अभि त्वां पूर्वपर्पीतये सुजार्मि सोम्यं मधुं ।
मरुद्भिरग्ने आ गहि ॥ ९ ॥

അഭി ത്വാം പൂർവപർപീതയേ സുജാർമി സോമ്യം മധും ।
മരുദ്ഭിരഗ്നേ ആ ഗഹി ॥ 9 ॥

പദാർത്ഥം

अभि (അഭി): ലക്ഷ്യമാക്കി, ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക്, നിനക്കായി, നിന്നെ ലക്ഷ്യമാക്കി. ഇവിടെ “അഭി” ഈശ്വരൻ മനുഷ്യന്റെ ഉയർച്ചയെ ലക്ഷ്യമാക്കി അവനുവേണ്ടി ഒരു ഉന്നത ശക്തി സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ശാരീരിക, മാനസിക, ആത്മീയ പുരോഗതിക്കായാണ് ഈ അപൂർവ വരം നൽകിയിരിക്കുന്നത്.

त्वाम् (ത്വാം): നിന്നെ, മനുഷ്യനെ, പുരോഗതി ആഗ്രഹിക്കുന്ന ജീവിയെ. ഇവിടെ “ത്വാം” സാധാരണ മനുഷ്യനെ മാത്രമല്ല, തന്റെ ജീവിതത്തെ ഉയർന്ന ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് നയിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ആത്മീയ സാധകനെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

पूर्वपर्पीतये (പൂർവപർപീതയേ): ആരംഭത്തിൽ തന്നെ പാനം ചെയ്യുന്നതിനായി, ജീവിതത്തിന്റെ ആദ്യഘട്ടത്തിൽ തന്നെ അനുഭവിക്കുന്നതിനായി, യൗവനത്തിൽ തന്നെ സംരക്ഷിച്ച് വളർത്തുന്നതിനായി. മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ആരംഭകാലം ശരീരം, മനസ്സ്, ജീവശക്തി എന്നിവയുടെ വളർച്ചയ്ക്കുള്ള പ്രധാന കാലഘട്ടമാണ്. ആ ഘട്ടത്തിൽ തന്നെ ജീവശക്തിയെ സംരക്ഷിച്ച് വളർത്തേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയാണ് ഈ പദം വ്യക്തമാക്കുന്നത്.

सुजार्मि / सृजामि (സുജാർമി / സൃജാമി): സൃഷ്ടിക്കുന്നു, നിർമ്മിക്കുന്നു, ഉണ്ടാക്കുന്നു, നൽകുന്നു. മനുഷ്യന്റെ നന്മയ്ക്കും പുരോഗതിക്കും വേണ്ടി ഈശ്വരൻ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ഒരു ഉയർന്ന ജീവശക്തി സൃഷ്ടിച്ച് വെച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

सोम्यम् (സോമ്യം): സോമസ്വഭാവമുള്ളത്, ജീവസാരമുള്ളത്, വീര്യശക്തിയുള്ളത്, ദൈവിക ജീവശക്തിയാൽ നിറഞ്ഞത്. ഇവിടെ “സോമം” ഒരു ബാഹ്യപാനീയത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല; ശരീരത്തിലെ അതിസൂക്ഷ്മമായ ജീവസാരം, വീര്യം, ജീവശക്തി, ആത്മീയ പുരോഗതിയുടെ അടിസ്ഥാനമായ ശക്തി എന്നിവയെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

मधुम् (മധും): തേൻ, മധുരസാരം, ജീവന്റെ സാരത്തിന്റെ സാരം. അനേകം പൂക്കളുടെയും ഔഷധസസ്യങ്ങളുടെയും സാരമായാണ് തേൻ രൂപപ്പെടുന്നത്. അതുപോലെ ശരീരത്തിൽ രൂപപ്പെടുന്ന ആഹാരസാരത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉന്നതവും ശുദ്ധവുമായ രൂപത്തെയാണ് ഇവിടെ “മധു” അല്ലെങ്കിൽ “സോമം” എന്ന് പറയുന്നത്.

मरुद्भिः (മരുദ്ഭിഃ): മരുതുകളോടൊപ്പം, പ്രാണശക്തികളോടൊപ്പം, ജീവശക്തികളുടെ സഹായത്തോടെ. മരുതുകൾ ജീവനെ ചലിപ്പിക്കുന്ന പ്രാണശക്തികളെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. പ്രാണായാമവും പ്രാണസാധനയും വഴി ഈ ശക്തികൾ ക്രമീകരിക്കപ്പെടുകയും ഉയർന്ന ലക്ഷ്യങ്ങളിലേക്ക് നയിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.

अग्ने (അഗ്നേ): അഗ്നിയേ! പുരോഗതി ആഗ്രഹിക്കുന്ന ജീവിയേ! ജ്ഞാനാഗ്നിയേ! ഇവിടെ “അഗ്നി” മനുഷ്യന്റെ അന്തരംഗത്തിലെ ഉണർവ്, പരിശ്രമം, ആത്മീയ താൽപര്യം, ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രകാശം എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

आ (ആ): സമീപം, ലക്ഷ്യമാക്കി, അടുത്തേക്ക്. ഉയർന്ന ആത്മീയ അവസ്ഥയിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുന്നതും ഈശ്വരനെ സമീപിക്കുന്നതുമാണ് ഇതിന്റെ അർത്ഥം.

गहि (ഗഹി): പോകുക, പ്രാപിക്കുക, സമീപിക്കുക, കൈവരിക്കുക. പ്രാണസാധനയിലൂടെ ജീവശക്തിയെ ഉയർത്തി ദൈവികബോധം കൈവരിച്ച് പരമസത്യത്തിലേക്ക് മുന്നേറണമെന്ന ആഹ്വാനമാണിത്.

വ്യാഖ്യാനം

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യശരീരത്തിലുള്ള സോമതത്ത്വത്തിന്റെ പ്രാധാന്യവും അതിനെ സംരക്ഷിച്ച് ആത്മീയ ഉയർച്ചയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയും അവതരിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ പുരോഗതിക്കായി ഈശ്വരൻ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ഒരു അപൂർവ ജീവശക്തി സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു. അത് ആഹാരത്തിന്റെ സാരത്തിന്റെ സാരമായ ജീവശക്തിയും വീര്യവും ജീവശക്തിയുമാണ്.

മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ വളർച്ച ബാഹ്യസമ്പത്ത്, പ്രശസ്തി, അധികാരം എന്നിവയിൽ മാത്രം അല്ല; ശരീരത്തിലും അന്തരംഗത്തിലും ഉള്ള ജീവശക്തിയെ ശുദ്ധീകരിച്ച് അതിനെ ജ്ഞാനമായും ആത്മീയ ശക്തിയായും മാറ്റുന്നതിലാണ് എന്ന് ഈ മന്ത്രം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

മന്ത്രത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ വരുന്ന “അഭി ത്വാം” എന്ന പദങ്ങൾ ഈശ്വരൻ മനുഷ്യനെ ലക്ഷ്യമാക്കി അവന്റെ നന്മയ്ക്കും പുരോഗതിക്കും ആത്മീയ ഉയർച്ചയ്ക്കുമായി ഒരു അപൂർവ വരം നൽകിയിരിക്കുന്നു എന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ശരീരം വെറും പദാർത്ഥങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമായ ഘടനയല്ല; അതിനുള്ളിൽ ഈശ്വരൻ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്ന ദൈവിക ശക്തികളുടെ ഒരു നിധിയാണ്. ആ ശക്തികളിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടത് “സോമം” എന്നറിയപ്പെടുന്ന ജീവസാരമാണ്.

“പൂർവപർപീതയേ” എന്ന പദം ജീവിതത്തിന്റെ ആരംഭഘട്ടത്തിൽ തന്നെ ഈ സോമശക്തിയെ സംരക്ഷിച്ച് വളർത്തേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത ഊന്നിപ്പറയുന്നു. യൗവനകാലം ശരീരം, മനസ്സ്, ബുദ്ധി എന്നിവയുടെ വളർച്ചയ്ക്കുള്ള അടിസ്ഥാനഘട്ടമാണ്. ആ ഘട്ടത്തിൽ ശീലം, ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണം, നല്ല ചിന്ത, ഉന്നതമായ ജീവിതനിയമങ്ങൾ എന്നിവ പാലിച്ച് ജീവശക്തിയെ പാഴാക്കാതെ സംരക്ഷിക്കണം. കാരണം ഈ ശക്തിയാണ് പിന്നീട് മനുഷ്യന്റെ ശാരീരിക ആരോഗ്യം, മനോധൈര്യം, ബുദ്ധിശക്തി, ആത്മീയ പുരോഗതി എന്നിവയുടെ ഉറവിടമായി നിലകൊള്ളുന്നത്.

മന്ത്രത്തിൽ പറയുന്ന “സോമ്യം മധും” സാധാരണ തേൻ അല്ലെങ്കിൽ പാനീയത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല. ശരീരത്തിൽ രൂപപ്പെടുന്ന ആഹാരസാരത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉന്നതവും ശുദ്ധവും സൂക്ഷ്മവുമായ രൂപമായ ജീവശക്തിയെയാണ് അത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. അനേകം പൂക്കളുടെയും ഔഷധസസ്യങ്ങളുടെയും സാരമായി തേൻ രൂപപ്പെടുന്നതുപോലെ ശരീരത്തിലെ എല്ലാ വളർച്ചാപ്രക്രിയകളുടെയും ഉന്നതസാരമാണ് സോമം. ഈ സോമമാണ് ജീവന്റെ ശക്തി, വീര്യം, മനസ്സിന്റെ വ്യക്തത, ആത്മീയ ശക്തി എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനം.

ഈ മന്ത്രം പ്രാണസാധനയുടെ പ്രാധാന്യവും കൂടുതൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു. “മരുദ്ഭിരഗ്നേ ആ ഗഹി” എന്ന ഭാഗം പ്രാണശക്തികളുടെ സഹായത്തോടെ ഈ സോമശക്തിയെ ഉയർന്ന ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് പരിവർത്തനം ചെയ്യാൻ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. പ്രാണായാമവും പ്രാണസാധനയും വഴി ജീവശക്തി ക്രമീകരിക്കപ്പെടുകയും ഊർദ്ധ്വഗതി കൈവരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതായത്, താഴ്ന്ന നിലകളിൽ ചെലവാകാവുന്ന ശക്തി ഉയർന്ന മാനസികവും ആത്മീയവുമായ ശക്തിയായി പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. ഈ പരിവർത്തനമാണ് മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ യഥാർത്ഥ പുരോഗതി സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.

സോമശക്തിയുടെ ഈ മേലോട്ടുള്ള ചലനത്തിന്റെ ഫലമായി മനുഷ്യനിൽ ജ്ഞാനാഗ്നി പ്രകാശിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. മനസ്സ് ശാന്തമാകുന്നു, ബുദ്ധി മൂർച്ചയാകുന്നു, ചിന്ത ശുദ്ധമാകുന്നു. അജ്ഞാനം, മനഃക്ലേശം, ദൗർബല്യം എന്നിവ നീങ്ങി സത്യത്തെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള കഴിവ് വളരുന്നു. ഈ ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ മനുഷ്യൻ തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ലക്ഷ്യവും ആത്മാവിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവവും തിരിച്ചറിയാൻ തുടങ്ങുന്നു. അവസാനം ഈ അന്തർപ്രകാശം അവനെ ദൈവികബോധത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.

ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള സന്ദേശം എന്തെന്നാൽ മനുഷ്യന്റെ ശരീരത്തിലും അന്തരംഗത്തുമുള്ള ജീവശക്തി പാഴാക്കാനുള്ള ഒരു വസ്തുവല്ല; അത് ശരിയായ രീതിയിൽ സംരക്ഷിച്ച് പ്രാണസാധനയിലൂടെ ഉയർത്തേണ്ട ദൈവിക സമ്പത്താണ്. ആ ജീവശക്തി ജ്ഞാനമായും ആത്മീയ പ്രകാശമായും പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ മനുഷ്യൻ തന്റെ സാധാരണ അവസ്ഥയിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന് തന്റെ യഥാർത്ഥ ആത്മസ്വരൂപത്തെ തിരിച്ചറിയുന്ന പാതയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

അതിനാൽ, ഈ മന്ത്രം ജീവശക്തിയെ സംരക്ഷിച്ച് പ്രാണസാധനയിലൂടെ അതിനെ മേലോട്ടുയർത്തുകയും ജ്ഞാനാഗ്നിയെ വളർത്തുകയും അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന് ജ്ഞാനത്തിലേക്കും ദൗർബല്യത്തിൽ നിന്ന് ശക്തിയിലേക്കും മനുഷ്യാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് ദൈവികബോധത്തിലേക്കും ഉയരുകയും വേണമെന്ന് ഊന്നിപ്പറയുന്നു. ഈശ്വരൻ നൽകിയിരിക്കുന്ന സോമതത്ത്വത്തെ ശരിയായ രീതിയിൽ സംരക്ഷിച്ച് വളർത്തി അതിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ ദൈവികബോധം കൈവരിക്കുന്നതാണ് മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഉന്നത ലക്ഷ്യവും ആത്മീയ സാധനയുടെ ശ്രേഷ്ഠമായ ഫലവും.

ഉപസംഹാരം

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യന്റെ ഉയർച്ചയ്ക്കായി ഈശ്വരൻ നൽകിയിരിക്കുന്ന സോമതത്ത്വം എന്ന അപൂർവ ജീവസാരത്തിന്റെ മഹത്വം വിശദീകരിക്കുന്നതോടൊപ്പം അതിനെ സംരക്ഷിച്ച് ആത്മീയ പുരോഗതിക്കായി ഉപയോഗിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയും ഊന്നിപ്പറയുന്നു. ജീവിതത്തിന്റെ ആരംഭഘട്ടത്തിൽ തന്നെ ശീലം, ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണം, സദ്ചിന്ത എന്നിവയോടെ ജീവശക്തിയെ സംരക്ഷിച്ച് വളർത്തുന്നതിലൂടെ അത് ശാരീരിക ആരോഗ്യം, മനോധൈര്യം, ബുദ്ധിവ്യക്തത, ആത്മീയ വളർച്ച എന്നിവയ്ക്കുള്ള ശക്തമായ അടിത്തറയായി മാറുന്നു. പ്രാണസാധനയിലൂടെ ഈ സോമശക്തി മേലോട്ടുയർന്ന് മനുഷ്യനിൽ ജ്ഞാനാഗ്നിയെ ഉണർത്തുകയും അജ്ഞാനവും മാനസിക ഇരുട്ടും നീക്കി സത്യത്തെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള കഴിവ് വളർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതിന്റെ ഫലമായി മനുഷ്യൻ തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ലക്ഷ്യവും ആത്മാവിന്റെ സ്വഭാവവും തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ദൈവികബോധത്തിലേക്ക് മുന്നേറുന്നു. അതിനാൽ, ജീവശക്തിയെ പാഴാക്കാതെ സംരക്ഷിച്ച് പ്രാണസാധനയിലൂടെ അതിനെ ജ്ഞാനവും ആത്മീയ ശക്തിയുമായി പരിവർത്തനം ചെയ്ത് അന്തർപ്രകാശത്തിന്റെ വഴിയിലൂടെ പരമസത്യത്തെ പ്രാപിക്കുകയാണ് മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഉന്നത ലക്ഷ്യം എന്ന് ഈ മന്ത്രം വ്യക്തമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.