ओमासश्चर्षणीधृतो विश्वे देवास आ गत ।
दाश्वांसो दाशुषः सुतम् ॥ ७ ॥

ഓമാസശ്ചർഷണീധൃതോ വിശ്വേ ദേവാസ ആ ഗത ।
ദാശ്വാംസോ ദാശുഷഃ സുതം ॥ 7 ॥

അർത്ഥം

ओमासः (ഓമാസഃ) – സംരക്ഷണം നൽകുന്നവർ, കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന ദൈവികഗുണങ്ങൾ. ഇവ മനുഷ്യന്റെ ശരീരം, മനസ്സ്, ബുദ്ധി എന്നിവയെ സംരക്ഷിക്കുകയും വളർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ദൈവികശക്തികളാണ്. ശരീരത്തെ രോഗങ്ങളിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കുന്നു, മനസ്സിലെ അശുദ്ധികളെ നീക്കുന്നു, ബുദ്ധി മന്ദമാകാതെ ജാഗ്രതയോടും തെളിമയോടും നിലനിൽക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. അതിനാൽ “ഓമാസഃ” എന്നത് മനുഷ്യജീവിതത്തെ ശുദ്ധവും സാത്വികവുമായി സംരക്ഷിക്കുന്ന ദൈവികശക്തികളെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

चर्षणीधृतः (ചർഷണീധൃതഃ) – മനുഷ്യരെ താങ്ങി സംരക്ഷിക്കുന്നവർ, അല്ലെങ്കിൽ അധ്വാനിക്കുന്നവരെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നവർ. “ചർഷണി” എന്നത് അധ്വാനിക്കുന്നവർ, കർഷകർ, പരിശ്രമത്തോടെ ജീവിക്കുന്നവർ എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. “ധൃതഃ” എന്നത് താങ്ങുന്നവൻ, സംരക്ഷിക്കുന്നവൻ എന്നർത്ഥം. ഇതിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള സന്ദേശം, ദൈവികഗുണങ്ങൾ മടുപ്പിനോടൊപ്പം വസിക്കുന്നില്ല; അവ അധ്വാനവും അച്ചടക്കവും ആത്മാർത്ഥമായ പരിശ്രമവും ഉള്ളവരിലാണ് വളരുന്നത് എന്നതാണ്. അധ്വാനപൂർണ്ണമായ ജീവിതം നയിക്കുന്നവരെ ദൈവികഗുണങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നു.

विश्वे देवासः (വിശ്വേ ദേവാസഃ) – എല്ലാ ദൈവികശക്തികളേ!, അല്ലെങ്കിൽ സകല ദൈവികഗുണങ്ങളേ! ഇവിടെ “ദേവന്മാർ” എന്നത് ബാഹ്യദേവതകളെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല; മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലുള്ള സദ്ഗുണങ്ങൾ, പ്രകാശമാർന്ന ചിന്തകൾ, കരുണ, ദാനം, പരിശുദ്ധി, ജ്ഞാനം തുടങ്ങിയ ദൈവികസ്വഭാവങ്ങളെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഈ മന്ത്രത്തിൽ, “എല്ലാ ദൈവികഗുണങ്ങളും എന്നിൽ വന്ന് സ്ഥിരതാമസമാക്കട്ടെ” എന്ന പ്രാർത്ഥനയാണ് ഉയരുന്നത്.

आ गत (ആ ഗത) – വരുവിൻ, എന്നിലേക്കു വന്നു ചേരുവിൻ. ഇത് ഒരു ആത്മീയ ക്ഷണമാണ്. മനുഷ്യൻ സാത്വികജീവിതം നയിച്ച് ദൈവികഗുണങ്ങളെ തന്റെ ഉള്ളിൽ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു. അതായത്, “ഓ ദൈവികഗുണങ്ങളേ! എന്നിൽ വന്ന് വസിക്കണമേ.”

दाश्वांसः (ദാശ്വാംസഃ) – നൽകുന്നവർ, അനുഗ്രഹിക്കുന്നവർ, ദാനശീലമുള്ളവർ. ഇവിടെ ദൈവികഗുണങ്ങൾ മനുഷ്യന് ജ്ഞാനം, ആരോഗ്യം, മനഃശാന്തി, ആനന്ദം തുടങ്ങിയ മഹത്തായ അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകുന്നവയായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നു. കൂടാതെ, “നൽകുന്ന സ്വഭാവമാണ് ദൈവികതയുടെ യഥാർത്ഥ അടയാളം” എന്നും ഈ മന്ത്രം പഠിപ്പിക്കുന്നു.

दाशुषः (ദാശുഷഃ) – ദാനശീലനായവൻ, പങ്കുവെച്ചു ജീവിക്കുന്നവൻ. ലോഭമില്ലാതെ, മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുകയും പങ്കുവെക്കുകയും ദാനമനോഭാവത്തോടെ ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവനാണ് ദൈവികഗുണങ്ങൾക്ക് യോഗ്യനാകുന്നത്. അതായത്, ദാനശീലമുള്ളവരുടെ ഹൃദയത്തിലാണ് ദൈവികശക്തികൾ വസിക്കുന്നത്.

सुतम् (സുതം) – സോമയാഗം, അല്ലെങ്കിൽ ശുദ്ധമായി പിഴിഞ്ഞെടുത്ത സോമം. ഇവിടെ “സോമം” എന്നത് വെറും യാഗപാനീയമല്ല; അത് ജീവശക്തി, ആനന്ദശക്തി, നിർമ്മലമായ അന്തഃകരണം എന്നിവയുടെ പ്രതീകമാണ്. മനുഷ്യൻ ലോഭത്തെ ഉപേക്ഷിക്കുകയും ദുഷ്പഴക്കങ്ങളെ വിട്ടുമാറുകയും ദാനശീലത്തോടെ ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അവന്റെ ഉള്ളിലുള്ള സോമശക്തി സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. ആ അന്തർയാഗാവസ്ഥയെയാണ് ഇവിടെ “സുതം” എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്.

വിശദീകരണം

ഈ വേദമന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തെ സാത്വികവും അച്ചടക്കപൂർണ്ണവും ദൈവികഗുണങ്ങളാൽ സമ്പുഷ്ടവുമായ ജീവിതമാക്കി മാറ്റുന്ന ഒരു ആഴമേറിയ ആത്മീയപ്രാർത്ഥനയാണ്.

ഈ മന്ത്രത്തിൽ മനുഷ്യൻ തന്റെ ഉള്ളിൽ ദൈവികഗുണങ്ങൾ വളരണമെന്നു പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. ഇവിടെ “ദേവന്മാർ” എന്നത് സ്വർഗ്ഗീയദേവതകളെ മാത്രമല്ല, മനുഷ്യന്റെ അന്തഃകരണത്തിൽ വിരിയുന്ന സദ്ഗുണങ്ങൾ, ശുദ്ധചിന്തകൾ, ദാനമനോഭാവം, അധ്വാനം, അച്ചടക്കം, ജ്ഞാനം എന്നിവയെല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

“ओमासः (ഓമാസഃ)” എന്ന പദത്തിലൂടെ മനുഷ്യനെ സംരക്ഷിക്കുന്ന ദൈവികശക്തികളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇവ ശരീരത്തെ രോഗങ്ങളിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കുന്നതോടൊപ്പം മനസ്സിലെ അശുദ്ധികളെയും നീക്കുന്നു. കൂടാതെ ബുദ്ധി മന്ദമാകാതെ ജാഗ്രതയോടും വ്യക്തതയോടും നിലനിൽക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. അതായത്, മനുഷ്യന്റെ ശരീരം–മനസ്സ്–ബുദ്ധി എന്നിവയെ ഒരുപോലെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന ശക്തികളാണ് ഈ ദൈവികഗുണങ്ങൾ.

“चर्षणीधृतः (ചർഷണീധൃതഃ)” എന്ന പദം അധ്വാനിക്കുന്നവരെ സംരക്ഷിക്കുന്ന ശക്തികളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. “ചർഷണി” എന്നത് അധ്വാനിക്കുന്നവർ, കർഷകർ, ആത്മാർത്ഥമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നവർ എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഈ മന്ത്രം ഒരു മഹത്തായ സത്യം പഠിപ്പിക്കുന്നു: ദൈവികഗുണങ്ങൾ മടുപ്പിനോടൊപ്പം വസിക്കുന്നില്ല; അവ അധ്വാനം, അച്ചടക്കം, ശ്രമം, ഉത്തരവാദിത്വബോധം എന്നിവയോടെയാണ് വളരുന്നത്. അതിനാൽ അധ്വാനപൂർണ്ണമായ ജീവിതമാണ് ദൈവികജീവിതത്തിന്റെ അടിത്തറ.

“विश्वे देवासः (വിശ്വേ ദേവാസഃ)” എന്ന പദത്തിലൂടെ എല്ലാ ദൈവികഗുണങ്ങളെയും മനുഷ്യൻ തന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുന്നു. കരുണ, പങ്കിടൽ, സത്യം, പരിശുദ്ധി, സമാധാനം, ജ്ഞാനം തുടങ്ങിയ മഹത്തായ ഗുണങ്ങൾ മനുഷ്യനെ ഉയർന്ന ആത്മീയാവസ്ഥയിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.

“आ गत (ആ ഗത)” എന്നത് “വരുവിൻ”, “എന്നിൽ വന്ന് വസിക്കുവിൻ” എന്ന ആത്മാർത്ഥമായ പ്രാർത്ഥനയാണ്. സാത്വികമായ ആഹാരവും, ശുദ്ധമായ ചിന്തയും, അച്ചടക്കമുള്ള ജീവിതവും വഴി മനുഷ്യൻ ദൈവികഗുണങ്ങളെ സ്വീകരിക്കാൻ തന്റെ ഹൃദയത്തെ ഒരുക്കുന്നു.

“दाश्वांसः (ദാശ്വാംസഃ)” എന്നത് നൽകുന്നവർ, അനുഗ്രഹിക്കുന്നവർ എന്നർത്ഥം. ദൈവികഗുണങ്ങൾ മനുഷ്യന് ജ്ഞാനം, ആരോഗ്യം, മനഃശാന്തി, ആനന്ദം തുടങ്ങിയ ഉന്നത അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകുന്നു. “നൽകുന്ന സ്വഭാവമാണ് ദൈവികതയുടെ യഥാർത്ഥ അടയാളം” എന്ന് ഈ മന്ത്രം വ്യക്തമായി പഠിപ്പിക്കുന്നു.

“दाशुषः (ദാശുഷഃ)” എന്നത് ദാനമനോഭാവമുള്ള മനുഷ്യനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ലോഭം ഉപേക്ഷിച്ച്, മറ്റുള്ളവരുമായി പങ്കുവെച്ച് ജീവിക്കുകയും സഹായഹസ്തം നീട്ടുകയും ചെയ്യുന്നവനാണ് ദൈവികഗുണങ്ങൾക്ക് യോഗ്യനാകുന്നത്. മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലുള്ള ലോഭവും സ്വാർത്ഥതയും ദുഷ്പ്രവണതകളും ഇല്ലാതാകുമ്പോഴാണ് യഥാർത്ഥ ആത്മീയവളർച്ച ആരംഭിക്കുന്നത്.

“सुतम् (സുതം)” എന്നത് പുറമേ നോക്കുമ്പോൾ സോമയാഗത്തെ സൂചിപ്പിച്ചാലും, അതിന്റെ അന്തർസാരം അതിലും ആഴമേറിയതാണ്. ഇവിടെ സോമം എന്നത് ആനന്ദശക്തി, ജീവശക്തി, നിർമ്മലമായ അന്തഃകരണം എന്നിവയുടെ പ്രതീകമാണ്. മനുഷ്യൻ ലോഭത്തെ ഉപേക്ഷിച്ച് ദാനശീലത്തോടെ ജീവിക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ ഉള്ളിലെ ഈ ആനന്ദശക്തി സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. അതാണ് ഇവിടെ “സുതം” എന്ന അന്തർയാഗം. യഥാർത്ഥ യാഗം പുറമേ നടത്തുന്ന ഹോമമല്ല; മറിച്ച് ഉള്ളിലെ ദുഷ്ഗുണങ്ങളെ ദഹിപ്പിച്ച് സദ്ഗുണങ്ങളെ വളർത്തുന്നതാണ് ഉന്നത യജ്ഞം എന്ന് ഈ മന്ത്രം പഠിപ്പിക്കുന്നു.

ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ സമഗ്ര സന്ദേശം

• സാത്വികമായ ആഹാരവും ജീവിതവും മനുഷ്യനെ ഉയർത്തുന്നു.
• അധ്വാനവും അച്ചടക്കവും ദൈവികഗുണങ്ങളുടെ അടിത്തറയാണ്.
• മടുപ്പും ലോഭവും മനുഷ്യനെ അധഃപതനത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.
• ദാനശീലം, പങ്കിടൽ, കരുണ എന്നിവ മനുഷ്യനെ ദൈവികാവസ്ഥയിലേക്ക് ഉയർത്തുന്നു.
• മനുഷ്യൻ തന്റെ ഉള്ളിലുള്ള ദൈവികശക്തികളെ ഉണർത്തണം.

അതിനാൽ ഈ മന്ത്രം ഒരു സാധാരണ വേദപ്രാർത്ഥനയല്ല; മനുഷ്യനെ ശരീരം, മനസ്സ്, ബുദ്ധി, ആത്മാവ് എന്നീ എല്ലാ തലങ്ങളിലും ശുദ്ധീകരിച്ച്, അധ്വാനം, ദാനം, അച്ചടക്കം, സാത്വികത, ദൈവികഗുണങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ജീവിതത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന മഹത്തായ ആത്മീയ ജീവിതദർശനമാണ്.

ഉപസംഹാരം

ഈ വേദമന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഉന്നതലക്ഷ്യത്തെ അതീവ ആഴത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ സാത്വികമായ ആഹാരം, ശുദ്ധമായ ചിന്ത, അച്ചടക്കമുള്ള പെരുമാറ്റം, അധ്വാനപൂർണ്ണമായ ജീവിതം എന്നിവ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ദൈവികഗുണങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായി വിരിയുന്നു എന്ന് ഈ മന്ത്രം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ശരീരത്തെ രോഗങ്ങളിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കുന്ന ശക്തിയും, മനസ്സിലെ അശുദ്ധികളെ നീക്കുന്ന പരിശുദ്ധിയും, ബുദ്ധിയെ ജാഗ്രതയോടെ നിലനിർത്തുന്ന ജ്ഞാനവും ദൈവികജീവിതത്തിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷണങ്ങളാണെന്ന് ഇത് പഠിപ്പിക്കുന്നു.

ഈ മന്ത്രം അധ്വാനത്തിന്റെ മഹത്വത്തെയും ശക്തമായി ഊന്നിപ്പറയുന്നു. മടുപ്പ്, ലോഭം, സ്വാർത്ഥത എന്നിവ മനുഷ്യനെ അധഃപതിപ്പിക്കുന്നു; എന്നാൽ അധ്വാനം, അച്ചടക്കം, ദാനമനോഭാവം, പങ്കിടൽ, കരുണ എന്നിവ മനുഷ്യനെ ദൈവികാവസ്ഥയിലേക്ക് ഉയർത്തുന്നു. നൽകുന്ന മനസ്സും മറ്റുള്ളവർക്കായി ജീവിക്കുന്ന മനോഭാവവും ഉള്ളവരിലാണ് ദൈവികശക്തികൾ സ്ഥിരതാമസമാക്കുന്നത് എന്ന് ഈ മന്ത്രം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

കൂടാതെ, യഥാർത്ഥ യാഗം എന്നത് പുറമേ നടത്തുന്ന ചടങ്ങുകളിൽ മാത്രമല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യൻ തന്റെ ഉള്ളിലുള്ള ദുഷ്ഗുണങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കി സദ്ഗുണങ്ങളെ വളർത്തുന്നതിലാണ് എന്ന് ഈ മന്ത്രം ഉപദേശിക്കുന്നു. ലോഭം, ദുഷ്പഴക്കങ്ങൾ, മാനസിക അശുദ്ധികൾ എന്നിവ നീക്കി ആനന്ദം, സമാധാനം, ജ്ഞാനം, കരുണ എന്നിവ വളർത്തുന്നതാണ് ഉന്നതമായ ആത്മീയസാധന.

അതിനാൽ ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യനെ ശരീരം, മനസ്സ്, ബുദ്ധി, ആത്മാവ് എന്നിവയിൽ സമഗ്രമായ പരിശുദ്ധിയിലേക്ക് നയിക്കുകയും അധ്വാനം, ദാനം, അച്ചടക്കം, സാത്വികജീവിതം, ദൈവികഗുണങ്ങൾ എന്നിവ നിറഞ്ഞ സമ്പൂർണ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൈപിടിച്ചുയർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന മഹത്തായ ആത്മീയവും ജീവിതപരവുമായ മാർഗദർശകമായി നിലകൊള്ളുന്നു.