उत ब्रुवन्तु नो निदो निरन्यतश्चिदारत ।
दधाना इन्द्र इद्दुवः ॥ ५ ॥

ഉത ബ്രുവന്തു നോ നിദോ നിരന്യതശ്ചിദാരത ।
ദധാനാ ഇന്ദ്ര ഇത് ദുവഃ ॥ 5 ॥

പദാർഥം

उत (ഉത) – കൂടാതെ, അതോടൊപ്പം, ഇനിയും. ഈ പദം മുമ്പ് പറഞ്ഞ ആത്മീയ ഉപദേശത്തോടൊപ്പം മറ്റൊരു പ്രധാനപ്പെട്ട ജീവിതധർമ്മത്തെയും ചേർക്കുന്നു. ജ്ഞാനം പ്രാപിക്കുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം മതിയല്ല; ജീവിതത്തിൽ സദാചാരവും നല്ല വാക്കുകളുടെ പ്രയോഗവും അനിവാര്യമാണ് എന്നതാണ് ഇതിന്റെ സന്ദേശം. ജ്ഞാനം വളരണമെങ്കിൽ വാക്കും ചിന്തയും പ്രവൃത്തിയും ഈ മൂന്നും ശുദ്ധമായിരിക്കണം.

ब्रुवन्तु (ബ്രുവന്തു) – സംസാരിക്കട്ടെ, പറയട്ടെ, പ്രസ്താവിക്കട്ടെ. ഇവിടെ ഇത് മനുഷ്യൻ സംസാരിക്കുന്ന വാക്കുകളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. നല്ല വാക്കുകൾ, സത്യം, മധുരം, ഉപകാരപ്രദമായ സംഭാഷണം എന്നിവ മാത്രമേ സംസാരിക്കാവൂ എന്നതാണ് ഇതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം. വാക്കുകൾ മനസ്സിന്റെ പ്രതിഫലനമാണ്; നല്ല വാക്കുകൾ നല്ല ഹൃദയത്തിൽ നിന്നാണ് ഉദിക്കുന്നത്.

नो (നോ) – ഞങ്ങളാൽ, ഞങ്ങളിടയിൽ, ഞങ്ങൾക്കായി. ഇത് ഒരു കൂട്ടായ സദാചാരനയത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സമൂഹമായി നല്ല വാക്കുകൾ സംസാരിക്കുന്ന സ്വഭാവം വളർത്തിയെടുക്കണം എന്നതാണ് ഇതിന്റെ സന്ദേശം. ഐക്യവും നന്മയും നിറഞ്ഞ ഒരു സമൂഹം നല്ല വാക്കുകളിലൂടെയാണ് രൂപംകൊള്ളുന്നത്.

निदः (നിദഃ) – നിന്ദ, കുറ്റപ്പെടുത്തൽ, അപവാദം. ഇത് മറ്റുള്ളവരെക്കുറിച്ചുള്ള ദുഷ്‌വാക്കുകൾ, അപകീർത്തി, പരിഹാസം എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ തന്റെ നാവിനെ നിയന്ത്രിക്കണം എന്നതാണ് ഇതിന്റെ ഉപദേശം. നിന്ദ മനസ്സമാധാനത്തെയും ആത്മീയ വളർച്ചയെയും നശിപ്പിക്കുന്നു.

निरन्यतः (നിരന്യതഃ) – മറ്റെല്ലാത്തിൽ നിന്നും അകന്നു, അനാവശ്യമായവ നീക്കി, നിസ്സാരമായ പ്രവൃത്തികളിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിന്ന്. ഇത് ഉപകാരമില്ലാത്ത പ്രവൃത്തികൾ, വെറുതെ പോകുന്ന ശീലങ്ങൾ, സമയനഷ്ടം എന്നിവയിൽ നിന്ന് അകന്നുനിൽക്കണം എന്ന സന്ദേശമാണ് നൽകുന്നത്. സമയം പാഴാക്കുന്നത് ജീവിതം പാഴാക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്.

चित् (ചിത്) – നിശ്ചയമായും, ഉറപ്പായും, വ്യക്തമായി. ഇത് ദൃഢമായ മനോനിലയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ആത്മീയജീവിതം പാതിവഴിയിൽ അവസാനിക്കരുത്; ഉറച്ച മനസ്സോടെ തുടരണം. ദൃഢനിശ്ചയമുള്ള മനസ്സിനാണ് ഉന്നതലക്ഷ്യം കൈവരിക്കാൻ കഴിയുക.

आरत (ആരത) – വിട്ടുമാറുക, അകന്നുപോവുക, ഉപേക്ഷിക്കുക. ഇത് മനുഷ്യനെ വെറുതെ സംസാരിക്കൽ, മടുപ്പ്, ഉപകാരമില്ലാത്ത ശീലങ്ങൾ എന്നിവയിൽ നിന്ന് അകറ്റുന്നു. ത്യാഗമില്ലാതെ ഉയർച്ചയില്ല.

दधाना (ദധാനാ) – ധരിച്ച്, ചുമന്നുകൊണ്ട്, ഉറച്ചുനിർത്തി. ഇത് മനസ്സിൽ ദൈവചിന്ത ഉറപ്പിച്ചു നിലനിർത്തണം എന്ന സന്ദേശം നൽകുന്നു. മനസ്സ് എന്തിനെ ധരിക്കുന്നുവോ, ജീവിതവും അതനുസരിച്ചാണ് രൂപപ്പെടുന്നത്.

इन्द्रे (ഇന്ദ്രേ) – ഇന്ദ്രനിൽ, പരമാത്മാവിൽ, ദൈവികാവസ്ഥയിൽ. ഇവിടെ “ഇന്ദ്രേ” എന്നത് പരമശക്തിയെയോ ദൈവബോധത്തെയോ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മനസ്സിനെ ദൈവികാവസ്ഥയിൽ സ്ഥിരപ്പെടുത്തണം എന്നതാണ് ഇതിന്റെ അർത്ഥം. ദൈവചിന്ത മനസ്സിനെ ഉയർന്ന ജീവിതത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.

इत् (ഇത്) – നിശ്ചയമായും, സത്യമായും, ഉറപ്പായും. ഇത് ഊന്നൽ നൽകുന്ന പദമാണ്. ദൈവചിന്ത മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ ഉറച്ചുനിലനിൽക്കണം എന്നതാണ് ഇതിലൂടെ വ്യക്തമാക്കുന്നത്. സ്ഥിരമായ ആത്മീയ അഭ്യാസം മനുഷ്യനെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നു.

दुवः (ദുവഃ) – സേവനം, ഭക്തി, ദൈവസേവനം. ഇത് ദൈവത്തെ സ്മരിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ജീവിതത്തെയും, ഭക്തിയുടെയും സേവനമനോഭാവത്തിന്റെയും പ്രതീകമാണ്. ദൈവസേവനം മനുഷ്യനെ അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുന്നു.

വിശദീകരണം

വേദമന്ത്രങ്ങൾ മനുഷ്യജീവിതത്തെ സദാചാരവും ജ്ഞാനവും ദൈവബോധവും നിറഞ്ഞ ഉന്നതമായ അവസ്ഥയിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ദൈവിക ഉപദേശങ്ങളാണ്. ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യൻ തന്റെ വാക്കും ചിന്തയും പ്രവൃത്തിയും ശുദ്ധീകരിച്ച്, ഉപകാരമില്ലാത്ത പ്രവൃത്തികളിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിന്ന്, ദൈവചിന്തയോടെ ജീവിക്കണം എന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് വെറും സദാചാരോപദേശം മാത്രമല്ല; ആത്മീയ വളർച്ചയ്ക്ക് ആവശ്യമായ ആന്തരിക സമാധാനവും അച്ചടക്കവും എത്രമാത്രം പ്രധാനമാണെന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്ന ഉന്നതമായ ജീവിതമാർഗമാണ്.

ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ആദ്യപദമായ “ഉത” മുമ്പ് പറഞ്ഞ ജ്ഞാനമാർഗത്തോടൊപ്പം മറ്റൊരു പ്രധാനപ്പെട്ട സദാചാരനിയമത്തെയും ചേർക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ ജ്ഞാനം നേടുന്നതു മാത്രം മതിയല്ല; അവൻ സംസാരിക്കുന്ന വാക്കുകളും ശുദ്ധമായിരിക്കണം. “ബ്രുവന്തു” എന്നത് സംസാരിക്കുക, പറയുക എന്ന അർത്ഥം നൽകുന്നു. മനുഷ്യൻ എപ്പോഴും സത്യം, മധുരം, ഉപകാരപ്രദമായ വാക്കുകൾ എന്നിവ മാത്രമേ സംസാരിക്കാവൂ എന്നതാണ് ഇതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം. “നോ നിദഃ” എന്നത് നിന്ദ, അപവാദം, പരിഹാസം തുടങ്ങിയ ദുഷ്‌വാക്കുകൾ ഒഴിവാക്കണം എന്ന സന്ദേശമാണ് നൽകുന്നത്. മറ്റുള്ളവരെക്കുറിച്ച് ദുഷ്‌വാക്കുകൾ പറയുന്നത് മനസ്സമാധാനത്തെയും ആത്മീയ വളർച്ചയെയും നശിപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ മനുഷ്യൻ തന്റെ നാവിനെ നിയന്ത്രിച്ച്, നല്ല വാക്കുകൾ മാത്രം ഉപയോഗിക്കണം എന്ന് ഈ മന്ത്രം ശക്തമായി ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

“നിരന്യതഃ” എന്നും “ആരത” എന്നും വരുന്ന പദങ്ങൾ മനുഷ്യനെ ഉപകാരമില്ലാത്ത പ്രവൃത്തികളിൽ നിന്ന് അകറ്റുന്നു. വെറുതെ സംസാരിക്കൽ, മടുപ്പ്, സമയനഷ്ടം, ഉപകാരമില്ലാത്ത ശീലങ്ങൾ എന്നിവ മനുഷ്യജീവിതത്തെ പാഴാക്കുന്നു എന്ന് ഈ മന്ത്രം പഠിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ തന്റെ സമയവും ശക്തിയും ഉന്നതമായ പ്രവർത്തികൾക്കായി വിനിയോഗിക്കണം. “ചിത്” എന്നത് ദൃഢമായ മനോനിലയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ആത്മീയജീവിതം പാതിവഴിയിൽ അവസാനിക്കരുത്; വ്യക്തമായ ലക്ഷ്യത്തോടെ തുടരണം എന്നതാണ് ഇതിന്റെ ഉപദേശം. ത്യാഗമില്ലാതെ ഉയർച്ചയില്ല; ഉപകാരമില്ലാത്ത കാര്യങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ചാലേ മനുഷ്യന് ആന്തരിക സമാധാനവും ജ്ഞാനവും പ്രാപിക്കാൻ കഴിയൂ.

“ദധാനാ” എന്നത് മനസ്സിൽ ദൈവചിന്ത ഉറച്ചുനിർത്തണം എന്ന സന്ദേശമാണ് നൽകുന്നത്. മനുഷ്യൻ തന്റെ മനസ്സിൽ എന്തിനെ സൂക്ഷിക്കുന്നുവോ, അവന്റെ ജീവിതവും അതനുസരിച്ചാണ് രൂപപ്പെടുന്നത്. “ഇന്ദ്രേ” ഇവിടെ പരമാത്മാവിനെയോ ദൈവികാവസ്ഥയെയോ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മനസ്സിനെ ദൈവബോധത്തിൽ സ്ഥിരപ്പെടുത്തുമ്പോൾ ജീവിതം ഉയർന്ന അർത്ഥം പ്രാപിക്കുന്നു. “ഇത് ദുവഃ” എന്നത് ദൈവസേവനവും ഭക്തിയും ദൈവസ്മരണയും ഉറച്ചുനിലനിർത്തി ജീവിക്കണം എന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നു. ദൈവചിന്ത മനുഷ്യനെ അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ച്, സമാധാനവും ആനന്ദവും നിറഞ്ഞ ജീവിതത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.

മൊത്തത്തിൽ, ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ സമഗ്രമായ സദാചാരമാർഗം അവതരിപ്പിക്കുന്നു. നല്ല വാക്കുകൾ സംസാരിക്കുക, നിന്ദ ഒഴിവാക്കുക, സമയം പാഴാക്കാതെ ഉപകാരപ്രദമായ പ്രവർത്തികളിൽ ഏർപ്പെടുക, മനസ്സിനെ ദൈവചിന്തയിൽ സ്ഥിരപ്പെടുത്തുക, ഭക്തിയോടും സേവനമനോഭാവത്തോടും കൂടി ജീവിക്കുക എന്നിവ മനുഷ്യനെ ഉന്നതമായ ആത്മീയാവസ്ഥയിലേക്ക് നയിക്കും എന്നതാണ് ഇതിന്റെ കേന്ദ്രസന്ദേശം. അതിനാൽ വാക്കിലും ചിന്തയിലും പ്രവൃത്തിയിലും ശുദ്ധിയോടെ ജീവിച്ച്, ദൈവസ്മരണ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചുനിർത്തുകയാണ് ഉന്നതമായ മനുഷ്യജീവിതമെന്ന് ഈ വേദമന്ത്രം ആഴത്തിൽ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

ഉപസംഹാരം

ഈ വേദമന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഉന്നതമായ സദാചാരമാർഗത്തെ അത്യന്തം ആഴത്തിൽ വിശദീകരിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ ജ്ഞാനത്തെ അന്വേഷിക്കുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങാതെ, തന്റെ വാക്കിലും ചിന്തയിലും പ്രവൃത്തിയിലും ശുദ്ധി വളർത്തിക്കൊള്ളണം എന്ന് ഇത് പഠിപ്പിക്കുന്നു. നല്ല വാക്കുകൾ സംസാരിക്കുക, സത്യത്തെയും മാധുര്യത്തെയും സംരക്ഷിക്കുക, നിന്ദയും അപവാദവചനങ്ങളും ഒഴിവാക്കുക എന്നിവ മനുഷ്യന്റെ അന്തഃകരണം ശാന്തവും നിർമ്മലവുമായി മാറ്റുന്നു. കാരണം, വാക്കുകൾ മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിന്റെ പ്രതിഫലനമാണ്; നല്ല മനസ്സിൽ നിന്നുമാത്രമേ നല്ല വാക്കുകൾ ഉദ്ഭവിക്കുകയുള്ളൂ.

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യനെ ഉപകാരമില്ലാത്ത പ്രവർത്തികൾ, മടുപ്പ്, സമയനഷ്ടം, പ്രയോജനമില്ലാത്ത ശീലങ്ങൾ എന്നിവയിൽ നിന്ന് അകന്നുനിൽക്കാനും ഉപദേശിക്കുന്നു. ജീവിതം അത്യന്തം അമൂല്യമാണെന്നതിനാൽ, അതിനെ അർത്ഥപൂർണ്ണമായ പ്രവർത്തികളിലും ആത്മീയ പുരോഗതിയിലും വിനിയോഗിക്കണം എന്ന് ഇത് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. മനോബലത്തോടും വ്യക്തമായ ലക്ഷ്യത്തോടും കൂടി ജീവിക്കുമ്പോഴേ മനുഷ്യന് ഉന്നതമായ ജ്ഞാനവും ആന്തരിക സമാധാനവും പ്രാപിക്കാൻ കഴിയൂ. ത്യാഗവും ആത്മനിയന്ത്രണവും ഇല്ലാതെ യഥാർത്ഥ ഉയർച്ചയില്ല എന്ന സത്യവും ഈ മന്ത്രം ശക്തമായി ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

അവസാനമായി, ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യനെ ദൈവചിന്തയും ഭക്തിയും സേവനവും നിറഞ്ഞ ജീവിതത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. മനസ്സിനെ ദൈവികാവസ്ഥയിൽ സ്ഥിരപ്പെടുത്തി ജീവിക്കുമ്പോൾ മനുഷ്യൻ അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായി, സമാധാനവും ആനന്ദവും നിറഞ്ഞ ജീവിതം പ്രാപിക്കുന്നു. അതിനാൽ, നല്ല വാക്കുകൾ സംസാരിച്ച്, ഉപകാരമില്ലാത്ത ശീലങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, ദൈവസ്മരണ മനസ്സിൽ സ്ഥിരമായി നിലനിർത്തി ജീവിക്കുന്നതാണു യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉന്നതമായ മനുഷ്യജീവിതമെന്ന് ഈ വേദമന്ത്രം ആഴത്തിൽ ഉപദേശിക്കുന്നു.