ऐभिरग्ने दुवो गिरो विश्वेभिः सोमपीतये ।
देवेभिर्याहि यक्षि च ॥ १ ॥

ഐഭിരഗ്നേ ദുവോ ഗിരോ വിശ്വേഭിഃ സോമപീതയേ ।
ദേവേഭിര്യാഹി യക്ഷി ച ॥ 1 ॥

പദാർത്ഥം

ऐभिः (ഐഭിഃ): ഇവയാൽ, ഈ തരത്തിലുള്ള സാധനങ്ങളാൽ, ഈ ദൈവിക ഗുണങ്ങളാൽ. ഇവിടെ ഐഭിഃ (ഐഭിഃ) എന്ന് പറയുന്നത് മുമ്പ് പരാമർശിച്ച ദൈവിക ശക്തികൾ, സദ്ഗുണങ്ങൾ, ആത്മീയ സഹായങ്ങൾ എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ഉയർച്ചയ്ക്ക് ആവശ്യമായ ആന്തരിക ദൈവിക ഗുണങ്ങൾ, ശുദ്ധി, അച്ചടക്കം, ഭക്തി, പ്രാണശക്തി, സത്യം തുടങ്ങിയവയെല്ലാം ഈശ്വരസാമീപ്യം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഉപാധികളായി നിലകൊള്ളുന്നു.

अग्ने (അഗ്നേ): അഗ്നിയേ! പ്രകാശമാനനായ ഈശ്വരനേ! പുരോഗതിയുടെ പഥത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ദൈവിക ശക്തിയേ! വേദത്തിൽ അഗ്നി വെറും തീയല്ല. അത് ആന്തരിക ദൈവിക പ്രകാശം, ജ്ഞാനം, ശുദ്ധി, ഉയർച്ചയുടെ ചാലകശക്തി എന്നിവയാണ്. മനുഷ്യനെ അന്ധകാരം, അലസത, അജ്ഞാനം എന്നിവയിൽ നിന്ന് ഉയർത്തി പുരോഗതിയുടെ പഥത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ഈശ്വരാനുഗ്രഹത്തെയാണ് ഇവിടെ “അഗ്നി” എന്ന് സ്തുതിക്കുന്നത്.

दुवः (ദുവഃ): സേവനം, പരിചരണം, ഭക്തിയോടെ ചെയ്യുന്ന വിനയം നിറഞ്ഞ ആരാധന. ഇത് ഈശ്വരനുവേണ്ടിയുള്ള ബാഹ്യ ആചാരങ്ങളെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നതല്ല; മനസ്സ്, വാക്ക്, പ്രവൃത്തി എന്നീ മൂന്നിലും പ്രകടമാകുന്ന ഈശ്വരസേവനത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഈശ്വരനുമായി ചേരുന്നതിനുള്ള യഥാർത്ഥ സാധനം ഭക്തിയോടെയുള്ള പരിചരണവും സ്വയം സമർപ്പിക്കുന്ന മനോഭാവവുമാണ്.

गिरः (ഗിരഃ): സ്തുതികൾ, പ്രശംസാവചനങ്ങൾ, പ്രാർത്ഥനകൾ. “ഗിരഃ” എന്നത് ഈശ്വരനെ അഭിമുഖീകരിച്ച് അർപ്പിക്കുന്ന ഉന്നതമായ വാക്കുകളെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഇവ വെറും പ്രശംസയല്ല; മനസ്സിലെ ഭക്തി, വിശ്വാസം, ആത്മീയ ആകാംക്ഷ എന്നിവയുടെ പ്രകടനമാണ്. നന്മ നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ മനസ്സിനെയും ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു.

विश्वेभिः (വിശ്വേഭിഃ): എല്ലാ ദൈവിക ഗുണങ്ങളോടും, എല്ലാ ദൈവിക ശക്തികളോടും കൂടി. ഇവിടെ “വിശ്വേഭിഃ” എന്നത് ജീവിതത്തെ ഉയർത്തുന്ന എല്ലാ സദ്ഗുണങ്ങളെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ജ്ഞാനം, വീര്യം, കരുണ, അച്ചടക്കം, ആത്മനിയന്ത്രണം, ദൃഢനിശ്ചയം തുടങ്ങിയ ദൈവിക ഗുണങ്ങളെല്ലാം ഏകീകരിക്കുമ്പോഴാണ് മനുഷ്യൻ പൂർണ്ണത കൈവരിക്കുന്നത്.

सोमपीतये (സോമപീതയേ): സോമം പാനം ചെയ്യുന്നതിനായി; സോമാനുഭവത്തിനായി. വേദത്തിൽ “സോമം” വെറും ബാഹ്യ പാനീയമല്ല. ഈ വ്യാഖ്യാനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ അത് വീര്യശക്തി, ജീവസാരം, ശരീരത്തെയും മനസ്സിനെയും ബുദ്ധിയെയും പോഷിപ്പിക്കുന്ന ദൈവിക ജീവശക്തി എന്നിവയാണ്.

ഈ സോമശക്തി ശരീരത്തിൽ വ്യാപിച്ച് നിലനിൽക്കുമ്പോൾ:

• ശരീരത്തിന് ആരോഗ്യം ലഭിക്കുന്നു,
  • മനസ്സ് ശുദ്ധമാകുന്നു,
  • ബുദ്ധി മൂർച്ച പ്രാപിക്കുന്നു,
  • ദൈവിക ഗുണങ്ങൾ വളരുന്നു.

അതുകൊണ്ട് “സോമപീതയേ” എന്നത് ജീവശക്തിയെ സംരക്ഷിച്ച് ഉന്നതമായ ജീവിതം കൈവരിക്കുന്ന ആത്മീയ പരിശ്രമത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

देवेभिः (ദേവേഭിഃ): ദേവന്മാരോടൊപ്പം, ദൈവിക ശക്തികളോടൊപ്പം. “ദേവ” എന്നത് പ്രകാശിപ്പിക്കുകയും ഉയർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ശക്തിയാണ്. മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന നല്ല ചിന്തകൾ, ശുദ്ധമായ വികാരങ്ങൾ, സദ്ഗുണങ്ങൾ എന്നിവയെ ദേവന്മാരായി കണക്കാക്കുന്നു. അവയോടൊപ്പം ഈശ്വരാനുഗ്രഹം ചേരുമ്പോൾ ജീവിതത്തിൽ സമതുലിതത്വവും ഉയർച്ചയും ലഭിക്കുന്നു.

आ (ആ): ഇവിടെ, ഞങ്ങളുടെ അടുക്കലേക്ക്, ഞങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിച്ച്. ഈ പദം ഈശ്വരസാമീപ്യത്തിനുള്ള ആഹ്വാനം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ തന്റെ ഉള്ളം ശുദ്ധീകരിച്ച് ഈശ്വരനെ സമീപിക്കുമ്പോൾ ഈശ്വരാനുഗ്രഹവും അവനെ അഭിമുഖീകരിച്ച് വരുന്നു എന്നത് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

याहि (യാഹി): വരണമേ, സമീപിക്കണമേ. ഇത് ഭക്തന്റെ ഈശ്വരപ്രാർത്ഥനയാണ്. “ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്ന് അനുഗ്രഹിക്കണമേ; ഞങ്ങളെ നയിക്കണമേ” എന്ന ആഴത്തിലുള്ള ആത്മീയ ആഹ്വാനം ഇതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

यक्षि (യക്ഷി): ചേർത്തരുളണമേ, സ്വീകരിക്കണമേ, കൂടെയിരുന്ന് സംരക്ഷിക്കണമേ. ഈ പദത്തിന് വളരെ ആഴമുള്ള അർത്ഥമുണ്ട്. ഭക്തനെ ഈശ്വരനുമായി ചേർത്ത് ദൈവിക ജീവിതത്തിൽ പങ്കാളിയാക്കണമേ എന്നതാണ് “യക്ഷി” എന്നതിന്റെ ആശയം. ഈശ്വരസംഗം മനുഷ്യനെ വാസനകൾ, ആഗ്രഹങ്ങൾ, മനസ്സിന്റെ അസ്വസ്ഥതകൾ എന്നിവയിൽ നിന്ന് അകറ്റുന്നു. ഈശ്വരസാമീപ്യം വർധിക്കുന്നതനുസരിച്ച് ഉള്ളം ശുദ്ധമാവുകയും സോമശക്തി സംരക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.

च (ച): കൂടാതെ,യും. ഈ ചെറിയ പദത്തിനും മന്ത്രത്തിൽ പ്രധാനപ്പെട്ട സ്ഥാനമുണ്ട്. ഈശ്വരൻ വരുന്നത് മാത്രം മതിയല്ല; അവന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ നമ്മെ ചേർത്തു നയിക്കുന്നതും ആവശ്യമാണ് എന്ന് ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

വ്യാഖ്യാനം

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യന്റെ ആത്മീയ പുരോഗതിക്കായുള്ള ആഴമുള്ള ഈശ്വരപ്രാർത്ഥനയായി നിലകൊള്ളുന്നു. ഇതിൽ अग्नि (അഗ്നി) എന്ന ദൈവിക പ്രകാശം വെറും ബാഹ്യ അഗ്നിയായി അല്ലാതെ, മനുഷ്യനെ അജ്ഞാനം, മനസ്സിന്റെ അന്ധകാരം, അലസത എന്നിവയിൽ നിന്ന് ഉയർത്തി സത്യം, ശുദ്ധി, ഈശ്വരസാമീപ്യം എന്നിവയിലേക്കുള്ള പഥത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ആന്തരിക ഈശ്വരശക്തിയായി സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നു. ഭക്തൻ തനിക്കുള്ളിൽ വളർത്തിയെടുത്ത ദൈവിക ഗുണങ്ങളെയും ആത്മീയ സാധനകളെയും അടിസ്ഥാനമാക്കി ആ അഗ്നിശക്തി തന്റെ മേൽ അനുഗ്രഹം ചൊരിയണമേ എന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു.

ऐभिः (ഐഭിഃ) എന്നും विश्वेभिः (വിശ്വേഭിഃ) എന്നും വരുന്ന പദങ്ങൾ മനുഷ്യന്റെ ഉയർച്ചയ്ക്ക് ആവശ്യമായ എല്ലാ ദൈവിക ഗുണങ്ങളുടെയും അനിവാര്യത വ്യക്തമാക്കുന്നു. സത്യം, അച്ചടക്കം, കരുണ, ആത്മനിയന്ത്രണം, ഭക്തി, പ്രാണശക്തി, മനശ്ശുദ്ധി തുടങ്ങിയ ഉന്നത ഗുണങ്ങൾ ഓരോന്നായി പ്രവർത്തിക്കുന്നതല്ല, ഏകീകൃതമായി പ്രവർത്തിക്കുമ്പോഴാണ് ജീവിതം പൂർണ്ണത നേടുന്നത്. ഈ ദൈവിക ഗുണങ്ങളാണ് മനുഷ്യനെ ഈശ്വരസാമീപ്യത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ഉപാധികളായി മാറുന്നത്. അതിനാൽ ആത്മീയ വളർച്ച വെറും ആചാരമോ അറിവിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള പ്രവർത്തനമോ അല്ല; ഉള്ളിന്റെ പരിശുദ്ധിയും സദ്ഗുണവികാസവും അനിവാര്യമാണ് എന്ന് മന്ത്രം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

दुवः (ദുവഃ) എന്നും गिरः (ഗിരഃ) എന്നും വരുന്ന പദങ്ങൾ ഈശ്വരസേവനത്തിന്റെയും ഈശ്വരസ്തുതിയുടെയും പ്രാധാന്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ ഈശ്വരസേവനം ബാഹ്യ യജ്ഞമോ പൂജയോ മാത്രമല്ല; മനസ്സ്, വാക്ക്, പ്രവൃത്തി എന്നീ മൂന്നിലും പ്രകടമാകുന്ന വിനയം, സമർപ്പണം, ഭക്തി എന്നിവയാണ്. അതുപോലെ ഈശ്വരസ്തുതി വെറും പ്രശംസാവചനങ്ങളല്ല; അത് ഭക്തന്റെ ആന്തരിക വിശ്വാസം, സ്നേഹം, ഈശ്വരാകാംക്ഷ, ആത്മീയ ആകുലത എന്നിവയുടെ പ്രകടനമാണ്. നന്മ നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു; ശുദ്ധമായ മനസ്സാണ് ഈശ്വരാനുഗ്രഹം സ്വീകരിക്കാൻ യോഗ്യമായത്.

सोमपीतये (സോമപീതയേ) എന്ന ഭാഗം ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ കേന്ദ്ര ആശയം വ്യക്തമാക്കുന്നു. വേദദർശനത്തിൽ सोम (സോമ) വെറും പാനീയമല്ല; അത് ജീവന്റെ സാരം, വീര്യശക്തി, ശരീരത്തെയും മനസ്സിനെയും ബുദ്ധിയെയും പോഷിപ്പിക്കുന്ന ദൈവിക ജീവശക്തി എന്നിവയാണ്. ഈ സോമശക്തി സംരക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ശരിയായി നിലനിൽക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ ശരീരാരോഗ്യം, മനശ്ശുദ്ധി, ബുദ്ധിയുടെ മൂർച്ച, ആത്മീയ ദൃഢത എന്നിവ വളരുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ദൈവിക ഗുണങ്ങളും ഈ ജീവശക്തിയുടെ സംരക്ഷണത്തോടും ക്രമബദ്ധമായ ജീവിതത്തോടും ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് മന്ത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ സോമത്തെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നത് ശരീരത്തെ മാത്രം സംരക്ഷിക്കുന്നതല്ല; മനസ്സിന്റെയും ആത്മാവിന്റെയും പരിശുദ്ധി കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന ജീവിതരീതിയെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

देवेभिः (ദേവേഭിഃ) എന്ന പദം ദേവന്മാർ വെറും ആകാശലോകത്തിലെ പ്രത്യേക രൂപങ്ങൾ മാത്രമല്ല; മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന പ്രകാശമാനമായ ശക്തികൾ, ഉന്നത ചിന്തകൾ, സദ്ഗുണങ്ങൾ എന്ന നിലയിലും മനസ്സിലാക്കേണ്ടതാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഈശ്വരാനുഗ്രഹം ഇത്തരം ദൈവിക ശക്തികളുമായി ചേരുമ്പോൾ ജീവിതത്തിൽ സമതുലിതത്വവും ക്രമവും ആത്മീയ സമൃദ്ധിയും ഉണ്ടാകുന്നു. ഈശ്വരസ്മരണയും സദ്ഗുണങ്ങളും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

आ याहि (ആ യാഹി) എന്നത് ഭക്തന്റെ ഈശ്വരാഹ്വാനമാണ്. “ഞങ്ങളുടെ അടുക്കലേക്ക് വരണമേ” എന്ന ഈ പ്രാർത്ഥന വെറും ബാഹ്യമായ വരവിനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നതല്ല; മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ ഈശ്വരപ്രകാശം തെളിയണമെന്ന ആഴത്തിലുള്ള ആത്മീയ ആകാംക്ഷയാണ്. മനുഷ്യൻ സ്വയം ശുദ്ധീകരിച്ച് ഈശ്വരനെ ലക്ഷ്യമാക്കി ഒരു പടി മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ ഈശ്വരാനുഗ്രഹവും അവനെ ലക്ഷ്യമാക്കി വരുന്നു എന്നാണ് വേദം പറയുന്നത്. ഇതാണ് ഭക്തിക്കും അനുഗ്രഹത്തിനും ഇടയിലുള്ള ജീവന്തമായ ബന്ധം.

यक्षि (യക്ഷി) എന്ന പദം ഈ പ്രാർത്ഥനയെ കൂടുതൽ ആഴപ്പെടുത്തുന്നു. ഈശ്വരൻ വന്ന് നിൽക്കുന്നതിൽ മാത്രം അല്ല, ഭക്തനെ തന്നോടു ചേർത്ത് അവനെ ദൈവിക ജീവിതത്തിൽ പങ്കാളിയാക്കണമെന്ന അർത്ഥവും ഇതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഈശ്വരസാമീപ്യം വർധിക്കുമ്പോൾ മനസ്സിലെ അസ്വസ്ഥതകൾ, വാസനകൾ, ആഗ്രഹങ്ങൾ എന്നിവ കുറയുന്നു; ഉള്ളം ശാന്തവും ശുദ്ധവുമാകുന്നു. അപ്പോൾ സോമശക്തിയും സംരക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ആത്മീയ ഉയർച്ചയ്ക്കുള്ള വഴി തുറക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

അവസാനമായി च (ച) എന്ന പദവും മന്ത്രത്തിൽ ഒരു സൂക്ഷ്മമായ ആശയം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. ഈശ്വരൻ വരുന്നതു മാത്രമല്ല, നയിക്കുകയും, ചേർക്കുകയും, സംരക്ഷിക്കുകയും, വളർത്തുകയും ചെയ്യേണ്ടതും ആവശ്യമാണ് എന്ന് ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു. മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ ഈശ്വരാനുഗ്രഹം ഒരു സംഭവമായി മാത്രം അല്ല, തുടർച്ചയായ സഹചാരിത്വമായി നിലനിൽക്കണം എന്ന വേദചിന്ത ഇതിൽ പ്രകടമാണ്.

അതിനാൽ ഈ മന്ത്രം സമഗ്രമായി കാണുമ്പോൾ, മനുഷ്യൻ തന്റെ ഉള്ളിൽ ദൈവിക ഗുണങ്ങൾ വളർത്തി, ഭക്തി, സേവനം, സ്തുതി, അച്ചടക്കമുള്ള ജീവിതം എന്നിവയിലൂടെ ഈശ്വരപ്രകാശത്തെ ആഹ്വാനം ചെയ്യണമെന്ന് ഉപദേശിക്കുന്നു. ജീവസാരമായ സോമശക്തിയെ സംരക്ഷിച്ച്, സദ്ഗുണങ്ങളോടെ ജീവിച്ച്, ഈശ്വരാനുഗ്രഹത്തോട് ചേർന്ന ജീവിതം നയിക്കുമ്പോൾ ശരീരം, മനസ്സ്, ബുദ്ധി എന്നിവയെല്ലാം ശുദ്ധമാവുകയും മനുഷ്യൻ വാസനകളെയും അജ്ഞാനത്തെയും അതിജീവിച്ച് ഉന്നതമായ ആത്മീയ പുരോഗതി കൈവരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ് ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള സന്ദേശം.

ഉപസംഹാരം

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉയർച്ച ദൈവിക പ്രകാശവുമായുള്ള ബന്ധത്തിലാണ് നിലകൊള്ളുന്നത് എന്ന് ആഴത്തിൽ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. अग्नि (അഗ്നി) എന്ന ഈശ്വരപ്രകാശം മനുഷ്യനെ അജ്ഞാനം, മനസ്സിന്റെ അന്ധകാരം, താഴ്ന്ന വാസനകൾ എന്നിവയിൽ നിന്ന് ഉയർത്തി സത്യം, ശുദ്ധി, ആത്മീയ പുരോഗതി എന്നിവയുടെ പഥത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ശക്തിയായി സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നു. ആ ഈശ്വരാനുഗ്രഹം നേടുന്നതിനുള്ള മാർഗം വെറും ബാഹ്യ ആചാരങ്ങളിൽ അല്ല; ഭക്തി, വിനയം, ഈശ്വരസേവനം, നന്മ നിറഞ്ഞ സ്തുതി, ആന്തരികമായി പരിശുദ്ധമായ ജീവിതം എന്നിവയിലാണ് എന്ന് മന്ത്രം ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

മനുഷ്യൻ സത്യം, അച്ചടക്കം, കരുണ, ആത്മനിയന്ത്രണം, പ്രാണശക്തി, മറ്റ് ദൈവിക ഗുണങ്ങൾ എന്നിവ വളർത്തി ജീവിക്കുമ്പോൾ അവയെല്ലാം ഈശ്വരസാമീപ്യത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ശക്തികളായി മാറുന്നു. सोम (സോമം) എന്നറിയപ്പെടുന്ന ജീവസാരശക്തി സംരക്ഷിക്കപ്പെടുകയും വളരുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ ശരീരാരോഗ്യം, മനശ്ശുദ്ധി, ബുദ്ധിയുടെ മൂർച്ച, ആത്മീയ ശക്തി എന്നിവ വർധിക്കുന്നു. ഈശ്വരനെ ആഹ്വാനം ചെയ്ത് അവന്റെ അനുഗ്രഹത്തോട് ചേർന്ന് ജീവിക്കുന്ന അവസ്ഥ തന്നെയാണ് യഥാർത്ഥ യജ്ഞവും ആത്മീയ സാധനയും.

അതിനാൽ, മനുഷ്യൻ തന്റെ ഉള്ളിലുള്ള ദൈവിക ശക്തികളെ ഉണർത്തി, ഈശ്വരാനുഗ്രഹത്തെ സ്വാഗതം ചെയ്ത്, അതുമായി ചേർന്ന അച്ചടക്കമുള്ളതും ആത്മീയവുമായ ജീവിതം നയിക്കണമെന്ന് ഈ മന്ത്രം ഉപദേശിക്കുന്നു. ഈശ്വരസ്മരണം, സദ്ഗുണവികാസം, ജീവശക്തിയുടെ സംരക്ഷണം എന്നിവ പരസ്പരം ചേരുമ്പോൾ മനുഷ്യൻ മനശ്ശാന്തിയും ഉള്ളിന്റെ ശുദ്ധിയും പരമമായ ഉയർച്ചയും കൈവരിക്കുന്നു എന്നതാണ് ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ സാരവും ശാശ്വതമായ സന്ദേശവും.