स नो वृषन्नमुं चरुं सत्रादावन्नपा वृधि ।
अस्मभ्यमप्रतिष्कुतः ॥ ६ ॥

സ നോ വൃഷൻ അമും ചരൂം സത്രാദാവന്നപാ വൃധി ।
അസ്മഭ്യമപ്രതിഷ്കുതഃ ॥ 6 ॥

പദാർത്ഥം:

स സ – അവൻ, ആ ഈശ്വരൻ. എല്ലാ സമ്പത്തിന്റെയും ജ്ഞാനത്തിന്റെയും ശക്തിയുടെയും മൂലമായ പരമശക്തി. മനുഷ്യന് പുറത്തുള്ളവൻ മാത്രമല്ല; എല്ലാത്തിലും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നവൻ.

नः നഃ – ഞങ്ങൾക്ക്. ഇത് ഒരു വ്യക്തിയുടെ മാത്രം അഭ്യർത്ഥനയല്ല; എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന പൊതുപ്രാർത്ഥനയാണ്. സമസ്ത മനുഷ്യരാശിയും ഈശ്വരന്റെ അനുഗ്രഹം അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നു.

वृषन् വൃഷൻ – അനുഗ്രഹമഴ പെയ്യിക്കുന്നവൻ. ഈശ്വരൻ ജ്ഞാനം, സമൃദ്ധി, ആത്മീയശക്തി, സന്തോഷം എന്നിവ മഴപോലെ പെയ്യിക്കുന്നവനാണ്. അവന്റെ കരുണയ്ക്ക് അതിരുകളില്ല.

अमुं അമും – ആ (ഉന്നതമായ വസ്തു). ഇവിടെ ഇത് ഒരു സാധാരണ വസ്തുവല്ല; മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആത്മീയസത്യം, ഉന്നതമായ ജ്ഞാനത്തിന്റെ നിധി എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

चरुं ചരൂം – ജ്ഞാനത്തിന്റെ നിധി / ജ്ഞാനസമ്പത്ത്. മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ബ്രഹ്മജ്ഞാനം, വേദജ്ഞാനം, ആത്മീയബോധം എന്നിവയെല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന നിധി.

सत्रादावन् സത്രാദാവൻ – ഒരേ സമയം എല്ലാം നൽകുന്നവൻ. ഒരു അഭ്യർത്ഥന മാത്രം അല്ല; ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ ആവശ്യങ്ങളും ഒരുമിച്ച് നൽകുന്ന പരമശക്തി.

अपा वृधि അപാ വൃധി – തുറന്നുകൊടുക്കുക, വെളിപ്പെടുത്തുക. മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ജ്ഞാനത്തിന്റെ വാതിലുകൾ തുറന്ന്, മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ജ്ഞാനം പുറത്തുകൊണ്ടുവരണമേ.

अस्मभ्यम् അസ്മഭ്യം – ഞങ്ങൾക്ക്. എല്ലാവർക്കും വേണ്ടിയുള്ള പൊതുവായ കരുണാപൂർവ്വമായ അഭ്യർത്ഥന.

अप्रतिष्कुतः അപ്രതിഷ്കുതഃ – നിരസിക്കാത്തവൻ / “ഇല്ല” എന്ന് പറയാത്തവൻ. ഈശ്വരൻ എപ്പോഴും കരുണയോടെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നവനാണ്; ഭക്തന്റെ പ്രാർത്ഥന ഒരിക്കലും നിരസിക്കാത്തവൻ.

വ്യാഖ്യാനം

ഇത് വേദത്തിൽ വരുന്ന ആഴത്തിലുള്ള ഒരു പ്രാർത്ഥനാമന്ത്രമാണ്. മനുഷ്യന്റെ ബാഹ്യജീവിതത്തിലെ സമൃദ്ധിയും അന്തർലീനമായ ആത്മീയജ്ഞാനവും രണ്ടും ഈശ്വരാനുഗ്രഹത്താൽ മാത്രമേ തുറക്കപ്പെടുകയുള്ളൂ എന്ന സത്യം ഇത് വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

ഈ മന്ത്രത്തിൽ “स” സ എന്നത് പരമദൈവികശക്തിയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അവൻ എല്ലാ സമ്പത്തിന്റെയും ജ്ഞാനത്തിന്റെയും ശക്തിയുടെയും മൂലകാരണമാണ്. മനുഷ്യന് പുറത്തു മാത്രമല്ല, ഉള്ളിലും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന പരമസത്യമായും അവൻ നിലകൊള്ളുന്നു. അവനില്ലാതെ യാതൊരു ജ്ഞാനവും, യാതൊരു സമൃദ്ധിയും, യാതൊരു പുരോഗതിയും നിലനിൽക്കില്ല എന്നതാണ് ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനസത്യം.

“नः” നഃ എന്നത് “ഞങ്ങൾക്ക്” എന്ന അർത്ഥം നൽകുന്നു. ഇത് ഒരു വ്യക്തിയുടെ മാത്രം അഭ്യർത്ഥനയല്ല; എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന പൊതുപ്രാർത്ഥനയാണ്. സമസ്ത മനുഷ്യരാശിയും ആ പരമശക്തിയുടെ അനുഗ്രഹം അഭ്യർത്ഥിച്ച് നിൽക്കുന്ന അവസ്ഥയെയാണ് ഇത് കാണിക്കുന്നത്.

“वृषन्” വൃഷൻ എന്നത് അനുഗ്രഹമഴ പെയ്യിക്കുന്നവൻ എന്നർത്ഥം. ഈശ്വരൻ കരുണ, ജ്ഞാനം, ആനന്ദം, സമൃദ്ധി, ആത്മീയശക്തി എന്നിവ മഴപോലെ നിരന്തരം നൽകുന്നവനാണ്. അവന്റെ അനുഗ്രഹം അളക്കാനാവാത്തതാണ്; എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും താങ്ങിനിർത്തുന്ന ശക്തി അതുതന്നെയാണ്.

“अमुं” അമും എന്നത് “ആ ഉന്നതമായ വസ്തു” എന്ന അർത്ഥം നൽകുന്നു. ഇത് സാധാരണ ലോകീയവസ്തുവല്ല; മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഉന്നതമായ ആത്മീയസത്യം, മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ജ്ഞാനത്തിന്റെ നിധി എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

“चरुं” ചരൂം എന്നത് ആ ജ്ഞാനനിധിയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ബ്രഹ്മജ്ഞാനം, വേദജ്ഞാനം, ആത്മീയബോധം എന്നിവയെല്ലാം ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ഇത് പുറത്തു തിരയേണ്ട ഒന്നല്ല; ഉള്ളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതിനെ പുറത്തുകൊണ്ടുവരേണ്ട ഒരു നിധിയാണ്.

“सत्रादावन्” സത്രാദാവൻ എന്നത് ഒരേ സമയം എല്ലാം നൽകുന്നവൻ എന്ന അർത്ഥം നൽകുന്നു. ജീവിതത്തിലെ ചെറിയ ആവശ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉന്നതമായ ആത്മീയ ഉയർച്ചവരെ എല്ലാം ഒരേ കരുണയാൽ നൽകുന്ന പരമശക്തിയെയാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

“अपा वृधि” അപാ വൃധി എന്നത് തുറന്നുകൊടുക്കുക, വെളിപ്പെടുത്തുക എന്ന അർത്ഥം നൽകുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ജ്ഞാനത്തിന്റെ വാതിലുകൾ ഈശ്വരൻ തുറക്കണം; മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ജ്ഞാനം പുറത്തുകൊണ്ടുവരണം എന്നുള്ള പ്രാർത്ഥനയാണിത്.

“अस्मभ्यम्” അസ്മഭ്യം എന്നത് “ഞങ്ങൾക്ക്” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഈ അനുഗ്രഹം എല്ലാവർക്കും വേണ്ടി അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നു. ഇത് വ്യക്തിപരമായ ക്ഷേമത്തെ മാത്രം ലക്ഷ്യമാക്കുന്നതല്ല; മനുഷ്യരാശിയുടെ സമ്പൂർണ്ണമായ ഉയർച്ചയെ ലക്ഷ്യമാക്കുന്ന കരുണാഭാവമാണ്.

“अप्रतिष्कुतः” അപ്രതിഷ്കുതഃ  എന്നത് നിരസിക്കാത്തവൻ, “ഇല്ല” എന്ന് പറയാത്തവൻ എന്ന അർത്ഥം നൽകുന്നു. ഈശ്വരൻ എപ്പോഴും കരുണയോടെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നവനാണ്; ഭക്തന്റെ പ്രാർത്ഥന നിരസിക്കാത്തവനാണ്. അവന്റെ സ്വഭാവം നൽകുക എന്നതാണ്; നിരസിക്കുക എന്നതല്ല.

ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള അർത്ഥം എന്തെന്നാൽ, മനുഷ്യന്റെ ജീവിതം വെറും ബാഹ്യശ്രമംകൊണ്ട് മാത്രം പൂർണ്ണമാകുന്നില്ല. അവന്റെ ഉള്ളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ജ്ഞാനവും ബാഹ്യമായ സമൃദ്ധിയും രണ്ടും ഈശ്വരാനുഗ്രഹത്താൽ മാത്രമേ പ്രകടമാകൂ. മനുഷ്യൻ എത്ര ശ്രമിച്ചാലും, ആ അന്തർലീനമായ ജ്ഞാനത്തിന്റെ വാതിൽ തുറക്കുന്നത് ഈശ്വരന്റെ കരുണ മാത്രമാണ്.

ഈശ്വരൻ ഒരു വശത്ത് ജ്ഞാനത്തിന്റെ വാതിൽ തുറക്കുന്നവനാണ്; മറുവശത്ത് ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ ആവശ്യങ്ങളും നൽകുന്നവനുമാണ്. അവൻ എപ്പോഴും നിരസിക്കാത്ത കരുണാമയമായ ശക്തിയായി നിലകൊണ്ട്, മനുഷ്യന്റെ ഉയർച്ചയെ തടയാതെ അവനെ നയിക്കുന്നു.

അതിനാൽ ഈ മന്ത്രം പറയുന്ന അന്തിമസത്യം എന്തെന്നാൽ — മനുഷ്യന്റെ ജ്ഞാനം, സമൃദ്ധി, ആത്മീയ ഉയർച്ച, ജീവിതപൂർണ്ണത എന്നിവയെല്ലാം ഈശ്വരാനുഗ്രഹത്തിന്റെ പ്രകടനങ്ങളാണ്. ആ പരമശക്തിയെ ആശ്രയിച്ചാൽ മാത്രമേ മനുഷ്യജീവിതം പൂർണ്ണത കൈവരിക്കുകയും അന്തർലീനമായ ജ്ഞാനവും ബാഹ്യമായ സമൃദ്ധിയും ഒരുമിച്ച് വിരിയുകയും ചെയ്യുകയുള്ളൂ.

ഉപസംഹാരം

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണസത്യത്തെ ഒരേയൊരു ആശയത്തിൽ ഏകീകരിച്ച് അവതരിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ബാഹ്യ ആവശ്യങ്ങൾ, അന്തർലീനമായ ജ്ഞാനം, ആത്മീയ ഉയർച്ച എന്നിവ വ്യക്തിപരമായ ശ്രമംകൊണ്ട് മാത്രം അല്ല, ഈശ്വരാനുഗ്രഹത്തിലൂടെയാണ് പ്രകടമാകുന്നതെന്ന് ഇത് വ്യക്തമായി ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ജ്ഞാനം അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഒരു നിധിപോലെയാണ്; അത് തുറക്കുന്നത് ഈശ്വരന്റെ കരുണയാണ്. അതുപോലെ ജീവിതത്തിന് ആവശ്യമായ ചെറുതും വലുതുമായ എല്ലാ സമൃദ്ധികളും ഒരേ സമയം നൽകുന്ന ശക്തിയും അവനിലാണ്. അവൻ ഒരിക്കലും നിരസിക്കുന്നില്ല; അവന്റെ സ്വഭാവം അനുഗ്രഹിക്കുക, ഉയർത്തുക, പൂർണ്ണത നൽകുക എന്നതാണ്.

അതിനാൽ ഈ മന്ത്രം പറയുന്ന അന്തിമസാരം എന്തെന്നാൽ — മനുഷ്യന്റെ ജ്ഞാനവും, സമൃദ്ധിയും, ജീവിതത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയും, ആത്മീയപ്രകടനവും എല്ലാം ഈശ്വരാനുഗ്രഹത്താൽ മാത്രമാണ് സാധ്യമാകുന്നത്. ആ പരമശക്തിയെ ആശ്രയിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ മനുഷ്യജീവിതത്തിന് പൂർണ്ണതയും വ്യക്തതയും ഉയർച്ചയും ലഭിക്കുകയുള്ളൂ.