अस्मान्त्सु तत्र चोदयेन्द्र राये रभस्वतः ।
तुविद्युम्न यशस्वतः ॥ ६ ॥

അസ്മാന്ത്സു തത്ര ചോധയേന്ദ്ര രായേ രഭസ്വതഃ ।
തുവിദ്യുമ്ന യശസ്വതഃ ॥ 6 ॥

പദാർത്ഥം

अस्मान् (അസ്മാൻ) ഞങ്ങളെ, നമ്മെ. ഭക്തൻ തന്നെയും സമൂഹത്തെയും ഉൾപ്പെടുത്തി ഈശ്വരനോട് അനുഗ്രഹം അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നു. ഇത് വ്യക്തിപരമായ ക്ഷേമത്തെ മാത്രമല്ല, എല്ലാവരുടെയും ഉയർച്ചയെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

सु (സു) ശ്രേഷ്ഠമായി, നന്നായി, ഉന്നതമായി. മനുഷ്യൻ ചെയ്യുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഉന്നതവും പ്രയോജനകരവുമായിരിക്കണം എന്നതിനെ ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

तत्र (തത്ര) അവിടെ, ആ അവസ്ഥയിലേക്ക്, ആ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക്. ഉന്നതമായ സമ്പത്ത്, പുരോഗതി, വിജയം എന്നിവ നേടേണ്ട അവസ്ഥയെ ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

चोदय (ചോദയ) പ്രേരിപ്പിക്കുക, ഉത്സാഹിപ്പിക്കുക, മുന്നോട്ട് നയിക്കുക. ഈശ്വരൻ മനുഷ്യനെ നല്ല ശ്രമം, അധ്വാനം, ധാർമ്മികമായ പ്രവർത്തനം എന്നിവയിൽ ഏർപ്പെടാൻ പ്രേരിപ്പിക്കണമെന്നുള്ള പ്രാർത്ഥനയാണിത്.

इन्द्र (ഇന്ദ്ര) പരമൈശ്വര്യമുള്ള ഈശ്വരൻ, ശക്തനായ അധിപൻ. ശക്തി, സമ്പത്ത്, വിജയം എന്നിവ അനുഗ്രഹിക്കുന്ന പരമസത്യത്തെ ആഹ്വാനം ചെയ്ത് നടത്തുന്ന പ്രാർത്ഥന.

राये (രായേ) സമ്പത്തിനായി, സമൃദ്ധിക്കായി. ജീവിതത്തിന് ആവശ്യമായ സമ്പത്ത്, വിഭവങ്ങൾ, ഭൗതികസൗകര്യങ്ങൾ, സാമൂഹിക പുരോഗതിക്കുള്ള അടിസ്ഥാനസ്രോതസ്സുകൾ എന്നിവയെ ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

रभस्वतः (രഭസ്വതഃ) ശ്രമശീലനായ, അധ്വാനമുള്ള, സംരംഭകത്വമുള്ള. നാം അധ്വാനവും ശ്രമവും ഉള്ളവരായിരിക്കണം; ഈശ്വരാനുഗ്രഹത്തോടൊപ്പം മനുഷ്യശ്രമവും അനിവാര്യമാണെന്ന് ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

तुविद्युम्न (തുവിദ്യുമ്ന) വളരെ അധികം സമ്പത്തുള്ളവൻ, മഹത്തായ ശക്തിയും സമൃദ്ധിയും ഉള്ളവൻ. ഈശ്വരൻ അളവറ്റ സമ്പത്തും ശക്തിയും ഉള്ളവനാണ്; അവന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ മനുഷ്യനും സമൃദ്ധമായി ജീവിക്കണം എന്നതിനെ ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

यशस्वतः (യശസ്വതഃ) യശസ്സുള്ളവൻ, കീർത്തിയുള്ളവൻ. മനുഷ്യന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഉന്നതമായവയായിരിക്കണം; അവ നല്ല പേര്, കീർത്തി, ആദരം എന്നിവ നൽകണം എന്നതിനെ ഇത് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

വ്യാഖ്യാനം

ഈ മന്ത്രത്തിൽ ഭക്തൻ പരമശക്തനായ ഈശ്വരനോട് മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഉയർച്ചയ്ക്ക് ആവശ്യമായ അടിസ്ഥാന സദ്ഗുണങ്ങളും സമ്പത്തും അനുഗ്രഹിക്കണമെന്നു പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. “ഓ ഇന്ദ്രാ! ഉന്നതമായ സമ്പത്തും സമൃദ്ധിയും നേടുന്ന മാർഗത്തിലേക്ക് ഞങ്ങളെ നന്നായി പ്രേരിപ്പിച്ച് നയിക്കണമേ” എന്നാണ് ഭക്തൻ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത്. ഇവിടെ “चोदय (ചോദയ)” എന്ന പദം വെറും പ്രേരണയെ മാത്രമല്ല സൂചിപ്പിക്കുന്നത്; മനുഷ്യനെ അലസതയിൽ നിന്ന് ഉണർത്തി അധ്വാനം, ശ്രമം, ധർമ്മം, നല്ല പ്രവർത്തനങ്ങൾ എന്നിവയിൽ ഏർപ്പെടാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ദൈവികശക്തിയെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

“राये (രായേ)” എന്ന പദം സമ്പത്തിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇവിടെ സമ്പത്ത് എന്നത് വെറും ഭൗതികസൗകര്യം മാത്രമല്ല. ജീവിതത്തെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്ന ജ്ഞാനം, കഴിവ്, തൊഴിൽ, സാമൂഹികക്ഷേമം, യശസ്സ്, മാനവികത എന്നിവയെല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഉന്നതമായ സമൃദ്ധിയാണത്. മനുഷ്യൻ തന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നതിനൊപ്പം സമൂഹക്ഷേമത്തിനും ഉപകാരപ്പെടുന്ന രീതിയിൽ സമൃദ്ധമായി ജീവിക്കണം എന്നതാണ് ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം.

“रभस्वतः (രഭസ്വതഃ)” എന്ന പദം അധ്വാനത്തിന്റെയും ശ്രമത്തിന്റെയും ആവശ്യകത ഊന്നിപ്പറയുന്നു. ഈശ്വരാനുഗ്രഹം ലഭിച്ചാലും മനുഷ്യൻ ശ്രമമില്ലാതെ ഉയരാൻ കഴിയില്ല. അതിനാൽ മനുഷ്യൻ സംരംഭകത്വമുള്ളവനും പ്രവർത്തനശേഷിയുള്ള മനോഭാവമുള്ളവനും ആയിരിക്കണം. അധ്വാനത്തോടുകൂടിയ ജീവിതമാണ് യഥാർത്ഥ സമ്പത്തും സ്ഥിരമായ പുരോഗതിയും നൽകുന്നത് എന്ന് ഈ മന്ത്രം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

“तुविद्युम्न (തുവിദ്യുമ്ന)” എന്ന പദത്തിലൂടെ ഈശ്വരൻ അളവറ്റ സമ്പത്തും ശക്തിയും ഉള്ളവനാണെന്ന് പറയുന്നു. അവന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ മനുഷ്യനും സമൃദ്ധമായി ജീവിക്കാൻ കഴിയും. എന്നാൽ ആ സമൃദ്ധി ധാർമ്മികമായ മാർഗത്തിൽ ഉപയോഗിക്കണം. “यशस्वतः (യശസ്വതഃ)” എന്ന പദം മനുഷ്യന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ യശസ്സും കീർത്തിയും നൽകുന്ന ഉന്നത പ്രവർത്തനങ്ങളായിരിക്കണം എന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. നല്ല പ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെ സാമൂഹിക ആദരവും നല്ല പേരും ലഭിക്കണം; അത്തരം യശസ്സ് ധർമ്മത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ആയിരിക്കണം എന്നതാണ് ഇതിലെ ആഴത്തിലുള്ള ആശയം.

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യൻ വെറും സമ്പന്നനാകണമെന്നു മാത്രം പ്രാർത്ഥിക്കുന്നില്ല. മറിച്ച്, അധ്വാനം, ശ്രമം, ധർമ്മം, യശസ്സ്, സദാചാരം, സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വം എന്നിവയോടുകൂടിയ ഉന്നതമായ ജീവിതം നയിക്കണമെന്നാണ് ഉപദേശിക്കുന്നത്. ഈശ്വരാനുഗ്രഹവും മനുഷ്യശ്രമവും ഒന്നിച്ചുചേരുമ്പോഴാണ് ജീവിതം യഥാർത്ഥ വിജയവും യശസ്സും നേടുന്നത് എന്ന് ഈ മന്ത്രം വ്യക്തമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ട് ഇത് ഭൗതികസമൃദ്ധിക്കായുള്ള ഒരു പ്രാർത്ഥന മാത്രമല്ല; മനുഷ്യനെ പ്രവർത്തനശേഷിയുള്ളവനും ധാർമ്മികനുമായും യശസ്സുള്ളവനായും സാമൂഹികക്ഷേമത്തിൽ പങ്കാളിയാകുന്ന ഉന്നത മനുഷ്യനായും രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ആത്മീയ മാർഗദർശക മന്ത്രമാണ്.

ഉപസംഹാരം

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ യഥാർത്ഥ പുരോഗതി എങ്ങനെ രൂപപ്പെടുന്നു എന്ന് ആഴത്തിൽ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. സമ്പത്ത്, സമൃദ്ധി, യശസ്സ് എന്നിവ മനുഷ്യജീവിതത്തിന് ആവശ്യമായവയാണെങ്കിലും, അവ വെറും ഭൗതികസമ്പാദ്യമായി മാത്രം നിലനിൽക്കരുത്; മറിച്ച് ധർമ്മം, അധ്വാനം, സദാചാരം, സാമൂഹികക്ഷേമം, ഉന്നതമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ എന്നിവയുമായി അവ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കണം എന്നതാണ് മന്ത്രം ഊന്നിപ്പറയുന്നത്.

ഈശ്വരാനുഗ്രഹം മനുഷ്യനെ നല്ല ശ്രമങ്ങളിലേക്ക് പ്രേരിപ്പിക്കണം; അതോടൊപ്പം മനുഷ്യനും സംരംഭകത്വം, അധ്വാനം, ഉത്തരവാദിത്വബോധം എന്നിവയോടെ പ്രവർത്തിക്കണം എന്നും ഈ മന്ത്രം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

കൂടാതെ, യഥാർത്ഥ സമ്പത്ത് എന്നത് പണസമ്പത്ത് മാത്രമല്ല; നല്ല പേര്, യശസ്സ്, മാനവികത, ധർമ്മം, സാമൂഹിക ആദരം, ഉന്നതമായ സ്വഭാവഗുണങ്ങൾ എന്നിവയുടെ സമന്വയമാണ് ഉന്നതമായ ജീവിതസമ്പത്ത് എന്നും ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ ചെയ്യുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങൾ നിസ്വാർത്ഥമായവയും ലോകക്ഷേമത്തിന് ഉപകാരപ്പെടുന്നതുമായിരിക്കുമ്പോഴാണ് അവന്റെ ജീവിതം യശസ്സുള്ളതാകുന്നത്.

അതുകൊണ്ട് ഈശ്വരാനുഗ്രഹവും മനുഷ്യശ്രമവും സമന്വയിക്കുന്ന ജീവിതമാണ് യഥാർത്ഥ വിജയം, സമ്പത്ത്, യശസ്സ് എന്നിവ നൽകുന്നത് എന്ന് ഈ മന്ത്രം ഉപദേശിക്കുന്നു. അധ്വാനവും ധർമ്മവും ഉള്ള പ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെ ഉയർന്ന്, സാമൂഹികക്ഷേമത്തിൽ പങ്കാളിയായി, നല്ല പേരോടുകൂടി ജീവിക്കാൻ മനുഷ്യനെ നയിക്കുന്ന ആത്മീയ ഉപദേശമായി ഈ മന്ത്രം നിലകൊള്ളുന്നു.