सं वो मदासो अग्मतेन्द्रेण च मरुत्वता ।
आदित्येभिश्च राजभिः ॥ ५ ॥

സം വോ മദാസോ അഗ്മതേന്ദ്രേണ ച മരുത്വതാ ।
ആദിത്യേഭിശ്ച രാജഭിഃ ॥ 5 ॥

പദാർത്ഥം

सं (സം): ഒന്നായി, ചേർന്ന്, ഒരുമിച്ച്. മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഉയർച്ച ഒറ്റയ്ക്ക് സംഭവിക്കുന്നതല്ല. നല്ല ഗുണങ്ങൾ, നല്ല ചിന്തകൾ, ഉന്നത ശക്തികൾ, ദൈവിക ശക്തികൾ എന്നിവയുമായി ചേർന്ന് ജീവിക്കുന്നതാണ് പുരോഗതിയുടെ അടിസ്ഥാനം. ഇവിടെ “സം” എന്നത് ഉന്നത ജീവിതത്തിന് ആവശ്യമായ ശക്തികളുമായി ഒന്നിക്കുന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

वः (വഃ): നിങ്ങൾക്ക്, നിങ്ങളിൽ. ഈ മന്ത്രോപദേശം ഓരോ മനുഷ്യനെയും ലക്ഷ്യമാക്കിയാണ് പറയുന്നത്. ജീവിതത്തെ മെച്ചപ്പെടുത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന എല്ലാവരും ഈ മാർഗങ്ങൾ പിന്തുടരണമെന്ന് ഇത് കാണിക്കുന്നു.

मदासः (മദാസഃ): സന്തോഷം നൽകുന്നവ, സോമകണങ്ങൾ, ആനന്ദം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ശക്തികൾ. “മദാസഃ” ശരീരത്തിലും മനസ്സിലും ജീവശക്തിയും സന്തോഷവും സൃഷ്ടിക്കുന്ന സോമകണങ്ങളെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. മനുഷ്യന്റെ ശരീരം, മനസ്സ്, ജ്ഞാനം എന്നിവയുടെ വളർച്ചയ്ക്കും ക്ഷേമത്തിനും ഇവ അടിസ്ഥാനമാണ്. ഈ സോമശക്തിയെ സംരക്ഷിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ പുരോഗതിയുടെ അടിസ്ഥാനം.

अग्मत (അഗ്മത): എത്തട്ടെ, വന്ന് ചേരട്ടെ, ഒന്നിക്കട്ടെ. സോമശക്തികൾ മനുഷ്യനിൽ എത്തിച്ചേരണം. അവ ശരീരം, മനസ്സ്, ജ്ഞാനം എന്നിവയുമായി ഒന്നിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ ആരോഗ്യം, സന്തോഷം, ആത്മീയ പുരോഗതി എന്നിവ ഉണ്ടാകുന്നു.

इन्द्रेण (ഇന്ദ്രേണ): ഇന്ദ്രനാൽ; ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ അധിപതിയാൽ. ഇവിടെ ഇന്ദ്രൻ വെറും ദേവരാജാവിനെ മാത്രമല്ല സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ശക്തിയെയോ ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണമുള്ള മനുഷ്യനെയോ ആണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. കണ്ണ്, ചെവി, നാവ്, ത്വക്ക്, മൂക്ക് എന്നീ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രണത്തിലായാൽ മാത്രമേ സോമശക്തിയെ സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയൂ.

च (ച): കൂടാതെ,യും. പുരോഗതിക്ക് ഒരു കാരണം മാത്രം മതിയാകില്ല. ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണം, പ്രാണസാധന, ജ്ഞാനം, ക്രമബദ്ധമായ ജീവിതം തുടങ്ങിയ നിരവധി ഘടകങ്ങൾ പരസ്പരം ചേർന്ന് പ്രവർത്തിക്കണം എന്ന് ഈ പദം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

मरुत्वता (മരുത്വതാ): മരുതുകളോടുകൂടിയ, പ്രാണശക്തിയാൽ നിറഞ്ഞ. “മരുത്” പ്രാണശക്തികളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പ്രാണായാമവും പ്രാണസാധനയും വഴി ജീവശക്തി ശക്തിപ്പെടുന്നു. ഈ ജീവശക്തി ശക്തമായാൽ മാത്രമേ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രണത്തിലാകൂ. അതിനാൽ “മരുത്വാൻ ഇന്ദ്രൻ” എന്നത് പ്രാണസാധനയിലൂടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിച്ച മനുഷ്യനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

आदित्येभिः (ആദിത്യേഭിഃ): ആദിത്യന്മാരാൽ; ജ്ഞാനപ്രകാശം നേടിയവരാൽ. ആദിത്യർ നിരന്തരം ജ്ഞാനം നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. പ്രകൃതിയുടെ സത്യങ്ങൾ, ജീവന്റെ സ്വഭാവം, പരമസത്യത്തിന്റെ തത്ത്വം എന്നിവ മനസ്സിലാക്കി തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെ ഉയർത്തുന്നവരാണ് ആദിത്യർ എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. അവർ സൂര്യനെപ്പോലെ ജ്ഞാനപ്രകാശത്താൽ പ്രകാശിക്കുന്നവരാണ്.

च (ച): കൂടാതെ,യും. ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണം മാത്രം പോരാ; അതോടൊപ്പം ജ്ഞാനവും ചേർന്നിരിക്കണം. ഇവ രണ്ടും ചേർന്നാലേ സമഗ്രമായ ജീവിതവളർച്ച സാധ്യമാകൂ.

राजभिः (രാജഭിഃ): രാജാക്കന്മാരാൽ; ക്രമത്തോടെ ജീവിക്കുന്ന ജ്ഞാനികളാൽ; നേതൃത്വഗുണമുള്ളവരാൽ. ഇവിടെ “രാജാ” രാജ്യം ഭരിക്കുന്ന രാജാവിനെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല. സ്വയം തന്നെ ക്രമീകരിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ജ്ഞാനിയായ മനുഷ്യനെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. സൂര്യൻ ക്രമമായി സഞ്ചരിക്കുന്നതുപോലെ ജീവിതത്തെയും ക്രമത്തോടും നിയന്ത്രണത്തോടും കൂടി നയിക്കുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥ രാജാവ്. ഇത്തരത്തിലുള്ളവർക്കാണ് സോമശക്തിയെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള കഴിവുള്ളത്.

വ്യാഖ്യാനം

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ശാരീരിക, മാനസിക, ജ്ഞാനപര, ആത്മീയ പുരോഗതിക്ക് ആവശ്യമായ അന്തർശക്തികളെ സംരക്ഷിച്ച് വളർത്തുന്നതിനുള്ള ഉന്നതമായ ജീവിതമാർഗം അവതരിപ്പിക്കുന്നു. “സം വോ മദാസോ അഗ്മത” എന്ന ആരംഭവാക്കുകൾ മനുഷ്യന് സന്തോഷവും ഉത്സാഹവും ജീവത്തുടിപ്പും നൽകുന്ന സോമശക്തികൾ അവനിൽ എത്തിച്ചേർന്ന് നിലനിൽക്കണമെന്ന പ്രാർത്ഥന പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. ഈ സോമശക്തി വെറും സാമ്പത്തിക സമ്പത്തോ ശാരീരിക ശക്തിയോ അല്ല; മറിച്ച് ശരീരാരോഗ്യം, മനഃശാന്തി, ജ്ഞാനവ്യക്തത, ആത്മീയ ഉയർച്ച എന്നിവയ്ക്ക് അടിസ്ഥാനമായ ദൈവിക ശക്തിയാണ്. ഈ ശക്തി മനുഷ്യനിൽ നിലനിൽക്കണമെങ്കിൽ അവൻ തന്റെ ജീവിതത്തെ ക്രമത്തോടും ജാഗ്രതയോടും കൂടി നയിക്കണം എന്നതാണ് മന്ത്രത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനസന്ദേശം.

ഇതിനായി മന്ത്രം രണ്ട് പ്രധാന മാർഗങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. ഒന്നാമതായി, “ഇന്ദ്രേണ ച മരുത്വതാ” എന്ന് പറയുന്നതിലൂടെ പ്രാണസാധനയുടെയും ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണത്തിന്റെയും ആവശ്യകത ഊന്നിപ്പറയുന്നു. ഇവിടെ ഇന്ദ്രൻ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ അധിപനെയും മരുതുകൾ ജീവശക്തികളെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ തന്റെ ജീവശക്തിയെ പ്രാണായാമം, ശീലം, നിയന്ത്രിതമായ ജീവിതരീതി എന്നിവയിലൂടെ വളർത്തിയാൽ അവന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ അവന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാകും. ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിച്ച മനുഷ്യന് ആഗ്രഹങ്ങൾ, ആകർഷണങ്ങൾ, മനസ്സിന്റെ ചിതറൽ എന്നിവയാൽ ബാധിക്കപ്പെടാതെ തന്റെ ശക്തികളെ ഉയർന്ന ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിയും. ഇതിലൂടെ അവൻ സോമശക്തിയെ പാഴാക്കാതെ സംരക്ഷിക്കുകയും വളർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.

രണ്ടാമത്തെ മാർഗമായി “ആദിത്യേഭിശ്ച രാജഭിഃ” എന്ന പദങ്ങൾ ജ്ഞാനം, ക്രമം, നേതൃത്വഗുണം എന്നിവയുടെ പ്രാധാന്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു. ആദിത്യർ സൂര്യനെപ്പോലെ ജ്ഞാനപ്രകാശത്താൽ പ്രകാശിക്കുന്നവരെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അവർ പ്രകൃതി, ജീവിതം, പരമസത്യം എന്നിവയുടെ സത്യങ്ങൾ അറിയാൻ നിരന്തരം ശ്രമിക്കുന്നവരാണ്. രാജാക്കന്മാർ എന്നത് പുറമെയുള്ള ഭരണാധികാരികളെ മാത്രം അല്ല; സ്വയം തന്നെ ക്രമീകരിച്ച് നിയന്ത്രിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ള ജ്ഞാനികളെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ജ്ഞാനവും ശീലവും ഒന്നിച്ചുചേരുമ്പോഴാണ് മനുഷ്യന് ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്നത്. അത്തരത്തിലുള്ള മനുഷ്യൻ തന്റെ ചിന്തകളും പ്രവൃത്തികളും വികാരങ്ങളും ശരിയായ വഴിയിലേക്ക് നയിച്ച് തനിക്കും സമൂഹത്തിനും നന്മ ചെയ്യുന്നവനായി മാറുന്നു.

അതിനാൽ, മനുഷ്യപുരോഗതിയുടെ രണ്ട് പ്രധാന തൂണുകളായ പ്രാണസാധനയിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണത്തെയും, ജ്ഞാനാന്വേഷണത്തിലൂടെയും ക്രമബദ്ധമായ ജീവിതത്തിലൂടെയും ലഭിക്കുന്ന ജ്ഞാനത്തെയും ഈ മന്ത്രം ഊന്നിപ്പറയുന്നു. ഇവ രണ്ടും ഏകോപിതമായി വളരുമ്പോൾ മനുഷ്യനിലുള്ള സോമശക്തി സംരക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ശരീരാരോഗ്യം, മനസ്സന്തോഷം, ജ്ഞാനപ്രകാശം, ശീലം, ആത്മവിശ്വാസം, ആത്മീയ ഉയർച്ച എന്നിവ സ്വാഭാവികമായി വിരിയുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ, ജീവശക്തി, ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണം, ജ്ഞാനം, ക്രമം എന്നിവയുടെ സഹായത്തോടെ സമഗ്രമായ ജീവിതം കൈവരിക്കാൻ മനുഷ്യനെ നയിക്കുന്ന അപൂർവമായ വൈദികോപദേശമായി ഈ മന്ത്രം നിലകൊള്ളുന്നു.

ഉപസംഹാരം

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ശാരീരിക, മാനസിക, ജ്ഞാനപര, ആത്മീയ പുരോഗതിക്ക് ആവശ്യമായ അന്തർശക്തികളെ സംരക്ഷിച്ച് വളർത്തേണ്ടതിന്റെ പ്രാധാന്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു. സോമശക്തി ശരീരത്തിനും മനസ്സിനും സന്തോഷവും ജീവത്തുടിപ്പും നൽകുന്നതോടൊപ്പം ജ്ഞാനവ്യക്തതയ്ക്കും ആത്മീയ ഉയർച്ചയ്ക്കും അടിസ്ഥാനമാകുന്നു. പ്രാണസാധനയിലൂടെ ജീവശക്തി വളർത്തുകയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ മനുഷ്യന് തന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളെയും ആകർഷണങ്ങളെയും മനസ്സിന്റെ ചിതറലിനെയും അതിജീവിച്ച് ഉയർന്ന ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് തന്റെ ശക്തികളെ നയിക്കാൻ കഴിയും. അതോടൊപ്പം ജ്ഞാനാന്വേഷണം, ക്രമബദ്ധമായ ജീവിതം, ആത്മനിയന്ത്രണം എന്നിവ വളർത്തുമ്പോൾ ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം തിരിച്ചറിയാനും തനിക്കും സമൂഹത്തിനും നന്മ ചെയ്യുന്നവനായി മാറാനും കഴിയും. അതിനാൽ, ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണം, പ്രാണസാധന, ജ്ഞാനം, ശീലം, ക്രമം എന്നിവ ഏകോപിപ്പിച്ച് ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ ശരീരാരോഗ്യം, മനഃസന്തോഷം, ജ്ഞാനപ്രകാശം, ആത്മവിശ്വാസം, ആത്മീയ ഉയർച്ച എന്നിവ കൈവരിക്കുന്നു എന്നതാണ് ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ സാരം.