एवा हि ते विभूतय ऊतय इन्द्र मावते ।
सद्यश्चित्सन्ति दाशुषे ॥ ९ ॥

ഏവാ ഹി തേ വിഭൂതയ ഊതയ ഇന്ദ്ര മാവതേ ।
സദ്യശ്ചിത്‌സന്തി ദാശുഷേ ॥ ९ ॥

പദാർത്ഥം:

एवा ഏവാ – ഇപ്രകാരം, ഇങ്ങനെ തന്നെ. മുമ്പ് പറഞ്ഞ വേദസത്യത്തിന്റെ തുടർച്ചയായി, ഇവിടെ പറയുന്ന തത്ത്വം ഉറപ്പുള്ളതാണെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

हि ഹി – തീർച്ചയായും, യഥാർത്ഥത്തിൽ. സംശയമില്ലാത്ത സത്യത്തെ ഊന്നിപ്പറയുന്ന പദം. ഈശ്വരന്റെ ഐശ്വര്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആശയം ഉറപ്പോടെ പറയുന്നു.

ते തേ – നിന്റെ. പരമഐശ്വര്യമുള്ള ഈശ്വരന്റെ ശക്തികളെയും സമ്പത്തുകളെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

विभूतयः വിഭൂതയഃ – ഐശ്വര്യങ്ങൾ, ദൈവിക വിഭവങ്ങൾ, മഹിമകൾ. ഈശ്വരന്റെ വിവിധ ശക്തികൾ, സമ്പത്തുകൾ, അനുഗ്രഹങ്ങൾ, ഉന്നത കഴിവുകൾ എന്നിവയെല്ലാം സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇവ ലോകീയവും ആത്മീയവുമായ വിഭവങ്ങളാണ്.

ऊतयः ഊതയഃ – സംരക്ഷണങ്ങൾ, കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന ശക്തികൾ. ഈ ദൈവിക ഐശ്വര്യങ്ങൾ മനുഷ്യനെ ദുഃഖം, കുറവ്, അപകടങ്ങൾ എന്നിവയിൽ നിന്ന് കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന ശക്തിയായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

इन्द्र ഇന്ദ്ര – പരമഐശ്വര്യമുള്ള ഈശ്വരൻ. ഇവിടെ “ഇന്ദ്രൻ” എന്നത് വെറും ദേവരാജൻ അല്ല; പരമജ്ഞാനം, ശക്തി, സമ്പത്ത് എന്നിവ നിറഞ്ഞ ദൈവികശക്തിയെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

मावते മാവതേ – ജ്ഞാനമുള്ളവന്. “മാ” എന്നത് അറിവ്, അളവറിവ്, പ്രമാണജ്ഞാനം എന്നിങ്ങനെ അർത്ഥം നൽകുന്നു. അതിനാൽ സത്യം അറിഞ്ഞ ജ്ഞാനിയായ മനുഷ്യനെയാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

सद्यः സദ്യഃ – ഉടൻ, വേഗത്തിൽ. ഈശ്വരന്റെ അനുഗ്രഹവും ഐശ്വര്യവും താമസമില്ലാതെ ഫലം നൽകുന്നതിനെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

चित् ചിത് – തീർച്ചയായും, കൂടാതെ. ഈ അനുഗ്രഹം തെറ്റാതെ സംഭവിക്കുന്നതിനെ ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

सन्ति സന്തി – ആകുന്നു, ഉണ്ട്. ദൈവിക ഐശ്വര്യങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ സംരക്ഷണവും നന്മയും ആയി മാറുന്നു എന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

दाशुषे ദാശുഷേ – ദാനം ചെയ്യുന്നവന്, ദാനശീലമുള്ളവന്. ലോഭം ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റുള്ളവർക്കായി നൽകുന്ന മനോഭാവമുള്ള മനുഷ്യനെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഇത്തരത്തിലുള്ള വ്യക്തിക്കാണ് ഈശ്വരന്റെ സമ്പത്ത് നന്മ നൽകുന്നത്.

വ്യാഖ്യാനം:

ഈ മന്ത്രം ഈശ്വരന്റെ ഐശ്വര്യങ്ങൾ മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നതും, ആ ഐശ്വര്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രയോജനം നേടുന്നതിന് മനുഷ്യന്റെ ആന്തരികഗുണങ്ങൾ എത്രമാത്രം പ്രധാനമാണെന്നും ആഴത്തിൽ വിശദീകരിക്കുന്നു. ഇവിടെ “ഇന്ദ്രൻ” എന്നത് വെറും ദേവരാജനെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല; മഹാജ്ഞാനം, പരമശക്തി, അനന്തമായ ദൈവികസമ്പത്ത് എന്നിവയുള്ള പരമശക്തിയെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

“एवा हि ते विभूतयः” (ഏവാ ഹി തേ വിഭൂതയഃ) എന്ന് മന്ത്രം ആരംഭിക്കുന്നതിലൂടെ, ഈശ്വരന്റെ മഹിമകളും ഐശ്വര്യങ്ങളും തീർച്ചയായും ഉന്നതമായ ശക്തികളാണെന്ന് പറയുന്നു. ഇവ വെറും ലോകീയസമ്പത്തുകൾ മാത്രമല്ല; ജ്ഞാനം, സംരക്ഷണം, മനോബലം, ആത്മീയഉയർച്ച, ജീവിതത്തെ സമൃദ്ധമാക്കുന്ന ദൈവിക അനുഗ്രഹങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ഈ ഐശ്വര്യങ്ങൾക്ക് മനുഷ്യനെ ഉയർത്താനുള്ള ശക്തിയുണ്ട്.

തുടർന്ന് “ऊतयः” (ഊതയഃ) എന്ന പദം, ആ ദൈവിക വിഭവങ്ങൾ മനുഷ്യന് സംരക്ഷണമായും പിന്തുണയായും മാറുന്നു എന്ന് അവതരിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ സംരക്ഷണം എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ ലഭിക്കുന്നില്ല. “मावते” (മാവതേ) എന്ന പദത്തിലൂടെ യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനമുള്ളവന് മാത്രമേ ഈ ഐശ്വര്യം നന്മയായി മാറുകയുള്ളൂ എന്ന് മന്ത്രം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ജ്ഞാനമില്ലാത്ത മനുഷ്യന്റെ കൈയിൽ സമ്പത്ത് എത്തിയാൽ അത് അഹങ്കാരം, ലോഭം, അധാർമ്മികത, ഒടുവിൽ നാശം എന്നിവയിലേക്ക് നയിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ അറിവും അളവറിവും ഉള്ള മനുഷ്യന്റെ കൈയിൽ അതേ സമ്പത്ത് എത്തിയാൽ അത് ജീവിതത്തെ ഉയർത്തുന്ന ഉപാധിയായി മാറുന്നു.

“सद्यश्चित्सन्ति दाशुषे” (സദ്യശ്ചിത്‌സന്തി ദാശുഷേ) എന്ന ഭാഗം ദാനശീലമുള്ളവന് ഈശ്വരന്റെ അനുഗ്രഹവും ഐശ്വര്യവും ഉടൻ നന്മ നൽകുന്നു എന്ന് കാണിക്കുന്നു. “दाशुषे” (ദാശുഷേ) എന്നത് ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ, ലോഭത്തെ ജയിച്ചവൻ, മറ്റുള്ളവർക്കായി ജീവിക്കുന്നവൻ എന്ന അർത്ഥം നൽകുന്നു. ഇത്തരത്തിലുള്ള മനുഷ്യന് സമ്പത്ത് സ്വാർത്ഥതയ്ക്കുള്ള ഉപാധിയാകാതെ, ധർമ്മം നിലനിർത്തുന്നതിനുള്ള ശക്തിയായി മാറുന്നു. അത് അവന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുകയും, കുറവുകൊണ്ടുണ്ടാകുന്ന ദുഃഖങ്ങളിൽ നിന്ന് അവനെ സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഈ മന്ത്രം വേദവാക്യം പഴുത്ത ശാഖയെപ്പോലെ എല്ലാ നന്മകളും നൽകുന്നു എന്ന മുൻ ആശയത്തെയും തുടരുന്നു. എന്നാൽ ആ നന്മകൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ അനുഭവിക്കുന്നത് ജ്ഞാനവും ദാനശീലവും ഉള്ളവരാണ് എന്ന് പറയുന്നു. സമ്പത്ത് സ്വതന്ത്രമായി നല്ലതോ ചീത്തയോ അല്ല; അതിനെ ഉപയോഗിക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ ആന്തരികഗുണങ്ങളാണ് അതിന്റെ ഫലം നിർണ്ണയിക്കുന്നത് എന്ന ഉന്നതമായ തത്ത്വമാണ് ഇത് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്.

അതുകൊണ്ട്, ഈ മന്ത്രം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്ന കേന്ദ്രസത്യം എന്തെന്നാൽ — ഈശ്വരന്റെ ഐശ്വര്യം ജ്ഞാനമുള്ള, ദാനശീലമുള്ള മനുഷ്യന്റെ കൈയിൽ സുരക്ഷയും വളർച്ചയും ആയി മാറുന്നു; എന്നാൽ ലോഭിയായ മനുഷ്യന്റെ കൈയിൽ അത് നാശത്തിന്റെ കാരണമായി മാറുന്നു. യഥാർത്ഥ സമ്പത്ത് വെറും സാമ്പത്തികസമൃദ്ധിയല്ല; അതിനെ ധർമ്മത്തോടും പങ്കുവെക്കാനുള്ള മനോഭാവത്തോടും കൂടി ഉപയോഗിക്കുന്ന ഉന്നതമായ ഹൃദയമാണ്.

ഉപസംഹാരം:

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ ഒരു ആഴത്തിലുള്ള ആത്മീയസത്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു: ഈശ്വരന്റെ ഐശ്വര്യം വെറും ഭൗതികസമ്പത്തല്ല; ജ്ഞാനം, സംരക്ഷണം, മനോബലം, ധർമ്മം, ആത്മീയഉയർച്ച എന്നിവ നൽകുന്ന ദൈവികാനുഗ്രഹമാണ്.

എന്നാൽ ആ അനുഗ്രഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രയോജനം അത് സ്വീകരിക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ ആന്തരികഗുണങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. ജ്ഞാനമുള്ളവനും അളവറിവുള്ളവനും ആ സമ്പത്ത് ധർമ്മത്തിന്റെ മാർഗത്തിൽ ഉപയോഗിച്ച് തന്നെയും സമൂഹത്തെയും ഉയർത്തുന്നു; അതേസമയം ലോഭവും അഹങ്കാരവും ഉള്ളവന്റെ കൈയിൽ അതേ സമ്പത്ത് നാശത്തിന്റെ കാരണമായി മാറുന്നു.

ദാനശീലവും പങ്കുവെക്കാനുള്ള മനോഭാവവും ഉള്ളവന് ഈശ്വരന്റെ അനുഗ്രഹം ഉടൻ നന്മ നൽകുന്ന സംരക്ഷണശക്തിയായി നിലകൊള്ളുന്നു.

അതുകൊണ്ട്, യഥാർത്ഥ സമ്പത്ത് കൂട്ടിവെക്കുന്ന ഭൗതികവിഭവമല്ല; അതിനെ ജ്ഞാനത്തോടും ധർമ്മത്തോടും കൂടി മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കുന്ന ഉന്നതമായ മനസ്സാണ് എന്ന് ഈ മന്ത്രം ഊന്നിപ്പറയുന്നു.