त्वं सुतस्य पीतये सद्यो वृद्धो अजायथाः ।

इन्द्र ज्यैष्ठ्याय सुक्रतो ॥ ६ ॥

ത്വം സുതസ്യ പീതയേ സദ്യോ വൃദ്ധോ അജായഥാഃ ।

ഇന്ദ്ര ജ്യൈഷ്ഠ്യായ സുക്രതോ ॥ 7॥

പദാർത്ഥം:

त्वं (ത്വം) – “നീ” – ഇവിടെ ഇത് സാധാരണ “നീ” അല്ല. വേദം മനുഷ്യനെ നേരിട്ട് ജാഗ്രതയിലേക്കാണ് വിളിക്കുന്നത്. “നിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം നിന്റെ കൈകളിലാണ്” എന്ന അന്തർസന്ദേശമാണ് ഇതിലുള്ളത്. മനുഷ്യൻ തന്റെ ശരീരം, മനസ്, പ്രാണശക്തി, ചിന്ത എന്നിവയെ സ്വയം സംരക്ഷിച്ച് ഉയരണമെന്ന് ഈ പദം ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നു.

सुतस्य (സുതസ്യ) – “പിഴിഞ്ഞെടുത്ത സോമത്തിന്റെ.” വേദങ്ങളിൽ “സോമം” പുറമേ നോക്കുമ്പോൾ ഒരു യാഗപാനീയമായി പറയപ്പെടുന്നുവെങ്കിലും, ആന്തരിക അർത്ഥത്തിൽ അത് ജീവന്റെ സാരശക്തി, വീര്യം, മനോപ്രകാശം, ആനന്ദശക്തി, ആത്മീയ തേജസ് എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. “സുതസ്യ” എന്ന പദം പരിശ്രമത്തിലൂടെ രൂപപ്പെട്ട ഉന്നതശക്തിയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അതായത്, ശീലശുദ്ധി, തപസ്, നിർമലമായ ജീവിതം എന്നിവയിലൂടെ മനുഷ്യനിൽ ഉദിക്കുന്ന ദൈവികശക്തിയാണ് “സോമം”.

पीतये (പീതയേ) – “പാനം ചെയ്യുന്നതിനായി” എന്നാണ്. എന്നാൽ ഇവിടെ “അനുഭവിക്കുന്നതിനായി സംരക്ഷിക്കുക” എന്ന ആഴത്തിലുള്ള ആശയമാണ് ഉള്ളത്. ജീവശക്തി സംരക്ഷിക്കപ്പെടുകയും വളർത്തപ്പെടുകയും വേണം; അത് പാഴാക്കപ്പെടേണ്ടതല്ല. മനുഷ്യൻ തന്റെ ആന്തരികശക്തിയെ സംയമനത്തോടും ജ്ഞാനത്തോടും കൂടി സംരക്ഷിച്ചാൽ മാത്രമേ അതിലൂടെ യഥാർത്ഥ ആനന്ദവും ജ്ഞാനവും അനുഭവിക്കാൻ കഴിയൂ.

सद्यः (സദ്യഃ) – “ഉടൻ”, “വേഗത്തിൽ”. നല്ല ശീലമുള്ള ജീവിതത്തിന്റെ ഫലം വൈകാതെ തന്നെ പ്രകടമാകുമെന്ന് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മനസ്സിന്റെ ശുദ്ധി വന്നാൽ മനുഷ്യന്റെ ദൃഷ്ടികോണം മാറുന്നു; ചിന്ത വ്യക്തത നേടുന്നു; ശരീരത്തിലും മാറ്റം പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. വേദം പറയുന്നത് — യഥാർത്ഥ വളർച്ച ഉള്ളിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ചാൽ അതിന്റെ ഫലം ഉടൻ തന്നെ പ്രകടമാകും.

वृद्धः (വൃദ്ധഃ) – “വളർന്നവൻ”, “വർദ്ധിച്ചവൻ.” ഇത് വെറും ശാരീരിക വളർച്ചയല്ല. ശക്തി, ജ്ഞാനം, മാനസിക ദൃഢത, തേജസ്, ആത്മീയ ഉന്നതി എന്നിവയിൽ എല്ലാം വികസിക്കുക എന്നതാണ് ഇതിന്റെ അർത്ഥം. “വൃദ്ധ” എന്ന പദത്തിൽ “ചെറിയ നിലയിൽ നിന്ന് മഹത്തായ നിലയിലേക്കുയരുക” എന്ന ഭാവമുണ്ട്. ജീവശക്തിയെ സംരക്ഷിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ ആന്തരികബലം നേടുന്നു.

अजायथाः (അജായഥാഃ) – “ജനിക്കുന്നു”, “രൂപം പ്രാപിക്കുന്നു.” ഇത് ഒരു പുതിയ ആത്മീയ ജനനത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പഴയ അജ്ഞാനാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് ശീലശുദ്ധിയും ജ്ഞാനവും ഉള്ള പുതിയ മനുഷ്യനായി രൂപപ്പെടുക. വേദങ്ങളിൽ “ജനനം” പലപ്പോഴും ആന്തരികമായ നവോത്ഥാനത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

इन्द्र (ഇന്ദ്ര) – “ശക്തനായവൻ”, “ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ അധിപൻ.” ഇവിടെ ഇന്ദ്രൻ പുറമേയുള്ള ദേവരാജൻ മാത്രമല്ല. മനുഷ്യനുള്ളിലെ ഭരിക്കുന്ന ശക്തിയാണ്. കണ്ണ്, ചെവി, നാവ്, ത്വക്ക്, മനസ് എന്നീ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ച് ഭരിക്കുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥ ഇന്ദ്രൻ. ആസക്തികളുടെ അടിമയാകാതെ അവയെ നയിക്കുന്ന സ്വയംനിയന്ത്രണമാണ് ഇവിടെ “ഇന്ദ്രത്വം”.

ज्यैष्ठ्याय (ജ്യൈഷ്ഠ്യായ) – “മഹത്വത്തിനായി”, “പ്രധാനസ്ഥാനത്തിനായി.” മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഉന്നതാവസ്ഥ കൈവരിക്കാനുള്ള ശ്രമം. ഇത് പദവിയെയോ വയസ്സിലെ മുതിർച്ചയെയോ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല; ജ്ഞാനത്തിൽ, ധർമ്മത്തിൽ, ശീലത്തിൽ, വ്യക്തിത്വത്തിൽ ഉയരുക എന്നതാണ് ഇതിന്റെ അർത്ഥം. യഥാർത്ഥ “ജ്യേഷ്ഠൻ” മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ കൂടുതൽ സമ്പത്തുള്ളവനല്ല; കൂടുതൽ ആന്തരികപ്രകാശമുള്ളവനാണ്.

सुक्रतो (സുക്രതോ) – “നല്ല പ്രവർത്തനചിന്തയുള്ളവൻ”, “ഉന്നതജ്ഞാനമുള്ളവൻ.” “സു” എന്നത് നല്ലത്; “ക്രതു” എന്നത് സങ്കൽപം, ജ്ഞാനം, പ്രവർത്തനശേഷി. അതിനാൽ “സുക്രതു” എന്നത് നിർമലമായ ചിന്തയോടും ശരിയായ ജ്ഞാനത്തോടും കൂടി പ്രവർത്തിക്കുന്നവനെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. മനുഷ്യന്റെ ഉയർച്ച അവന്റെ ചിന്തയുടെ നിലവാരത്തിലാണ് ഉള്ളത് എന്ന വേദസന്ദേശം ഈ പദം വ്യക്തമാക്കുന്നു. നല്ല ചിന്ത → നല്ല പ്രവൃത്തി → നല്ല ജീവിതം → ഉന്നതാവസ്ഥ എന്ന വേദതത്ത്വം ഇതിൽ ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

വ്യാഖ്യാനം:

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ആന്തരിക വളർച്ച, ജീവശക്തിയുടെ സംരക്ഷണം, ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹം, ശീലശുദ്ധി, ജ്ഞാനം, ആത്മീയ മഹത്വം എന്നിവയെ ആഴത്തിൽ ഉപദേശിക്കുന്ന ഉന്നത വേദോപദേശമാണ്. ഈ മന്ത്രം പുറമേ നോക്കുമ്പോൾ സോമത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നിയാലും, അതിന്റെ ആന്തരിക അർത്ഥം മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലുള്ള ശക്തിയെയും ആത്മീയ ഉന്നമനത്തെയും ലക്ഷ്യമിടുന്നതാണ്. വേദങ്ങളിൽ “സോമം” വെറും യാഗപാനീയമല്ല. അത് ജീവന്റെ സാരശക്തി, വീര്യം, മനോപ്രകാശം, ആനന്ദം, ജ്ഞാനതേജസ്, ദൈവിക ജീവചൈതന്യം എന്നിവയുടെ പ്രതീകമായി മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നു. മനുഷ്യനിൽ ശീലശുദ്ധി, തപസ്, നിർമലചിന്ത, നിയന്ത്രിതജീവിതം എന്നിവയിലൂടെ ഉദിക്കുന്ന പരിശുദ്ധശക്തിയാണ് “സോമം” എന്നർത്ഥം.

മന്ത്രം “त्वं” (ത്വം) – “നീ” എന്ന പദത്തോടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. ഇത് മനുഷ്യനെ നേരിട്ട് ജാഗ്രതയിലേക്കാണ് വിളിക്കുന്നത്. “നിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം നിന്റെ കൈകളിലാണ്; നിന്റെ ഉയർച്ചയും താഴ്ചയും നിന്റെ കൈകളിലാണ്” എന്ന ആന്തരിക സന്ദേശം ഇതിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ തന്റെ ശരീരം, മനസ്, ചിന്ത, ജീവശക്തി എന്നിവ സംരക്ഷിച്ച് ഉയരണമെന്നതാണ് വേദത്തിന്റെ ആദ്യ ആഹ്വാനം.

“सुतस्य पीतये” (സുതസ്യ പീതയേ) എന്ന ഭാഗം, “സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട സോമത്തെ സംരക്ഷിച്ച് അനുഭവിക്കുന്നതിനായി” എന്ന ആശയമാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ജീവശക്തി പാഴാക്കേണ്ട ഒന്നല്ല; അത് സംരക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ഉന്നത ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുകയും വേേണ്ട ദൈവികശക്തിയാണ്. മനുഷ്യൻ തന്റെ ആസക്തികളുടെ അടിമയാകാതെ, തന്റെ ആന്തരികശക്തിയെ ജ്ഞാനത്തോടും സംയമനത്തോടും കൂടി സംരക്ഷിക്കണം. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ മാത്രമേ ആ ശക്തി ആനന്ദമായും ജ്ഞാനമായും പ്രകടമാകൂ.

അടുത്തതായി വരുന്ന “सद्यः वृद्धः अजायथाः” (സദ്യഃ വൃദ്ധഃ അജായഥാഃ) എന്ന പദങ്ങൾ, “നീ വേഗത്തിൽ വളർച്ച പ്രാപിച്ചവനാകുന്നു” എന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇവിടെ വളർച്ച എന്നത് പുറമേയുള്ള സമ്പത്തോ ശാരീരിക വളർച്ചയോ മാത്രമല്ല. ശാരീരികബലം, രോഗരഹിതാവസ്ഥ, മാനസികശാന്തി, ചിന്തയുടെ വ്യക്തത, ബുദ്ധിയുടെ പ്രകാശം, ആത്മീയ ഉണർവ് എന്നിവയൊക്കെയും ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. നല്ല ശീലമുള്ള ജീവിതത്തിന്റെ ഫലം മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലും പെരുമാറ്റത്തിലും ഉടൻ തന്നെ പ്രകടമാകാൻ തുടങ്ങുന്നു. മനസ് ശുദ്ധമാകുമ്പോൾ മനുഷ്യന്റെ ദൃഷ്ടികോണം മാറുന്നു; ചിന്ത ഉയരുന്നു; ജീവിതത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം വ്യക്തമായി മനസ്സിലാകുന്നു.

“इन्द्र” (ഇന്ദ്ര) എന്ന പദം ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ കേന്ദ്രപ്രതീകമാണ്. ഇവിടെ ഇന്ദ്രൻ സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ദേവരാജനെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല. മനുഷ്യനുള്ളിലെ ഭരിക്കുന്ന ശക്തിയെയാണ് അത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. കണ്ണ്, ചെവി, നാവ്, മനസ്, ആസക്തികൾ തുടങ്ങിയ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുകയും നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സ്വയംനിയന്ത്രണത്തിന്റെ ശക്തിയാണ് “ഇന്ദ്രത്വം”. ആസക്തികളാൽ വലിച്ചിഴക്കപ്പെടുന്ന മനുഷ്യൻ ദുർബലനാണ്; എന്നാൽ ആസക്തികളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന മനുഷ്യനാണ് യഥാർത്ഥ ശക്തനായവൻ എന്ന് വേദം പറയുന്നു.

“ज्यैष्ठ्याय” (ജ്യൈഷ്ഠ്യായ) എന്നത് മഹത്വം, പ്രഥമസ്ഥാനം, ഉന്നതനില എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് സാമൂഹിക പദവിയെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല. ജ്ഞാനത്തിൽ, ധർമ്മത്തിൽ, ശീലത്തിൽ, വ്യക്തിത്വത്തിൽ, ആന്തരികപ്രകാശത്തിൽ ഉയരുക എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ “ജ്യേഷ്ഠത”. സോമശക്തിയെ സംരക്ഷിച്ച് ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ ജ്ഞാനത്തിൽ ബ്രാഹ്മണനായും, വീര്യത്തിൽ ക്ഷത്രിയനായും, സമൃദ്ധിയിൽ വൈശ്യനായും ഉയരുന്നു എന്ന് വ്യാഖ്യാനഗ്രന്ഥം പറയുന്നു. അതായത് മനുഷ്യന്റെ സമഗ്രമായ മഹത്വത്തിനുള്ള അടിസ്ഥാനം അവന്റെ ആന്തരികശക്തിയുടെ സംരക്ഷണമാണ്.

മന്ത്രത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ വരുന്ന “सुक्रतो” (സുക്രതോ) എന്ന പദം അത്യന്തം ആഴമുള്ളതാണ്. “സു” എന്നത് നല്ലത്; “ക്രതു” എന്നത് സങ്കൽപം, ജ്ഞാനം, പ്രവർത്തനശേഷി. അതിനാൽ “സുക്രതു” എന്നത് നിർമലമായ ചിന്തയും ഉന്നതജ്ഞാനവും ഉള്ള മനുഷ്യനെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. മനുഷ്യന്റെ ജീവിതം അവന്റെ ചിന്തയുടെ നിലവാരത്തിനനുസരിച്ചാണ് ഉയരുകയോ താഴുകയോ ചെയ്യുന്നത്. നല്ല ചിന്ത നല്ല പ്രവൃത്തികളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു; നല്ല പ്രവൃത്തികൾ നല്ല സ്വഭാവഗുണങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു; നല്ല സ്വഭാവഗുണങ്ങൾ ഉന്നതജീവിതത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഇതാണ് വേദത്തിന്റെ മനുഷ്യവികസന തത്ത്വം.

ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ആകെ സാരം എന്തെന്നാൽ: മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ മഹത്വം പുറമേയുള്ള സമ്പത്തിൽ അല്ല; ആന്തരികശക്തിയുടെ സംരക്ഷണത്തിലും, ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹത്തിലും, നിർമലമായ ശീലത്തിലിലും, ജ്ഞാനപൂർണ്ണമായ ജീവിതത്തിലുമാണ്. ജീവശക്തിയെ സംരക്ഷിച്ച്, മനസിനെ ശുദ്ധീകരിച്ച്, ജ്ഞാനത്തെ ഉയർത്തി ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ ശരീരം, മനസ്, ബുദ്ധി, ആത്മാവ് എന്നിവയിലൊക്കെയും പ്രകാശം പരത്തുന്ന ഉന്നതാവസ്ഥ പ്രാപിക്കും എന്നതാണ് ഈ വേദമന്ത്രത്തിന്റെ ആഴമുള്ള ഉപദേശം.

ഉപസംഹാരം:

ഉപസംഹാരമായി, ഈ വേദമന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ലക്ഷ്യത്തെ അത്യന്തം വ്യക്തമായി വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ വളർച്ച പുറമേയുള്ള സമ്പത്ത്, പദവി, അല്ലെങ്കിൽ ശാരീരികബലം എന്നിവയിൽ മാത്രം അല്ല; അത് ആന്തരിക ജീവശക്തിയുടെ സംരക്ഷണത്തിലും, ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണത്തിലും, മനസ്സിന്റെ നിർമലതയിലും, ഉന്നതചിന്തയിലുമാണ് അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്.

സോമം എന്നറിയപ്പെടുന്ന ആ ദൈവിക ജീവശക്തി പാഴാക്കപ്പെടാതെ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുമ്പോൾ മനുഷ്യന്റെ ശരീരം ആരോഗ്യവാനാകുന്നു, മനസ് ശാന്തമാകുന്നു, ബുദ്ധി വ്യക്തത പ്രാപിക്കുന്നു, ജ്ഞാനം പ്രകാശിക്കുന്നു. ഇത്തരത്തിലുള്ള ശീലപൂർണ്ണമായ ജീവിതം മനുഷ്യനെ വളരെ വേഗത്തിൽ ആന്തരിക വളർച്ചയിലേക്ക് നയിച്ച്, അവനെ ഉന്നതസ്ഥാനത്തേക്ക് എത്തിക്കുന്നു.

ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന കഴിവാണ് യഥാർത്ഥ ശക്തി; നല്ല ചിന്തയാണ് ഉന്നത പ്രവൃത്തിയെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്; ശീലമാണ് ജീവിതത്തിന്റെ അടിത്തറ. ഇവ പാലിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ ജ്ഞാനത്തിലും, വീര്യത്തിലും, സമൃദ്ധിയിലും, ആത്മീയ ഉന്നതിയിലും മഹത്വം പ്രാപിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ട്, മനുഷ്യന്റെ ഉയർച്ചയുടെ അടിസ്ഥാനകാരണം പുറമേയുള്ള സാഹചര്യങ്ങൾ അല്ല; അവന്റെ ആന്തരിക ശീലവും, സ്വയംനിയന്ത്രണവും, നിർമലജ്ഞാനവുമാണ്. ഇതുതന്നെയാണ് ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ സമഗ്രമായ ജീവിതതത്ത്വവും അന്തിമ ഉപദേശവും.