तमित्सखित्व ईमहे तं राये तं सुवीर्ये ।
स शक्र उत नः शकदिन्द्रो वसु दयमानः ॥ ६ ॥

തമിത് സഖിത്വ ഈമഹേ തം രായേ തം സുവീര്യേ ।
സ ശക്ര ഉത് നഃ ശകദിന്ദ്രോ വസു ദയമാനഃ ॥ 6 ॥

പദാർത്ഥം:

तम् (തം) ആ പരമനെ, ആ ഈശ്വരനെ. എല്ലാ നന്മകളുടെയും ആധാരമായ പരമതത്ത്വത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ അവസാനം ആശ്രയിച്ച് നിലകൊള്ളേണ്ടത് ഈശ്വരനെയാണെന്ന് പറയുന്നു.

इत् (ഇത്) അവനെയേ, നിശ്ചയമായും. മറ്റാരെയും അല്ലാതെ ഈശ്വരനെയേ പൂർണ്ണ വിശ്വാസത്തോടെ തേടണം എന്ന് ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

सखित्वे (സഖിത്വേ) സൗഹൃദത്തിനായി, സഖ്യം നേടുന്നതിനായി. ലോകത്തിലെ സൗഹൃദങ്ങൾ പലപ്പോഴും സ്വാർത്ഥതയുള്ളവയായിരിക്കാം. എന്നാൽ ഈശ്വരന്റെ സൗഹൃദം മാത്രം നിത്യവും നിഷ്കാമവുമാണ്. ആ ദൈവിക സൗഹൃദം മനുഷ്യനെ ഉയർത്തുന്നു.

ईमहे (ഈമഹേ) അപേക്ഷിക്കുന്നു, തേടുന്നു, പ്രാപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ഈശ്വരനെ പ്രാപിക്കുന്നതിനായി ഭക്തിയോടെ പരിശ്രമിക്കുന്നതും അവനിൽ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നതും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

तम् (തം) ആ ഈശ്വരനെ. സമ്പത്തിന്റെയും ജീവിതോപാധികളുടെയും ആധാരം ഈശ്വരനാണെന്ന് വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

राये (രായേ) സമ്പത്തിനായി, ഐശ്വര്യത്തിനായി. ലോകജീവിതത്തിന് ആവശ്യമായ വസ്തുക്കളും സമ്പത്തും വിഭവങ്ങളും ഈശ്വരാനുഗ്രഹത്താൽ ലഭിക്കുന്നു എന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

तम् (തം) ആ ഈശ്വരനെ. മനുഷ്യന്റെ ശക്തിക്കും വീര്യത്തിനും ആധാരം ഈശ്വരനാണെന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

सुवीर्ये (സുവീര്യേ) ഉന്നതമായ വീര്യം, ശ്രേഷ്ഠമായ ശക്തി, ഊർജം. ശരീരശക്തി മാത്രമല്ല, മനോബലം, ആത്മീയശക്തി, ധൈര്യം തുടങ്ങിയ ഉന്നത ശക്തികൾ നേടുന്നതിനായി ഈശ്വരനോട് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു.

सः (സഃ) അദ്ദേഹം, അവൻ. ആ പരമശക്തനായ ഈശ്വരനെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന പദം.

शक्रः (ശക്രഃ) സർവശക്തിയുള്ളവൻ, ശക്തനായവൻ. എല്ലാം ചെയ്യാനുള്ള കഴിവുള്ളവൻ ഈശ്വരൻ മാത്രമാണ്. അവന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ മനുഷ്യനും ശക്തി പ്രാപിക്കുന്നു.

उत (ഉത്) കൂടാതെ,യും. ഈശ്വരാനുഗ്രഹത്തിന്റെ തുടർച്ചയെയും പല നന്മകളെയും ബന്ധിപ്പിച്ച് കാണിക്കുന്നു.

नः (നഃ) നമുക്ക്, ഞങ്ങൾക്ക്. എല്ലാ ഭക്തർക്കും ഈശ്വരാനുഗ്രഹം പൊതുവായതാണെന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

शकत् (ശകത്) ശക്തി നൽകട്ടെ, കഴിവ് നൽകട്ടെ. ഈശ്വരന്റെ സാമീപ്യം മനുഷ്യനിൽ ദൈവികശക്തി സൃഷ്ടിക്കുന്നു. തീയുടെ സമീപത്ത് ഇരുമ്പ് ചുവന്നുതിളങ്ങുന്നതുപോലെ, ഈശ്വരസാമീപ്യം മനുഷ്യനെ ശക്തനാക്കുന്നു.

इन्द्रः (ഇന്ദ്രഃ) ഐശ്വര്യമുള്ള പരമൻ. എല്ലാ സമ്പത്തിന്റെയും അധികാരത്തിന്റെയും വിഭവങ്ങളുടെയും അധിപനായ പരമതത്ത്വത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

वसु (വസു) സമ്പത്തുകൾ, ജീവിതത്തിന് ആവശ്യമായ വസ്തുക്കൾ. ലോകജീവിതം നന്നായി നടത്താൻ ആവശ്യമായ എല്ലാ വിഭവങ്ങളെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

दयमानः (ദയമാനഃ) അനുഗ്രഹിക്കുന്നവൻ, നൽകുന്നവൻ. ഈശ്വരൻ കരുണയോടെ മനുഷ്യന് ആവശ്യമായ സമ്പത്തും ശക്തിയും ജീവിതോപാധികളും എല്ലാം അനുഗ്രഹിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നു.

വ്യാഖ്യാനം:

ഈ മന്ത്രം പരമന്റെ അനുഗ്രഹം, സൗഹൃദം, ശക്തി, സമ്പത്തിനുള്ള അനുഗ്രഹം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ആഴത്തിൽ പ്രതിപാദിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ സുഹൃത്ത് ഈശ്വരനാണ് എന്ന് ഇത് ആദ്യം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ലോകത്തിൽ കാണപ്പെടുന്ന പല സൗഹൃദങ്ങളും സ്വാർത്ഥതയാൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ടവയായിരിക്കാം; എന്നാൽ ഈശ്വരന്റെ സൗഹൃദം മാത്രം യാതൊരു പ്രതീക്ഷയുമില്ലാത്ത ശുദ്ധമായ അനുഗ്രഹവും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞതാണ്. അതിനാൽ മനുഷ്യൻ തന്റെ ജീവിതത്തിലെ നന്മയ്ക്കും സംരക്ഷണത്തിനും ഉയർച്ചയ്ക്കുമായി ഈശ്വരന്റെ സൗഹൃദം തന്നെയാണ് തേടേണ്ടത് എന്ന് മന്ത്രം ഉപദേശിക്കുന്നു.

അതിനുശേഷം, മനുഷ്യജീവിതത്തിന് ആവശ്യമായ സമ്പത്തും വിഭവങ്ങളും ഈശ്വരനിൽ നിന്നാണ് ലഭിക്കുന്നത് എന്ന് പറയുന്നു. ലോകത്തിൽ ഒരാൾ എത്രത്തോളം പരിശ്രമിച്ചാലും, അതിന് ഫലം നൽകുന്നത് ഈശ്വരാനുഗ്രഹമാണ്. അതിനാൽ വസ്തുക്കൾ, ജീവിതോപാധികൾ, സമൃദ്ധി, കുടുംബക്ഷേമം തുടങ്ങിയ എല്ലാറ്റിനും ആധാരമായ പരമനെ ഭക്തിയോടെ പ്രാർത്ഥിക്കണം എന്നതാണ് ഇതിന്റെ ആശയം.

ഈ മന്ത്രം ശരീരശക്തി മാത്രമല്ല, മനോബലം, ധൈര്യം, ആത്മീയശക്തി തുടങ്ങിയ ഉന്നത ശക്തികളും ഈശ്വരൻ നൽകുന്നവനാണ് എന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. സർവശക്തനായ ഈശ്വരന്റെ സാമീപ്യത്തിൽ കഴിയുന്നവൻ അവന്റെ ശക്തി പ്രാപിക്കുന്നു. തീയുടെ സമീപത്തുള്ള ഇരുമ്പ് തീയുടെ ചൂടിനാൽ ചുവന്നുതിളങ്ങുന്നതുപോലെയും, കാന്തത്തിന്റെ സമീപത്തുള്ള ഇരുമ്പ് കാന്തികശക്തി പ്രാപിക്കുന്നതുപോലെയും, ഈശ്വരനെ ധ്യാനിച്ച് ഉപാസിക്കുന്ന ഭക്തനും ദൈവികശക്തിയും പ്രകാശവും കൊണ്ട് നിറയുന്നു.

കൂടാതെ, ഇന്ദ്രൻ എന്ന് സ്തുതിക്കപ്പെടുന്ന ആ പരമൻ എല്ലാ ഐശ്വര്യങ്ങളുടെയും അധിപനായിരിക്കുകയും മനുഷ്യജീവിതത്തിന് ആവശ്യമായ സമ്പത്തുകളും വിഭവങ്ങളും അനുഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവന്റെ കരുണയാൽ മനുഷ്യന് ശക്തിയും സമ്പത്തും ലഭിച്ച് ലോകജീവിതം ശ്രേഷ്ഠമായി നയിക്കാൻ കഴിയും.

അതിനാൽ, ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ സമഗ്രമായ അർത്ഥം എന്തെന്നാൽ, ഈശ്വരൻ തന്നെയാണ് മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ സുഹൃത്ത്; അവൻ തന്നെയാണ് സമ്പത്തിന്റെ ആധാരം; അവൻ തന്നെയാണ് ശക്തിയുടെ മൂലകാരണം; അവന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ മനുഷ്യൻ ലോകീയവും ആത്മീയവുമായ ജീവിതത്തിൽ സമ്പൂർണ്ണമായ ക്ഷേമവും ഉയർച്ചയും പ്രാപിക്കുന്നു എന്നതാണ്.

ഉപസംഹാരം:

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ആധാരവും ആശ്രയവും പരമനാണെന്ന് ആഴത്തിൽ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ലോകത്തിൽ സ്ഥിരമായ സൗഹൃദവും കുറയാത്ത അനുഗ്രഹവും യഥാർത്ഥ സംരക്ഷണവും ഈശ്വരനിലാണ് ഉള്ളത് എന്ന് ഇത് ഉപദേശിക്കുന്നു. സമ്പത്ത്, വിഭവങ്ങൾ, വീര്യം, മനോബലം, ആത്മീയശക്തി എന്നിവയെല്ലാം ഈശ്വരാനുഗ്രഹത്താൽ ലഭിക്കുന്നു എന്നും ഇത് ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

ഈശ്വരനെ സ്മരിച്ച് ഉപാസന ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യൻ തന്റെ ഉള്ളിൽ ദൈവികശക്തിയും പ്രകാശവും വളർത്തിയെടുക്കുന്നു. തീയുടെ സമീപത്ത് ഇരുമ്പ് ചുവന്നുതിളങ്ങുന്നതുപോലെയും, കാന്തത്തിന്റെ സാമീപ്യത്തിൽ ഇരുമ്പ് കാന്തികശക്തി നേടുന്നതുപോലെയും, ഈശ്വരന്റെ സാമീപ്യത്തിൽ കഴിയുന്ന ഭക്തൻ ഉന്നതമായ ശക്തിയും സദ്ഗുണങ്ങളും പ്രാപിക്കുന്നു.

അതിനാൽ, മനുഷ്യൻ ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ ഘട്ടങ്ങളിലും ഈശ്വരനെ തന്നെയാണ് യഥാർത്ഥ സുഹൃത്തായി സ്വീകരിച്ച്, അവനിൽ തന്നെ ശരണം പ്രാപിച്ച്, അവനിൽ നിന്ന് സമ്പത്ത്, ശക്തി, നന്മ, ആത്മീയ ഉയർച്ച എന്നിവ നേടണം എന്നതാണ് ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ സാരാംശവും ഉന്നതമായ ഉപദേശവും.