आकीं सूर्यस्य रोचनाद्विश्वान्देवाँ उषर्बुधः ।
विप्रो होतेह वक्षति ॥ ९ ॥

ആകീം സൂര്യസ്യ രോചനാദ് വിശ്വാൻ ദേവാൻ ഉഷർബുധഃ ।
വിപ്രോ ഹോതേഹ വക്ഷതി ॥ 9 ॥

പദാർത്ഥം

आकीम् (ആകീം): എല്ലാ ദിശകളിൽ നിന്നും; ചുറ്റും; എല്ലാ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നും. “ആകീം” എന്നത് ഒരു ദിശയിൽ നിന്ന് മാത്രം അല്ലാതെ എല്ലാ ദിശകളിൽ നിന്നും നല്ലതിനെ അന്വേഷിച്ച് നേടുന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. വ്യാഖ്യാനപ്രകാരം, യഥാർത്ഥ ആത്മീയസാധകൻ ചുരുങ്ങിയ കാഴ്ചപ്പാടോടെ അല്ലാതെ എല്ലാ അവസരങ്ങളിൽ നിന്നും അറിവും നല്ല മാർഗനിർദ്ദേശവും സ്വീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അറിവ് സ്വീകരിക്കുന്ന മനസ്സ് വിശാലമായിരിക്കണം എന്നതാണ് ഈ പദം വ്യക്തമാക്കുന്നത്.

सूर्यस्य (സൂര്യസ്യ): സൂര്യന്റെ; സൂര്യനுடைய. “സൂര്യ” ഇവിടെ ആകാശത്ത് ഉദിക്കുന്ന സൂര്യനെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല; പ്രകാശം, ഉണർവ്, ജ്ഞാനം, പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ആരംഭം എന്നിവയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സൂര്യോദയം മനുഷ്യനെ ഉണർത്തുന്നതുപോലെ, ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രകാശവും മനുഷ്യനെ ആന്തരികമായ ഉണർവിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.

रोचनात् (രോചനാത്): പ്രകാശിക്കുന്നതിലൂടെ; പ്രഭയാൽ; ഉദയത്താൽ. “രോചനം” പ്രകാശിക്കുക അല്ലെങ്കിൽ തിളങ്ങുക എന്നർത്ഥം നൽകുന്നു. “സൂര്യസ്യ രോചനാത്” സൂര്യൻ ഉദിച്ച് പ്രകാശിക്കുന്ന സമയത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് വെറും സമയസൂചന മാത്രമല്ല; മനുഷ്യൻ അലസത ഉപേക്ഷിച്ച് ഉണരുന്ന ആത്മീയപ്രഭാതത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രകാശം ഉദിക്കുമ്പോൾ ജീവിതം മാറുന്നു എന്ന ആന്തരിക അർത്ഥവും ഇതിലുണ്ട്.

विश्वान् (വിശ്വാൻ): എല്ലാവരെയും; എല്ലാറ്റിനെയും. “വിശ്വാൻ” എന്നത് വിശാലവും സമ്പൂർണ്ണവുമായ എന്ന ആശയം നൽകുന്നു. ഇവിടെ എല്ലാ നല്ല ജ്ഞാനികളെയും, വിവിധ സദ്ഗുണങ്ങളെയും, ഉന്നതചിന്തകളെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അറിവ് ഒരു മേഖലയിലോ ഒരാളിലോ മാത്രം പരിമിതപ്പെടാതെ വിശാലമായ തലങ്ങളിൽ നിന്ന് നേടണം എന്നതാണ് ഇതിന്റെ ആശയം.

देवान् (ദേവാൻ): ദൈവികഗുണങ്ങളുള്ളവർ; ജ്ഞാനികൾ; പ്രകാശമുള്ള മനുഷ്യർ. ഇവിടെ “ദേവന്മാർ” സ്വർഗീയദേവന്മാരെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല. പ്രകാശം, ജ്ഞാനം, ഉന്നതഗുണങ്ങൾ എന്നിവയുള്ള പണ്ഡിതന്മാരെയും സത്പുരുഷന്മാരെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അവരുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നതാണ് ജീവിതത്തെ ഉയർത്തുന്ന “ദേവസംഗം” എന്ന് മന്ത്രം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

उषर्बुधः (ഉഷർബുധഃ): അതിരാവിലെ ഉണരുന്നവർ; പ്രഭാതജ്ഞാനികൾ. “ഉഷസ്” പ്രഭാതം എന്നും “ബുധ” ഉണരുക എന്നും അർത്ഥം നൽകുന്നു. “ഉഷർബുധഃ” പ്രഭാതത്തിൽ ഉണർന്ന് ജീവിക്കുന്നവരാണ്. എന്നാൽ വ്യാഖ്യാനപ്രകാരം ഈ പദത്തിന് കൂടുതൽ ആഴമുള്ള അർത്ഥമുണ്ട്. ഇവർ സ്വയം ഉണരുന്നവർ മാത്രമല്ല; ജ്ഞാനപ്രചാരണത്തിലൂടെ മറ്റുള്ളവരെയും ഉണർവിലേക്ക് നയിക്കുന്നവരാണ്. പ്രഭാതത്തിലെ സത്സംഗം, ജ്ഞാനപ്രഭാഷണം, നല്ല ചിന്തകൾ എന്നിവയിലൂടെ മനുഷ്യനെ ഉന്നതമായ പാതയിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ജ്ഞാനികളെയാണ് ഈ പദം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

विप्रः (വിപ്രഃ): ഉയരാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ; സ്വയം പൂർണ്ണനാകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ; ജ്ഞാനം അന്വേഷിക്കുന്നവൻ. “വി + പ്ര” എന്ന ഘടനയിൽ, “വിപ്ര” തന്റെ കുറവുകൾ നീക്കി സ്വയം ഉയർത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന മനുഷ്യനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ജീവിതത്തിലെ കുറവുകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ഉന്നതജ്ഞാനം നേടി മുന്നേറാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന മനോഭാവമുള്ളവനാണ് യഥാർത്ഥ “വിപ്രൻ”.

होता (ഹോതാ): ദാനശീലൻ; സമർപ്പിക്കുന്നവൻ; പങ്കുവെച്ച് ജീവിക്കുന്നവൻ. “ഹോതാ” യജ്ഞത്തിൽ ഹവിസ് സമർപ്പിക്കുന്നവനെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന പദമാണ്. എന്നാൽ ഇവിടെ അത് ദാനം ചെയ്ത് മറ്റുള്ളവരുമായി പങ്കുവെച്ച് ജീവിക്കുന്ന മനോഭാവമുള്ള മനുഷ്യനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ദാനമനോഭാവമുള്ള ജീവിതം മനുഷ്യനെ ഉന്നതജ്ഞാനം സ്വീകരിക്കാൻ യോഗ്യനാക്കുന്നു.

इह (ഇഹ): ഇവിടെ; ഈ ജീവിതത്തിൽ. “ഇഹ” ആത്മീയപുരോഗതി മരണാനന്തരകാലത്തേക്കുള്ള ഒന്നല്ല; ഈ ജന്മത്തിൽ തന്നെയും ഈ ജീവിതത്തിൽ തന്നെയും സംഭവിക്കേണ്ടതാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ജ്ഞാനവും ഉയർച്ചയും ജീവിതത്തിന് അപ്പുറത്തുള്ള സ്വപ്നമല്ല; ഇന്നുതന്നെ ആരംഭിക്കേണ്ട സാധനയാണെന്ന് മന്ത്രം കാണിക്കുന്നു.

वक्षति (വക്ഷതി): സമീപിക്കുന്നു; കൊണ്ടുവരുന്നു; ബന്ധപ്പെടുന്നു. “വക്ഷതി” ശരീരത്തോടെ ഒരാളെ വിളിച്ചുകൊണ്ടുവരുന്നതു മാത്രമല്ല; ജ്ഞാനം നേടുന്നതിനായി ജ്ഞാനികളെ അന്വേഷിച്ച് സമീപിക്കുക എന്ന അർത്ഥവും നൽകുന്നു. യഥാർത്ഥ വിപ്രൻ സൂര്യോദയസമയത്ത് ഉണർന്ന് ജ്ഞാനികളുടെ സാന്നിധ്യം നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അവരിൽ നിന്ന് ജ്ഞാനം കേട്ട്, ചിന്തിച്ച്, ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കുന്നു. ഇതാണ് അവനെ ഉയർച്ചയുടെ പാതയിലേക്ക് നയിക്കുന്നത്.

വ്യാഖ്യാനം

ഈ വേദമന്ത്രം മനുഷ്യൻ തന്റെ ജീവിതത്തെ ഉയർന്ന നിലയിലേക്ക് ഉയർത്തണമെങ്കിൽ പ്രഭാതത്തിലെ ഉണർവ്, ജ്ഞാനികളുടെ സാന്നിധ്യം, ദാനമനോഭാവം, ജ്ഞാനം ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കാനുള്ള ശ്രമം എന്നിവ അനിവാര്യമാണെന്ന് ആഴത്തിൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ആത്മീയപുരോഗതി ഏകാന്തമായി സംഭവിക്കുന്ന ഒന്നല്ല; ഉന്നതരുടെ സാന്നിധ്യം, സത്സംഗം, ഉണർവോടുകൂടിയ ജീവിതം എന്നിവയിലൂടെ വിരിയുന്ന ഒരു യാത്രയാണെന്ന് ഈ മന്ത്രം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

മന്ത്രം ആദ്യം “ആകീം (आकीम्)” എന്ന് പറയുന്നു. എല്ലാ ദിശകളിൽ നിന്നും, എല്ലാ മാർഗങ്ങളിലൂടെയും നല്ലതിനെ അന്വേഷിച്ച് സ്വീകരിക്കണമെന്ന മനോഭാവത്തെയാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. യഥാർത്ഥ ആത്മീയസാധകൻ ചുരുങ്ങിയ ചിന്തയോടെയോ വ്യക്തിപരമായ പക്ഷപാതങ്ങളോടെയോ ജ്ഞാനത്തെ സമീപിക്കുന്നില്ല. മറിച്ച് എവിടെയാണ് സത്യം, ജ്ഞാനം, നല്ല മാർഗനിർദ്ദേശം ലഭിക്കുന്നത് അവിടെ നിന്ന് അത് സ്വീകരിക്കുന്ന വിശാലമായ മനസ്സാണ് അവനുള്ളത്. ഇതിലൂടെ അറിവ് സ്വീകരിക്കുന്ന മനസ്സ് തുറന്നതും വിശാലവുമായിരിക്കണം എന്ന ജീവിതസത്യം വ്യക്തമാകുന്നു.

ഇതിനോടൊപ്പം “സൂര്യസ്യ രോചനാത് (सूर्यस्य रोचनात्)” എന്ന പദങ്ങൾ വരുന്നു. സൂര്യൻ ഉദിച്ച് ലോകത്തിന് പ്രകാശം നൽകുന്നതുപോലെ, മനുഷ്യജീവിതത്തിലും ഉണർവും പ്രകാശവും ഉദിക്കേണ്ട സമയമുണ്ട്. വ്യാഖ്യാനപ്രകാരം ഇത് വെറും പ്രഭാതസമയത്തെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല; അലസത, അനാസ്ഥ, അജ്ഞാനം എന്നിവയിൽ നിന്ന് മനുഷ്യൻ എഴുന്നേൽക്കുന്ന ആത്മീയ ഉണർവിന്റെ ആരംഭത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സൂര്യോദയം ഒരു ബാഹ്യസംഭവം മാത്രമല്ല; ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രകാശം ഉള്ളിൽ ഉദിക്കുന്ന നിമിഷത്തിന്റെ പ്രതീകമായും ഇവിടെ നിലകൊള്ളുന്നു.

തുടർന്ന് മന്ത്രം “വിശ്വാൻ ദേവാൻ (विश्वान् देवान्)” എന്ന് പറയുന്നു. ഇവിടെ “ദേവന്മാർ” സ്വർഗീയദേവന്മാരെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല; മറിച്ച് പ്രകാശം, ജ്ഞാനം, ഉന്നതഗുണങ്ങൾ എന്നിവയാൽ ശോഭിക്കുന്ന പണ്ഡിതന്മാരെയും സത്പുരുഷന്മാരെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. “വിശ്വാൻ” എന്ന പദം എല്ലാ ഉന്നത മനുഷ്യരെയും വിവിധ നല്ല ചിന്തകളെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വിശാലമായ അർത്ഥം നൽകുന്നു. അതിനാൽ ജീവിതത്തെ ഉയർത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരാൾ സ്വയം ഒരു പരിധിക്കുള്ളിൽ അടച്ചിടാതെ ഉന്നതജ്ഞാനികളുടെ സാന്നിധ്യം വിശാലമായി അന്വേഷിക്കണം എന്നതാണ് ഇവിടെ ഊന്നിപ്പറയുന്നത്.

ഈ ജ്ഞാനികളെ മന്ത്രം “ഉഷർബുധഃ (उषर्बुधः)” എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഈ പദത്തിന് “പ്രഭാതത്തിൽ ഉണരുന്നവർ” എന്ന അർത്ഥമുണ്ടെങ്കിലും അതിന്റെ ആന്തരികഭാവം കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതാണ്. ഇവർ സ്വയം ഉണർന്നിരിക്കുന്നവർ മാത്രമല്ല; മറ്റുള്ളവരെയും ഉണർത്തുന്നവരാണ്. പ്രഭാതത്തിൽ സത്സംഗം, ജ്ഞാനപ്രഭാഷണം, നല്ല ചിന്തകൾ എന്നിവയിലൂടെ മനുഷ്യരെ അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന് ഉണർവിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ആത്മീയാധ്യാപകരാണ് “ഉഷർബുധന്മാർ”. അതിനാൽ പ്രഭാതകാല സത്സംഗങ്ങളും സജ്ജനങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യവും ജീവിതത്തിന് സ്ഥിരമായ സത്പ്രേരണ നൽകുന്നു.

ഈ ഉന്നതരെ അന്വേഷിച്ച് സമീപിക്കുന്ന മനുഷ്യനെയാണ് മന്ത്രം “വിപ്രഃ (विप्रः)” എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. “വിപ്രൻ” വെറും പണ്ഡിതനല്ല; തന്റെ കുറവുകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് സ്വയം പൂർണ്ണനാക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവനാണ്. ജീവിതത്തിലെ കുറവുകൾ നീക്കി ഉന്നതജ്ഞാനം അന്വേഷിച്ച് മുന്നേറണമെന്ന ആന്തരിക ആഗ്രഹമാണ് യഥാർത്ഥ വിപ്രത്വത്തിന്റെ അടയാളം. ഇത്തരത്തിലുള്ള മനുഷ്യൻ വെറും അറിവ് നേടുന്നതിനുവേണ്ടിയല്ല, സ്വയം മാറ്റുന്നതിനുവേണ്ടിയാണ് ജ്ഞാനം അന്വേഷിക്കുന്നത്.

അതോടൊപ്പം അവൻ “ഹോതാ (होता)” എന്ന അർത്ഥത്തിൽ ദാനവും സമർപ്പണവും ഉള്ള മനോഭാവമുള്ളവനാണ്. “ഹോതാ” യജ്ഞത്തിൽ സമർപ്പിക്കുന്നവൻ എന്ന അർത്ഥം നൽകുന്നുവെങ്കിലും ഇവിടെ അത് പങ്കുവെച്ച് ജീവിക്കുന്ന, മറ്റുള്ളവർക്കായി ചിന്തിക്കുന്ന മനോഭാവത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. വ്യാഖ്യാനപ്രകാരം, ദാനമനോഭാവമുള്ള ജീവിതം മനുഷ്യനെ ഉന്നതജ്ഞാനം സ്വീകരിക്കാൻ യോഗ്യനാക്കുന്നു. സ്വാർത്ഥതയിൽ മുഴുകിയ മനസ്സിന് ഉന്നതജ്ഞാനം സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല; പങ്കുവെക്കലും ത്യാഗവും ഉള്ളിൽ വിനയവും തുറന്ന മനസ്സും സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

മന്ത്രത്തിൽ വരുന്ന “ഇഹ (इह)” എന്ന പദം ആത്മീയഉയർച്ച ഈ ജീവിതത്തിൽ തന്നെയുണ്ടാകേണ്ടതാണെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ജ്ഞാനം മരണാനന്തരകാലത്തെ സ്വപ്നമല്ല; ഇന്നുതന്നെ ആരംഭിക്കേണ്ട ജീവിതസാധനയാണ്. മനുഷ്യൻ ഈ ജന്മത്തിൽ തന്നെ ഉണർന്ന്, സജ്ജനങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം നേടി, തന്റെ ജീവിതത്തെ മാറ്റണം എന്നതാണ് ഇതിന്റെ സന്ദേശം.

ഇങ്ങനെ ഉണരുന്ന വിപ്രൻ ജ്ഞാനികളുടെ സാന്നിധ്യം “വക്ഷതി (वक्षति)” എന്ന ആശയത്തിലൂടെ അന്വേഷിച്ച് സമീപിക്കുന്നു. ഇത് വെറും ശരീരത്തോടെ അടുത്തുചെല്ലുന്നതല്ല; അവരിൽ നിന്ന് ജ്ഞാനം സ്വീകരിച്ച്, അത് ചിന്തിച്ച്, ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കുന്ന പ്രവർത്തനമാണ്. കേട്ടിട്ട് മറന്നുകളയാതെ, ജ്ഞാനത്തെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനയാത്ര എന്ന് മന്ത്രം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

അതിനാൽ, ഈ വേദമന്ത്രം മനുഷ്യനെ അലസതയും അജ്ഞാനവും നിറഞ്ഞ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഉണർവ്, സത്സംഗം, ജ്ഞാനമയമായ ജീവിതം എന്നിവയിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുന്നു. പ്രഭാതത്തിലെ ഉണർവ്, ഉന്നതരുടെ സാന്നിധ്യം, ദാനമനോഭാവം, ജ്ഞാനാന്വേഷണം, അത് ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കൽ എന്നിവയിലൂടെ മനുഷ്യന് തന്റെ കുറവുകൾ നീക്കി ഉന്നതവും പ്രകാശപൂർണ്ണവുമായ ജീവിതം നേടാൻ കഴിയുമെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്ന ആഴമുള്ള ആത്മീയജീവിതോപദേശമാണ് ഈ മന്ത്രം.

ഉപസംഹാരം

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യൻ ഉന്നതമായ ജീവിതം നേടുന്നതിന് ഉണർവ്, ജ്ഞാനാന്വേഷണം, സത്സംഗം, ദാനമനോഭാവം എന്നിവ അനിവാര്യമാണെന്ന് ആഴത്തിൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ “വിപ്രൻ” തന്റെ കുറവുകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് സ്വയം പൂർണ്ണനാക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ ജീവിക്കുന്നവനാണ്. അവൻ അലസതയിലും അജ്ഞാനത്തിലും നിലനിൽക്കാതെ, സൂര്യോദയം പോലെ ആന്തരികമായ ഉണർവോടെ എഴുന്നേറ്റ്, എല്ലാ ദിശകളിൽ നിന്നും നല്ല അറിവും നല്ല മാർഗനിർദ്ദേശവും അന്വേഷിക്കുന്നു.

ഈ ജ്ഞാനയാത്രയിൽ “ദേവാൻ” എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന പ്രകാശമുള്ള ജ്ഞാനികളും സത്പുരുഷന്മാരും അവന്റെ ജീവിതത്തിന് മാർഗദർശികളാകുന്നു. “ഉഷർബുധന്മാർ” എന്നറിയപ്പെടുന്ന പ്രഭാതത്തിൽ ഉണർന്ന് സ്വയം ജാഗരൂകരായും മറ്റുള്ളവരെയും ജ്ഞാനത്തിലൂടെ ഉണർത്തുന്നവരുടെയും സാന്നിധ്യം മനുഷ്യജീവിതത്തിന് സ്ഥിരമായ സത്പ്രേരണയും ഉന്നതമായ ദിശയും നൽകുന്നു. ഇത്തരം സത്സംഗങ്ങൾ മനുഷ്യനെ നല്ല ചിന്ത, ശീലം, ഉന്നതജീവിതപാത എന്നിവയിൽ ഉറപ്പിക്കുന്നു.

കൂടാതെ, “ഹോതാ” എന്ന ആശയത്തിലൂടെ ദാനവും പങ്കുവെക്കലും ഉള്ള മനോഭാവമാണ് യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം സ്വീകരിക്കാൻ യോഗ്യമായ മനസ്സ് സൃഷ്ടിക്കുന്നതെന്ന് മന്ത്രം വ്യക്തമാക്കുന്നു. സ്വാർത്ഥതയില്ലാത്ത, സമർപ്പണം നിറഞ്ഞ ജീവിതം മനുഷ്യനെ വിനയവും തുറന്ന മനസ്സും ഉള്ളവനാക്കുന്നു. ആത്മീയപുരോഗതി മറ്റൊരു ജന്മത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്ന ഒന്നല്ല; “ഇഹ (इह)” എന്നതുപോലെ ഈ ജീവിതത്തിൽ തന്നെയും ഇപ്പോൾ തന്നെയും ആരംഭിക്കേണ്ട സാധനയാണെന്ന് മന്ത്രം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

അതിനാൽ, ഈ മന്ത്രം പ്രഭാതത്തിലെ ഉണർവ്, ഉന്നതരുടെ സാന്നിധ്യം, ദാനമനോഭാവം, ജ്ഞാനാന്വേഷണം, അറിവ് ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കൽ എന്നിവയെല്ലാം ഏകീകരിച്ച് മനുഷ്യനെ അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന് പ്രകാശത്തിലേക്കും, അപൂർണ്ണതയിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണതയിലേക്കും, സാധാരണജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഉന്നതമായ ആത്മീയജീവിതത്തിലേക്കും നയിക്കുന്ന ആഴമുള്ള വേദജീവിതോപദേശമായി നിലകൊള്ളുന്നു.