वीळु चिंदारुजलुभिर्गहां चिदिन्द्र वह्धिभिः ।
अविन्द उस्रिया अनुं ॥ ५ ॥

വീളു ചിദാരുജത്നുഭിർ ഗുഹാ ചിദിന്ദ്ര വഹ്നിഭിഃ ।
അവിംദ ഉസ്രിയാ അനു ॥ 5 ॥

പദാർത്ഥം

वीळु (വീളു) – അത്യന്തം ശക്തമായത്, വളരെ ബലമുള്ളത്. ഇവിടെ “വീളു” എന്നത് മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്ന കാമം, ക്രോധം, ലോഭം തുടങ്ങിയ ശക്തമായ വാസനകളെയും ആസക്തികളെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സാധാരണ ശ്രമംകൊണ്ട് ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിയാത്ത ആഴത്തിലുള്ള മാനസിക പ്രവണതകളെയാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

चित् (ചിത്) – പോലും, കൂടെയും, അതുപോലും. അത്യന്തം ശക്തമായ വാസനകളുപോലും ആത്മീയസാധനയിലൂടെ ജയിക്കാനാകുമെന്ന് ഇത് ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

आरुजत्नुभिः (ആരുജത്നുഭിഃ) – പൂർണ്ണമായി നശിപ്പിക്കുന്നവയാൽ, സമൂലമായി ഇല്ലാതാക്കുന്ന ശക്തികളാൽ. ഇവിടെ “മരുത്” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന പ്രാണശക്തികളെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ശ്വാസസാധനയുടെയും പ്രാണായാമത്തിന്റെയും միջոցով മാനസികകലഹങ്ങളും വാസനകളും ആസക്തികളും നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുകയും ക്രമേണ നശിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.

गुहा (ഗുഹാ) – ഗുഹ, മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന സ്ഥലം; ഇവിടെ ഹൃദയഗുഹ. മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള തലങ്ങളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന വാസനകൾ, ആസക്തികൾ, പഴക്കങ്ങൾ എന്നിവയെ ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

चित् (ചിത്) – പോലും, ഉണ്ടായാലും. മനസ്സിന്റെ ആഴത്തിൽ മറഞ്ഞുകിടക്കുന്ന വാസനകളുപോലും ആത്മീയശ്രമത്തിലൂടെ നീക്കം ചെയ്യാനാകുമെന്ന് ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

इन्द्र (ഇന്ദ്ര) – നേതാവ്, ഭരിക്കുന്നവൻ; ഇവിടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ജീവാത്മാവ്. സ്വന്തം മനസ്സിനെയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയും നിയന്ത്രിച്ച് ഭരിക്കാൻ പരിശ്രമിക്കുന്ന ആത്മീയസാധകനെയാണ് “ഇന്ദ്രൻ” എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. അവൻ അന്തർലീനമായ പോരാട്ടത്തിൽ ഒരു വീരനായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

वह्निभिः (വഹ്നിഭിഃ) – കൊണ്ടുപോകുന്നവയാൽ, വഴിനടത്തുന്നവയാൽ. ഇവിടെ പ്രാണശക്തികളോ മരുത് ശക്തികളോ മനുഷ്യനെ ഉയർന്ന ആത്മീയലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ശക്തികളായി വിവരിക്കപ്പെടുന്നു.

अविन्द (അവിംദ) – പ്രാപിച്ചു, നേടി, കണ്ടെത്തി. മാനസികവാസനകളെ ജയിച്ച്, പ്രാണസാധനയിലൂടെ സാധകൻ ആത്മീയപ്രകാശവും ജ്ഞാനവും പ്രാപിക്കുന്നു.

उस्रिया (ഉസ്രിയാ) – പ്രകാശകിരണങ്ങൾ, ജ്ഞാനപ്രകാശം, ദൈവീകതേജസ്. വാസനകൾ നീങ്ങിയശേഷം മനസ്സിൽ ഉദിക്കുന്ന ജ്ഞാനപ്രകാശത്തെയും ആത്മീയവെളിച്ചത്തെയും ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

अनु (അനു) – പിന്തുടർന്ന്, തുടർച്ചയായി, അതിലൂടെ. പ്രാണസാധനയുടെയും മാനസികശീലത്തിന്റെയും വഴിയിലൂടെ മനുഷ്യൻ ജ്ഞാനപ്രകാശം പ്രാപിക്കുന്നു എന്നതിനെ ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

വ്യാഖ്യാനം:

ഈ വേദമന്ത്രം മനുഷ്യന്റെ അന്തർലീനമായ ആത്മീയപോരാട്ടത്തെയും, മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനുള്ള പ്രാണസാധനയുടെ അനിവാര്യതയെയും ആഴത്തിൽ വിശദീകരിക്കുന്നു. മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പോരാട്ടം പുറംലോകത്തിൽ നടക്കുന്നതല്ല; അത് മനസ്സിന്റെ ഉള്ളിൽ കാമം, ക്രോധം, ലോഭം, മോഹം തുടങ്ങിയ വാസനകൾക്കെതിരേ നടക്കുന്ന പോരാട്ടമാണ്. ഈ പോരാട്ടത്തിൽ വിജയിക്കുന്ന മനുഷ്യനാണ് യഥാർത്ഥ ആത്മീയവീരൻ എന്ന് ഈ മന്ത്രം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

“വീളു” എന്ന പദത്തിന് അത്യന്തം ശക്തമായത് എന്ന അർത്ഥമുണ്ട്. മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിൽ ദീർഘകാലമായി പതിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആഗ്രഹങ്ങളും ശീലങ്ങളും വാസനകളും വളരെ ശക്തമാണ്. അവ സാധാരണ ശ്രമംകൊണ്ട് എളുപ്പത്തിൽ ഇല്ലാതാകുന്നവയല്ല. മനുഷ്യൻ പലപ്പോഴും അവയുടെ ആകർഷണത്തിന് വഴങ്ങിപ്പോകുന്നു. എന്നാൽ, ഈ ശക്തമായ വാസനകളെപ്പോലും ആത്മീയസാധനയിലൂടെ ജയിക്കാനാകുമെന്ന് മന്ത്രം ഉറപ്പുനൽകുന്നു.

“ആരുജത്നുഭിഃ” എന്നത് പൂർണ്ണമായി നശിപ്പിക്കുന്നവയാൽ എന്ന അർത്ഥം നൽകുന്നു. ഇവിടെ “മരുത്” എന്നറിയപ്പെടുന്ന പ്രാണശക്തികളെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. മനുഷ്യന്റെ ശ്വാസം ശരീരത്തിന്റെ ഒരു പ്രവർത്തനം മാത്രമല്ല; അത് മനസ്സിനെയും വികാരങ്ങളെയും നിയന്ത്രിക്കുന്ന ആഴമുള്ള ശക്തിയാണ്. പ്രാണായാമവും ശ്വാസനിയന്ത്രണവും വഴി മാനസികചാഞ്ചാട്ടങ്ങൾ ശമിക്കുന്നു. മനസ്സിന്റെ അലയടികൾ കുറയുന്നു. അതിലൂടെ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്ന വാസനകളും ക്രമേണ ഇല്ലാതാകുന്നു.

“ഗുഹാ” എന്ന പദം ഹൃദയഗുഹയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിന്റെ ഉപരിതലത്തിൽ മാത്രമല്ല, അതിന്റെ ഏറ്റവും ആഴത്തിലുള്ള തലങ്ങളിലും അനവധി വാസനകൾ മറഞ്ഞുകിടക്കുന്നു. അവ പുറത്തു പ്രകടമാകാതെ ഇരുന്നാലും, മനുഷ്യന്റെ ചിന്തകളെയും പ്രവൃത്തികളെയും സ്വാധീനിക്കുന്നു. ഈ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആഗ്രഹങ്ങളുപോലും പ്രാണസാധനയുടെ ശക്തിയാൽ പുറത്തുകൊണ്ടുവന്ന് ക്രമേണ ഇല്ലാതാക്കപ്പെടുന്നു.

“ഇന്ദ്ര” എന്നത് ഇവിടെ ദേവന്മാരുടെ രാജാവിനെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല. സ്വന്തം മനസ്സിനെയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയും ജയിക്കാൻ പരിശ്രമിക്കുന്ന ജീവാത്മാവിനെയാണ് “ഇന്ദ്രൻ” എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. അവൻ തന്റെ അന്തർലീനശത്രുക്കൾക്കെതിരേ പോരാടുന്ന ആത്മീയവീരനാണ്. ഈ പോരാട്ടത്തിൽ അവനെ സഹായിക്കുന്ന സൈന്യമായി “മരുത്” എന്ന പ്രാണശക്തികൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

“വഹ്നിഭിഃ” എന്നത് മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്ന ശക്തികൾ എന്ന അർത്ഥം നൽകുന്നു. പ്രാണശക്തികൾ മനുഷ്യനെ താഴ്ന്ന ആത്മീയാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന ആത്മീയനിലയിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. അവ മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും, ചിന്തയെ തെളിമയുള്ളതാക്കുകയും, ആത്മീയലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് വഴിനടത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.

“അവിംദ ഉസ്രിയാ അനു” എന്നത് ജ്ഞാനപ്രകാശം പ്രാപിച്ചു എന്ന അർത്ഥം നൽകുന്നു. മനസ്സിലെ വാസനകൾ എല്ലാം ഇല്ലാതായ ശേഷം ഹൃദയം ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രകാശംകൊണ്ട് നിറയുന്നു. ആ അവസ്ഥയിൽ മനുഷ്യൻ അന്തർലീനമായ സമാധാനവും ആത്മീയപ്രകാശവും അനുഭവിക്കുന്നു. അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുട്ട് നീങ്ങി യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം മനസ്സിൽ ഉദിക്കുന്നു.

ഈ മന്ത്രം മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാനും ആത്മീയപുരോഗതി കൈവരിക്കാനും പ്രാണസാധന അനിവാര്യമാണെന്ന് ശക്തമായി ഊന്നിപ്പറയുന്നു. പുറമേയുള്ള ശീലശുദ്ധി മാത്രം മതിയാകില്ല; മനസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന വാസനകളെയും ജയിക്കണം. അതിനുള്ള ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഉപാധി ശ്വാസനിയന്ത്രണവും പ്രാണായാമവുമാണ്.

അങ്ങനെ, ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യൻ തന്റെ അന്തർലീനശത്രുക്കളെ ധൈര്യത്തോടെ നേരിട്ട്, പ്രാണശക്തിയുടെ സഹായത്തോടെ മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിച്ച്, ഒടുവിൽ ജ്ഞാനപ്രകാശവും ആത്മീയശാന്തിയും പ്രാപിക്കണമെന്ന ഉന്നതമായ ആത്മീയബോധനം നൽകുന്നു.

ഉപസംഹാരം:

ഈ വേദമന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ യഥാർത്ഥ പോരാട്ടം പുറംലോകത്തിൽ അല്ല, മറിച്ച് മനസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ നടക്കുന്ന ആത്മീയപോരാട്ടമാണെന്ന് വ്യക്തമായി വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. കാമം, ക്രോധം, ലോഭം തുടങ്ങിയ ശക്തമായ വാസനകൾ മനുഷ്യനെ അടിമപ്പെടുത്തുന്നുവെങ്കിലും, അവയെ ജയിക്കാനുള്ള ശക്തി മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ തന്നെയുണ്ടെന്ന് ഈ മന്ത്രം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. സ്വന്തം മനസ്സിനെയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയും നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന സാധകനാണ് യഥാർത്ഥ “ഇന്ദ്രൻ” എന്ന് ഈ മന്ത്രം ഉപദേശിക്കുന്നു.

ഈ അന്തർലീനമായ പോരാട്ടത്തിൽ വിജയിക്കാൻ പ്രാണസാധനയും ശ്വാസനിയന്ത്രണവും അത്യന്തം പ്രധാനപ്പെട്ട ആത്മീയസാധനങ്ങളായി വിവരിക്കപ്പെടുന്നു. പ്രാണായാമവും മനഃശുദ്ധിയും വഴി മനസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ മറഞ്ഞുകിടക്കുന്ന വാസനകൾ ക്രമേണ ഇല്ലാതാകുന്നു. അതിന്റെ ഫലമായി മനസ്സ് ശുദ്ധിയാർജിക്കുകയും, അന്തർലീനമായ സമാധാനവും വ്യക്തതയും ഉദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

വാസനകൾ ഇല്ലാതായ ശേഷം മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയം ജ്ഞാനപ്രകാശം കൊണ്ട് നിറയുന്നു. അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുട്ട് അകന്നു, ആത്മീയജാഗ്രത ഉദിക്കുന്നു. ഈ അവസ്ഥ മനുഷ്യനെ ഭയം, ആശയക്കുഴപ്പം, മാനസികസമ്മർദ്ദം എന്നിവയിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ച്, ഉന്നതമായ ആത്മീയസമാധാനത്തിലേക്കും ദൈവാനുഭവത്തിലേക്കും നയിക്കുന്നു.

അതിനാൽ, ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യൻ തന്റെ അന്തർലീനശത്രുക്കളെ ധൈര്യത്തോടെ നേരിട്ട്, പ്രാണശക്തിയുടെ സഹായത്തോടെ മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിച്ച്, ജ്ഞാനപ്രകാശവും ആത്മീയപൂർണ്ണതയും പ്രാപിക്കണമെന്ന ആഴമേറിയ ആത്മീയസന്ദേശം നൽകുന്നു.