स घा नो योग आ भुवत्स राये स पुरंध्याम् ।
गमद्वाजेभिरा स नः ॥ ३ ॥

സ ഘാ നോ യോഗ ആ ഭുവത്‌സ് റായേ സ പുരന്ധ്യാം ।
ഗമദ് വാജേഭിരാ സ നഃ ॥ 3 ॥

പദാർത്ഥം :

सः (സഃ) – അവൻ, ആ പരമൻ, ദൈവം. ഇവിടെ “सः” എന്നത് ഒരു സാധാരണ ദേവനെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല. എല്ലാ നേട്ടങ്ങൾക്കും പിന്നിൽ നിലകൊള്ളുന്ന പരമ്പൊരുളിനെയാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. മനുഷ്യൻ ശ്രമിക്കുന്നു; എന്നാൽ ആ ശ്രമം ഫലിക്കണമെങ്കിൽ അതിന് പിന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ദൈവികശക്തി ആവശ്യമാണ്. ആ അടിസ്ഥാനശക്തിയാണ് “सः”.

घा (ഘാ) – നിശ്ചയമായും, ഉറപ്പായും, സംശയമില്ലാതെ. ദൈവകൃപ ഒരു സംശയവിഷയമല്ല; അത് ഉറപ്പായ ആശ്രയമാണെന്ന് ഇത് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. മനുഷ്യൻ പലപ്പോഴും “എനിക്ക് സഹായം ലഭിക്കുമോ?” എന്ന് ഭയപ്പെടുന്നു. വേദം ഇവിടെ “ഉറപ്പായും അവൻ തുണയായി നിലകൊള്ളും” എന്ന വിശ്വാസം നട്ടുവളർത്തുന്നു.

नः (നഃ) – ഞങ്ങൾക്ക്, നമുക്ക്. വേദപ്രാർത്ഥനകൾ വ്യക്തിപരമായ നന്മയെ മാത്രം ലക്ഷ്യമിടുന്നില്ല. “എനിക്ക്” എന്നതിനുപകരം “ഞങ്ങൾക്ക്” എന്ന് പറയുന്നത് സമൂഹനന്മയുടെ ചിന്തയെ പ്രകടമാക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ ആത്മീയത വ്യക്തിയുടെ ഉയർച്ചയെ മാത്രമല്ല, പൊതുനന്മയെയും ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

योगे (യോഗേ) – പ്രാപിക്കൽ, നേടൽ, ഇതുവരെ ലഭിക്കാത്തത് പ്രാപിക്കൽ. ഇവിടെ “യോഗം” എന്നത് ധ്യാനയോഗം എന്ന അർത്ഥത്തിലല്ല. “अप्राप्तस्य प्राप्तिः” — ഇതുവരെ ലഭിക്കാത്ത നന്മകൾ പ്രാപിക്കൽ എന്ന അർത്ഥത്തിലാണ്. അതായത്: ജീവിതത്തിന് ആവശ്യമായ വസ്തുക്കൾ, ജ്ഞാനം, നല്ല അവസരങ്ങൾ, ആത്മീയ പുരോഗതി, മനഃശാന്തി എന്നിവ നേടാൻ സഹായിക്കുന്ന ദൈവകൃപയാണ് “യോഗം”. വേദദർശനത്തിൽ മനുഷ്യന്റെ പരിശ്രമത്തിന് വിജയം നൽകുന്നത് ദൈവകൃപയാണ്.

आ (ആ) – നമ്മുടെ അടുക്കൽ, സമീപത്തേക്ക്, അടുത്ത്. ദൈവം ദൂരെയിരിക്കുന്ന ഒരു ശക്തിയല്ല; അവൻ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് അടുത്തുവരുന്നു എന്നതിനെ ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് ഭക്തനും പരമനും തമ്മിലുള്ള ആന്തരികബന്ധത്തെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

भुवत् (ഭുവത്) – ആകട്ടെ, ഉണ്ടായിരിക്കട്ടെ, തുണയായി നിലകൊള്ളുന്നവൻ. ദൈവം വെറും സാക്ഷിയല്ല. അവൻ പ്രവർത്തിക്കുന്ന കൃപാശക്തിയാണ്. വഴികാട്ടുന്നവൻ, സംരക്ഷിക്കുന്നവൻ, ഉയർത്തുന്നവൻ, പൂർണ്ണത നൽകുന്നവൻ. മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ വളർച്ചയിൽ “ആന്തരിക ബോധമായി” പ്രവർത്തിക്കുന്ന ശക്തി ഇതാണ്.

राये (റായേ) – സമ്പത്തിനായി, സമൃദ്ധിക്കായി. വേദത്തിൽ “സമ്പത്ത്” എന്നത് പണം മാത്രം അല്ല. അതിൽ: ജ്ഞാനസമ്പത്ത്, സദ്ഗുണങ്ങൾ, ആരോഗ്യം, നല്ല സന്തതി, സാമൂഹിക ബഹുമാനം, ആനന്ദം, ആത്മീയസമൃദ്ധി എന്നിവയെല്ലാം ഉൾപ്പെടുന്നു. ഇവയുടെ മൂലാധാരം ദൈവമാണെന്നാണ് ഇവിടെ പറയുന്നത്.

सः (സഃ) – വീണ്ടും വരുന്ന “सः” വഴി: “എല്ലാറ്റിന്റെയും കാരണം ഒരേയൊരു പരമ്പൊരുളാണ്” എന്ന് വേദം ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

पुरंध्याम् (പുരന്ധ്യാം) – പലവിധത്തിൽ പൂർണ്ണത നൽകുന്ന ബുദ്ധി; സംരക്ഷിക്കുകയും പൂർണ്ണമാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഉന്നതജ്ഞാനം. ഇത് വളരെ ആഴമുള്ള പദമാണ്. “പുരം” = പൂർണ്ണത, സമൃദ്ധി. “ധ്യാ” = ബുദ്ധി, ജ്ഞാനം. അതായത്: ശരിയായ തീരുമാനം എടുക്കുന്ന ജ്ഞാനം, ജീവിതം സമതുലിതമായി നയിക്കുന്ന ബുദ്ധി, സമ്പത്ത് ലഭിച്ചാലും അഹങ്കാരം വരാതിരിക്കുന്ന അവസ്ഥ, ധർമ്മത്തെ തിരിച്ചറിയുന്ന മനസ്സ് — ഇവയൊക്കെയാണ് “പുരന്ധി ബുദ്ധി”. വേദം പറയുന്നത്: സമ്പത്ത് മാത്രം പോരാ; അത് നന്നായി നടത്താനുള്ള ശുദ്ധബുദ്ധിയും വേണം.

गमत् (ഗമത്) – വരട്ടെ, വന്നുചേരട്ടെ. ദൈവകൃപ സ്ഥിരമായ ഒഴുക്കായി നമ്മിലേക്കു വന്നുചേരണം എന്നതാണ് ഈ പ്രാർത്ഥന. ഇത് വെറും ഭൗതികസമ്പത്തിനായുള്ള പ്രാർത്ഥനയല്ല; കൃപയുടെ തുടർച്ചയ്ക്കായുള്ള പ്രാർത്ഥനയാണ്.

वाजेभिः (വാജേഭിഃ) – ഉന്നത അന്നങ്ങളോടുകൂടെ; ശക്തി നൽകുന്ന സാത്വികഭക്ഷണങ്ങളോടുകൂടെ. വേദം ആഹാരത്തെയും ആത്മീയതയോടു ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. “എങ്ങനെയുള്ള ആഹാരം, അങ്ങനെയുള്ള മനസ്സ്.” സാത്വികഭക്ഷണം: മനഃശാന്തി വളർത്തുന്നത്, ബുദ്ധിയെ വിശുദ്ധമാക്കുന്നത്, ആഗ്രഹവും ക്രോധവും കുറയ്ക്കുന്നത്, ധ്യാനത്തിന് സഹായിക്കുന്നത്. അതിനാൽ ഇവിടെ ആഹാരം വെറും ശരീരപോഷണമല്ല; ജ്ഞാനം വളർത്തുന്ന ദൈവികസാധനമാണ്.

आ (ആ) – നമ്മുടെ അടുക്കൽ, നമ്മെ ലക്ഷ്യമാക്കി. കൃപ, ജ്ഞാനം, സമൃദ്ധി — ഇവയെല്ലാം മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ നേരിട്ട് പ്രകടമാകണം എന്നതിനെ ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

सः (സഃ) – ആ ദൈവം. മന്ത്രത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലും ദൈവത്തെ പറയുന്നു; അവസാനത്തിലും അവനെയാണ് സ്മരിക്കുന്നത്. ഇതിന്റെ അർത്ഥം: ആരംഭം അവൻ, നടുവിൽ അവന്റെ കൃപ, അവസാനം അവനിലേക്കുള്ള ചേർക്കൽ.

नः (നഃ) – ഞങ്ങൾക്ക്. മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ പുരോഗതികളും “എല്ലാവർക്കും നന്മ” എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ ആയിരിക്കണം എന്നതാണ് വേദത്തിന്റെ ആശയം.

വ്യാഖ്യാനം:

വേദമന്ത്രങ്ങൾ മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ബാഹ്യനന്മയെയും ആന്തരിക ആത്മീയ ഉയർച്ചയെയും ഒരേ സമയം ബന്ധിപ്പിച്ച് അവതരിപ്പിക്കുന്ന അപൂർവ ജ്ഞാനനിധികളാണ്. അവയിൽ ഓരോ വാക്കും ആഴത്തിലുള്ള തത്ത്വചിന്ത ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാണ്. ഈ മന്ത്രവും അതുപോലെ അത്യുന്നതമായ ജീവിതലക്ഷ്യം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു പ്രാർത്ഥനയാണ്. മനുഷ്യന് ആവശ്യമായ സമ്പത്ത്, ജ്ഞാനം, സദ്ബോധം, സാത്വികജീവിതം, ദൈവകൃപ എന്നിവയെല്ലാം പരമ്പൊരുളിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത് എന്നത് ഈ മന്ത്രം വളരെ സംക്ഷിപ്തമായും അതേ സമയം ആഴത്തിലുള്ള രീതിയിലും വ്യക്തമാക്കുന്നു.

മന്ത്രത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ വരുന്ന “सः (സഃ)” എന്ന പദം “ആ പരമൻ”, “ആ ദൈവം” എന്ന അർത്ഥം നൽകുന്നു. ഇവിടെ ദൈവം എന്നത് ഒരു പ്രത്യേക രൂപത്തെ മാത്രമല്ല; എല്ലാ നേട്ടങ്ങൾക്കും പിന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന പരമ്പൊരുളിനെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. മനുഷ്യൻ ശ്രമിക്കുന്നു, ചിന്തിക്കുന്നു, പ്രയത്നിക്കുന്നു; എന്നാൽ അവന്റെ പരിശ്രമത്തിന് വിജയം നൽകുന്ന അദൃശ്യശക്തി ദൈവകൃപയാണ്. ആ അടിസ്ഥാനശക്തിയെയാണ് മന്ത്രം ആദ്യം സ്മരിക്കുന്നത്.

അതിനെ തുടർന്നുവരുന്ന “घा (ഘാ)” എന്നത് “നിശ്ചയമായും”, “ഉറപ്പായും” എന്ന അർത്ഥം നൽകുന്നു. ദൈവകൃപ സംശയിക്കേണ്ട ഒന്നല്ല; അത് ഉറച്ച ആശ്രയമാണെന്ന് ഇത് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ജീവിതത്തിൽ മനുഷ്യൻ പലപ്പോഴും ഭയത്തിലും ആത്മവിശ്വാസക്കുറവിലും വീഴുന്നു. “എനിക്ക് സഹായം ലഭിക്കുമോ?”, “എന്റെ ശ്രമം ഫലിക്കുമോ?” എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നു. ആ മനോനില മാറ്റി, “ദൈവം ഉറപ്പായും തുണയായി നിലകൊള്ളും” എന്ന ദൈവവിശ്വാസം വേദം ഇവിടെ നട്ടുവളർത്തുന്നു.

“नः (നഃ)” എന്നത് “ഞങ്ങൾക്ക്” എന്ന അർത്ഥമാണ്. വേദപ്രാർത്ഥനകൾ വ്യക്തിപരമായ നന്മയ്ക്കു വേണ്ടി മാത്രം അല്ല. “എനിക്ക്” എന്ന് അപേക്ഷിക്കാതെ “ഞങ്ങൾക്ക്” എന്ന് അപേക്ഷിക്കുന്നത് സമൂഹനന്മയെയും പൊതുനന്മയുടെ ചിന്തയെയും പ്രകടമാക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ ആത്മീയത വ്യക്തിയുടെ ഉയർച്ചയെ മാത്രം ലക്ഷ്യമിടുന്നതല്ല; എല്ലാവരുടെയും നന്മയെ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുമാണ്.

“योगे (യോഗേ)” എന്ന പദം ഇവിടെ അത്യന്തം പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്. സാധാരണയായി “യോഗം” എന്നു പറഞ്ഞാൽ ധ്യാനമോ ആത്മീയസാധനമോ എന്ന് കരുതാം. എന്നാൽ ഈ മന്ത്രത്തിൽ “യോഗം” എന്നത് “अप्राप्तस्य प्राप्तिः” — ഇതുവരെ ലഭിക്കാത്തത് പ്രാപിക്കൽ എന്ന അർത്ഥത്തിലാണ് വരുന്നത്. ജീവിതത്തിൽ മനുഷ്യന് ആവശ്യമായ വസ്തുക്കൾ, ജ്ഞാനം, നല്ല അവസരങ്ങൾ, മനഃശാന്തി, ആത്മീയ പുരോഗതി എന്നിവ നേടാൻ സഹായിക്കുന്ന ദൈവകൃപയെയാണ് ഇവിടെ “യോഗം” എന്ന് പറയുന്നത്. മനുഷ്യന്റെ പരിശ്രമത്തിന് വിജയം നൽകുന്നത് ദൈവകൃപയാണ് എന്ന വേദചിന്ത ഇവിടെ പ്രകടമാകുന്നു.

“आ भुवत् (ആ ഭുവത്)” എന്നത് “നമ്മുടെ അടുക്കൽ വന്ന് തുണയായി നിലകൊള്ളട്ടെ” എന്ന അർത്ഥം നൽകുന്നു. ദൈവം ദൂരെയിരിക്കുന്ന ഒരു ശക്തിയല്ല; മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും അടുത്തുനിന്ന് വഴിനടത്തുന്ന ദൈവിക ആധാരമാണ് എന്നതാണ് ഇതിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള ആശയം. അവൻ വെറും സാക്ഷിയല്ല; വഴികാട്ടുന്നവൻ, സംരക്ഷിക്കുന്നവൻ, ഉയർത്തുന്നവൻ, പൂർണ്ണത നൽകുന്നവൻ.

“राये (റായേ)” എന്നത് “സമ്പത്തിനായി”, “സമൃദ്ധിക്കായി” എന്ന അർത്ഥം നൽകുന്നു. എന്നാൽ വേദത്തിൽ സമ്പത്ത് എന്നത് പണം മാത്രമല്ല. ജ്ഞാനം, ആരോഗ്യം, സദ്ഗുണം, നല്ല കുടുംബം, പ്രശസ്തി, മനഃശാന്തി, ആത്മീയ സമൃദ്ധി എന്നിവയെല്ലാം യഥാർത്ഥ സമ്പത്തുകളായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ഇവയുടെ മൂലാധാരം ദൈവമാണെന്ന് മന്ത്രം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

“पुरंध्याम् (പുരന്ധ്യാം)” എന്നത് അത്യന്തം ആഴമുള്ള ആശയം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന പദമാണ്. ഇത് “പലവിധത്തിൽ പൂർണ്ണത നൽകുന്ന ബുദ്ധി” എന്ന അർത്ഥം നൽകുന്നു. സമ്പത്ത് ലഭിച്ചാലും അത് ശരിയായി ഉപയോഗിക്കാനുള്ള ജ്ഞാനം ഇല്ലെങ്കിൽ അത് നാശത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുക. അതിനാൽ സമ്പത്തിനോടൊപ്പം ധർമ്മത്തെ തിരിച്ചറിയുന്ന ബുദ്ധിയും വേണം. അഹങ്കാരം വരാതെ വിനയത്തോടെ ജീവിക്കുന്ന മനോഭാവവും വേണം. ജീവിതം സമതുലിതമായി നയിക്കുന്ന വിവേകവും വേണം. ഈ ഉന്നതമായ ശുദ്ധബുദ്ധിയെയാണ് “പുരന്ധി ബുദ്ധി” എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

“गमत् (ഗമത്)” എന്നത് “വരട്ടെ”, “വന്നുചേരട്ടെ” എന്ന അർത്ഥം നൽകുന്നു. ദൈവകൃപ ഒരിക്കൽ മാത്രം ലഭിക്കുന്നതല്ല; അത് ഇടവിടാതെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കണം എന്നതാണ് ഈ പ്രാർത്ഥന.

“वाजेभिः (വാജേഭിഃ)” എന്നത് “സാത്വിക അന്നങ്ങളോടുകൂടെ”, “ഉന്നതമായ ആഹാരങ്ങളോടുകൂടെ” എന്ന അർത്ഥം സൂചിപ്പിക്കുന്നു. വേദം ആഹാരത്തെയും ആത്മീയതയോടു ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ എങ്ങനെയുള്ള ആഹാരം കഴിക്കുകയോ, അവന്റെ മനസ്സും അതുപോലെ ആയിത്തീരുന്നു എന്ന ചിന്തയാണ് ഇവിടെ ഉള്ളത്. ശുദ്ധമായ സാത്വിക ആഹാരം മനഃശാന്തി വളർത്തുന്നു, ബുദ്ധിയെ വിശുദ്ധമാക്കുന്നു, ആഗ്രഹവും ക്രോധവും കുറയ്ക്കുന്നു, ധ്യാനത്തിന് സഹായിക്കുന്നു. അതിനാൽ ആഹാരം വെറും ശരീരവളർച്ചയ്ക്കായി മാത്രമല്ല; മനസ്സും ജ്ഞാനവും വിശുദ്ധമാകേണ്ട ദൈവികസാധനമായും കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ സാരം എന്തെന്നാൽ — മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിൽ ആവശ്യമായ എല്ലാറ്റിന്റെയും ആധാരം ദൈവമാണ്. അവന്റെ കൃപയാൽ ലഭിക്കാത്തവ ലഭിക്കുന്നു; ജീവിതത്തിൽ സമൃദ്ധി വർധിക്കുന്നു; അതേ സമയം ആ സമൃദ്ധിയെ ധർമ്മാനുസൃതമായി ഉപയോഗിക്കുന്ന ബുദ്ധിയും രൂപപ്പെടുന്നു. ശുദ്ധമായ ജീവിതവും, സാത്വിക ആഹാരവും, വിനയമുള്ള മനോഭാവവും മനുഷ്യനെ സമ്പൂർണ്ണതയിലേക്കു നയിക്കുന്നു.

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ മൂന്ന് പ്രധാന ഘട്ടങ്ങളെ വിശദീകരിക്കുന്നു:

ആദ്യത്തെ “യോഗം” — ആവശ്യമായവ പ്രാപിക്കൽ.

രണ്ടാമത്തെ “റയം” — സമൃദ്ധവും പൂർണ്ണവുമായ ജീവിതം.

മൂന്നാമത്തെ “പുരന്ധി ബുദ്ധി” — ആ സമൃദ്ധിയെ അഹങ്കാരമില്ലാതെ ധർമ്മാനുസൃതമായി ഉപയോഗിക്കുന്ന ജ്ഞാനം.

വേദത്തിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ സമ്പത്ത് മാത്രം മതിയാകില്ല; ജ്ഞാനം മാത്രം മതിയാകില്ല. രണ്ടും ദൈവകൃപയോടു ചേർന്നാലേ മനുഷ്യജീവിതം പൂർണ്ണമാകൂ. ഈ മന്ത്രം ആ പൂർണ്ണജീവിതത്തിന്റെ രഹസ്യം അത്യന്തം സംക്ഷിപ്തമായും അത്യന്തം ആഴത്തോടെയും നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

ഉപസംഹാരം:

ഈ വേദമന്ത്രത്തിന്റെ സാരവും അതിന്റെ വ്യാഖ്യാനവും മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തമായ ഒരു തത്ത്വദർശനം നൽകുന്നു. മനുഷ്യൻ തന്റെ പരിശ്രമം കൊണ്ടു മാത്രം എല്ലാം നേടാൻ കഴിയും എന്ന ചിന്തയെ ഈ മന്ത്രം നിരാകരിക്കുകയും, ആ പരിശ്രമത്തിന് വിജയവും പൂർണ്ണതയും നൽകുന്നത് പരമ്പൊരുളിന്റെ കൃപയാണെന്ന് ഉറപ്പോടെ സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ജീവിതത്തിൽ ലഭിക്കാത്തവയെ പ്രാപിക്കുന്ന “യോഗം”, സാമ്പത്തികവും ജീവിതപരവുമായ സമൃദ്ധി നിറഞ്ഞ “റയം”, അവയെ ശരിയായ മാർഗത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഉന്നതമായ “പുരന്ധി ബുദ്ധി” എന്നിവയെല്ലാം ദൈവകൃപയുടെ പ്രകടനമായിട്ടാണ് ഇവിടെ വിശദീകരിക്കപ്പെടുന്നത്.

സമ്പത്ത്, ജ്ഞാനം, അവസരം, ആരോഗ്യം, മനഃശാന്തി എന്നിവയെല്ലാം വേറിട്ട ലക്ഷ്യങ്ങളല്ല; അവയെല്ലാം ഒരേയൊരു പരമ്പൊരുളിന്റെ കൃപയാൽ ഏകീകൃതമായ സമ്പൂർണ്ണ ജീവിതാനുഭവമായി രൂപപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ആ സമൃദ്ധി ലഭിച്ച ശേഷവും മനുഷ്യൻ അഹങ്കാരത്തിൽ വീഴാതെ, ധർമ്മത്തെ തിരിച്ചറിയുന്ന ശുദ്ധബുദ്ധിയോടെ ജീവിക്കണം എന്ന ഉന്നതമായ നയവും ഈ മന്ത്രം ഊന്നിപ്പറയുന്നു. സാത്വിക ആഹാരവും, ശുദ്ധമായ ജീവിതരീതിയും, സമൂഹനന്മ ലക്ഷ്യമാക്കിയ മനോഭാവവും ഈ ഉന്നതബുദ്ധിയെ വളർത്തുന്ന അടിസ്ഥാനങ്ങളായി കാണിക്കപ്പെടുന്നു.

അവസാനമായി, ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം സമ്പത്ത് ശേഖരിക്കുക മാത്രമല്ല, ആ സമ്പത്തിനെ വിനയത്തോടും വിവേകത്തോടും കൂടി ഉപയോഗിച്ച്, ദൈവകൃപയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ജീവിക്കുകയാണ് എന്നത് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. എല്ലാറ്റിന്റെയും ആധാരമായി ദൈവത്തെ അംഗീകരിച്ച്, അവന്റെ കൃപയോടുകൂടിയ ജ്ഞാനവും സമൃദ്ധിയും ഒന്നിച്ചുചേരുമ്പോഴാണ് മനുഷ്യജീവിതം പൂർണ്ണത പ്രാപിക്കുന്നത് എന്നതാണ് ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ കേന്ദ്രസന്ദേശം.