परेहि विग्रमस्तृतमिन्द्रं पृच्छा विपश्चितम् ।
यस्ते सखिभ्य आ वरम् ॥ ४ ॥

പരേഹി വിക്രമസ്തൃതം ഇന്ദ്രം പൃച്ഛാ വിപശ്ചിതം ।
യസ്തേ സഖിഭ്യ ആ വരം ॥ 4 ॥

പദാർഥം

परेहि (പരേഹി) – പുറത്തേക്കു പോവുക, അകന്നുപോവുക, പുറപ്പെട്ടുപോവുക. ഇവിടെ “പരേഹി” എന്നത് ലോകാസക്തികൾ, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങൾ, സ്വാർത്ഥചിന്തകൾ എന്നിവയിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കണം എന്ന അർത്ഥമാണ് നൽകുന്നത്. മനസ്സിനെ ബാഹ്യലോകത്തിലെ സുഖങ്ങളിൽ നിന്ന് പിൻവലിച്ച്, ഉയർന്ന ആത്മീയ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് തിരിക്കണം എന്നതാണ് ഇതിന്റെ സന്ദേശം. യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം പ്രാപിക്കണമെങ്കിൽ ആദ്യം എല്ലാ ബന്ധനങ്ങളെയും ആസക്തികളെയും ഉപേക്ഷിക്കണം.

विग्रम् (വിക്രം) – വീരനായ, ശക്തനായ, ദൃഢനിശ്ചയമുള്ള മനസ്സുള്ളവൻ. ഇത് ശാരീരിക ശക്തിയെ അല്ല, മാനസിക ശക്തിയെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. കാമം, ക്രോധം, അത്യാഗ്രഹം എന്നിവയെ ജയിച്ച മനോബലമുള്ള മനുഷ്യനെയാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. യഥാർത്ഥ വീരൻ എന്നത് സ്വന്തം മനസ്സിനെ ജയിച്ചവനാണ്.

अस्तृतम् (അസ്തൃതം) – ആക്രമിക്കപ്പെടാത്തത്, മുറിവേൽക്കാത്തത്, പാപത്താൽ ബാധിക്കപ്പെടാത്തത്. ഇത് ആഗ്രഹങ്ങൾ, ക്രോധം, ദുഷ്‌ചിന്തകൾ എന്നിവയാൽ മലിനമാകാത്ത ശുദ്ധമായ മനോനിലയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ശുദ്ധമായ മനസ്സിനാണ് ജ്ഞാനം സ്വീകരിക്കാൻ യോഗ്യതയുള്ളത്.

इन्द्रम् (ഇന്ദ്രം) – ഇന്ദ്രനെ, പരമാത്മാവിനെ, പരമദൈവിക ശക്തിയെ. ഇവിടെ “ഇന്ദ്രം” എന്നത് വേദത്തിൽ പരമശക്തി, ദൈവജ്ഞാനം, അല്ലെങ്കിൽ പരമസത്യം എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം ദൈവികാവസ്ഥയിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്.

पृच्छा (പൃച്ഛാ) – ചോദിക്കുക, അന്വേഷിക്കുക, മനസ്സിലാക്കുക. ഇത് ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതിന്റെ പ്രാധാന്യം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. സത്യം അറിയാൻ വിനയത്തോടെ ഗുരുവിനോട് ചോദിക്കണം. ജ്ഞാനം ചോദ്യത്തിലൂടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്.

विपश्चितम् (വിപശ്ചിതം) – ജ്ഞാനിയായവൻ, ആഴത്തിലുള്ള അറിവുള്ളവൻ, ദൂരദർശിയായവൻ. ലോകത്തെയും പ്രകൃതിയെയും ദൈവമഹത്വത്തെയും ആഴത്തിൽ മനസ്സിലാക്കിയ ജ്ഞാനിയെ ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ജ്ഞാനിയെ സമീപിക്കുന്നത് ജ്ഞാനത്തെ സമീപിക്കുന്നതിനു തുല്യമാണ്.

यः (യഃ) – ആർ, ആ വ്യക്തി. ഇത് ജ്ഞാനം പകരുന്ന ആചാര്യനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ജ്ഞാനം ഒരാളിൽ നിന്ന് മറ്റൊരാളിലേക്ക് പകർന്നുനൽകപ്പെടുന്ന ദിവ്യസമ്പത്താണ്.

ते (തേ) – നിനക്കു, നിങ്ങള്‍ക്കായി. ഇത് വ്യക്തിപരമായ ശിഷ്യനെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു. ആത്മീയപഥം വ്യക്തിയുടെ സ്വന്തം പരിശ്രമവും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒന്നാണ്.

सखिभ्यः (സഖിഭ്യഃ) – സുഹൃത്തുക്കൾക്ക്, സഹയാത്രികർക്കു, ഒരേ ലക്ഷ്യം അന്വേഷിക്കുന്നവർക്ക്. ഇത് ഒരാൾക്കു മാത്രമല്ല, സമൂഹമൊട്ടുക്കുമുള്ള ജ്ഞാനയാത്രയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം പങ്കുവെക്കപ്പെടേണ്ടതായ ഒന്നാണ്.

आ (ആ) – ഇവിടെ, ലക്ഷ്യമാക്കി, ചേർത്ത്. ഇത് ജ്ഞാനം കൈമാറുന്ന പ്രക്രിയയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു — ഗുരുവിൽ നിന്ന് ശിഷ്യനിലേക്കു ജ്ഞാനം ഒഴുകിവരുന്നു. ജ്ഞാനം ഒരു പ്രവാഹം പോലെ പരന്നു വ്യാപിക്കുന്നു.

वरम् (വരം) – ഉന്നതമായ വരദാനം, ശ്രേഷ്ഠജ്ഞാനം, തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടേണ്ട ഏറ്റവും മഹത്തായ സമ്പത്ത്. ഇത് ലോകീയസമ്പത്തല്ല; ആത്മീയജ്ഞാനം, പരമസത്യം, ജീവിതജ്ഞാനം എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ സമ്പത്ത് ജ്ഞാനമാണ്.

വിശദീകരണം

വേദമന്ത്രങ്ങൾ മനുഷ്യനെ ബാഹ്യലോകത്തിൽ നിന്ന് ആന്തരിക ലോകത്തിലേക്കും, അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന് ജ്ഞാനത്തിലേക്കും നയിക്കുന്ന ഉന്നതമായ ആത്മീയ ഉപദേശങ്ങളാണ്. ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യൻ തന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളെയും ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളെയും ഉപേക്ഷിച്ച്, മാനസിക ദൃഢതയും ശുദ്ധിയും ഉള്ള ജ്ഞാനിയെ സമീപിച്ച് ഉന്നതമായ ജ്ഞാനം പ്രാപിക്കണമെന്ന് ആഴത്തിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് വെറും അറിവ് അന്വേഷിക്കാനുള്ള ഉപദേശമല്ല; മറിച്ച് ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് മനുഷ്യനെ തിരിക്കുന്ന ആത്മീയ മാർഗ്ഗദർശനമാണ്.

ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ആദ്യപദമായ “പരേഹി” ലോകാസക്തികളിൽ നിന്നും, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ നിന്നും, സ്വാർത്ഥചിന്തകളിൽ നിന്നും അകന്നുനിൽക്കണം എന്ന സന്ദേശമാണ് നൽകുന്നത്. മനുഷ്യൻ ബാഹ്യസുഖങ്ങളിൽ മുഴുകിക്കിടക്കുന്നിടത്തോളം യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം അനുഭവിക്കാൻ കഴിയില്ല. “വിക്രം” എന്നത് കാമം, ക്രോധം, അത്യാഗ്രഹം എന്നിവയെ ജയിച്ച മനോബലത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ വീരൻ ശാരീരിക ശക്തിയുള്ളവനല്ല; സ്വന്തം മനസ്സിനെ ജയിച്ചവനാണ്. അതുപോലെ “അസ്തൃതം” എന്നത് ആഗ്രഹങ്ങളും ദുഷ്‌ചിന്തകളും മലിനമാക്കാത്ത ശുദ്ധമായ മനോനിലയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അത്തരം ശുദ്ധിയുള്ള മനസ്സിനാണ് ജ്ഞാനം സ്വീകരിക്കാൻ യഥാർത്ഥ യോഗ്യത.

“ഇന്ദ്രം” ഇവിടെ പരമസത്യമോ പരമാത്മാവോ ആയ ദൈവിക സത്യത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ അന്വേഷിക്കുന്ന യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം ദൈവികാവസ്ഥയിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത് എന്നതാണ് ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാന സന്ദേശം. “പൃച്ഛാ” എന്നത് ചോദിക്കണം, അന്വേഷിക്കണം എന്ന വിനയപൂർവ്വമായ സമീപനത്തെ ഊന്നിപ്പറയുന്നു. സത്യം അറിയാനുള്ള ആഗ്രഹം മാത്രം മതിയല്ല; അത് വിനയത്തോടെ ജ്ഞാനിയോട് ചോദിച്ച് മനസ്സിലാക്കണം. “വിപശ്ചിതം” എന്നത് ലോകത്തെയും ജീവിതത്തിന്റെ ആഴത്തെയും തിരിച്ചറിഞ്ഞ ജ്ഞാനിയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അത്തരം ജ്ഞാനിയെ സമീപിക്കുന്നതുതന്നെയാണ് യഥാർത്ഥ അറിവ് നേടാനുള്ള മാർഗ്ഗം.

“യഃ” എന്നും “തേ” എന്നും വരുന്ന പദങ്ങൾ ജ്ഞാനം ഒരാൾക്കു മാത്രമുള്ളതല്ല, എല്ലാവർക്കും വേണ്ടിയുള്ളതാണെന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. “സഖിഭ്യഃ” എന്നത് സുഹൃത്തുക്കൾക്കും സഹയാത്രികർക്കും, ഒരേ സത്യത്തെ അന്വേഷിക്കുന്ന എല്ലാവർക്കും ആ ജ്ഞാനം വ്യാപിക്കണം എന്ന ആശയമാണ് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്. “ആ” എന്നത് ആ ജ്ഞാനം ഗുരുവിൽ നിന്ന് ശിഷ്യനിലേക്കു ഒഴുകിവരുന്ന പ്രക്രിയയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഒടുവിൽ “വരം” എന്നത് ലോകീയസമ്പത്തല്ല; ഉന്നതമായ ആത്മീയജ്ഞാനം, പരമസത്യബോധം, ജീവിതജ്ഞാനം എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യന് ലഭിക്കാവുന്ന ഏറ്റവും മഹത്തായ വരദാനവും സമ്പത്തും ഇതുതന്നെയാണ്.

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യനെ ബാഹ്യമായ ആസക്തികളിൽ നിന്ന് അകറ്റി, മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ച്, ശുദ്ധമായ ജീവിതം നയിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ജ്ഞാനം സ്വയമായി ലഭിക്കുന്നതല്ല; അത് ഗുരുവിന്റെ മാർഗ്ഗനിർദേശത്തിലൂടെയും, വിനയപൂർവ്വമായ ചോദ്യങ്ങളിലൂടെയും, സത്യസന്ധമായ അന്വേഷണത്തിലൂടെയും മാത്രമേ പ്രാപിക്കാനാകൂ. അതിനാൽ ആഗ്രഹങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ച്, മനോബലം വളർത്തി, ശുദ്ധമായ ഹൃദയത്തോടെ ജ്ഞാനിയെ സമീപിച്ച് ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സത്യം മനസ്സിലാക്കണം എന്നതാണ് ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ സാരമായ ഉപദേശം. ഇതുതന്നെയാണ് മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഉന്നതമായ ലക്ഷ്യമെന്നും, യഥാർത്ഥ സമ്പത്ത് ജ്ഞാനമാണെന്നും ഈ മന്ത്രം ദൃഢമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

ഉപസംഹാരം

ഈ വേദമന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ദിശയെ ബാഹ്യമായ ആഗ്രഹങ്ങളിൽ നിന്ന് ആന്തരിക ജ്ഞാനത്തിലേക്കു തിരിക്കുന്ന ഉന്നതമായ ആത്മീയ ഉപദേശമായി നിലകൊള്ളുന്നു. മനുഷ്യൻ ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിലും ആഗ്രഹങ്ങളിലും സ്വാർത്ഥചിന്തകളിലും കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നിടത്തോളം യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം പ്രാപിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഇത് വ്യക്തമായി ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. അതിനാൽ ആദ്യം മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും, ആഗ്രഹങ്ങളിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കുകയും, മനോബലവും ആത്മനിയന്ത്രണവും ഉള്ള അവസ്ഥ കൈവരിക്കുകയും വേണം എന്നതാണ് ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ പ്രഥമ ഉപദേശം.

അത്തരം ശുദ്ധമായ മനോനിലയിൽ, മനുഷ്യൻ കാമം, ക്രോധം, അത്യാഗ്രഹം എന്നിവയെ ജയിച്ച ജ്ഞാനിയെ സമീപിച്ച് വിനയത്തോടെ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ച് സത്യം മനസ്സിലാക്കണം എന്ന് ഈ മന്ത്രം ഊന്നിപ്പറയുന്നു. ജ്ഞാനം ഒരാൾക്കു മാത്രമുള്ളതല്ല; അത് എല്ലാവർക്കും പങ്കുവെക്കപ്പെടേണ്ട ദിവ്യസമ്പത്താണ് എന്നും ഇത് പഠിപ്പിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം ബാഹ്യലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവല്ല; അത് ദൈവബോധത്തെയും ജീവിതത്തിന്റെ ആഴമുള്ള സത്യത്തെയും തിരിച്ചറിയുന്ന പരമജ്ഞാനമാണ്.

അവസാനമായി, ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യനെ ശുദ്ധി, വിനയം, അന്വേഷണം, ജ്ഞാനം എന്നിവ നിറഞ്ഞ ഉന്നതമായ ജീവിതത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ സമ്പത്ത് ഭൗതികസമ്പത്തിലല്ല; നല്ല ചിന്തയിലും ശുദ്ധമായ മനസ്സിലും ദൈവജ്ഞാനത്തിലുമാണ്. അതിനാൽ ആഗ്രഹങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ച്, ജ്ഞാനിയെ സമീപിച്ച് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ച്, ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സത്യം മനസ്സിലാക്കി ജീവിക്കുന്നതാണ് മനുഷ്യന്റെ പരമോന്നത ലക്ഷ്യമെന്ന് ഈ മന്ത്രം ഉറച്ചുപറയുന്നു.