य एकश्चर्षणीनां वसूनामिरज्यति ।
इन्द्रः पञ्च क्षितीनाम् ॥ ९ ॥

യ ഏകശ്ചർഷണീനാം വസൂനാമിരജ്യതി ।
ഇന്ദ്രഃ പഞ്ച ക്ഷിതീനാം ॥ 9 ॥

പദാർത്ഥം:

यः യഃ – ആർ, ആ ഈശ്വരൻ. എല്ലാ ലോകങ്ങൾക്കും ആധാരമായ പരമദൈവികശക്തി.

एकः ഏകഃ – ഒരുവനേ. തനിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നവൻ. ഈശ്വരന് തന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നിർവഹിക്കാൻ മറ്റാരുടെയും സഹായം ആവശ്യമില്ല. അവൻ പൂർണ്ണമായും സ്വശക്തിയുള്ളവൻ; സർവശക്തിമാൻ.

चर्षणीनाम् ചർഷണീനാം – അധ്വാനിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ. അധ്വാനം, പരിശ്രമം, കടമ, കൃഷി, തൊഴിൽ തുടങ്ങിയ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുന്ന മനുഷ്യർ. ഈശ്വരൻ അലസതയെയല്ല, അധ്വാനത്തെയാണ് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതെന്ന് ഇത് കാണിക്കുന്നു.

वसूनाम् വസൂനാം – സമ്പത്തുകളുടെ, ജീവിതത്തിന് ആവശ്യമായ വിഭവങ്ങളുടെ. ആഹാരം, വസ്ത്രം, വാസസ്ഥലം, ധനം, ജീവിതസൗകര്യങ്ങൾ തുടങ്ങിയ മനുഷ്യജീവിതത്തിന് ആവശ്യമായ എല്ലാ സാമ്പത്തികവിഭവങ്ങളും.

इरज्यति ഇരജ്യതി – ഭരിക്കുന്നു, നൽകുന്നു, അധിപനായിരിക്കുന്നു. ഈശ്വരൻ എല്ലാ വിഭവങ്ങളുടെയും അധിപനാണ്. അധ്വാനിക്കുന്ന മനുഷ്യർക്ക് ആവശ്യമായ വിഭവങ്ങൾ അവൻ നൽകുന്നു.

इन्द्रः ഇന്ദ്രഃ – പരമഈശ്വരൻ, ശക്തിയുള്ള ഈശ്വരൻ. എല്ലാ ശക്തികൾക്കും വിഭവങ്ങൾക്കും സംരക്ഷണത്തിനും ആധാരമായ പരമദൈവം.

पञ्च പഞ്ച – അഞ്ച്. ഇവിടെ മനുഷ്യസമൂഹത്തിലെ വിവിധ വിഭാഗങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

क्षितीनाम् ക്ഷിതീനാം – മനുഷ്യസമൂഹങ്ങളുടെ, ജനങ്ങളുടെ. ലോകത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന എല്ലാ മനുഷ്യരും. വൈദികവ്യാഖ്യാനപ്രകാരം മനുഷ്യസമൂഹത്തിലെ വിവിധ വിഭാഗങ്ങളെയെല്ലാം ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

വ്യാഖ്യാനം

ഇത് വേദത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ആഴത്തിലുള്ള സാമൂഹികവും ആത്മീയവുമായ അർത്ഥമുള്ള മന്ത്രമാണ്. ഈശ്വരൻ എല്ലാത്തിന്റെയും ഏക ആധാരമാണ്, അധ്വാനത്തിന്റെ മഹത്വം, മനുഷ്യസമത്വം, ലോകജീവിതത്തിന് ആവശ്യമായ എല്ലാ വിഭവങ്ങളും ഈശ്വരാനുഗ്രഹത്തിലൂടെയാണ് ലഭിക്കുന്നത് എന്നീ ഉന്നത ചിന്തകളാണ് ഈ മന്ത്രം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്.

ഈ മന്ത്രത്തിലെ ആദ്യപദമായ “यः” യഃ എന്നത് “ആ ഈശ്വരൻ” എന്ന അർത്ഥം നൽകുന്നു. ലോകത്തിൽ കാണപ്പെടുന്ന എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും ശക്തികൾക്കും പ്രകൃതിക്കും ജീവിതത്തിന്റെ ചലനത്തിനും പിന്നിലുള്ള പരമദൈവികശക്തിയെയാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. മനുഷ്യജീവിതം സ്വതന്ത്രമായി മാത്രം പ്രവർത്തിക്കുന്നതല്ല; എല്ലാറ്റിനെയും താങ്ങി നയിക്കുന്ന ഒരു ഉന്നത പരമസത്യം ഉണ്ടെന്ന് വേദം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

“एकः”ഏകഃ എന്നത് “ഒരുവനേ” എന്ന അർത്ഥം. ഈശ്വരന് തന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നിർവഹിക്കാൻ മറ്റാരുടെയും സഹായം ആവശ്യമില്ല. ലോകത്തെ സൃഷ്ടിക്കാനും സംരക്ഷിക്കാനും നിയന്ത്രിക്കാനും അവന് മറ്റൊരു ശക്തിയുടെ സഹായം ആവശ്യമില്ല. അവൻ സർവശക്തിമാനാണ്; എല്ലാത്തിന്റെയും മൂലകാരണമായ സ്വശക്തിയാണ്. ഈ പദം ഈശ്വരന്റെ പൂർണ്ണമായ സ്വാതന്ത്ര്യവും പരിപൂർണ്ണമായ ശക്തിയും പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു.

“चर्षणीनाम्” ചർഷണീനാം എന്നത് അധ്വാനിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ലോകത്തിൽ കൃഷി ചെയ്യുന്നവർ, തൊഴിലിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവർ, കടമ നിർവഹിക്കുന്നവർ, പരിശ്രമത്തോടെ ജീവിക്കുന്നവർ — എല്ലാവരും ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. വേദം അലസതയെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നില്ല; മറിച്ച് അധ്വാനത്തെയും പരിശ്രമത്തെയും ദൈവാനുഗ്രഹത്തിന് അർഹത നൽകുന്ന മാർഗമായി കാണിക്കുന്നു. അധ്വാനിക്കുന്ന മനുഷ്യനാണ് ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുക എന്ന ആശയവും ഇതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

“वसूनाम्” വസൂനാം എന്നത് ജീവിതത്തിന് ആവശ്യമായ എല്ലാ വിഭവങ്ങളെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ആഹാരം, വസ്ത്രം, വാസസ്ഥലം, ധനം, സംരക്ഷണം, ഉപജീവനം തുടങ്ങിയവയെല്ലാം മനുഷ്യജീവിതത്തിന് അനിവാര്യമാണ്. ഇവ വെറും സാമ്പത്തിക വസ്തുക്കൾ മാത്രമല്ല; മനുഷ്യജീവിതത്തെ നിലനിർത്തുന്ന അനുഗ്രഹങ്ങളായാണ് ഇവയെ കാണുന്നത്.

“इरज्यति” ഇരജ്യതി എന്നത് ഭരിക്കുന്നു, നൽകുന്നു, അധിപനായിരിക്കുന്നു എന്ന അർത്ഥം നൽകുന്നു. എല്ലാ വിഭവങ്ങളുടെയും യഥാർത്ഥ അധിപൻ ഈശ്വരനാണ്. മനുഷ്യൻ അധ്വാനിക്കുന്നു; എന്നാൽ അതിന്റെ ഫലം ലഭിക്കുന്നതിനുള്ള അന്തിമകാരണം ഈശ്വരാനുഗ്രഹമാണ്. അധ്വാനവും അനുഗ്രഹവും ഒന്നിച്ചുചേർന്നാലാണ് ജീവിതം പൂർണ്ണത നേടുന്നത്.

“इन्द्रः” ഇന്ദ്രഃ എന്നത് പരമഈശ്വരനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇവിടെ ഇന്ദ്രൻ വെറും ദേവരാജാവല്ല; ശക്തി, സംരക്ഷണം, സമ്പത്ത്, അനുഗ്രഹം എന്നിവയ്ക്കെല്ലാം മൂലമായ പരമദൈവികശക്തിയാണ്.

“पञ्च क्षितीनाम्” പഞ്ച ക്ഷിതീനാം എന്നത് മനുഷ്യസമൂഹത്തിലെ എല്ലാ വിഭാഗങ്ങളെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. വൈദികവ്യാഖ്യാനപ്രകാരം മനുഷ്യസമൂഹം വിവിധ നിലകൾ, തൊഴിൽ, സ്വഭാവങ്ങൾ എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരുന്നാലും, എല്ലാവർക്കും ഈശ്വരൻ ഒരേയൊരു അധിപനാണ്. അവൻ ആരോടും വ്യത്യാസം കാണിക്കുന്നില്ല. സമൂഹത്തിൽ ഉയർച്ചയും താഴ്മയും ഉണ്ടായേക്കാം; എന്നാൽ ഈശ്വരന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളും സമാനരാണ്.

ഈ മന്ത്രം സാമൂഹിക ഐക്യത്തിന്റെ പ്രാധാന്യവും വ്യക്തമാക്കുന്നു. മനുഷ്യർ വ്യത്യസ്ത തൊഴിൽ, ജീവിതരീതി, സാമൂഹികനില എന്നിവയുള്ളവരായിരുന്നാലും, എല്ലാവർക്കും ഒരേയൊരു ഈശ്വരനാണ്. അവൻ എല്ലാവരുടെയും ക്ഷേമം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അതിനാൽ മനുഷ്യർ പരസ്പരം അവഹേളിക്കാതെ, ഐക്യത്തോടെയും പരസ്പര ബഹുമാനത്തോടെയും ജീവിക്കണം എന്ന പരോക്ഷമായ സന്ദേശവും ഇതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

കൂടാതെ, ഈ മന്ത്രം അധ്വാനത്തിന്റെ ആത്മീയമൂല്യവും വ്യക്തമാക്കുന്നു. അധ്വാനം വെറും സാമ്പത്തികപ്രവർത്തനം മാത്രമല്ല; അത് ഈശ്വരാനുഗ്രഹം നേടുന്നതിനുള്ള ധാർമികമായ മാർഗമാണ്. കടമ ആത്മാർത്ഥമായി നിർവഹിക്കുന്നത് ഈശ്വരാരാധനയുടെ ഒരു രൂപമായാണ് ഇവിടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.

അതിനാൽ ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ മൊത്തത്തിലുള്ള സാരം എന്തെന്നാൽ — ഈശ്വരൻ ഒരുവനേ എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും മനുഷ്യരുടെയും വിഭവങ്ങളുടെയും അധിപൻ. അവൻ അധ്വാനിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ അനുഗ്രഹത്താൽ സംരക്ഷിക്കുകയും ജീവിതത്തിന് ആവശ്യമായ എല്ലാം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. മനുഷ്യസമൂഹത്തിൽ എത്ര വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ടായാലും, ഈശ്വരൻ എല്ലാവരെയും ഒരുപോലെ സ്നേഹിക്കുന്നു. അധ്വാനം, ഐക്യം, ഈശ്വരവിശ്വാസം എന്നിവ മനുഷ്യജീവിതത്തെ ഉയർത്തുന്ന അടിസ്ഥാനസത്യങ്ങളാണെന്ന് ഈ വൈദികമന്ത്രം ആഴത്തിൽ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

ഉപസംഹാരം

ഈ മന്ത്രം ഈശ്വരൻ ഒരുവനേ ലോകത്തിന്റെ ആധാരശക്തിയും, എല്ലാ വിഭവങ്ങളുടെയും അധിപനും, മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ സംരക്ഷകനുമാണെന്ന് ആഴത്തിൽ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. മനുഷ്യൻ ജീവിതത്തിൽ ഉയരാൻ അധ്വാനം അനിവാര്യമാണെന്നും, അധ്വാനിക്കുന്ന മനുഷ്യരാണ് ഈശ്വരാനുഗ്രഹത്തിന് അർഹരെന്നും ഇത് ഊന്നിപ്പറയുന്നു. ലോകത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന സമ്പത്ത്, ഉപജീവനം, സംരക്ഷണം, പുരോഗതി എന്നിവയെല്ലാം ഈശ്വരാനുഗ്രഹവും മനുഷ്യശ്രമവും ഒന്നിച്ചുചേർന്നാലാണ് നിലനിൽക്കുന്നതെന്ന് ഈ മന്ത്രം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

കൂടാതെ, മനുഷ്യസമൂഹത്തിൽ വിവിധ വിഭാഗങ്ങളും നിലകളും തൊഴിൽരീതികളും ഉണ്ടായാലും, ഈശ്വരൻ എല്ലാവർക്കും ഒരേയൊരു ഈശ്വരനാണെന്നും, അവന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളും സമാനരാണെന്നും ഈ മന്ത്രം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. അതിനാൽ മനുഷ്യർ വ്യത്യാസങ്ങളെ മറികടന്ന് ഐക്യത്തോടെയും പരസ്പര ബഹുമാനത്തോടെയും ജീവിക്കണം എന്ന ഉന്നതമായ സാമൂഹികസന്ദേശവും ഇതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

അതിനാൽ, ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ അന്തിമസത്യം എന്തെന്നാൽ — ഈശ്വരൻ എല്ലാ മനുഷ്യരെയും ഒരുപോലെ സ്നേഹിക്കുന്ന പരമകരുണാമയമായ ശക്തിയാണ്. അവൻ അധ്വാനത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തി, മനുഷ്യന് ആവശ്യമായ വിഭവങ്ങളും ജീവിതത്തിനുള്ള വഴികാട്ടലും അനുഗ്രഹിക്കുന്നു. അധ്വാനം, ഈശ്വരവിശ്വാസം, സമത്വം, ഐക്യം എന്നിവ മനുഷ്യജീവിതത്തെ പൂർണ്ണമാക്കുന്ന ദൈവിക അടിസ്ഥാനങ്ങളാണെന്ന് ഈ വൈദികമന്ത്രം വ്യക്തമായി പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു.