विहाय कामान्यः सर्वान्पुमांश्‍चरति निःस्पृहः ।
निर्ममो निरहंकारः स शान्तिमधिगच्छति ॥ ७१ ॥

விஹாய காமான் யஸ் ஸர்வான் புமாம்ச் சரதி நிஸ்ஸ்ப்ருஹ: |
நிர்மமோ நிரஹங்கார: ஸ சாந்திம் அதிகச்சதி || 71 ||

பொருள்:

“எல்லா ஆசைகளையும் முற்றிலும் விட்டுவிட்டு, எதன்மீதும் ஆசையோ எதிர்பார்ப்போ இல்லாமல் வாழ்பவன், ‘இது என்னுடையது’ என்ற மமகாரமும், ‘நான்’ என்ற அகங்காரமும் இல்லாதவனாகிறான். அத்தகையவன் மட்டுமே மன அமைதியை அடைகிறான்.”

விளக்கம்:

இந்த ஸ்லோகத்தில் பகவான் மீண்டும் ஸ்திதப்ரஜ்ஞனுடைய இலக்கணத்தை எடுத்துக் கூறுகின்றார். இதுவரை அர்ஜுனன் கேட்ட கேள்விக்கு விடையாக, ஞானத்தில் நிலைபெற்றவன் எப்படிப்பட்ட மனநிலையுடன் இருப்பான் என்பதை பல்வேறு கோணங்களில் பகவான் விளக்கி வந்தார். ஆசைகள் மனத்தில் இருந்து நீங்குதல், சுகம்–துக்கம் போன்ற இருமைகளில் சமநிலை, விருப்பு–வெறுப்பு இல்லாமை, இந்திரியங்களைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருத்தல், மன அமைதி, ஞானத்தில் நிலைபெற்ற புத்தி போன்ற பல இலக்கணங்கள் ஏற்கனவே கூறப்பட்டன. இப்போது அவற்றையெல்லாம் ஒருங்கிணைத்து, ஸ்திதப்ரஜ்ஞனுடைய உள்ளார்ந்த நிலையை மிகச் சுருக்கமாகவும் ஆழமாகவும் இந்த ஸ்லோகத்தில் பகவான் கூறுகின்றார். இந்த ஸ்லோகத்தின் மையக் கருத்து என்னவென்றால், பந்தப்படுத்துகின்ற ஆசைகளை விட்டவன், எதிலும் பற்றில்லாதவன், ‘என்னுடையது’ என்ற மமகாரம் இல்லாதவன், ‘நான்’ என்ற அகங்காரத்திலிருந்து விடுபட்டவன் மட்டுமே உண்மையான மன அமைதியை அடைகின்றான் என்பதாகும்.

முதல் வரியில் “விஹாய காமான் யஃ ஸர்வான்” என்று பகவான் கூறுகின்றார். விஹாய என்றால் விட்டுவிட்டு, துறந்து என்று பொருள். காமான் என்றால் ஆசைகள். ஸர்வான் என்றால் எல்லா ஆசைகளையும். இங்கு பகவான் “சில ஆசைகளை” என்று சொல்லவில்லை; “ஸர்வான் காமான்” — எல்லா ஆசைகளையும் என்று தெளிவாகக் கூறுகின்றார். ஆனால் இதை மேலோட்டமாகப் புரிந்து கொண்டு, வாழ்க்கைக்குத் தேவையான எல்லா விருப்பங்களையும் உடனடியாக அழித்துவிட்டு, எந்தச் செயலையும் செய்யாமல் இருக்க வேண்டும் என்று எடுத்துக் கொள்ளக்கூடாது. இங்கு துறக்கப்பட வேண்டியது மனிதனைப் பந்தப்படுத்துகின்ற ஆசைகள். அதாவது, “இந்தப் பொருள் கிடைத்தால்தான் நான் முழுமையானவன்; இந்த மனிதர் என்னை இப்படித்தான் நடத்த வேண்டும்; இந்தச் சூழ்நிலை இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்; அப்போதுதான் எனக்கு சந்தோஷம்” என்று வெளிப்புறப் பொருள்களையும் சூழ்நிலைகளையும் தன்னுடைய மனநிறைவின் காரணமாகக் கருதுகின்ற ஆசைகள்தான் துறக்கப்பட வேண்டியவை.

ஆசை என்பது இரண்டு விதமாக இருக்க முடியும். ஒன்று குறைவிலிருந்து எழுகின்ற ஆசை. “என்னிடம் இது இல்லை; அது கிடைத்தால் நான் நிறைவடைவேன்” என்ற எண்ணத்திலிருந்து வரும் ஆசை. இன்னொன்று நிறைவிலிருந்து இயல்பாக வெளிப்படும் விருப்பம். ஞானியின் மனதில் தோன்றும் செயல் நோக்கங்கள் இரண்டாவது வகையைச் சார்ந்தவை. அவர் உலகத்திற்குப் பயன்பட வேண்டும் என்று விரும்பலாம்; ஒருவருக்கு உதவ வேண்டும் என்று நினைக்கலாம்; சாஸ்திர அறிவைப் பகிர வேண்டும் என்று விரும்பலாம். ஆனால் அது நிறைவேறினால்தான் தன்னுடைய வாழ்க்கை முழுமையாகும் என்ற குறைவு அவரிடம் இருக்காது. அது நிறைவேறவில்லை என்றாலும் அவர் துக்கப்படுவதில்லை. எனவே “எல்லா ஆசைகளையும் விட்டுவிடுதல்” என்பது வாழ்க்கையின் இயல்பான செயல்பாடுகளை விட்டுவிடுதல் அல்ல; ஆசையின் பின்னால் இருக்கும் சார்பு, பற்றுதல், அபூர்ணத்துவ உணர்வு ஆகியவற்றை விட்டுவிடுதல் என்பதாகும்.

இதன் பிறகு பகவான் “புமாம்ச் சரதி நிஸ்ஸ்ப்ருஹஃ” என்கிறார். புமான் என்றால் மனிதன். சரதி என்றால் வாழ்க்கையை நடத்துகின்றான், செயல்படுகின்றான் என்று பொருள். இங்கு மிக முக்கியமான கருத்து ஒன்று உள்ளது. ஆசைகளைத் துறந்தவன் உலகத்தைத் துறந்து ஓடிப்போய்விடுகிறான் என்று பகவான் கூறவில்லை. அவன் வாழ்க்கையை நடத்துகின்றான். அவன் தன்னுடைய கடமைகளைச் செய்கின்றான். அவன் மனிதர்களோடு தொடர்பு கொள்கின்றான். தேவையான பொருள்களைப் பயன்படுத்துகின்றான். ஆனால் அவன் நிஸ்ஸ்ப்ருஹஃ — பற்றற்றவனாக இருக்கின்றான்.

ஸ்ப்ருஹா என்றால் பற்று, பேராவல், ஒன்றைத் தன்னுடையதாகப் பற்றிக் கொள்ளும் மனநிலை. நிஸ்ஸ்ப்ருஹஃ என்றால் அந்தப் பற்றிலிருந்து விடுபட்டவன். இதன் பொருள் ஞானி பொருள்களைப் பயன்படுத்துவதில்லை என்பதல்ல. அவனுடைய வாழ்க்கைக்குத் தேவையான வீடு இருக்கலாம், ஆடை இருக்கலாம், உணவு இருக்கலாம், பிற பொருள்கள் இருக்கலாம். அவன் அவற்றைப் பயன்படுத்துவான். ஆனால் அவற்றின் இருப்பே தன்னுடைய சந்தோஷத்திற்கு காரணம் என்று நினைக்கமாட்டான்.

ஒரு பொருள் இருக்கின்ற வரை அதை முறையாகப் பயன்படுத்துவது வேறு; அந்தப் பொருளில் மனதைப் பிணைத்துக் கொள்வது வேறு. ஞானி முதல் நிலையில் இருக்கின்றான்; இரண்டாவது நிலையில் இல்லை. அவனிடம் ஒரு பொருள் இருந்தால் அதை நன்றாகப் பயன்படுத்துவான். அது இல்லாமல் போனால் “இது இல்லாமல் நான் எப்படி வாழ்வேன்?” என்று உள்ளுக்குள் உடைந்து போகமாட்டான். கிடைத்தால் பயன்படுத்துவான்; போனால் போகட்டும் என்ற உள்ளார்ந்த சுதந்திரம் அவனிடம் இருக்கும். இதுவே நிஸ்ஸ்ப்ருஹத்துவம்.

இதை நாம் முன்பு பார்த்த பரதந்திரம் – சுதந்திரம் என்ற வேறுபாட்டோடும் தொடர்புபடுத்திப் புரிந்து கொள்ளலாம். பரதந்திரமான மனம் வெளிப்புறப் பொருள்களைச் சார்ந்து இருக்கிறது. “இது கிடைத்தால் நான் சந்தோஷமாக இருப்பேன்; இது போனால் நான் துக்கப்படுவேன்” என்று மனம் வெளிப்புற உலகத்தின் வசத்தில் இருக்கிறது. சுதந்திரமான மனம் பொருள்களைப் பயன்படுத்தினாலும் அவற்றைச் சார்ந்து இருப்பதில்லை. பொருள் என்னிடம் இருக்கலாம்; ஆனால் என் மனம் அந்தப் பொருளின் வசத்தில் இருக்காது. அதனால் நிஸ்ஸ்ப்ருஹத்துவம் என்பது பொருள்களை வெறுப்பது அல்ல; பொருள்களின் மீது மன அடிமைத்தனம் இல்லாமல் இருப்பது.

இதற்குப் பிறகு பகவான் இரண்டு மிக முக்கியமான சொற்களைப் பயன்படுத்துகின்றார்: “நிர்மமஃ நிரஹங்காரஃ.” முதலில் நிர்மமஃ. மம என்றால் “என்னுடையது”. மமகாரம் என்றால் “இது என்னுடையது” என்ற புத்தி. நிர்மமஃ என்றால் “என்னுடையது” என்ற பற்றுணர்வு இல்லாதவன்.

இதன் பொருள் ஞானியிடம் பொருள் எதுவும் இருக்காது என்பதல்ல. இல்லறத்தில் வாழ்பவனாக இருந்தால் அவனிடம் குடும்பம் இருக்கலாம், வீடு இருக்கலாம், செல்வம் இருக்கலாம். சந்நியாசியாக இருந்தால் அவனிடம் அவனுடைய வாழ்க்கைக்குத் தேவையான மிகக் குறைந்த பொருள்கள் இருக்கலாம். ஆனால் அவன் உள்ளத்தில் அந்தப் பொருள்கள்மீது “இது என்னுடையது; இதை நான் எப்படியும் காப்பாற்ற வேண்டும்; இது போனால் நான் அழிந்துவிடுவேன்” என்ற மமகாரம் இருக்காது.

ஒரு பொருளை பயன்படுத்துவதற்கும் அந்தப் பொருளை “என்னுடையது” என்று மனதளவில் பற்றிக் கொள்வதற்கும் பெரிய வேறுபாடு இருக்கிறது. ஒரு பொருள் நமக்கு பயன்பாட்டிற்காகக் கிடைத்திருக்கலாம். அதை நாம் பாதுகாப்பாகப் பயன்படுத்தலாம். ஆனால் அந்தப் பொருளின் உரிமை உணர்வு நம்முடைய மன அமைதியை நிர்ணயிக்கத் தொடங்கிவிட்டால் அது மமகாரமாகிறது. ஞானியின் பார்வையில் இந்த உலகில் உள்ள அனைத்தும் ஈஸ்வரனுடையது. தனக்கு கிடைத்தவை தன்னுடைய பயன்பாட்டிற்காக ஒப்படைக்கப்பட்டவை என்ற மனநிலையுடன் அவன் அவற்றைப் பயன்படுத்துகின்றான். ஆகவே அவற்றின் இருப்பும் இல்லாமையும் அவனுடைய உள்ளார்ந்த அமைதியை நிர்ணயிப்பதில்லை.

இதனுடன் நிரஹங்காரஃ என்ற அடுத்த சொல்லும் இணைகின்றது. அகங்காரம் என்றால் “நான்” என்ற தவறான அடையாளம். சாதாரணமாக “நான் இந்த உடல்”, “நான் இந்த மனம்”, “நான் இந்தப் பதவி”, “நான் இந்தப் புகழ்”, “நான் இதைச் சாதித்தவன்” என்ற அடையாளங்களோடு நாம் நம்மை இணைத்துக் கொள்கிறோம். நிரஹங்காரஃ என்றால் இப்படிப்பட்ட அகங்காரப் பற்றிலிருந்து விடுபட்டவன்.

இதற்கு ஒரு சாதாரண அர்த்தமும் உள்ளது. “நான் பெரியவன்”, “நான் ஞானி”, “நான் மற்றவர்களைவிட உயர்ந்தவன்”, “நான் இவ்வளவு துறந்தவன்” என்ற கர்வம் ஞானியிடம் இருக்காது. ஒருவர் துறந்ததைப் பற்றியே பெருமை கொள்ளத் தொடங்கினால், அந்தத் துறவிலும் ஒரு புதிய அகங்காரம் உருவாகிவிடுகிறது. “நான் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டேன்” என்ற எண்ணமே ஒரு புதிய “நான்” ஆகிவிடலாம். உண்மையான ஞானியின் துறவு அவனுடைய மனத்தின் இயல்பாக இருக்கும்; அதை வைத்து புகழ் தேட வேண்டிய அவசியம் அவனுக்கு இருக்காது.

வேதாந்தப் பார்வையில் நிரஹங்காரம் என்பதற்கு இன்னும் ஆழமான பொருள் உள்ளது. “நான்” என்ற புத்தியை அனாத்மாவில் வைத்திருப்பதிலிருந்து விடுபட்டு, தன்னுடைய உண்மையான சொரூபத்தை ஆத்மா என்று அறிதல். உடல், மனம், புத்தி ஆகியவை தன்னுடைய அனுபவத்தின் கருவிகள்; அவையே தன்னுடைய முழுமையான அடையாளம் அல்ல என்பதைப் புரிந்து கொள்வதே அந்த அறிவின் அடிப்படை. எனவே ஞானியின் “நான்” என்பது சாதாரண அகங்காரத்தின் “நான்” அல்ல.

இவ்வாறு காமத் தியாகம், நிஸ்ஸ்ப்ருஹத்துவம், நிர்மமத்துவம், நிரஹங்காரம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவை. ஆசை இருக்கும்போது அதைப் பெற வேண்டும் என்ற பற்றுதல் வருகிறது. பற்றுதல் வந்தால் “இது எனக்கு வேண்டும்” என்ற மமகாரம் வருகிறது. அது தடைப்பட்டால் கோபம், துக்கம் போன்றவை வருகின்றன. ஆனால் “நான் பூரணமானவன்; வெளிப்புறப் பொருள்கள் என்னை பூரணமாக்க வேண்டியதில்லை” என்ற ஞானம் வந்தால் ஆசையின் பந்தம் நீங்குகிறது. பொருள்களைப் பயன்படுத்தினாலும் பற்றுதல் இல்லை. பொருள்களில் மமகாரம் இல்லை. அனாத்மாவைத் தன்னுடைய உண்மையான “நான்” என்று கருதும் அகங்காரமும் இல்லை.

அப்படிப்பட்ட மனிதனைப் பற்றித்தான் பகவான் கடைசியில் “ஸ சாந்திம் அதிகச்சதி” என்று கூறுகின்றார். ஸஃ என்றால் அவன். சாந்திம் என்றால் அமைதியை. அதிகச்சதி என்றால் அடைகின்றான். இப்படிப்பட்டவனே உண்மையான சாந்தியை அடைகின்றான்.

இங்கு சாந்தி என்றால் வெளியில் எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லாத நிலை அல்ல. உலக வாழ்க்கையில் பிரச்சனைகள் வரலாம்; உடலுக்கு மாற்றங்கள் வரலாம்; பிறர் வேறுபட்ட கருத்துக்களைக் கூறலாம்; லாபமும் நஷ்டமும் வரலாம்; விரும்பியதும் விரும்பாததும் நிகழலாம். இவை அனைத்தும் உலகத்தின் இயல்பு. ஆனால் அவற்றின் நடுவிலும் மனம் தன்னுடைய அடிப்படை அமைதியை இழக்காமல் இருப்பதே இந்த சாந்தி. வெளிப்புற சூழ்நிலை அமைதியாக இருந்தால் மட்டுமே கிடைக்கும் அமைதி அல்ல இது; தன்னுடைய சொரூபத்தை அறிந்ததால் உள்ளிருந்து கிடைக்கும் அமைதி.

இதனால் இந்த ஸ்லோகம் வெறும் துறவற வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பேசவில்லை. குடும்பத்தில் இருந்தாலும், தொழிலில் இருந்தாலும், சமூகத்தில் இருந்தாலும், ஒருவர் இந்த மனநிலையை வளர்த்துக் கொள்ளலாம். வாழ்க்கையை விட்டுவிடுவது முக்கியமல்ல; வாழ்க்கையைப் பற்றிக் கொண்டிருக்கும் தவறான மனநிலையை விட்டுவிடுவதே முக்கியம். பொருள்களை விட்டுவிடுவது மட்டும் துறவு அல்ல; பொருள்கள் மீது உள்ள மன அடிமைத்தனத்தை விட்டுவிடுவதே உண்மையான துறவு.

ஆகவே இந்த ஸ்லோகத்தின் ஆழமான செய்தி என்னவென்றால், “எனக்கு இது வேண்டும்; இது கிடைத்தால்தான் நான் நிறைவடைவேன்” என்ற மனநிலையிலிருந்து “நான் இயல்பிலேயே பூரணமானவன்” என்ற ஞானநிலைக்கு மனிதன் உயர வேண்டும் என்பதாகும். அப்போது ஆசைகள் பந்தமாக இருக்காது; பொருள்கள் அவனை ஆட்சி செய்யாது; “என்னுடையது” என்ற மமகாரம் அவனைப் பிடிக்காது; “நான்” என்ற அகங்காரம் அவனை உயர்த்தவும் தாழ்த்தவும் செய்யாது. அவன் உலகத்தில் வாழ்ந்தாலும் உலகத்தின் அடிமையாக வாழமாட்டான். அவனுடைய மனம் வெளிப்புற உலகத்தின் வசத்தில் இல்லாமல் தன்னுடைய சொரூபத்தில் நிலைபெறும். அதுவே உண்மையான சுதந்திரம்; அதுவே சாந்தி.

இந்த விதத்தில், ஐம்பத்தி ஐந்தாவது ஸ்லோகத்தில் தொடங்கிய ஸ்திதப்ரஜ்ஞனுடைய இலக்கணங்களை பகவான் இங்கு ஒரு முழுமையான முடிவாகக் கொண்டு வருகின்றார். ஆசையை விட்டவன், பற்றை விட்டவன், மமகாரத்தை விட்டவன், அகங்காரத்தை விட்டவன் — அவனே சாந்தியை அடைகின்றான். இந்தச் சாந்தி வெளியில் தேடிக் கிடைப்பதல்ல; ஞானத்தின் மூலம் தன்னுடைய உண்மையான சொரூபத்தில் நிலைபெறும்போது வெளிப்படும் உள்ளார்ந்த அமைதி. அதனால் ஸ்திதப்ரஜ்ஞனுடைய வாழ்க்கையின் உச்சப் பலன் சாந்தி என்பதையே இந்த ஸ்லோகம் வலியுறுத்துகின்றது.