अभि त्वा देव सवितरीशानं वार्याणाम् ।
सदावन्भागमीमहे ॥ ३ ॥

അഭി ത്വാ ദേവ സവിതരീഷാനം വാര്യാണാം ।
സദാവൻ ഭാഗമീമഹേ ॥ 3 ॥

പദാർത്ഥം

अभि (അഭി): നേരെ / സമീപം / അഭിമുഖമായി; ഈശ്വരനെ ലക്ഷ്യമാക്കി മുന്നേറുന്ന മനോഭാവം. അവനിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകാതെ, അവനെ പ്രാപിക്കാനുള്ള ശ്രമം.

त्वा (ത്വാ): നിന്നെ; ഈശ്വരനെ നേരിട്ട് അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്ന ഭക്തിയുടെ വാക്ക്.

देव (ദേവ): ദൈവം / പ്രകാശമാനൻ; എല്ലാ ദൈവികഗുണങ്ങളും ഉള്ള, അനുഗ്രഹപൂർണ്ണമായ പരമതത്ത്വം.

सवितृ / सवितः (സവിതൃ / സവിതഃ): പ്രേരണ നൽകുന്നവൻ / ആന്തരിക പ്രേരണാശക്തി; ഉള്ളിൽ നല്ല ചിന്തകളും ഉന്നതമായ പ്രവർത്തനങ്ങളും ഉണർത്തുന്ന ഈശ്വരൻ.

ईशानम् (ഈശാനം): അധിപതി / നാഥൻ; എല്ലാം നിയന്ത്രിക്കുന്ന, എല്ലാറ്റിന്റെയും അധികാരിയായവൻ.

वार्याणाम् (വാര്യാണാം): ആഗ്രഹിക്കാവുന്നവയുടെ / നേടാൻ യോഗ്യമായ വസ്തുക്കളുടെ; ജീവിതത്തിന് ആവശ്യമായ നന്മകൾ, സമ്പത്ത്, സംരക്ഷണം നൽകുന്ന വസ്തുക്കൾ.

सदावन् (സദാവൻ): എപ്പോഴും സംരക്ഷിക്കുന്നവൻ; എല്ലായ്പ്പോഴും സംരക്ഷണം നൽകുന്ന ഈശ്വരൻ.

भागम् (ഭാഗം): പങ്ക് / സമ്പത്ത് / അനുഗ്രഹം; ജീവിതത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന സമ്പത്ത്, അവസരം, ഈശ്വരൻ നൽകുന്ന ഭാഗ്യം.

ईमहे (ഈമഹേ): നാം അപേക്ഷിക്കുന്നു / പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു; ഈശ്വരനെ ആശ്രയിച്ച് വിനയത്തോടെ അപേക്ഷിക്കുന്നത്.

വ്യാഖ്യാനം

ഈ വേദമന്ത്രം മനുഷ്യൻ ഈശ്വരനുമായി പുലർത്തേണ്ട ബന്ധത്തെ വളരെ വ്യക്തമായും ആഴമായും അവതരിപ്പിക്കുന്നു. “അഭി ത്വാ ദേവ സവിതരീഷാനം…” എന്ന് ആരംഭിക്കുന്ന ഈ മന്ത്രം, മനുഷ്യൻ എപ്പോഴും ഈശ്വരനെ ലക്ഷ്യമാക്കി മുന്നേറണം എന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. “അഭി (അഭി)” എന്നും “ത്വാ (ത്വാ)” എന്നും ഉള്ള പദങ്ങളിലൂടെ, നാം ഈശ്വരനിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകാതെ, അവനെ തന്നെയാണ് ലക്ഷ്യമാക്കി നമ്മുടെ മനസ്സിനെയും ജീവിതത്തെയും തിരിക്കേണ്ടത് എന്ന ബോധം പ്രകടമാകുന്നു.

ഇവിടെ “ദേവ (ദേവ)” എന്നും “സവിതാ (സവിതാ)” എന്നും ഉള്ള പദങ്ങൾ, ഈശ്വരൻ പ്രകാശമാനൻ മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ നല്ല ചിന്തകളും ഉന്നതമായ പ്രവർത്തനങ്ങളും ഉണർത്തുന്ന പ്രേരണാശക്തിയുമാണെന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. മനുഷ്യന് സ്വയം മാത്രം ശരിയായ പാതയിൽ നിലനിൽക്കാൻ കഴിയില്ല; അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഉദിക്കുന്ന നല്ല പ്രേരണകളാണ് അവനെ ഉയർത്തുന്നത്. ആ പ്രേരണകളുടെ ഉറവിടം ഈശ്വരൻ തന്നെയാണെന്ന് ഈ മന്ത്രം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

“ഈശാനം വാര്യാണാം (ഈശാനം വാര്യാണാം)” എന്നതിലൂടെ, ജീവിതത്തിൽ നേടാൻ യോഗ്യമായ എല്ലാ നന്മകൾക്കും സമ്പത്തിനും സംരക്ഷണത്തിനും ഈശ്വരൻ തന്നെയാണ് അധിപതി എന്ന് പറയുന്നു. നാം ആഗ്രഹിക്കുന്ന വസ്തുക്കളും നമുക്ക് ആവശ്യമായ വിഭവങ്ങളും എല്ലാം അവനിൽ നിന്നാണ് ലഭിക്കുന്നത്. “സദാവൻ (സദാവൻ)” എന്ന പദത്തിലൂടെ ആ ഈശ്വരൻ എല്ലായ്പ്പോഴും നമ്മെ സംരക്ഷിക്കുന്ന സംരക്ഷകനാണെന്നും വ്യക്തമാകുന്നു.

അതുകൊണ്ടാണ് “ഭാഗം ഈമഹേ (ഭാഗം ഈമഹേ)” എന്നതിലൂടെ നാം ആ ഈശ്വരനോടുതന്നെ പങ്കും സമ്പത്തും അനുഗ്രഹവും അപേക്ഷിക്കുന്നത്. ഇത് വെറും ഭൗതികവസ്തുക്കൾക്കായുള്ള അപേക്ഷയല്ല; ജീവിതം നന്നായി നയിക്കാൻ ആവശ്യമായ എല്ലാം ഈശ്വരനിൽ നിന്ന് ലഭിക്കണമെന്ന വിനയപൂർവമായ പ്രാർത്ഥനയാണ്. എന്നാൽ ഇതോടൊപ്പം ഒരു പ്രധാന മുന്നറിയിപ്പും ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ അന്തർലീനമായ അർത്ഥമായി നിലകൊള്ളുന്നു.

നമുക്ക് ലഭിക്കുന്ന സമ്പത്തുകളും വിഭവങ്ങളും എല്ലാം ഈശ്വരാനുഗ്രഹത്താൽ ലഭിച്ചതാണെന്ന് മറന്നാൽ അവ നമുക്ക് ദോഷകരമായി മാറാം. ലോകജീവിതത്തിന്റെ ആകർഷണം വളരെ ശക്തമാണ്; അതിൽ കുടുങ്ങിയാൽ മനുഷ്യൻ അഹങ്കാരത്തിലും ധനാസക്തിയിലും മുങ്ങി ഈശ്വരനെ മറന്നുപോകുന്നു. അത്തരം അവസ്ഥയിൽ നമുക്ക് നന്മ നൽകേണ്ട സമ്പത്തുതന്നെ നമ്മുടെ പതനത്തിന് കാരണമാകുന്നു.

അതുകൊണ്ട് ഈ മന്ത്രം നമുക്ക് രണ്ട് പ്രധാന മാർഗങ്ങൾ കാണിച്ചുതരുന്നു: ഒന്ന്, എപ്പോഴും ഈശ്വരനെ ലക്ഷ്യമാക്കി ജീവിക്കണം; രണ്ടാമത്, നമുക്ക് ലഭിക്കുന്ന എല്ലാം അവന്റെ അനുഗ്രഹമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അതിൽ അഹങ്കരിക്കരുത്. ഈശ്വരനെ സ്മരിച്ച്, അവനിൽ നിന്ന് ആവശ്യമായവ അപേക്ഷിച്ച്, അവനെ മറക്കാതെ ജീവിക്കുന്ന ജീവിതമാണ് സുരക്ഷിതവും പൂർണ്ണവുമായത്.

മൊത്തത്തിൽ, ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യനെ വിനയത്തോടും ജാഗ്രതയോടും കൂടി ജീവിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ഈശ്വരാനുഗ്രഹം തേടി, ലോകവിഭവങ്ങൾ ലഭിച്ചാലും അതിൽ ആസക്തിയില്ലാതെ, ഈശ്വരനെ കേന്ദ്രമാക്കി ജീവിക്കണം എന്നതാണ് ഇതിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള സന്ദേശം.

ഉപസംഹാരം

ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ സമഗ്രമായ ആശയം ഏകീകരിച്ച് നോക്കുമ്പോൾ, മനുഷ്യൻ എപ്പോഴും ഈശ്വരനെ ലക്ഷ്യമാക്കി ജീവിക്കുകയും അവനിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകാതിരിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടത് വളരെ പ്രധാനമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാം. ഉള്ളിൽ നല്ല ചിന്തകളും ഉന്നതമായ പ്രവർത്തനങ്ങളും ഉണർത്തുന്ന ശക്തി ഈശ്വരനിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്. അതുകൊണ്ട് അവനെ സ്മരിച്ച് ജീവിക്കുന്നതാണ് ജീവിതത്തിന്റെ സുരക്ഷിതമായ പാത.

നമുക്ക് ലഭിക്കുന്ന സമ്പത്തുകളും അവസരങ്ങളും നന്മകളും എല്ലാം ഈശ്വരന്റെ അനുഗ്രഹമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, അവയിൽ അഹങ്കരിക്കാതിരിക്കണം. ലോകത്തിന്റെ ആകർഷണങ്ങളിൽ കുടുങ്ങി ഈശ്വരനെ മറന്നാൽ അതേ സമ്പത്തുകൾ തന്നെ നമുക്ക് ദോഷം വരുത്താം. എന്നാൽ ഈശ്വരനെ സ്മരിച്ച്, അവനോട് അപേക്ഷിച്ച്, അവനെ കേന്ദ്രമാക്കി ജീവിക്കുമ്പോൾ അവ നമുക്ക് നന്മയും സംരക്ഷണവും നൽകും.

അതിനാൽ ഈ മന്ത്രം നൽകുന്ന അന്തിമസന്ദേശം: ഈശ്വരനെ എപ്പോഴും സ്മരിച്ച്, അവനിൽ ആശ്രയിച്ച്, ജീവിതത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന എല്ലാം അവന്റെ അനുഗ്രഹമായി സ്വീകരിച്ച്, വിനയത്തോടെ ജീവിക്കുന്നതാണ് മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ നന്മയും സുരക്ഷയും പൂർണ്ണതയും എന്നതാണ്.