एषा ब्राह्मी स्थितिः पार्थ नैनां प्राप्य विमुह्यति ।
स्थित्वाऽस्यामन्तकालेऽपि ब्रह्मनिर्वाणमृच्छति ॥ ७२ ॥

ஏஷா ப்ராஹ்மீ ஸ்திதிஃ பார்த நைநாம் ப்ராப்ய விமுஹ்யதி |
ஸ்தித்வாஸ்யாம் அந்தகாலேऽபி ப்ரஹ்மநிர்வாணம்ரிச்சதி || 72 ||

பொருள்:

“பார்த்தா! இதுவே பிரம்மத்தில் நிலைபெற்ற நிலை. இந்த நிலையை அடைந்தவன் மீண்டும் மயக்கத்திற்கு ஆளாகமாட்டான். ஒருவன் தனது இறுதிக் காலத்திலும் இந்தப் பிரம்மநிலையில் நிலைத்திருந்தால், அவன் பிரம்மநிர்வாணத்தை, அதாவது பிரம்மத்தை அடைந்து மோட்சத்தைப் பெறுகிறான்.”

விளக்கம்:

இந்த ஸ்லோகத்துடன் பகவான் இரண்டாவது அத்தியாயத்தின் உபதேசத்தை ஒரு மிகச் சிறப்பான முடிவுக்கு கொண்டு வருகின்றார். இதுவரை அர்ஜுனனிடம் ஆத்மஞானம், கர்மயோகம், கர்மயோகத்தின் பெருமை, கர்மயோகத்தின் இலக்கணம், ஞானயோகத்திற்குச் செல்ல வேண்டிய பக்குவம், விவேகம், வைராக்கியம், முமுக்ஷுத்துவம், ஸ்திதப்ரஜ்ஞனுடைய இலக்கணம், இந்திரியக் கட்டுப்பாடு, மனக்கட்டுப்பாடு, மன அமைதி, ஞானநிஷ்டை ஆகிய அனைத்தையும் படிப்படியாக விளக்கினார். இப்போது அந்த முழு உபதேசத்தின் முடிவாக, ஸ்திதப்ரஜ்ஞனுடைய நிலை எத்தகையது, அந்த நிலையை அடைந்தால் என்ன பலன், மேலும் வாழ்க்கையின் எந்தக் காலத்தில் இந்த ஞானம் கிடைத்தாலும் அதன் பலன் என்ன என்பதைக் கூறி பகவான் இந்த அத்தியாயத்தை நிறைவு செய்கின்றார்.

முதல் வரியில் “ஏஷா ப்ராஹ்மீ ஸ்திதிஃ பார்த” என்று பகவான் கூறுகின்றார். ஏஷா என்றால் “இதுவே” என்று பொருள். இதுவரை பகவான் கூறிய ஸ்திதப்ரஜ்ஞனுடைய மனநிலை, ஞானநிஷ்டை, ஆசையின்மை, பற்றின்மை, மமகாரமின்மை, அகங்காரமின்மை, சமநிலை, மன அமைதி ஆகிய அனைத்தையும் சேர்த்துப் பார்த்தால், இதுவே ப்ராஹ்மீ ஸ்திதி என்று பகவான் அறிவிக்கின்றார். ப்ராஹ்மீ என்ற சொல் பிரம்மத்துடன் சம்பந்தப்பட்ட நிலை என்று பொருள். பிரம்மத்தின் சொரூபத்தில் நிலைபெற்றிருத்தல், பிரம்மத்தைப் பற்றிய ஞானத்தில் நிலைபெற்றிருத்தல் என்பதே ப்ராஹ்மீ ஸ்திதி.

இங்கு “பிரம்மத்துடன் எங்கோ ஒரு உலகத்திற்குச் சென்று இருப்பது” என்று பொருள் கொள்ளக் கூடாது. பகவான் இதுவரை கூறிய ஸ்திதப்ரஜ்ஞனுடைய இலக்கணங்களுடன் வாழ்வதே ப்ராஹ்மீ ஸ்திதி. மனதில் பந்தப்படுத்துகின்ற ஆசைகள் இல்லாமல் இருத்தல், வெளிப்புறப் பொருள்களைச் சார்ந்து மனநிறைவைத் தேடாமல் இருத்தல், சுகம்–துக்கம், லாபம்–நஷ்டம், மானம்–அவமானம் போன்ற இருமைகளால் மனம் அடித்துச் செல்லப்படாமல் இருத்தல், “என்னுடையது” என்ற மமகாரத்திலிருந்து விடுபடுதல், “நான்” என்ற அகங்கார அடையாளத்திலிருந்து விடுபடுதல், தன்னுடைய ஆத்மசொரூபத்தில் திருப்தியாக இருத்தல் ஆகிய நிலையே இங்கு ப்ராஹ்மீ ஸ்திதி என்று அழைக்கப்படுகின்றது.

அதனால், பிரம்மத்தை அடைவது என்பது வேறு ஏதோ இடத்திற்குச் சென்று ஒரு புதிய பொருளைப் பெறுவது அல்ல. தன்னுடைய உண்மையான சொரூபத்தை அறிந்து அதில் நிலைபெறுவதே பிரம்மநிலை. ஞானம் வந்த பிறகு அந்த ஞானம் வாழ்க்கையில் உறுதியாக நிலைபெறும்போது, “நான் வெளிப்புறப் பொருள்களைச் சார்ந்தவன் அல்ல; நான் பூரணமான ஆத்மசொரூபம்” என்ற தெளிவு உறுதியாகின்றது. அந்த நிலைதான் இங்கு ப்ராஹ்மீ ஸ்திதி என்று பகவான் கூறுகின்றார்.

அதனால்தான் அடுத்ததாக “பார்த” என்று அர்ஜுனனை அழைக்கின்றார். “ஹே பார்த்தா!” என்று அன்புடன் அழைத்து, இந்த நிலையின் பெருமையை அவனுக்கு எடுத்துச் சொல்கின்றார். இதுவரை அர்ஜுனனுடைய மனத்தில் இருந்த மோகம், சோகம், ராகம் ஆகியவற்றிலிருந்து அவனை வெளியே கொண்டு வருவதற்காகத்தான் இந்த முழு உபதேசமும் வழங்கப்பட்டது. இப்போது அந்த மோகத்திற்கான நிரந்தரத் தீர்வை பகவான் காட்டுகின்றார்.

அடுத்து “நைநாம் ப்ராப்ய விமுஹ்யதி” என்று கூறுகின்றார். ஏநாம் என்றால் இந்த நிலையை. ப்ராப்ய என்றால் அடைந்து. ந விமுஹ்யதி என்றால் மீண்டும் மயக்கமடைவதில்லை. இதுவே ஞானத்தின் பெருமை. ஒருவன் இந்த ப்ராஹ்மீ ஸ்திதியை அடைந்துவிட்டால் மீண்டும் பழைய மோகநிலைக்குத் திரும்புவதில்லை என்று பகவான் கூறுகின்றார்.

முதல் அத்தியாயத்தில் அர்ஜுனனுடைய நிலையை நினைத்துப் பார்த்தால் இந்தக் கருத்து மிகவும் தெளிவாகிறது. போர்க்களத்தில் அர்ஜுனன் தன்னுடைய உறவினர்கள், ஆசாரியர்கள், பந்துக்கள் ஆகியோரைப் பார்த்தவுடன் ராகம் ஏற்பட்டது. அந்த ராகத்திலிருந்து சோகம் ஏற்பட்டது. அந்தச் சோகத்துடன் மோகம் கலந்து, “நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? போரிடுவதா? போரிடாமல் இருப்பதா? எது தர்மம்?” என்ற குழப்பம் ஏற்பட்டது. அதுதான் அர்ஜுன விஷாதத்தின் நிலை.

ஆனால் இப்போது பகவான் கூறுகின்றார்: இந்த ப்ராஹ்மீ ஸ்திதியை அடைந்தவன் விமுஹ்யதி — மயக்கமடைவதில்லை. அதாவது, ஆத்மா–அனாத்மா பற்றிய தெளிவு ஏற்பட்டுவிட்டால், பழைய அறியாமையின் காரணமாக உருவாகும் மோகத்திற்கு அவன் மீண்டும் அடிமையாக மாட்டான். மோகம் நீங்கும்போது ராகத்தின் அடிப்படை நீங்குகிறது; ராகம் நீங்கும்போது அதிலிருந்து வரும் சோகமும் நீங்குகிறது. இவ்வாறு சம்சாரத்தின் அடிப்படை காரணமே நீங்குகிறது.

எனவே இந்த ஸ்லோகத்தில் கூறப்படும் “மோகம் இல்லை” என்பது வெறும் ஒரு குறிப்பிட்ட பிரச்சினையைப் பற்றிய குழப்பம் இல்லை என்பதல்ல. ஆத்மாவை அறியாமல் அனாத்மாவையே ஆத்மா என்று கருதுவதால் உருவாகும் அடிப்படை மயக்கம் நீங்கிவிட்டது என்பதே அதன் ஆழமான பொருள். அதனால் இந்த ஞானம் மனிதனுடைய வாழ்க்கையில் நிரந்தரமான மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

அடுத்ததாக பகவான் இந்த ஞானத்தின் இன்னொரு மிகப் பெரிய பெருமையைச் சொல்கின்றார்: “ஸ்தித்வா அஸ்யாம் அந்தகாலேऽபி”. ஸ்தித்வா என்றால் நிலைபெற்று. அஸ்யாம் என்றால் இந்த ப்ராஹ்மீ ஸ்திதியில். அந்தகாலே அபி என்றால் இறுதிக் காலத்திலும் கூட. இங்கு “அந்தகாலம்” என்பதை வெறுமனே மரணத்தின் கடைசி சில நிமிடங்கள் என்ற குறுகிய பொருளில் மட்டும் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. வாழ்க்கையின் முதிர்ந்த காலத்திலாவது, இறப்பதற்கு முன்பாவது ஒருவன் இந்த ஞானத்தை அடைந்து அதில் நிலைபெற்றாலும் போதும் என்று பகவான் கூறுகின்றார்.

இதிலிருந்து வேதாந்த ஞானத்திற்கு வயது வரம்பு இல்லை என்ற மிக முக்கியமான கருத்து வெளிப்படுகின்றது. சிறிய வயதிலேயே ஞானத்திற்கான பக்குவம் ஒருவருக்கு வரலாம். அதேபோல் வாழ்க்கையின் பிற்பகுதியிலும் அந்தப் பக்குவம் வரலாம். யாராவது “நான் மிகவும் தாமதமாகத் தொடங்கிவிட்டேன்; இத்தனை ஆண்டுகள் கழித்து இப்போது வேதாந்தத்தைப் படிப்பதால் என்ன பயன்?” என்று வருத்தப்பட வேண்டியதில்லை. எந்தக் காலத்தில் இந்த ஞானத்தின் மதிப்பு நமக்குப் புரிகிறதோ, அந்தக் காலமே நமக்குச் சிறந்த காலமாகிறது.

வாழ்க்கையின் பல ஆண்டுகளை உலக அனுபவங்களில் செலவிட்ட பிறகும், ஒருவன் இறுதிக் காலத்திலாவது இந்த ஆத்மஞானத்தைப் பெற்று அதில் நிலைபெற்றால், அவனுடைய ஆன்மீகப் பயணம் வீணாகிவிடாது. “இன்னும் பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தொடங்கியிருக்க வேண்டும்; இன்னும் முன்னதாகவே சாஸ்திரத்தைப் படித்திருக்க வேண்டும்” என்று காலத்தை நினைத்து வருந்திக் கொண்டிருப்பதால் எந்தப் பயனும் இல்லை. எப்போது ஞானம் நமக்கு கிடைக்கிறதோ, அந்தக் கணத்திலிருந்து அதில் நிலைபெறுவதற்கான முயற்சியே முக்கியம்.

இதற்குப் பிறகு பகவான் அந்த ஞானத்தின் இறுதியான பலனைச் சொல்கின்றார்: “ப்ரஹ்மநிர்வாணம் ரிச்சதி.” ப்ரஹ்மநிர்வாணம் என்றால் பிரம்மத்தில் நிர்வாணம், பிரம்மத்தை அடைந்த நிலை என்று பொருள். இங்கு கூறப்படுவது மோக்ஷம். ஏற்கனவே இந்த அத்தியாயத்தின் ஆரம்பத்தில் மனித வாழ்க்கையின் இறுதியான இலக்காக மோக்ஷம் விளக்கப்பட்டது. இப்போது அந்த மோக்ஷத்தை அடைவதே இந்த ஞானத்தின் இறுதி பலன் என்று பகவான் கூறுகின்றார்.

இந்த இடத்தில் ஜீவன்முக்தி மற்றும் விதேகமுக்தி என்ற இரு நிலைகளையும் தொடர்புபடுத்திப் புரிந்து கொள்ளலாம். ஞானத்தை அடைந்து, உயிரோடு இருக்கும் காலத்திலேயே மனநிறைவு, பற்றின்மை, அகங்காரமின்மை, மமகாரமின்மை ஆகியவற்றுடன் பூரணமான உள்ளார்ந்த சுதந்திரத்தில் வாழ்வது ஜீவன்முக்தி. உடல் இருக்கும் வரை பிராரப்த கர்மத்தின் காரணமாக வாழ்க்கை தொடர்ந்து நடைபெறலாம். ஆனால் ஞானி அதனால் பந்தப்படுவதில்லை.

பின்னர் பிராரப்த கர்மம் முடிவடைந்து உடல் வீழ்ந்த பிறகு மீண்டும் பிறப்பு ஏற்படாத நிலை விதேகமுக்தி என்று இங்கு விளக்கப்படுகிறது. இந்த நிலையில் “ப்ரஹ்மநிர்வாணம்” என்ற சொல்லின் மூலம் பகவான் மோக்ஷத்தின் இறுதி நிலையைச் சுட்டிக் காட்டுகின்றார். மீண்டும் சம்சாரச் சுழற்சிக்குள் திரும்ப வேண்டியதில்லை. பிறப்பு–இறப்பு என்ற பந்தம் முடிவடைகிறது.

இதனால் இந்த இரண்டாவது அத்தியாயத்தின் முழு உபதேசப் பாதையும் ஒரே இடத்தில் தெளிவாகத் தெரிகிறது. முதலில் மனிதன் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் கர்மயோகத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும். கர்மயோகத்தின் மூலம் மனம் தூய்மையடைய வேண்டும். கர்மபலத்தில் உள்ள பற்றுதல் குறைய வேண்டும். அதிலிருந்து விவேகம், வைராக்கியம், முமுக்ஷுத்துவம் போன்ற பக்குவங்கள் உருவாக வேண்டும். அந்தப் பக்குவம் ஏற்பட்ட பிறகு ஞானயோகத்திற்கு வர வேண்டும். ச்ரவணம், மனனம், நிதித்யாசனம் ஆகியவற்றின் மூலம் ஆத்மஞானத்தை உறுதிப்படுத்த வேண்டும். மனக்கட்டுப்பாடும் இந்திரியக்கட்டுப்பாடும் அந்த ஞானம் வாழ்க்கையில் நிலைபெறுவதற்கு துணையாக இருக்க வேண்டும். இறுதியில் ஞானம் ஞானநிஷ்டையாகி, மனிதன் ஸ்திதப்ரஜ்ஞனாக நிலைபெற வேண்டும். இதுவே ப்ராஹ்மீ ஸ்திதி. அந்த நிலையில் நிலைபெற்றவன் மீண்டும் மோகத்தில் விழுவதில்லை; இறுதியில் ப்ரஹ்மநிர்வாணத்தை அடைகின்றான்.

இதனால் இந்த ஸ்லோகம் ஒரு தனிப்பட்ட கருத்தை மட்டும் கூறுவதில்லை. இரண்டாவது அத்தியாயத்தில் பகவான் கூறிய முழு உபதேசத்திற்கும் இது ஒரு முடிவுரையாக அமைந்துள்ளது. கர்மயோகத்திலிருந்து ஞானயோகத்திற்கும், ஞானயோகத்திலிருந்து ஞானநிஷ்டைக்கும், ஞானநிஷ்டையிலிருந்து மோக்ஷத்திற்கும் செல்லும் முழுப் பாதையும் இங்கு சுருக்கமாக முடிக்கப்படுகிறது.

மேலும் இந்த ஸ்லோகம் நமக்கு ஒரு பெரிய நம்பிக்கையையும் அளிக்கிறது. ஆன்மீகப் பயணத்தைத் தொடங்குவதற்கு “சரியான வயது” என்று ஒன்றில்லை. வாழ்க்கையில் எப்போது விவேகம் பிறக்கிறதோ, எப்போது உலகப் பொருள்களின் வரம்பு புரிகிறதோ, எப்போது ஆத்மஞானத்தை அறிய வேண்டும் என்ற முமுக்ஷுத்துவம் உருவாகிறதோ, அந்தக் காலத்திலிருந்து பயணத்தைத் தொடங்கலாம். முக்கியமானது நாம் எப்போது தொடங்குகிறோம் என்பதல்ல; தொடங்கிய பிறகு எவ்வாறு ஞானத்தில் நிலைபெறுகிறோம் என்பதே.

இந்த வகையில், “ஏஷா ப்ராஹ்மீ ஸ்திதிஃ” என்று தொடங்கி, “ப்ரஹ்மநிர்வாணம்ரிச்சதி” என்று முடியும் இந்த ஸ்லோகம், ஸ்திதப்ரஜ்ஞனுடைய நிலையின் மகிமையையும் ஞானத்தின் இறுதியான பலனையும் ஒரே நேரத்தில் எடுத்துரைக்கின்றது. மனிதன் வெளிப்புற உலகத்தைச் சார்ந்து வாழும் பரதந்திர நிலையிலிருந்து, தன்னுடைய உண்மையான சொரூபத்தை அறிந்து உள்ளார்ந்த சுதந்திரத்தை அடைய வேண்டும். ஆசை, மமகாரம், அகங்காரம் ஆகியவற்றால் இயக்கப்படும் வாழ்க்கையிலிருந்து விடுபட்டு, ஆத்மஞானத்தில் நிலைபெற வேண்டும். அந்த நிலையே ப்ராஹ்மீ ஸ்திதி; அந்த நிலையில் நிலைபெற்றவனுக்கு மீண்டும் மோகம் இல்லை; இறுதியில் அவன் ப்ரஹ்மநிர்வாணத்தை அடைகின்றான்.

இவ்வாறு “எப்படி வாழ வேண்டும்?” என்ற கேள்விக்கு கர்மயோகத்தை வழியாகக் காட்டி, “எதை அறிய வேண்டும்?” என்ற கேள்விக்கு ஆத்மஞானத்தை வழங்கி, “எப்படிப்பட்ட நிலையில் வாழ வேண்டும்?” என்ற கேள்விக்கு ஸ்திதப்ரஜ்ஞனுடைய இலக்கணத்தை எடுத்துக் காட்டி, “இறுதியில் என்ன கிடைக்கும்?” என்ற கேள்விக்கு ப்ரஹ்மநிர்வாணம் என்று பதிலளித்து, பகவான் இரண்டாவது அத்தியாயத்தின் உபதேசத்தை நிறைவு செய்கின்றார்.

ஓம் தத் ஸத்.

இதி ஸ்ரீமத் பகவத் கீதாஸூ உபநிஷத்சூ பிரம்ம வித்யாயாம்          யோக சாஸ்த்ரே

ஸ்ரீ கிருஷ்ணார்ஜுன சம்வாதே சாங்கிய யோகோ நாம             த்விதீயோ த்யாயஹ.