एवा ह्यस्य सूनृता विरप्शी गोमती मही ।
पक्वा शाखा न दाशुषे ॥ ८ ॥

ഏവാ ഹ്യസ്യ സൂനൃതാ വിരപ്ശീ ഗോമതീ മഹീ ।
പക്വാ ശാഖാ ന ദാശുഷേ ॥ ८ ॥

പദാർത്ഥം:

एवा ഏവാ – ഇപ്രകാരം, തീർച്ചയായും. മുമ്പ് പറഞ്ഞ വേദജ്ഞാനത്തിന്റെ അവസ്ഥ തുടർച്ചയായി ഇവിടെ ഉറപ്പിച്ചു പറയുന്നു. ഇത് സ്ഥിരമായ ഒരു തത്ത്വസത്യത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

हि ഹി – തീർച്ചയായും, കാരണം. പറയുന്ന ആശയം തെറ്റാത്ത സത്യമാണെന്ന് ഊന്നിപ്പറയുന്ന ഉറപ്പിന്റെ പദം.

अस्य അസ്യ – ഇവന്റെ, ആ പരമപുരുഷന്റെ (ഇന്ദ്രന്റെ). ഇവിടെ “ഇന്ദ്രൻ” എന്ന് പറയുന്നത് ജ്ഞാനം, മഹാനുഗ്രഹം, പരമഐശ്വര്യം എന്നിവയുള്ള പരമശക്തിയെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. അതിന്റേതാണ് എന്ന അർത്ഥം.

सूनृता സൂനൃതാ – മധുരവും, ദുഃഖനിവാരകവും, സത്യപൂർണ്ണവുമായ വേദവാക്യം. ഇത് സാധാരണ വാക്കല്ല; ദുഃഖം അകറ്റുകയും, ശരിയായ സത്യം നൽകുകയും, ആനന്ദം നൽകുകയും ചെയ്യുന്ന ദൈവിക വേദവാക്യത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

विरप्शी വിരപ്ശീ – വിവിധ തരത്തിലുള്ള ജ്ഞാനങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്ന, വിശാലമായ വാക്ക്. പലവിധത്തിലുള്ള സത്യജ്ഞാനങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്ന വേദവാക്യത്തിന്റെ വിശാലത. ഇത് വിവിധ മേഖലകളിലും ജ്ഞാനം നൽകുന്നു.

गोमती ഗോമതീ – ഗോ (പശു/സമ്പത്ത്) ഉള്ളത്, സമ്പത്ത് നൽകുന്നത്. ഈ വേദവാക്യം വെറും ജ്ഞാനം മാത്രമല്ല, പശു, സമ്പത്ത് തുടങ്ങിയ ജീവിതവിഭവങ്ങളും നൽകുന്നു. ഇത് ലോകീയമായ സമൃദ്ധിയും നൽകുന്നു.

मही മഹീ – വലുതായ, മഹിമയുള്ള, മനസ്സിനെ ഉയർത്തുന്ന. ഈ വേദവാക്യം മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിനെ ഉയർത്തി, ഭക്തിയും പൂജാഭാവവും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അതായത്, ജ്ഞാനം + സമ്പത്ത് + ഭക്തി എന്നീ മൂന്നിനെയും വളർത്തുന്നു.

पक्वा പക്വാ – പഴുത്തത്, പൂർണ്ണത കൈവരിച്ചത്. പൂർണ്ണമായി പഴുത്ത ഫലം പോലെ, ഈ വേദവാക്യം പൂർണ്ണഫലം നൽകാൻ തയ്യാറായിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

शाखा ശാഖാ – ശാഖ. മരത്തിന്റെ ശാഖയെപ്പോലെ, ഈ വേദവാക്യം പലവിധ ഫലങ്ങൾ വഹിച്ച് നൽകുന്ന ഒരു അടിസ്ഥാനമായി നിലകൊള്ളുന്നു.

न ന – പോലെ, അതുപോലെ. ഉപമ കാണിക്കുന്ന പദം. താരതമ്യത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

दाशुषे ദാശുഷേ – ദാനം ചെയ്യുന്നവന്, ദാനശീലമുള്ളവന്. ലോഭം ഉപേക്ഷിച്ച് ദാനം ചെയ്യുന്ന, ധർമ്മത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന വ്യക്തിയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇത്തരത്തിലുള്ള വ്യക്തിക്കാണ് വേദത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണഫലം ലഭിക്കുന്നത്.

വ്യാഖ്യാനം:

ഈ മന്ത്രം വേദവാക്യത്തിന്റെ ദൈവികസ്വഭാവത്തെയും അത് യഥാർത്ഥ ദാനശീലമുള്ള മനുഷ്യന് നൽകുന്ന സമ്പൂർണ്ണമായ ആത്മീയവും ലോകീയവുമായ നന്മകളെയും വളരെ മനോഹരമായി വിശദീകരിക്കുന്നു. ഇവിടെ വേദവാക്യം വെറും വാക്കുകളുടെ ഒരു കൂട്ടമല്ല; ജീവൻ, സമ്പത്ത്, ജ്ഞാനം, ഭക്തി എന്നിവയെല്ലാം ഒരുമിച്ച് നൽകുന്ന പരമശക്തിയായാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.

ആദ്യം, “अस्य सूनृता विरप्शी” (അസ്യ സൂനൃതാ വിരപ്ശീ) എന്ന് പറയുന്നതിലൂടെ, ആ പരമപുരുഷന്റെ വേദവാക്യം മാധുര്യവും സത്യവും നിറഞ്ഞതാണെന്ന് മന്ത്രം ഊന്നിപ്പറയുന്നു. അത് ദുഃഖങ്ങളെ അകറ്റുകയും ശരിയായ ജ്ഞാനം നൽകുകയും ചെയ്യുന്ന ദൈവികവചനമാണ്. കൂടാതെ, അത് ഒരേയൊരു തരത്തിലുള്ള ജ്ഞാനത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങാതെ, പലവിധത്തിലുള്ള സത്യജ്ഞാനങ്ങളെ വെളിപ്പെടുത്തുന്ന വിശാലമായ സ്വഭാവമുള്ളതാണ്. അതിനാൽ ആ വാക്യം മനുഷ്യന്റെ ജ്ഞാനത്തെ വികസിപ്പിക്കുകയും ജീവിതത്തെ വ്യക്തതയുള്ളതാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

തുടർന്ന്, “गोमती मही” (ഗോമതീ മഹീ) എന്ന് പറയുന്നത്, ആ വേദവാക്യം വെറും ആത്മീയജ്ഞാനം മാത്രം നൽകുന്നില്ല; ജീവിതത്തിന് ആവശ്യമായ സമ്പത്ത്, വിഭവങ്ങൾ, നന്മ എന്നിവയും നൽകുന്നു എന്ന് കാണിക്കുന്നു. അതോടൊപ്പം അത് മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിനെ ഉയർത്തുകയും ഭക്തിയും പൂജാഭാവവും വളർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. അതായത്, ജ്ഞാനം, സമ്പത്ത്, ആത്മീയഉയർച്ച എന്നീ മൂന്നിനെയും ഒരേ സമയം വളർത്തുന്ന ശക്തിയായാണ് അത് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.

തുടർന്ന് വരുന്ന “पक्वा शाखा न दाशुषे” (പക്വാ ശാഖാ ന ദാശുഷേ) എന്ന ഉപമ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ആശയം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. പഴുത്ത് പാകമായ ഒരു ശാഖ അതിനെ തേടുന്നവന് പലവിധ ഫലങ്ങൾ ഉദാരമായി നൽകുന്നതുപോലെ, ഈ വേദവാക്യവും ദാനം ചെയ്യുന്നവന് — അതായത് ലോഭം ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകാനുള്ള മനോഭാവമുള്ളവന് — ആഗ്രഹിക്കാവുന്ന എല്ലാ ഫലങ്ങളും നൽകുന്നു.

ആ ഫലങ്ങളിൽ ആയുസ്സ്, സമ്പത്ത്, സന്തതി, പ്രശസ്തി, ആത്മീയശക്തി, ഒടുവിൽ അമരത്വം വരെ ഉൾപ്പെടുന്നു.

ഇങ്ങനെ, ഈ മന്ത്രം ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട സത്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു: വേദജ്ഞാനം അത് നിസ്വാർത്ഥമായി ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കി ദാനം ചെയ്യുന്നവർക്കാണ് പൂർണ്ണമായി പ്രയോജനപ്പെടുന്നത്. അത് അവർക്ക് വെറും ലോകീയസമ്പത്ത് മാത്രമല്ല, മനസ്സിന്റെ ഉയർച്ച, ഭക്തിഭാവം, ഒടുവിൽ ആത്മീയപൂർണ്ണത എന്നിവയും നൽകുന്നു. ഇതിലൂടെ യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം പങ്കുവെക്കുമ്പോഴാണ് പൂർണ്ണത നേടുന്നത് എന്ന ഉന്നതമായ തത്ത്വത്തെ ഈ മന്ത്രം വ്യക്തമായി ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

ഉപസംഹാരം:

ഈ മന്ത്രം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്ന സാരം എന്തെന്നാൽ, വേദവാക്യം വെറും വാക്കുകളാൽ നിർമ്മിതമായ ജ്ഞാനമല്ല; മാധുര്യം, സത്യം, വിശാലമായ ജ്ഞാനം, സമ്പത്ത്, മനസ്സിന്റെ ഉയർച്ച എന്നിവയെല്ലാം ഒരുമിച്ച് നൽകുന്ന ദൈവികശക്തിയാണ്. ആ വാക്യം മനുഷ്യന്റെ ദുഃഖങ്ങളെ അകറ്റി, അവന്റെ ഉള്ളിൽ വ്യക്തമായ സത്യജ്ഞാനം സൃഷ്ടിക്കുന്നു; അതോടൊപ്പം ജീവിതത്തിന് ആവശ്യമായ വിഭവങ്ങളും നൽകി, അവന്റെ മനസ്സിനെ ഭക്തിയാലും ഉന്നതചിന്തകളാലും നിറയ്ക്കുന്നു.

എന്നാൽ ഈ സമ്പൂർണ്ണഫലങ്ങൾ എല്ലാവർക്കും സ്വയമേവ ലഭിക്കുന്നില്ല; ലോഭം ഉപേക്ഷിച്ച് ദാനം ചെയ്യുന്നവനും, മറ്റുള്ളവർക്കായി ജീവിക്കുന്ന ദാനശീലമുള്ളവനും മാത്രമാണ് ഈ വേദവാക്യത്തിന്റെ പൂർണ്ണമായ ഫലം നേടുന്നത്. പഴുത്ത ശാഖ പലവിധ ഫലങ്ങൾ ഉദാരമായി നൽകുന്നതുപോലെ, ഈ വേദജ്ഞാനവും സ്വയം പങ്കുവെക്കുന്ന മനുഷ്യന് ആയുസ്സ്, സമ്പത്ത്, പ്രശസ്തി, ആത്മീയശക്തി, ഒടുവിൽ ഉന്നതമായ നില എന്നിവയെല്ലാം നൽകുന്നു.

ഇങ്ങനെ, ഈ മന്ത്രം വ്യക്തമായി ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നത് എന്തെന്നാൽ — യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം നേടുന്നതിനുവേണ്ടി മാത്രം ഉള്ളതല്ല, പങ്കുവെക്കുന്നതിനുവേണ്ടി കൂടിയാണ്; പങ്കുവെക്കപ്പെടുന്ന ജ്ഞാനമാണ് മനുഷ്യനെ സമ്പൂർണ്ണമായ ആത്മീയവും ജീവിതപരവുമായ സമൃദ്ധിയിലേക്ക് നയിക്കുന്നത്.