कविमग्निमुप स्तुहि सत्यधर्माणमध्वरे ।
देवममीवचातनम् ॥ ७ ॥

കവിമഗ്നിമുപ സ്തുഹി സത്യധർമ്മാണമധ്വരേ ।
ദേവമമീവചാതനം ॥ 7 ॥

പദാർത്ഥം

कविम् (കവിം): കവിയെ; ആഴത്തിലുള്ള ജ്ഞാനമുള്ളവനെ; ദീർഘദർശിയായ പരമജ്ഞാനിയെ. ഇവിടെ ‘കവി’ എന്നത് കവിത രചിക്കുന്നവനെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല. എല്ലാം യഥാർത്ഥമായി അറിയുന്ന, ഭൂതകാലം, വർത്തമാനം, ഭാവി എന്നിവയെ ഗ്രഹിക്കുന്ന, ആഴത്തിലുള്ള ദർശനമുള്ള ഈശ്വരനെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. മനുഷ്യനെ ബാഹ്യമായ രൂപങ്ങളിൽ വഞ്ചിതനാകാതെ സത്യത്തെ മനസ്സിലാക്കി ജീവിക്കുന്ന ജ്ഞാനദർശനത്തിലേക്ക് അദ്ദേഹം നയിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ വിജ്ഞാനമയ കോശത്തെയും ജ്ഞാനപ്രകാശത്താൽ പ്രകാശിപ്പിച്ച് അവനെ ക്രാന്തദർശിയായി, ദീർഘദർശിയായവനായി മാറ്റുന്നു.

अग्निम् (അഗ്നിം): അഗ്നിയെ; പുരോഗതി നൽകുന്നവനെ; പ്രകാശം നൽകുന്നവനെ; ഈശ്വരനെ. ‘അഗ്നി’ ഇവിടെ വെറും അഗ്നിയെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല; മനുഷ്യനെ ഉയർച്ചയുടെ പാതയിലൂടെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്ന ദൈവികപ്രകാശത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ‘അഗ്രണി’ എന്ന, മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നവൻ എന്ന അർത്ഥവും ഇതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ശരീരം, മനസ്സ്, ജ്ഞാനം, പ്രവർത്തനം എന്നിവയെല്ലാം വളർച്ചയുടെ പാതയിലൂടെ നയിക്കുന്ന അഗ്നിയാണ് ഈശ്വരൻ.

उप (ഉപ): സമീപം; സമീപിച്ച്; അടുക്കി. ഈശ്വരനെ വെറും ദൂരെയുള്ള ഒരു ശക്തിയായി കരുതാതെ, അവനെ മനസ്സിൽ സമീപിക്കുകയും അടുത്തതായി അനുഭവിക്കുകയും വേണം എന്നതാണ് ഇതിന്റെ അർത്ഥം. ആത്മീയജീവിതം ഈശ്വരനെ സമീപിക്കുന്ന ഒരു അന്തർയാത്രയാണ്.

स्तुहि (സ്തുഹി): സ്തുതിക്ക; പുകഴ്ത്തുക; ഉപാസിക്കുക. ഇത് ഒരു ആജ്ഞാരൂപത്തിലുള്ള പദമാണ്. മനുഷ്യന്റെ അടിസ്ഥാന കടമ ഈശ്വരനെ സ്തുതിക്കുകയും അവനെ സ്മരിച്ച് ഉപാസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്. സ്തുതി വെറും വാക്കുകളാലുള്ള പുകഴ്ത്തൽ മാത്രമല്ല; ഈശ്വരന്റെ ഉന്നത ഗുണങ്ങളെ ജീവിതത്തിൽ സ്വീകരിച്ച് ജീവിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ സ്തുതി.

सत्यधर्माणम् (സത്യധർമ്മാണം): സത്യധർമ്മങ്ങളെ നിലനിർത്തുന്നവനെ; സത്യത്തിലൂടെ എല്ലാറ്റിനെയും താങ്ങിനിർത്തുന്നവനെ. ഈശ്വരൻ ‘സത്യധർമ്മാ’, സത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ലോകത്തെ താങ്ങിനിർത്തുന്നവനാണ്. മനുഷ്യന്റെ മനസ്സ് അസത്യം, വഞ്ചന, അനീതി എന്നിവയാൽ കലുഷിതമാകുമ്പോൾ അത് അശുദ്ധമാകുന്നു; എന്നാൽ സത്യം മനസ്സിനെ പരിശുദ്ധമാക്കുന്നു. ഈശ്വരസത്യം മനുഷ്യന്റെ മനോമയ കോശത്തെ ശുദ്ധീകരിച്ച് ധർമ്മമാർഗത്തിൽ ഉറപ്പിക്കുന്നു.

अध्वरे (അധ്വരേ): അധ്വരത്തിൽ; ഹിംസയില്ലാത്ത യജ്ഞത്തിൽ; വഞ്ചനയില്ലാത്ത ജീവിതത്തിൽ. ‘അധ്വര’ എന്നത് ഹിംസയില്ലാത്ത, വളവില്ലാത്ത, സത്യസന്ധമായ ജീവിതത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അത്തരം ശുദ്ധമായ ജീവിതത്തിലാണ് ഈശ്വരൻ പ്രകാശിക്കുന്നത്. മനുഷ്യന്റെ കർമേന്ദ്രിയങ്ങൾ അനീതിയിലും വഞ്ചനാപരമായ പ്രവൃത്തികളിലും ഏർപ്പെടാതെ, സത്യസന്ധതയും ധർമ്മവും നിറഞ്ഞ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ചെയ്യുമ്പോൾ ആ ജീവിതം ‘അധ്വര’ ആകുന്നു.

देवम् (ദേവം): പ്രകാശമുള്ള ദൈവത്തെ; തേജസ്സുള്ള ഈശ്വരനെ. ‘ദേവ’ എന്നത് പ്രകാശിക്കുന്നവൻ, ജ്ഞാനം നൽകുന്നവൻ എന്ന അർത്ഥം നൽകുന്നു. ഈശ്വരൻ മനുഷ്യന്റെ ജ്ഞാനേന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് പ്രകാശം നൽകുന്നു. കണ്ണ്, ചെവി, മനസ്സ് തുടങ്ങിയ അറിവ് ഗ്രഹിക്കുന്ന ശക്തികൾ സത്യത്തെ തിരിച്ചറിയുന്ന വിധത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുവാൻ അദ്ദേഹം അവയെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു.

अमीवचातनम् (അമീവചാതനം): രോഗങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നവനെ; ദുഃഖങ്ങളും കുറവുകളും നീക്കുന്നവനെ. ‘അമീവ’ എന്നത് രോഗം, ദുഃഖം, കുറവ് എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ‘ചാതന’ അഥവാ ‘ചാതനം’ എന്നത് നീക്കം ചെയ്യുന്നവൻ എന്ന അർത്ഥം നൽകുന്നു. ഈശ്വരൻ അന്നമയ കോശത്തെ ആരോഗ്യവാനാക്കുകയും ശാരീരിക രോഗങ്ങളെ നീക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; മാനസിക ദുഃഖങ്ങളും ദൗർബല്യങ്ങളും അകറ്റുന്നു. ഇങ്ങനെ അദ്ദേഹം മനുഷ്യനെ രോഗരഹിതനും ഉത്സാഹപൂർണ്ണനും പ്രവർത്തനശേഷിയുള്ളവനുമാക്കി മാറ്റുന്നു.

വ്യാഖ്യാനം

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യന്റെ അടിസ്ഥാന ആത്മീയ കടമയെയും, ഈശ്വരോപാസനയിലൂടെ അവൻ എങ്ങനെ ശരീരം, മനസ്സ്, ജ്ഞാനം എന്നിവയിലൊക്കെയും ഉയർച്ച നേടുന്നു എന്നതിനെയും ആഴത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

ഈ മന്ത്രത്തിൽ ആദ്യം ഈശ്വരൻ “കവി” എന്ന് സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നു. ഇവിടെ ‘കവി’ എന്നത് കവിത രചിക്കുന്നവനെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല; എല്ലാം യഥാർത്ഥമായി അറിയുന്ന, ആഴത്തിലുള്ള ദർശനവും ദീർഘദർശിത്വവും ഉള്ള പരമജ്ഞാനിയെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. മനുഷ്യൻ ലോകത്തിന്റെ ബാഹ്യസൗന്ദര്യങ്ങളിലും നശ്വരമായ സുഖങ്ങളിലും മയങ്ങി സത്യത്തെ മറന്നുപോകുന്നു. എന്നാൽ ഈശ്വരൻ തന്റെ ജ്ഞാനപ്രകാശത്താൽ മനുഷ്യന്റെ ബോധത്തെ ഉണർത്തി, അവനെ സത്യം അറിയുന്ന ക്രാന്തദർശിയായി മാറ്റുന്നു. മനുഷ്യന്റെ വിജ്ഞാനമയ കോശത്തിന് തന്നെ പ്രകാശം നൽകി ജീവിതത്തെ ആഴത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ദർശനം നൽകുന്നവനാണ് അദ്ദേഹം.

അതേ ഈശ്വരനെ “അഗ്നി” എന്നും വിളിക്കുന്നു. ഇവിടെ അഗ്നി വെറും ബാഹ്യമായ തീയല്ല; മനുഷ്യനെ ഉയർച്ചയുടെ പാതയിലൂടെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്ന ദൈവികപ്രകാശമാണ്. ‘അഗ്രണി’, മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നവൻ എന്ന അർത്ഥം ഇതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ശരീരം, മനസ്സ്, പ്രവർത്തനം, ജ്ഞാനം എന്നിവയെല്ലാം വളർച്ചയുടെ പാതയിലൂടെ നയിച്ച് അവന്റെ പുരോഗതി ഉറപ്പാക്കുന്നതാണ് ദൈവിക അഗ്നിയുടെ പ്രവർത്തനം. അതുകൊണ്ട് ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യനെ “ഉപ സ്തുഹി” എന്ന, ഈശ്വരനെ സമീപിച്ച് സ്തുതിക്കാനും, അവനോട് അടുത്തുചെന്ന് ഉപാസിക്കാനും ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. ഈശ്വരസ്തുതി വെറും വാക്കുകളാലുള്ള പുകഴ്ത്തൽ മാത്രമല്ല; ഈശ്വരന്റെ ഉന്നത ഗുണങ്ങളെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ സ്വീകരിച്ച് പ്രാവർത്തികമാക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ഉപാസന.

ഈ ഈശ്വരൻ “സത്യധർമ്മാണം”, സത്യത്തിലൂടെ എല്ലാറ്റിനെയും താങ്ങിനിർത്തുന്നവനാണ്. ലോകം സത്യത്തിന്റെ മാർഗത്തിലാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്; അതുപോലെ മനുഷ്യന്റെ മനസ്സും സത്യത്തിലൂടെയാണ് പരിശുദ്ധമാകുന്നത്. അസത്യം, വഞ്ചന, അനീതി എന്നിവ മനസ്സിനെ മലിനമാക്കുന്നു; എന്നാൽ ഈശ്വരസത്യം മനോമയ കോശത്തെ പരിശുദ്ധമാക്കി ധർമ്മമാർഗത്തിൽ ഉറപ്പിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഈശ്വരനെ ഉപാസിക്കുന്നത് സത്യജീവിതം സ്വീകരിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്.

മന്ത്രം ഈശ്വരനെ “അധ്വരേ ദേവം” എന്നും പറയുന്നു. ‘അധ്വര’ എന്നത് ഹിംസയില്ലാത്ത, വഞ്ചനയില്ലാത്ത, വളവില്ലാത്ത ജീവിതത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അത്തരം ശുദ്ധമായ ജീവിതത്തിലാണ് ഈശ്വരൻ പ്രകാശിക്കുന്നത്. മനുഷ്യന്റെ കർമേന്ദ്രിയങ്ങൾ അനീതിയിലും ദുഷ്പ്രവൃത്തികളിലും ഏർപ്പെടാതെ സത്യസന്ധതയും ധർമ്മവും നിറഞ്ഞ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുമ്പോൾ ജീവിതം യജ്ഞമായി മാറുന്നു. അപ്പോൾ ഈശ്വരൻ “ദേവ”, പ്രകാശമുള്ള ദൈവമായി മനുഷ്യന്റെ ജ്ഞാനേന്ദ്രിയങ്ങളെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു. കണ്ണുകൾ സത്യം കാണാനും, ചെവികൾ നന്മ സ്വീകരിക്കാനും, മനസ്സ് വ്യക്തമായി ചിന്തിക്കാനും അദ്ദേഹം അന്തർപ്രകാശം നൽകുന്നു.

ഇങ്ങനെ ശരീരവും മനസ്സും ജ്ഞാനവും പ്രകാശത്താൽ നിറയുമ്പോൾ ഈശ്വരൻ “അമീവചാതന”, രോഗങ്ങളും ദുഃഖങ്ങളും കുറവുകളും നീക്കുന്നവൻ എന്ന നില പ്രകടമാക്കുന്നു. ‘അമീവ’ എന്നത് രോഗവും ദുഃഖവും; ‘ചാതന’ എന്നത് നശിപ്പിക്കുന്നവൻ എന്ന അർത്ഥം നൽകുന്നു. ഈശ്വരൻ മനുഷ്യന്റെ അന്നമയ കോശത്തെ രോഗരഹിതമാക്കി ശാരീരിക ആരോഗ്യം നൽകുന്നു; മാനസിക ആശങ്കകൾ, ദൗർബല്യങ്ങൾ, അജ്ഞാനം തുടങ്ങിയ ആന്തരിക രോഗങ്ങളെയും നീക്കുന്നു. ഇതിലൂടെ മനുഷ്യൻ ആരോഗ്യപൂർണ്ണവും ഉത്സാഹപൂർണ്ണവും പ്രവർത്തനശേഷിയുള്ളതുമായ ജീവിതം പ്രാപിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ട് ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യന്റെ അടിസ്ഥാന കടമ ഈശ്വരനെ സമീപിച്ച് ഉപാസിക്കുക എന്നതാണ് എന്ന് ഊന്നിപ്പറയുന്നു. ആ ഉപാസന മനുഷ്യനെ ജ്ഞാനമുള്ളവനാക്കി, പുരോഗതിയുടെ പാതയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവനാക്കി, സത്യത്താൽ പരിശുദ്ധമായ മനസ്സുള്ളവനാക്കി, ഹിംസയില്ലാത്ത ധർമ്മജീവിതത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നവനാക്കി, ശരീരം, മനസ്സ്, ജ്ഞാനം എന്നിവയിലെല്ലാം ആരോഗ്യവും പ്രകാശവും നേടിയവനാക്കി മാറ്റുന്നു. ഇങ്ങനെ ഈശ്വരൻ മനുഷ്യനെ ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് പ്രകാശത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുകയും സാധാരണജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഉന്നതമായ ആത്മീയജീവിതത്തിലേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പരമ അഗ്നിയായി നിലകൊള്ളുന്നു.

ഉപസംഹാരം

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യന്റെ അടിസ്ഥാന കടമ ഈശ്വരനെ സമീപിച്ച് സ്തുതിക്കുകയും ഉപാസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് എന്ന് ഊന്നിപ്പറയുന്നു. ആ ഈശ്വരൻ ‘കവി’ എന്ന നിലയിൽ എല്ലാം യഥാർത്ഥമായി അറിഞ്ഞ് മനുഷ്യന് ജ്ഞാനദർശനവും ദീർഘദർശിത്വവും നൽകുന്നവനാണ്; ‘അഗ്നി’ എന്ന നിലയിൽ പുരോഗതിയുടെ പാതയിൽ നയിക്കുന്ന ദൈവികപ്രകാശമാണ്; ‘സത്യധർമ്മാ’ എന്ന നിലയിൽ സത്യത്തിലൂടെ മനസ്സിനെ പരിശുദ്ധമാക്കി ധർമ്മത്തിൽ ഉറപ്പിക്കുന്നവനാണ്; ‘അധ്വരേ ദേവ’ എന്ന നിലയിൽ ഹിംസയില്ലാത്ത, വഞ്ചനയില്ലാത്ത ജീവിതത്തിൽ പ്രകാശിച്ച് മനുഷ്യന്റെ ജ്ഞാനവും പ്രവർത്തനങ്ങളും സത്യസന്ധതയിൽ വളരാൻ സഹായിക്കുന്നവനാണ്; കൂടാതെ ‘അമീവചാതന’ എന്ന നിലയിൽ ശരീരം, മനസ്സ്, ജ്ഞാനം എന്നിവയെ ബാധിക്കുന്ന രോഗങ്ങൾ, ദുഃഖങ്ങൾ, കുറവുകൾ എന്നിവ നീക്കുന്നവനുമാണ്.

അതുകൊണ്ട് ഈശ്വരോപാസന വെറും ഒരു ആരാധനാരീതിയായി മാത്രം കാണേണ്ടതല്ല; മനുഷ്യനെ രോഗരഹിതനും പ്രവർത്തനശേഷിയുള്ളവനും സത്യധർമ്മത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവനും ജ്ഞാനപ്രകാശത്താൽ പ്രകാശിക്കുന്നവനുമായ ഉന്നതജീവിതത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന സമഗ്രമായ ആത്മീയസാധനയാണ് എന്നതാണ് ഈ മന്ത്രം ആഴത്തിൽ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നത്.