विद्मा हि त्वा वृषन्तमं वाजेषु हवनश्रुतम् ।
वृषन्तमस्य हूमह ऊतिं सहस्रसातमाम् ॥ १० ॥

വിദ്മാ ഹി ത്വാ വൃഷന്തമം വാജേഷു ഹവനശ്രുതം ।
വൃഷന്തമസ്യ ഹൂമഹ ഊതിം സഹസ്രസാതമാം ॥ 10 ॥

പദാർത്ഥം:

विद्मा (വിദ്മാ) ഞങ്ങൾ അറിയുന്നു, ഉറപ്പായി അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇത് സാധാരണ അറിവല്ല; അനുഭവവും വിശ്വാസവും ചേർന്ന ഉറച്ച അറിവാണ്. മനുഷ്യൻ ജീവിതത്തിൽ പല ശക്തികളെയും ആശ്രയിച്ചാലും, എല്ലാ നന്മകളും അനുഗ്രഹിക്കുന്ന പരമശക്തി ഈശ്വരൻ തന്നെയാണെന്ന് ഋഷി ഉറപ്പോടെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. “ഞങ്ങൾ അങ്ങയെ നിശ്ചയമായി അറിയുന്നു” എന്ന ആത്മീയ വിശ്വാസം ഈ പദത്തിൽ പ്രകടമാകുന്നു.

हि (ഹി) നിശ്ചയമായും, സത്യമായും, കാരണം. ഈ പദം മുമ്പ് പറയുന്ന ആശയത്തിന് ഉറപ്പും ശക്തിയും നൽകുന്നു. ഈശ്വരൻ അനുഗ്രഹദാതാവാണ് എന്നതിൽ യാതൊരു സംശയവുമില്ലെന്ന് കാണിക്കുന്നു.

त्वा (ത്വാ) അങ്ങയെ, അങ്ങയെ തന്നെ. ഇവിടെ ഈശ്വരനെ നേരിട്ട് സമീപിക്കുന്ന ഭക്തിയുടെ ഭാവമുണ്ട്. അകലെയുള്ള ഒരു ശക്തിയായി അല്ലാതെ, തങ്ങളുമായി ബന്ധമുള്ള കരുണാമയനായ ദൈവമായി ഈശ്വരനെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു.

वृषन्तमम् (വൃഷന്തമം) അത്യധികമായി അനുഗ്രഹിക്കുന്നവൻ; എല്ലാ സമ്പത്തുകളും സന്തോഷങ്ങളും ചൊരിയുന്നവൻ. “വൃഷ്” എന്ന ധാതുവിന് ‘ചൊരിയുക’, ‘നൽകുക’ എന്ന അർത്ഥമുണ്ട്. ഈശ്വരൻ മനുഷ്യന്റെ നന്മകളും സന്തോഷങ്ങളും ആവശ്യങ്ങളും ഉയർച്ചകളും അനുഗ്രഹത്താൽ നൽകുന്നവനാണ്. എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്ന ഉന്നത അനുഗ്രഹദാതാവിനെ ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

वाजेषु (വാജേഷു) പോരാട്ടങ്ങളിൽ, സംഘർഷങ്ങളിൽ, പരിശ്രമങ്ങളിൽ. ഇവിടെ ‘സംഘർഷം’ എന്നത് പുറമേയുള്ള യുദ്ധങ്ങളെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല. ജീവിതത്തിൽ വരുന്ന പരീക്ഷണങ്ങൾ, ദുഃഖങ്ങൾ, മാനസിക പോരാട്ടങ്ങൾ, കടമകൾ നിറവേറ്റാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. അത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ ഈശ്വരന്റെ സഹായം അനിവാര്യമാണെന്ന് ഇത് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

हवनश्रुतम् (ഹവനശ്രുതം) വിളി കേൾക്കുന്നവൻ; പ്രാർത്ഥന ശ്രദ്ധിക്കുന്നവൻ. ഈശ്വരൻ ഭക്തന്റെ യഥാർത്ഥ വിളി കേൾക്കുന്നവനാണ്. മനുഷ്യൻ ദുഃഖത്തിൽ സഹായം തേടി വിളിക്കുമ്പോൾ ആ അപേക്ഷ അനുഭവിച്ച് കേൾക്കുന്ന ദൈവികശക്തി ഈശ്വരനിലാണ്. പോരാട്ടസമയങ്ങളിൽ അവൻ നമ്മുടെ വിളി കേട്ട് സഹായിക്കും എന്ന വിശ്വാസം ഈ പദത്തിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

वृषन्तमस्य (വൃഷന്തമസ്യ) അനുഗ്രഹങ്ങൾ ചൊരിയുന്ന അങ്ങയുടെ, നന്മകൾ നൽകുന്ന അങ്ങയുടെ. മുമ്പ് പറഞ്ഞ “വൃഷന്തമം” എന്ന ഗുണത്തെ വീണ്ടും ഊന്നിപ്പറയുന്നു. എല്ലാ നന്മകളും നൽകുന്നവൻ ഈശ്വരനായതിനാൽ മനുഷ്യൻ അവനിൽ തന്നെ ശരണം പ്രാപിക്കണം എന്ന് ഇത് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

हूमहे (ഹൂമഹേ) ഞങ്ങൾ അപേക്ഷിക്കുന്നു, പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു, വിളിക്കുന്നു. ഇത് വിനയപൂർവമായ യാചനയുടെ പദമാണ്. മനുഷ്യന്റെ പരിമിതികളും ഈശ്വരാനുഗ്രഹത്തിന്റെ ആവശ്യകതയും തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ഭക്തൻ ഈശ്വരനെ വിളിക്കുന്നു. ആത്മവിശ്വാസത്തോടൊപ്പം ഈശ്വരവിശ്വാസവും ഇതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

ऊतिम् (ഊതിം) സംരക്ഷണം, സഹായം, കാവൽ. ഈശ്വരന്റെ സംരക്ഷണം ശരീരസംരക്ഷണം മാത്രമല്ല. മനോബലം, ധർമ്മനില, ജ്ഞാനം, ജീവിതവിജയം എന്നിവ നൽകുന്ന സമ്പൂർണ്ണ ദൈവിക പിന്തുണയെയാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഈശ്വരന്റെ കാവൽ മനുഷ്യനെ ഉയർത്തുന്നു.

सहस्रसातमाम् (സഹസ്രസാതമാം) ആയിരക്കണക്കിന് സമ്പത്തുകളും നന്മകളും നൽകുന്നത്; മഹത്തായ ഫലങ്ങൾ നൽകുന്നത്. ഇവിടെ ‘ആയിരം’ എന്നത് വെറും എണ്ണമല്ല; അളവറ്റ സമൃദ്ധിയെയും അനവധി നന്മകളെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഈശ്വരന്റെ അനുഗ്രഹവും സംരക്ഷണവും മനുഷ്യന് ഭൗതികസമ്പത്ത്, ശക്തി, കീർത്തി, മനശ്ശാന്തി, ആത്മീയസമ്പത്ത് തുടങ്ങിയ അനവധി നന്മകൾ നൽകുന്നു എന്നതാണ് ആശയം.

വ്യാഖ്യാനം:

ഈ വേദമന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതവും ഈശ്വരവിശ്വാസവും തമ്മിലുള്ള ആഴമുള്ള ബന്ധം വ്യക്തമാക്കുന്ന ഉന്നതമായ പ്രാർത്ഥനയാണ്. ഋഷിയായ മധുച്ഛന്ദസ് ഈശ്വരനെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത്, “ഞങ്ങൾ അങ്ങയെ നിശ്ചയമായി അറിയുന്നു” എന്ന് ഉറപ്പോടെ പറയുന്നു. ഇത് സാധാരണ അറിവോ കേട്ടറിവോ അല്ല; അനുഭവം, ഭക്തി, ആത്മീയബോധം എന്നിവയിലൂടെ ലഭിച്ച വ്യക്തമായ വിശ്വാസമാണ്. ലോകത്തിൽ പല ശക്തികളുണ്ടെന്ന് മനുഷ്യൻ കരുതിയാലും, എല്ലാ നന്മകളും അനുഗ്രഹിക്കുകയും ജീവിതത്തെ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉയർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന പരമശക്തി ഈശ്വരൻ തന്നെയാണെന്ന് ഈ മന്ത്രം ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

ഈശ്വരനെ “वृषन्तमम् (വൃഷന്തമം)” എന്ന് വിളിക്കുന്നു. അതായത് എല്ലാ നന്മകളും സമ്പത്തുകളും സന്തോഷങ്ങളും ചൊരിയുന്ന കരുണാമയനായ അനുഗ്രഹദാതാവ്. മനുഷ്യന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ, ആവശ്യങ്ങൾ, ഉയർച്ചകൾ എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാന ആധാരം അവൻ തന്നെയാണ്. മനുഷ്യന്റെ പല പരിശ്രമങ്ങൾ ഉണ്ടായാലും അവയെ പൂർണ്ണമാക്കുന്ന അദൃശ്യശക്തി ഈശ്വരാനുഗ്രഹമാണെന്ന് ഋഷി ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. അതിനാൽ ഈശ്വരനെ കൂടാതെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും പൂർണ്ണമായി നിറവേറ്റുന്ന മറ്റൊരു ശക്തിയില്ല എന്ന വിശ്വാസമാണ് ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ആശയം.

“वाजेषु हवनश्रुतम् (വാജേഷു ഹവനശ്രുതം)” എന്ന ഭാഗം ജീവിതത്തിന്റെ മറ്റൊരു സത്യത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. മനുഷ്യജീവിതം പല പോരാട്ടങ്ങളുടെയും തുടർച്ചയാണ്. ഇവിടെ “വാജ” അഥവാ “സംഘർഷം” വെറും യുദ്ധഭൂമിയിലെ യുദ്ധത്തെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല. കുടുംബപ്രശ്നങ്ങൾ, സാമ്പത്തിക വെല്ലുവിളികൾ, മാനസിക സമ്മർദ്ദങ്ങൾ, ധർമ്മത്തിനായി നടത്തുന്ന പോരാട്ടങ്ങൾ, ആന്തരിക ദൗർബല്യങ്ങളെ ജയിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ജീവിതത്തിലെ സംഘർഷങ്ങളാണ്. അത്തരം സമയങ്ങളിൽ മനുഷ്യന്റെ വിളി കേട്ട് സഹായിക്കുന്നവൻ ഈശ്വരനാണെന്ന് മന്ത്രം പറയുന്നു. “हवनश्रुतम् (ഹവനശ്രുതം)” എന്നത് പ്രാർത്ഥന ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കുന്നവൻ എന്നർത്ഥം. ഭക്തന്റെ യഥാർത്ഥ നിലവിളിയും അപേക്ഷയും ഈശ്വരൻ അവഗണിക്കുന്നില്ല; അവന്റെ ദുഃഖവും അന്വേഷണവും മനസ്സിലാക്കി അനുഗ്രഹിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ടാണ് ഋഷി ഈശ്വരന്റെ “ऊतिम् (ഊതിം)” എന്ന സംരക്ഷണവും സഹായവും അപേക്ഷിക്കുന്നത്. ഈ സംരക്ഷണം വെറും ശരീരസംരക്ഷണമല്ല. മനോബലം, ജ്ഞാനം, ധർമ്മനില, ശരിയായ തീരുമാനം, വിശ്വാസം, ആത്മീയ പുരോഗതി എന്നിവയെല്ലാം നൽകുന്ന സമ്പൂർണ്ണ ദൈവിക പിന്തുണയാണിത്. മനുഷ്യന് സ്വന്തം ശക്തികൊണ്ട് എല്ലാം ജയിക്കാൻ കഴിയില്ല; എന്നാൽ ഈശ്വരാനുഗ്രഹം കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ കഠിനമായ ജീവിതപരീക്ഷണങ്ങളെയും അതിജീവിക്കാൻ കഴിയും.

അതുകൊണ്ടാണ് മന്ത്രം “सहस्रसातमाम् (സഹസ്രസാതമാം)” എന്ന് പറയുന്നത്. ആയിരക്കണക്കിന് സമ്പത്തുകളും നന്മകളും നൽകുന്ന സംരക്ഷണത്തെയാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഇവിടെ ‘ആയിരം’ എന്നത് ഒരു സംഖ്യയെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല; അളവറ്റ സമൃദ്ധിയെയും അനുഗ്രഹത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഈശ്വരന്റെ കാവൽ മനുഷ്യന് ഭൗതികസമ്പത്ത്, വിജയം, കീർത്തി, മനശ്ശാന്തി, സദ്ജ്ഞാനം, ആത്മീയ ഉയർച്ച തുടങ്ങിയ അനവധി സമ്പത്തുകൾ നൽകാൻ കഴിവുള്ളതാണ്.

അതിനാൽ ഈ വേദമന്ത്രം, ഈശ്വരൻ എല്ലാ നന്മകളും അനുഗ്രഹിക്കുന്ന പരമകരുണാമൂർത്തിയാണ്; ജീവിതത്തിന്റെ പോരാട്ടങ്ങളിൽ നമ്മുടെ വിളി കേട്ട് സഹായിക്കുന്ന സഹചാരിയാണ്; അവന്റെ സംരക്ഷണവും അനുഗ്രഹവും മനുഷ്യനെ അളവറ്റ സമ്പത്തുകളും വിജയങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഉന്നതമായ ജീവിതത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു എന്ന ആഴമുള്ള വേദസത്യത്തെ ഭക്തിയോടും വിശ്വാസത്തോടും കൂടി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

ഉപസംഹാരം:

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ആത്മീയസത്യത്തെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. മനുഷ്യൻ ജീവിതത്തിൽ പല ആധാരങ്ങളെയും ശക്തികളെയും ആശ്രയിച്ചാലും, എല്ലാ നന്മകളും അനുഗ്രഹിക്കുകയും ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് പൂർണ്ണത നൽകുകയും ജീവിതപോരാട്ടങ്ങളിൽ സഹായി ആയി നിലകൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്നവൻ ഈശ്വരൻ തന്നെയാണെന്ന് ഋഷി ഉറപ്പോടെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ഭക്തന്റെ വിളി കേട്ട് സഹായിക്കുന്ന “हवनश्रुतम् (ഹവനശ്രുതം)” എന്ന കരുണാമയനായ സംരക്ഷകനാണ് ഈശ്വരൻ. ലോകജീവിതത്തിലെ പുറമേയുള്ളതും ഉള്ളിലുള്ളതുമായ എല്ലാ സംഘർഷങ്ങളിലും യഥാർത്ഥ വിജയത്തിന് കാരണം ഈശ്വരാനുഗ്രഹമാണ്; മനുഷ്യന്റെ പരിശ്രമത്തിന് പൂർണ്ണത നൽകുന്നത് അവന്റെ സഹകരണമാണ്. ഈശ്വരന്റെ “ऊतिम् (ഊതിം)” എന്ന ദൈവിക സംരക്ഷണം ശരീരസുഖം മാത്രമല്ല, മനോബലം, ധർമ്മനില, ജ്ഞാനം, മനശ്ശാന്തി, ആത്മീയ ഉയർച്ച എന്നിവയും നൽകുന്നു. അതിനാൽ, ഈ മന്ത്രം ഭക്തനെ ഈശ്വരനിൽ പൂർണ്ണവിശ്വാസത്തോടെ ശരണം പ്രാപിക്കാൻ ക്ഷണിക്കുന്നു; കാരണം അവന്റെ അനുഗ്രഹവും സംരക്ഷണവും മനുഷ്യനെ അളവറ്റ നന്മകളിലേക്കും സമ്പത്തിലേക്കും ഉന്നതമായ ജീവിതത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയിലേക്കും നയിക്കുന്നു എന്ന വേദസത്യം ഇത് ആഴത്തിൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു.