ये यजत्रा य ईड्यास्ते ते पिबन्तु जिह्वया ।
मधोरग्ने वषट्कृति ॥ ८ ॥

യേ യജത്രാ യ ഈഡ്യാസ്തേ തേ പിബന്തു ജിഹ്വയാ ।
മധോരഗ്നേ വഷട്കൃതി ॥ 8 ॥

പദാർത്ഥം

ये (യേ): ആരാണ്, അവർ. “യേ” എന്നത് നിർദ്ദിഷ്ട ഉപാസകരെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മുൻമന്ത്രങ്ങളിൽ വിവരിച്ച യജ്ഞജീവിതം, ധർമ്മമാർഗം, ഈശ്വരചിന്ത എന്നിവയോടെ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരെയാണ് ഈ പദം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

यजत्राः (യജത്രാഃ): യജ്ഞം ചെയ്യുന്നവർ; യജ്ഞമയമായ ജീവിതത്തിലൂടെ തങ്ങളെത്തന്നെ സംരക്ഷിക്കുന്നവർ. “യജ്” എന്നത് യജ്ഞം, സമർപ്പണം, ത്യാഗം എന്നർത്ഥം നൽകുന്നു. “യജത്രാഃ” വെറും യജ്ഞചടങ്ങ് ചെയ്യുന്നവരല്ല; ജീവിതത്തെ തന്നെ യജ്ഞമാക്കി മാറ്റിയവരാണ്. സ്വാർത്ഥത ഉപേക്ഷിച്ച്, നിസ്വാർത്ഥജീവിതം നയിച്ച്, യജ്ഞമയമായ ജീവിതത്തിലൂടെ തങ്ങളെത്തന്നെ സംരക്ഷിക്കുന്നവരെയാണ് “യജത്രാഃ” എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

य (യ): ആരാണ്, ആരൊക്കെയാണ്. അടുത്തതായി വരുന്ന “ഈഡ്യാ” എന്ന ഗുണമുള്ളവരെ ഈ പദം സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഉപാസകരുടെ മറ്റൊരു ഉന്നതഗുണത്തെ ഇത് പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു.

ईड्याः (ഈഡ്യാഃ): സ്തുതിക്കാൻ യോഗ്യർ; ഈശ്വരസ്തുതിയിൽ ശ്രേഷ്ഠർ. “ഈഡ്” എന്നത് സ്തുതി, പുകഴ്ത്തൽ, ഈശ്വരചിന്ത എന്നർത്ഥം നൽകുന്നു. “ഈഡ്യാഃ” ഈശ്വരനെ സ്തുതിക്കുന്നതിൽ ശ്രേഷ്ഠരായവരാണ്. എന്നാൽ ഇവിടെ സ്തുതി വെറും പാട്ടോ വാക്കുകളോ അല്ല. വ്യാഖ്യാനപ്രകാരം, ജീവിതത്തെ ഈശ്വരമാർഗത്തിന് അനുസൃതമാക്കി, നിസ്വാർത്ഥമായ യജ്ഞജീവിതം നയിക്കുന്നതുതന്നെയാണ് യഥാർത്ഥ ഈശ്വരസ്തുതി. അതിനാൽ ജീവിതത്തിലൂടെ തന്നെ ഈശ്വരനെ സ്തുതിക്കുന്നവരാണ് “ഈഡ്യാഃ”.

ते (തേ): അവർ, ആ മനുഷ്യർ. ഈ ആവർത്തിച്ചുള്ള പ്രയോഗം യജത്രന്മാരും ഈഡ്യന്മാരുമായ ആ ഉന്നത മനുഷ്യരെ പ്രത്യേകം ഊന്നിപ്പറയുന്നു. യഥാർത്ഥ യജ്ഞജീവിതവും ഈശ്വരസ്തുതിയും ഒന്നിച്ചുള്ളവരെയാണ് ഇവിടെ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

पिबन्तु (പിബന്തു): പാനം ചെയ്യട്ടെ; അനുഭവിക്കട്ടെ. “പിബന്തു” വെറും പാനീയം കുടിക്കുക എന്നതല്ല; ഉന്നതമായ ആത്മീയവും ജീവിതപരവുമായ അനുഭവം നേടുക എന്നതാണ് അർത്ഥം. ആ ഉപാസകർ മധുരവും ശുദ്ധവും ജീവനെ ഉയർത്തുന്നതുമായ അനുഭവങ്ങളെ സ്വീകരിക്കണമെന്നുള്ള പ്രാർത്ഥനയാണിത്.

जिह्वया (ജിഹ്വയാ): നാവുകൊണ്ട്; ജിഹ്വയാൽ. “ജിഹ്വാ” രുചി അനുഭവിക്കുന്ന അവയവം മാത്രമല്ല; തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള ശക്തിയെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. നാവ് സാത്വികവും മധുരവും ശുദ്ധവുമായ അന്നരസങ്ങളെ മാത്രം സ്വീകരിക്കണം. ഭക്ഷണം മനുഷ്യന്റെ ശരീരത്തെയും മാനസികാവസ്ഥയെയും രൂപപ്പെടുത്തുന്നു. അതിനാൽ ജിഹ്വയുടെ നിയന്ത്രണം ആത്മീയജീവിതത്തിലെ പ്രധാന ഘടകമാണെന്ന് മന്ത്രം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

मधोः (മധോഃ): മധുരരസം; മാധുര്യം; മധുരമായ സാരം. “മധോഃ” വെറും രുചിയിലെ മാധുര്യത്തെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല. മാധുര്യം നൽകുന്നതും സാത്വികവും ജീവനെ ഉയർത്തുന്നതുമായ അന്നരസത്തെയും ആത്മീയമാധുര്യത്തെയും ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ മാധുര്യവും ശുദ്ധിയും ഉള്ള ഭക്ഷണവും ജീവിതരീതിയും സ്വീകരിക്കണം. അത്തരം മാധുര്യം ശരീരത്തിലും മനസ്സിലും ശാന്തിയും സമത്വവും സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

अग्ने (അഗ്നേ): അഗ്നിയേ! ദൈവികപ്രകാശമേ! വഴികാട്ടിയേ! ഇവിടെ അഗ്നി മനുഷ്യനെ ഉന്നതമായ പാതയിലേക്ക് നയിക്കുന്ന പരമാത്മാവിനെയോ ദൈവികപ്രകാശത്തെയോ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അവന്റെ കൃപയാൽ മനുഷ്യജീവിതം യജ്ഞമയവും നിസ്വാർത്ഥവുമായിത്തീരണമെന്നതാണ് മന്ത്രത്തിന്റെ പ്രാർത്ഥന.

वषट्कृति (വഷട്കൃതി): വഷട്കാരമുള്ളത്; യജ്ഞസമർപ്പണത്താൽ നിറഞ്ഞ ജീവിതം. “വഷട്” യജ്ഞത്തിലെ സമർപ്പണത്തിന്റെ ശബ്ദമാണ്; “കൃതി” പ്രവർത്തനത്തെയോ ജീവിതരീതിയെയോ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. “വഷട്കൃതി” എന്നത് സ്വാർത്ഥത്യാഗം നിറഞ്ഞ യജ്ഞമയമായ ജീവിതം എന്നാണ് അർത്ഥം. സ്വാർത്ഥത കുറയുകയും സമർപ്പണവും പങ്കുവെക്കലും വർധിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ ജീവിതം “വഷട്കൃതി” ആകുന്നു. മനുഷ്യന്റെ മുഴുവൻ ജീവിതത്തെയും ഈശ്വരസമർപ്പണമാക്കി മാറ്റണമെന്നതാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

വ്യാഖ്യാനം

ഈ വേദമന്ത്രം യഥാർത്ഥ ഈശ്വരോപാസന, യജ്ഞമയമായ ജീവിതം, നാവിന്റെ നിയന്ത്രണം, സാത്വികമായ ജീവിതരീതി എന്നിവ തമ്മിലുള്ള ആഴമുള്ള ബന്ധത്തെ വ്യക്തമാക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ ഈശ്വരനെ യഥാർത്ഥമായി സ്തുതിക്കുന്നത് വെറും വാക്കുകളാലുള്ള സ്തുതിയിലൂടെയോ ചടങ്ങുകളിലൂടെയോ മാത്രം സംഭവിക്കുന്നില്ല; മറിച്ച് അവന്റെ ഭക്ഷണം, പെരുമാറ്റം, മാനസികാവസ്ഥ, ജീവിതരീതി എന്നിവ തന്നെ ഈശ്വരസ്തുതിയായി മാറണം എന്നതാണ് ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ കേന്ദ്രാശയം.

മന്ത്രം ആദ്യം “യേ യജത്രാഃ (ये यजत्राः)” എന്ന് പറഞ്ഞ് യജ്ഞജീവിതം നയിക്കുന്നവരെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു. “യജത്രാഃ” വെറും യജ്ഞചടങ്ങ് ചെയ്യുന്നവരല്ല; ജീവിതത്തെ തന്നെ യജ്ഞമാക്കി മാറ്റിയവരാണ്. അവർ സ്വാർത്ഥത ഉപേക്ഷിച്ച് ത്യാഗം, പങ്കുവെക്കൽ, സമർപ്പണം എന്നിവ നിറഞ്ഞ ജീവിതം നയിക്കുന്നു. ഇത്തരത്തിലുള്ള യജ്ഞമയമായ ജീവിതം മനുഷ്യനെ ആന്തരികമായ അധഃപതനത്തിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കുകയും അവന് തന്നെയൊരു സംരക്ഷണമായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ യജ്ഞം ബാഹ്യമായ ഹോമത്തെ അതിജീവിച്ച് നിസ്വാർത്ഥജീവിതത്തിന്റെ ഉന്നതരൂപമായി ഇവിടെ വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്നു.

ഇതിനോടൊപ്പം “യ ഈഡ്യാഃ (य ईड्याः)” എന്ന് മന്ത്രം പറയുന്നു. “ഈഡ്യാഃ” ഈശ്വരസ്തുതിയിൽ ശ്രേഷ്ഠരായവരാണ്. എന്നാൽ ഇവിടെ സ്തുതി വെറും പാട്ടുകളോ വാക്കുകളോ അല്ല. വ്യാഖ്യാനപ്രകാരം, ജീവിതത്തെ ഈശ്വരമാർഗത്തിന് അനുസൃതമാക്കി, യജ്ഞമയമായ നിസ്വാർത്ഥജീവിതം നയിക്കുന്നതുതന്നെയാണ് യഥാർത്ഥ ഈശ്വരസ്തുതി. മനുഷ്യൻ തന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെയും ചിന്തകളിലൂടെയും ജീവിതരീതിയിലൂടെയും ഈശ്വരനെ സ്തുതിക്കുമ്പോഴാണ് അവൻ യഥാർത്ഥ “ഈഡ്യൻ” ആകുന്നത്. ഇങ്ങനെ യജ്ഞജീവിതവും ഈശ്വരസ്തുതിയും പരസ്പരം വേർതിരിക്കാനാകാത്തവയാണെന്ന് മന്ത്രം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ഈ ഉന്നതരായ മനുഷ്യരെക്കുറിച്ചുതന്നെയാണ് “തേ തേ (ते ते)” എന്ന ആവർത്തനത്തിലൂടെ മന്ത്രം സംസാരിക്കുന്നത്. യജത്രന്മാരും ഈഡ്യന്മാരുമായ ആ മനുഷ്യർ ഒരു പ്രത്യേക ജീവിതനിയമം പാലിക്കണമെന്ന് മന്ത്രം ഊന്നിപ്പറയുന്നു. അതാണ് “പിബന്തു ജിഹ്വയാ മധോഃ (पिबन्तु जिह्वया मधोः)” എന്ന ഭാഗത്തിന്റെ ആശയം.

ഇവിടെ “പിബന്തു” വെറും പാനം ചെയ്യുന്നതല്ല; ഉന്നതമായ അനുഭവം സ്വീകരിക്കുന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. “ജിഹ്വയാ” നാവിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അത് രുചി അനുഭവിക്കുന്നതിനെ അതിജീവിച്ച് തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള നിയന്ത്രണത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ എന്താണ് സ്വീകരിക്കുന്നത് എന്നത് അവന്റെ ശരീരത്തെയും മാനസികാവസ്ഥയെയും രൂപപ്പെടുത്തുന്നു. അതിനാൽ നാവ് സാത്വികവും ശുദ്ധവും മധുരവുമായ അന്നരസങ്ങളെ മാത്രം സ്വീകരിക്കണമെന്ന് മന്ത്രം ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

“മധോഃ” എന്നത് മധുരമായ രസം അല്ലെങ്കിൽ മധുരസാരം എന്നർത്ഥം നൽകുന്നു. ഇത് വെറും രുചിയിലെ മാധുര്യമല്ല; ജീവനെ ഉയർത്തുന്ന ശുദ്ധമായ ഭക്ഷണം, മധുരമായ ജീവിതരീതി, മനസ്സിന് ശാന്തി നൽകുന്ന ആത്മീയമാധുര്യം എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സാത്വികമായ ഭക്ഷണം ശരീരത്തെ മാത്രമല്ല, മനസ്സിനെയും ശാന്തവും സമതുലിതവുമാക്കുന്നു. ഇതിലൂടെ ഭക്ഷണത്തിന്റെ ശുദ്ധിയും മനസ്സിന്റെ ശുദ്ധിയും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടവയാണെന്ന് മന്ത്രം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ഈ പ്രാർത്ഥന “അഗ്നേ (अग्ने)” എന്ന വിളിയോടെ ഈശ്വരനിലേക്കാണ് നീങ്ങുന്നത്. ഇവിടെ അഗ്നി മനുഷ്യനെ ഉന്നതമായ പാതയിലേക്ക് നയിക്കുന്ന പരമാത്മാവിനെയോ ദൈവികപ്രകാശത്തെയോ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അവന്റെ കൃപയാൽ മനുഷ്യജീവിതം ഉന്നതമായ ശീലവും മാധുര്യവും ഉള്ളതായിത്തീരണമെന്നതാണ് പ്രാർത്ഥന.

മന്ത്രത്തിന്റെ അവസാനപദമായ “വഷട്കൃതി (वषट्कृति)” വളരെ ആഴമുള്ള ആശയം ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. “വഷട്” യജ്ഞത്തിലെ സമർപ്പണത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദമാണ്; “കൃതി” പ്രവർത്തനത്തെയോ ജീവിതരീതിയെയോ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇവിടെ “വഷട്കൃതി” എന്നത് സ്വാർത്ഥത്യാഗവും ഈശ്വരസമർപ്പണവും നിറഞ്ഞ ജീവിതം എന്നാണ് വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നത്. മനുഷ്യൻ സ്വാർത്ഥത ഉപേക്ഷിച്ച് തന്റെ ജീവിതത്തെ മറ്റുള്ളവർക്ക് പ്രയോജനപ്പെടുന്ന സമർപ്പണമാക്കി മാറ്റുമ്പോൾ അവന്റെ ജീവിതം തന്നെ ഒരു യജ്ഞമായി മാറുന്നു.

അതിനാൽ, ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തെ സമ്പൂർണ്ണമായ ഒരു ആത്മീയയാത്രയായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. യജ്ഞമയമായ നിസ്വാർത്ഥജീവിതം, ജീവിതത്തിലൂടെ തന്നെ ഈശ്വരനെ സ്തുതിക്കൽ, നാവിന്റെ നിയന്ത്രണം, സാത്വികമായ ഭക്ഷണം, മധുരമായ ജീവിതരീതി, പൂർണ്ണമായ ഈശ്വരസമർപ്പണം എന്നിവയെല്ലാം ഒരേ ആത്മീയചിന്തയുടെ ഘടകങ്ങളാണെന്ന് ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു. അതിനാൽ, മനുഷ്യനെ വെറും ബാഹ്യാരാധനയിൽ നിന്ന് ആന്തരികശുദ്ധി, ഭക്ഷണനിയന്ത്രണം, സമർപ്പണം എന്നിവ നിറഞ്ഞ യജ്ഞജീവിതത്തിലേക്ക് ഉയർത്തുന്ന ആഴമുള്ള വേദജീവിതോപദേശമായി ഈ മന്ത്രം നിലകൊള്ളുന്നു.

ഉപസംഹാരം

ഈ മന്ത്രം യഥാർത്ഥ ഈശ്വരോപാസനയും യജ്ഞജീവിതവും വെറും ചടങ്ങുകളിലോ വാക്കുകളാലുള്ള സ്തുതികളിലോ മാത്രം ഒതുങ്ങാതെ മനുഷ്യന്റെ സമ്പൂർണ്ണ ജീവിതരീതിയിൽ പ്രകടമാകണം എന്ന് ആഴത്തിൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു. യജത്രന്മാർ സ്വാർത്ഥത ഉപേക്ഷിച്ച് സമർപ്പണവും പങ്കുവെക്കലും നിറഞ്ഞ യജ്ഞമയമായ ജീവിതത്തിലൂടെ തങ്ങളെത്തന്നെ സംരക്ഷിക്കുന്നവരാണ്; ഈഡ്യന്മാർ ജീവിതത്തെ തന്നെ ഈശ്വരസ്തുതിയാക്കി പ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെയും ഗുണങ്ങളിലൂടെയും ഈശ്വരനെ സ്തുതിക്കുന്നവരാണ്. അതിനാൽ യഥാർത്ഥ ഈശ്വരസ്തുതി വാക്കുകളിലല്ല; ജീവിതത്തിന്റെ ഗുണനിലവാരത്തിലും ഈശ്വരമാർഗത്തിലും ആണെന്ന് മന്ത്രം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

കൂടാതെ, “ജിഹ്വയാ മധോഃ പിബന്തു (जिह्वया मधोः पिबन्तु)” എന്ന ആശയത്തിലൂടെ നാവിന്റെ നിയന്ത്രണവും സാത്വികമായ ഭക്ഷണരീതിയും ആത്മീയജീവിതത്തിലെ അനിവാര്യ ഘടകങ്ങളായി ഊന്നിപ്പറയുന്നു. മനുഷ്യൻ സ്വീകരിക്കുന്ന ഭക്ഷണം അവന്റെ ശരീരത്തെയും മനസ്സിനെയും ജീവിതരീതിയെയും രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിനാൽ, മാധുര്യവും ശുദ്ധിയും ഉള്ള അന്നരസങ്ങൾ മാത്രം സ്വീകരിക്കുന്നത് ഉന്നതജീവിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമാണ്. ഈ മാധുര്യം വെറും രുചിയിൽ മാത്രമല്ല; മനസ്സിന്റെ ശാന്തി, സമാധാനം, മധുരമായ പെരുമാറ്റം എന്നിവയിലും പ്രകടമാകണം എന്നും മന്ത്രം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

“അഗ്നേ (अग्ने)” എന്നും “വഷട്കൃതി (वषट्कृति)” എന്നും ഉള്ള ആശയങ്ങളിലൂടെ മനുഷ്യജീവിതം മുഴുവൻ ഈശ്വരസമർപ്പണമായും സ്വാർത്ഥത്യാഗം നിറഞ്ഞ യജ്ഞമായും മാറണമെന്ന ഉന്നതലക്ഷ്യം മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നു. സ്വാർത്ഥത കുറയുകയും ഈശ്വരചിന്തയും പങ്കുവെക്കലും വർധിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ ജീവിതം യഥാർത്ഥ യജ്ഞമായി മാറുന്നു.

അതിനാൽ, ഈ മന്ത്രം യജ്ഞമയമായ നിസ്വാർത്ഥജീവിതം, ജീവിതത്തിലൂടെ തന്നെ ഈശ്വരനെ സ്തുതിക്കൽ, നാവിന്റെ നിയന്ത്രണം, സാത്വികഭക്ഷണം, പൂർണ്ണമായ ഈശ്വരസമർപ്പണം എന്നിവയെല്ലാം ഏകീകരിച്ച് മനുഷ്യനെ ആന്തരികശുദ്ധിയിലേക്കും സമ്പൂർണ്ണമായ ആത്മീയജീവിതത്തിലേക്കും ഉയർത്തുന്ന ആഴമുള്ള വേദജീവിതോപദേശമായി നിലകൊള്ളുന്നു.