരന് വ്യക്തമാണ് എന്നതാണ് ഇതിന്റെ കേന്ദ്രാശയം.

മന്ത്രത്തിൽ വരുന്ന “വേദാ”യും “വേദ”യും ഈശ്വരൻ എല്ലാം പൂർണ്ണമായി അറിയുന്നവനാണ് എന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ലോകത്തിൽ നടക്കുന്ന ഏത് സംഭവവും ഏത് സ്ഥലത്തായാലും ഈശ്വരന്റെ അറിവിന് അതീതമല്ല. “യഃ” എന്നത് ആ പരമസത്തയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അവൻ എല്ലാം അറിയുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഉന്നതശക്തിയാണ്.

“വീനാം” എന്നത് ആകാശത്ത് പറക്കുന്ന പക്ഷികളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അവ എവിടേക്ക് പോകുന്നു, ഏത് വഴിയിലൂടെയാണ് പറക്കുന്നത് എന്നത് കണ്ണുകൾക്ക് കാണാനാകാതിരുന്നാലും, ആ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചലനങ്ങളെയും ഈശ്വരൻ അറിയുന്നു എന്ന് മന്ത്രം ഊന്നിപ്പറയുന്നു. അതിനു പിന്നാലെ വരുന്ന “പദം” എന്നത് അവയുടെ പാതയെയോ വഴിയെയോ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ആകാശത്ത് പറക്കുന്ന ജീവികളുടെ സൂക്ഷ്മമായ ചലനങ്ങൾ പോലും ഈശ്വരന്റെ അറിവിൽ നിന്ന് മറയുന്നില്ല എന്നതാണ് ഇതിന്റെ അർത്ഥം.

“അന്തരിക്ഷേണ പതതാം” എന്നത് ആകാശത്തിൽ പറന്നുപോകുന്ന ജീവികളുടെ ചലനത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ആകാശം എന്ന വിശാലമായ വിസ്തൃതിയിൽ നടക്കുന്ന ഓരോ പ്രവൃത്തിയും ഈശ്വരൻ പൂർണ്ണമായി അറിയുന്നു. ഇതിലൂടെ ആകാശലോകവും ഈശ്വരന്റെ അറിവിനുള്ളിലാണ് എന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

മറുവശത്ത് “നാവഃ സമുദ്രിയഃ” എന്നത് കടലിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന കപ്പലുകളെയും അവയുടെ ചലനത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. കടലിന്റെ ആഴം, അതിലെ തിരമാലകൾ, അതിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന കപ്പലുകളുടെ ദിശയും ചലനവും എല്ലാം ഈശ്വരന് വ്യക്തമായി അറിയാം. കടലിന്റെ വിശാലതയിലും ആഴത്തിലും നടക്കുന്ന ഒന്നും അവനിൽ നിന്ന് മറഞ്ഞിട്ടില്ല.

ഈ രണ്ട് ഭാഗങ്ങളും ഒന്നിച്ചു നോക്കുമ്പോൾ, ഈ മന്ത്രം ഭൂമി, ജലം, ആകാശം എന്നീ മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലും ഈശ്വരൻ എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു എന്ന് അവതരിപ്പിക്കുന്നു. പക്ഷികളുടെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആകാശയാത്രയും കടലിന്റെ ആഴത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന കപ്പലുകളുടെ ചലനവും അവന്റെ അറിവിനുള്ളിലാണ്. ദിശകൾ, സ്ഥലങ്ങൾ, അതിരുകൾ എന്നിവയ്ക്കൊന്നും അവനെ പരിമിതപ്പെടുത്താൻ കഴിയില്ല. അവൻ എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ച്, എല്ലാം ഒരേസമയം അറിഞ്ഞും സംരക്ഷിച്ചും നിയന്ത്രിച്ചും കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

മൊത്തത്തിൽ, ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യന് ഒരു പ്രധാന ആത്മീയസത്യം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. നാം കാണുന്ന ലോകവും കാണാത്ത ലോകവും എല്ലാം ഈശ്വരന്റെ പൂർണ്ണമായ അറിവിനുള്ളിലാണ്. ഒന്നും അവനിൽ നിന്ന് മറയുന്നില്ല. അതിനാൽ മനുഷ്യൻ അഹങ്കാരം ഉപേക്ഷിച്ച്, ആ സർവവ്യാപിയായ പരമസത്തയിൽ വിശ്വാസമർപ്പിച്ച്, ധർമ്മത്തോടും ജാഗ്രതയോടും കൂടി ജീവിക്കണം എന്നതാണ് ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ആഴമുള്ള ഉപദേശം.

ഉപസംഹാരം

ഈ വേദമന്ത്രം പരമസത്തയുടെ സർവജ്ഞതയെയും എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചുനിൽക്കുന്ന സർവവ്യാപകതയെയും വളരെ വ്യക്തമായി ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ആകാശത്ത് പറക്കുന്ന പക്ഷികളുടെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന പാതയും, ആകാശത്തിൽ നടക്കുന്ന സൂക്ഷ്മമായ ചലനങ്ങളും, കടലിന്റെ ആഴത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന കപ്പലുകളുടെ യാത്രയും പോലും ആ ഈശ്വരന്റെ അറിവിന് പുറത്തല്ല. ഭൂമി, ജലം, ആകാശം എന്നീ മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലും നടക്കുന്ന എല്ലാം ഒരേസമയം അറിഞ്ഞ് സംരക്ഷിക്കുകയും നിയന്ത്രിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ശക്തിയായാണ് അവൻ നിലകൊള്ളുന്നത്.

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യന് ഒരു പ്രധാന ആത്മീയസത്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ലോകത്തിൽ ഒന്നും ഈശ്വരനിൽ നിന്ന് മറഞ്ഞിട്ടില്ല; ഒരു സ്ഥലവും അവന് അതീതമല്ല. എല്ലാ ദിശകളിലും, എല്ലാ അവസ്ഥകളിലും, എല്ലാ ജീവികളിലും അവൻ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നതിനാൽ എല്ലാം ഒരേ ദൃഷ്ടിയിൽ അവൻ അറിയുന്നു. അതിനാൽ മനുഷ്യൻ തന്റെ പരിമിതമായ അറിവിനെയും അഹങ്കാരത്തെയും ഉപേക്ഷിച്ച്, ആ സർവജ്ഞനായ പരമസത്തയിൽ വിശ്വാസമർപ്പിച്ച് ധർമ്മനിഷ്ഠയിലും ജാഗ്രതയിലും ജീവിക്കണം.

ഇങ്ങനെ, ഈ മന്ത്രം ഈശ്വരന്റെ അതിരില്ലാത്ത അറിവിനെയും സാന്നിധ്യത്തെയും ബോധ്യപ്പെടുത്തി മനുഷ്യനെ വിനയവും വിശ്വാസവും നിറഞ്ഞ ആത്മീയജീവിതത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.