विश्वेभिः सोम्यं मध्वग्न इन्द्रेण वायुना ।
पिबा मित्रस्य धामभिः ॥ १० ॥

വിശ്വേഭിഃ സോമ്യം മധ്വഗ്ന ഇന്ദ്രേണ വായുനാ ।
പിബാ മിത്രസ്യ ധാമഭിഃ ॥ 10 ॥

പദാർത്ഥം

विश्वेभिः (വിശ്വേഭിഃ): എല്ലാ ദൈവിക ഗുണങ്ങളോടും; എല്ലാ ദിവ്യശക്തികളോടും. “വിശ്വേഭിഃ” എന്നത് ഒരു പ്രത്യേക ഗുണത്തെ മാത്രം അല്ല, എല്ലാ സദ്ഗുണങ്ങളെയും ദൈവിക സ്വഭാവങ്ങളെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. വ്യാഖ്യാനപ്രകാരം, മനുഷ്യൻ തന്റെ ഉള്ളിൽ പ്രകാശം, ശുദ്ധി, കരുണ, ആത്മനിയന്ത്രണം, ജ്ഞാനം, വീര്യം തുടങ്ങിയ ദൈവിക ഗുണങ്ങൾ വളർത്തണം. ആത്മീയപുരോഗതി ഒരു ഗുണത്തിന്റെ മാത്രം വളർച്ചയിലൂടെ അല്ല; അനേകം ദിവ്യഗുണങ്ങളുടെ ഏകീകരണത്തിലൂടെയാണ് ഉണ്ടാകുന്നത് എന്നതാണ് ഈ പദം വ്യക്തമാക്കുന്നത്.

सोम्यम् (സോമ്യം): സോമവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടത്; സോമമയമായത്; ജീവസാരശക്തി. “സോമ്യം” സോമവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മധുരമായ ജീവസാരശക്തിയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മുൻ മന്ത്രങ്ങളിൽ വിശദീകരിച്ചതുപോലെ, സോമം ഒരു ബാഹ്യപാനീയമല്ല; ജീവന്റെ സൂക്ഷ്മമായ സാരശക്തിയാണ്. ഈ സോമശക്തി ശരീരത്തിനും മനസ്സിനും ബുദ്ധിക്കും ശക്തിയും ആത്മീയവളർച്ചയ്ക്കുള്ള അടിസ്ഥാനവും നൽകുന്നു. അതിനാൽ “സോമ്യം” മനുഷ്യനെ ഉയർത്തുന്ന ജീവമധുവിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

मधु (മധു): മാധുര്യം; മധുരരസം; ആനന്ദമയമായ സാരം. “മധു” വെറും തേൻ അല്ലെങ്കിൽ മധുരപദാർത്ഥം മാത്രമല്ല. ജീവിതത്തെ മധുരമാക്കുന്ന ജ്ഞാനരസത്തെയും ആത്മീയാനന്ദത്തെയും ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സോമവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഈ “മധു” മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ മാധുര്യം, ശാന്തി, ഉന്നതമായ സന്തോഷം എന്നിവ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

अग्ने (അഗ്നേ): അഗ്നിയേ! പുരോഗമനമുള്ള ജീവിയേ! ദൈവികപ്രകാശമേ! ഇവിടെ “അഗ്നി” വെറും തീയെ മാത്രമല്ല സൂചിപ്പിക്കുന്നത്; പുരോഗതി ആഗ്രഹിക്കുന്ന ജീവിയെയും ഉയർച്ചയുടെ പാതയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ആത്മീയമനുഷ്യനെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. “അഗ്നേ” എന്നത് “പുരോഗതി ആഗ്രഹിക്കുന്ന ജീവിയേ!” എന്ന ആഹ്വാനമാണ്. മനുഷ്യൻ തന്റെ ആന്തരികശക്തിയെ ഉണർത്തി വളർത്തണം എന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ ഇതിലുണ്ട്.

इन्द्रेण (ഇന്ദ്രേണ): ഇന്ദ്രന്റെ ശക്തിയോടെ; ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണത്തിന്റെ ശക്തിയോടെ. “ഇന്ദ്രൻ” ഇവിടെ ദേവരാജൻ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ മാത്രം സ്വീകരിക്കുന്നില്ല. ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ശക്തി എന്നതാണ് ഇതിന്റെ കേന്ദ്രാർത്ഥം. മനുഷ്യൻ കണ്ണ്, ചെവി, നാവ്, മനസ്സ് തുടങ്ങിയ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ അടിമയാകാതെ അവയെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന നിലയിൽ ആയിരിക്കണം. സോമശക്തിയിലൂടെ ഈ ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണശക്തി വളരുന്നു.

वायुना (വായുനാ): വായുവിന്റെ ശക്തിയാൽ; ചലനത്താൽ; പ്രവർത്തനത്താൽ. “വായു” വെറും കാറ്റിനെ മാത്രമല്ല; ചലനം, പ്രവർത്തനം, ദോഷങ്ങളെ നീക്കം ചെയ്യുന്ന ശക്തി എന്നിവയെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ അലസതയില്ലാത്ത പ്രവർത്തനശക്തിയുള്ള ജീവിതം നയിക്കുകയും തന്റെ ഉള്ളിലെ ദുഷ്പ്രവണതകളും കുറവുകളും നീക്കുകയും വേണം. ഈ ചലനാത്മകമായ ജീവിതത്തെയാണ് “വായു” എന്ന പദം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

पिब (പിബ): കുടിക്കുക; സ്വീകരിച്ച് അനുഭവിക്കുക. “പിബ” വെറും പാനീയം കുടിക്കുന്നതല്ല; ഉന്നതമായ ആത്മീയശക്തിയെ സ്വീകരിച്ച് അതിന്റെ ഫലം അനുഭവിക്കുന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇവിടെ മനുഷ്യൻ സോമശക്തിയെ സംരക്ഷിച്ച് അതിന്റെ ജീവശക്തിയും മനസ്സിന്റെ സംതൃപ്തിയും ആത്മീയപ്രകാശവും അനുഭവിക്കണമെന്ന് ഉപദേശിക്കുന്നു.

मित्रस्य (മിത്രസ്യ): മിത്രന്റേത്; സൗഹൃദത്തിന്റെ; സൂര്യപ്രകാശത്തിന്റെ. “മിത്ര” സൗഹൃദം, സ്നേഹം, ഐക്യം എന്നിവയുടെ പ്രതീകമാണ്. വ്യാഖ്യാനത്തിൽ ഇത് സൂര്യന്റെ തേജസ്സുമായും പ്രകാശവുമായും ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ളതും സ്നേഹവും സമത്വവും നിറഞ്ഞതുമായ ജീവിതം നയിക്കണം എന്നതാണ് ഈ പദം വ്യക്തമാക്കുന്നത്.

धामभिः (ധാമഭിഃ): പ്രകാശങ്ങളാൽ; തേജസ്സുകളാൽ; ദൈവികപ്രകടനങ്ങളാൽ. “ധാമ” എന്നത് പ്രകാശം, ദൈവികപ്രകടനം അല്ലെങ്കിൽ തേജസ്സ് എന്നർത്ഥം നൽകുന്നു. “മിത്രസ്യ ധാമഭിഃ” സൂര്യപ്രകാശത്തെപ്പോലെ തേജസ്സും പ്രകാശമുള്ള ഗുണങ്ങളും ഉള്ള അവസ്ഥയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ ആന്തരികപ്രകാശത്തോടെ ജീവിക്കണം എന്നതാണ് ഇതിന്റെ ആശയം.

വ്യാഖ്യാനം

ഈ വേദമന്ത്രം മനുഷ്യന്റെ ശരീരം, മനസ്സ്, ആത്മീയജീവിതം എന്നിവയുടെ സമഗ്രമായ ഉയർച്ചയ്ക്കുള്ള അടിസ്ഥാനശക്തിയായി “സോമം” അഥവാ ജീവന്റെ സൂക്ഷ്മമായ സാരശക്തിയെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ തന്റെ ഉള്ളിൽ ദൈവികഗുണങ്ങൾ വളർത്താനും, ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാനും, ദുഷ്ഗുണങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കാനും, സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ള ജീവിതം നയിക്കാനും ആവശ്യമായ അടിസ്ഥാനശക്തി ഈ സോമശക്തിയാണെന്ന് ഈ മന്ത്രം ആഴത്തിൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

മന്ത്രം ആദ്യം “വിശ്വേഭിഃ (विश्वेभिः)” എന്ന് പറയുന്നു. ഇതിലൂടെ മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഉയർച്ച ഒരു സദ്ഗുണംകൊണ്ട് മാത്രം ഉണ്ടാകുന്നതല്ല; അനേകം ദൈവികഗുണങ്ങളുടെ ഏകീകരണത്തിലൂടെയാണ് ഉണ്ടാകുന്നതെന്ന് മന്ത്രം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. പ്രകാശം, ശുദ്ധി, കരുണ, ആത്മനിയന്ത്രണം, ജ്ഞാനം, വീര്യം തുടങ്ങിയ ദിവ്യഗുണങ്ങൾ മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ വിരിയണം. ഇത്തരം ദൈവികഗുണങ്ങൾ മനുഷ്യനെ സാധാരണാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന ആത്മീയജീവിതത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.

ഇതിനോടൊപ്പം മന്ത്രം “സോമ്യം മധു (सोम्यं मधु)” എന്ന് പറയുന്നു. “സോമ്യം” സോമവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ജീവസാരശക്തിയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇവിടെ സോമം ബാഹ്യപാനീയമല്ല; ശരീരത്തിനും മനസ്സിനും ബുദ്ധിക്കും ശക്തിയും വ്യക്തതയും ആത്മീയജീവന്തതയും നൽകുന്ന ആന്തരികമായ സൂക്ഷ്മ ജീവശക്തിയാണ്. ഈ സോമവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട “മധു” വെറും രുചിയുടെ മാധുര്യമല്ല; ജീവിതത്തെ മധുരമാക്കുന്ന ജ്ഞാനരസം, ശാന്തി, ആത്മീയാനന്ദം എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സോമശക്തി സംരക്ഷിക്കപ്പെടുമ്പോൾ മനുഷ്യജീവിതം വെറും ശാരീരികജീവിതമായി നിൽക്കാതെ മാധുര്യവും മനസ്സിന്റെ സംതൃപ്തിയും നിറഞ്ഞ ഉന്നതാനുഭവമായി മാറുന്നു.

ഈ സത്യത്തെ മന്ത്രം “അഗ്നേ (अग्ने)” എന്ന് മനുഷ്യനെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഇവിടെ അഗ്നി വെറും തീയല്ല; പുരോഗതി ആഗ്രഹിക്കുന്ന ജീവൻ, ആന്തരികപ്രകാശം, ഉയർച്ചയോടുള്ള ആഗ്രഹം എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. “പുരോഗതി ആഗ്രഹിക്കുന്ന ജീവിയേ!” എന്ന് മനുഷ്യനെ ഉണർത്തുന്ന ആഹ്വാനമായാണ് ഈ പദം നിലകൊള്ളുന്നത്. മനുഷ്യൻ തന്റെ ഉള്ളിൽ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ആത്മീയശക്തിയെ ഉണർത്തി വളർത്തണം എന്നതാണ് ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം.

തുടർന്ന് മന്ത്രം “ഇന്ദ്രേണ (इन्द्रेण)” എന്ന് പറയുന്നു. “ഇന്ദ്രൻ” ഇവിടെ ദേവന്മാരുടെ രാജാവ് എന്ന പുരാണാർത്ഥത്തെ അതിജീവിച്ച്, ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ശക്തിയുടെ പ്രതീകമായി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്നു. കണ്ണ്, ചെവി, നാവ്, മനസ്സ് തുടങ്ങിയ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ അടിമയായി ജീവിക്കാതെ അവയെ നിയന്ത്രിച്ച് നയിക്കുന്ന അവസ്ഥയാണ് യഥാർത്ഥ ഇന്ദ്രത്വം. ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണമില്ലാതെ മനുഷ്യന് ഉയർന്ന ജീവിതം നേടാൻ കഴിയില്ല. ഈ ശക്തി നൽകുന്ന അടിസ്ഥാനശക്തിയായി സോമത്തെ ഇവിടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

ഇതിനോടൊപ്പം “വായുനാ (वायुना)” എന്ന പദം വരുന്നു. “വായു” വെറും കാറ്റല്ല; ചലനം, പ്രവർത്തനം, ദോഷങ്ങളെ നീക്കം ചെയ്യുന്ന ശക്തി എന്നിവയുടെ പ്രതീകമാണ്. അലസത, അനാസ്ഥ, പ്രവർത്തനമില്ലായ്മ എന്നിവയാൽ ജീവിതം താഴേക്ക് പോകുന്നു; എന്നാൽ പ്രവർത്തനശക്തി, ജാഗ്രത, പരിശ്രമം എന്നിവ മനുഷ്യനെ ഉയർത്തുന്നു. മനുഷ്യൻ തന്റെ ഉള്ളിലെ ദുഷ്പ്രവണതകളും കുറവുകളും ദുശ്ശീലങ്ങളും നീക്കം ചെയ്യുന്ന പ്രവർത്തനാത്മകമായ ജീവിതം നയിക്കണം. ഈ ചലനാത്മകമായ ജീവിതശക്തിയാണ് “വായു”.

ഈ എല്ലാ ഗുണങ്ങളോടും കൂടി മനുഷ്യൻ “പിബ (पिब)” സോമശക്തിയെ അനുഭവിക്കണമെന്ന് മന്ത്രം പറയുന്നു. ഇവിടെ “കുടിക്കുക” എന്നത് ശാരീരികപാനീയം കുടിക്കുന്നതല്ല; ആന്തരിക ജീവശക്തിയെ സംരക്ഷിച്ച് അതിന്റെ ആത്മീയവും ജീവിതപരവുമായ ഫലം സ്വീകരിച്ച് അനുഭവിക്കുന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സോമശക്തി സംരക്ഷിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ശരീരത്തിന് ശക്തി ലഭിക്കുന്നു, മനസ്സിന് ശാന്തിയും സന്തോഷവും ലഭിക്കുന്നു, ജ്ഞാനം കൂടുതൽ വ്യക്തത നേടുന്നു.

മന്ത്രത്തിന്റെ അവസാനഭാഗമായ “മിത്രസ്യ ധാമഭിഃ (मित्रस्य धामभिः)” വളരെ മനോഹരമായ ഒരു ആശയം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. “മിത്ര” സൗഹൃദം, സ്നേഹം, ഐക്യം എന്നിവയുടെ പ്രതീകമാണ്. വ്യാഖ്യാനത്തിൽ ഇത് സൂര്യന്റെ തേജസ്സുമായും പ്രകാശവുമായും ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. “ധാമഭിഃ” പ്രകാശങ്ങളാൽ, തേജസ്സുകളാൽ എന്ന അർത്ഥം നൽകുന്നു. അതിനാൽ “മിത്രസ്യ ധാമഭിഃ” സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ളതും സ്നേഹവും സമത്വവും നിറഞ്ഞതുമായ ജീവിതത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ തന്റെ ഉള്ളിൽ പ്രകാശവും സൗഹൃദവും സ്നേഹവും തേജസ്സും വളർത്തണം എന്നതാണ് ഈ പദങ്ങളുടെ സന്ദേശം.

അതിനാൽ, ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ പല തലങ്ങളെയും ഒരൊറ്റ ആശയത്തിൽ ഏകീകരിക്കുന്നു. എല്ലാ ദൈവികഗുണങ്ങളുടെയും വളർച്ച (വിശ്വേഭിഃ), ജീവസാരമായ സോമശക്തിയുടെ സംരക്ഷണം (സോമ്യം), ജീവിതത്തിന്റെ മാധുര്യവും ആത്മീയാനന്ദവും (മധു), പുരോഗതിയുടെ അഗ്നി, ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണത്തിന്റെ ഇന്ദ്രശക്തി, പ്രവർത്തനശക്തിയുടെ വായു, സൂര്യപ്രകാശംപോലെയുള്ള മിത്രതേജസ്സ് എന്നിവയെല്ലാം സോമശക്തിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവയാണെന്ന് മന്ത്രം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ട്, ഈ വേദമന്ത്രം മനുഷ്യനെ വെറും ബാഹ്യമായ ആത്മീയകർമ്മങ്ങളിലേക്ക് മാത്രമല്ല, ആന്തരിക ജീവശക്തിയെ സംരക്ഷിച്ച്, ദൈവികഗുണങ്ങൾ വളർത്തി, ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണവും പ്രവർത്തനശക്തിയും കൈവരിച്ച്, പ്രകാശവും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞ ജീവിതം നയിക്കുന്ന സമഗ്രമായ ആത്മീയപാതയിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ആഴമുള്ള ജീവിതോപദേശമായി നിലകൊള്ളുന്നു.

ഉപസംഹാരം

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉയർച്ച ബാഹ്യനേട്ടങ്ങളിൽ മാത്രം അല്ല; ആന്തരികമായ സോമശക്തിയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് സംരക്ഷിക്കുകയും അതിലൂടെ ദൈവികഗുണങ്ങൾ വളർത്തുകയും ചെയ്യുന്നതിലാണ് എന്ന് ആഴത്തിൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു. “വിശ്വേഭിഃ” എന്ന ആശയത്തിലൂടെ പ്രകാശം, കരുണ, ശുദ്ധി, ആത്മനിയന്ത്രണം, ജ്ഞാനം തുടങ്ങിയ എല്ലാ ദിവ്യഗുണങ്ങളും മനുഷ്യനിൽ ഏകീകരിച്ച് വളരണമെന്ന് മന്ത്രം ഊന്നിപ്പറയുന്നു. ആത്മീയപുരോഗതി ഒരേയൊരു സദ്ഗുണത്തിന്റെ ഫലമല്ല; അനേകം ഉന്നതഗുണങ്ങളുടെ സമതുലിതമായ വളർച്ചയാണ് അതിന്റെ അടിസ്ഥാനം.

“സോമ്യം മധു” എന്ന ആശയത്തിലൂടെ സോമം ബാഹ്യപാനീയമല്ല; ശരീരത്തിനും മനസ്സിനും ബുദ്ധിക്കും ശക്തിയും വ്യക്തതയും മനസ്സിന്റെ സംതൃപ്തിയും ആത്മീയാനന്ദവും നൽകുന്ന ജീവന്റെ സൂക്ഷ്മമായ സാരശക്തി ആണെന്ന് മന്ത്രം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഈ സോമശക്തി സംരക്ഷിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ജീവിതം മാധുര്യവും ശാന്തിയും നിറഞ്ഞതാകുന്നു. അതിനാൽ “മധു” വെറും രുചിയുടെ മാധുര്യത്തെ മാത്രമല്ല, ജ്ഞാനവും ആത്മീയസന്തോഷവും നിറഞ്ഞ ജീവിതത്തിന്റെ മാധുര്യത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

“അഗ്നേ, ഇന്ദ്രേണ, വായുനാ” എന്ന ആശയങ്ങൾ മനുഷ്യൻ ഉയരേണ്ട മൂന്ന് പ്രധാന ദിശകളെ വ്യക്തമാക്കുന്നു. അഗ്നി പുരോഗതി ആഗ്രഹിക്കുന്ന ആന്തരികപ്രകാശമാണ്; ഇന്ദ്രൻ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ച് നയിക്കുന്ന ശക്തിയാണ്; വായു പ്രവർത്തനശക്തിയും ദുഷ്പ്രവണതകളെ നീക്കം ചെയ്യുന്ന ചലനവുമാണ്. ഈ മൂന്നും ഏകീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ മനുഷ്യന് അലസത, ആസക്തി, കുറവുകൾ എന്നിവയിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന് ശീലവും ആത്മീയശക്തിയും നിറഞ്ഞ ജീവിതം നയിക്കാൻ കഴിയും.

അവസാനമായി, “മിത്രസ്യ ധാമഭിഃ” എന്ന ആശയത്തിലൂടെ മനുഷ്യൻ സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ളതും സ്നേഹവും സൗഹൃദവും സമത്വവും നിറഞ്ഞതുമായ ജീവിതം നയിക്കണമെന്ന് മന്ത്രം വ്യക്തമാക്കുന്നു. ആന്തരികപ്രകാശവും തേജസ്സും വളരുമ്പോൾ മനുഷ്യജീവിതം മറ്റുള്ളവർക്കും പ്രകാശം നൽകുന്ന സാത്വികജീവിതമായി മാറുന്നു.

അതിനാൽ, ഈ മന്ത്രം സോമശക്തിയുടെ സംരക്ഷണം, ദൈവികഗുണങ്ങളുടെ വളർച്ച, ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണം, പ്രവർത്തനശക്തി, ആന്തരികപ്രകാശം, സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ജീവിതം എന്നിവയെല്ലാം ഏകീകരിച്ച് മനുഷ്യനെ സാധാരണാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് പ്രകാശപൂർണ്ണവും ശീലസമ്പന്നവും സമഗ്രവുമായ ആത്മീയജീവിതത്തിലേക്ക് ഉയർത്തുന്ന ആഴമുള്ള വേദജീവിതോപദേശമായി നിലകൊള്ളുന്നു.