आपूर्यमाणमचलप्रतिष्ठं समुद्रमापः प्रविशन्ति यद्वत् ।
तद्वत्कामा यं प्रविशन्ति सर्वे स शान्तिमाप्नोति न कामकामी ॥ ७० ॥

ஆபூர்யமாணம் அசலப்ரதிஷ்ட்டம் ஸமுத்ரம் ஆப: ப்ரவிசந்தி யத்வத் |
தத்வத் காமா யம் ப்ரவிசந்தி ஸர்வே ஸ சாந்திம் ஆப்நோதி ந காமகாமீ || 70 ||

பொருள்:

“எவ்வாறு இடைவிடாமல் நிரம்பிக் கொண்டிருந்தாலும், அசையாத நிலைத்த தன்மையுடைய கடலில் பல நதிகளின் நீர் வந்து கலக்கிறதோ, அதுபோல எல்லா ஆசைகளும் எந்த மனிதனிடம் வந்து சேர்ந்தாலும், அவனுடைய மனம் அசைவின்றி அமைதியாக இருக்கிறதோ, அவனே சாந்தியை அடைகிறான். ஆனால் ஆசைகளைத் தொடர்ந்து விரும்பிக் கொண்டிருப்பவன் ஒருபோதும் அமைதியை அடையமாட்டான்.”

விளக்கம்:

முந்தைய ஸ்லோகங்களில் ஸ்திதப்ரஜ்ஞனுடைய இலக்கணத்தைப் பல கோணங்களில் விளக்கிய பகவான், இப்போது அதே கருத்தை இன்னும் ஆழமாகப் புரிய வைப்பதற்காக மிகவும் அழகான கடல்–நீர் உவமையை எடுத்துக்கொள்கிறார். ஞானியின் மனநிலையை ஒரு சமுத்திரத்தோடு ஒப்பிட்டு, உலகத்தில் இருந்து தொடர்ந்து வருகின்ற எண்ணற்ற அனுபவங்கள், ஆசைகள், விருப்பங்கள், பொருள்கள், புகழ்–இகழ்ச்சி, இன்பம்–துன்பம் போன்றவை அவனுடைய உள்ளத்தில் எவ்வாறு தங்களுடைய தனித்தன்மையை இழந்து சமநிலையை அடைகின்றன என்பதை பகவான் விளக்குகிறார். இந்த ஸ்லோகத்தின் மையக் கருத்து, ஆசைகளால் நிரம்புபவன் அல்ல ஞானி; ஆசைகள் அவனிடம் வந்தாலும் அவனை அசைக்க முடியாத அளவுக்கு பூரணமாக இருப்பவனே ஞானி. அத்தகையவனுக்கே சாந்தி, அதாவது மோக்ஷம் கிடைக்கிறது.

“ஆபூர்யமாணம் அசலப்ரதிஷ்டம் சமுத்ரம் ஆப: ப்ரவிசந்தி யத்வத்” என்று பகவான் முதலில் கூறுகிறார். இங்கு “சமுத்திரம்” ஞானிக்கு உதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது. சமுத்திரம் ஏற்கனவே நிறைந்திருக்கிறது. அதில் கங்கை போன்ற புனிதமான நதிகளிலிருந்தும் நீர் வருகிறது; பலவிதமான பிற நதிகளிலிருந்தும் நீர் வருகிறது; மழைநீர் வருகிறது; எண்ணற்ற வழிகளில் நீர் தொடர்ந்து வந்து சேர்கிறது. இருந்தாலும் சமுத்திரம் ஒவ்வொரு முறையும் “இன்னும் கொஞ்சம் வேண்டும்” என்று ஆசைப்படுவதில்லை. அது ஏற்கனவே பூரணமாக இருக்கிறது. அதனால்தான் “ஆபூர்யமாணம்” என்று கூறப்படுகிறது — பல திசைகளிலிருந்தும் தொடர்ந்து நீர் வந்து நிரம்பிக் கொண்டிருந்தாலும், அது ஏற்கனவே நிறைந்த நிலையிலேயே இருக்கிறது.

அதற்குப் பிறகு “அசலப்ரதிஷ்டம்” என்று இன்னொரு முக்கியமான அடைமொழியை பகவான் சமுத்திரத்துக்குக் கொடுக்கிறார். “அசலம்” என்றால் அசையாதது. “ப்ரதிஷ்டம்” என்றால் நிலைபெற்றது, ஆதாரமாக இருப்பது. எண்ணற்ற நதிகள் வந்து கடலில் கலந்தாலும், கடல் ஒவ்வொரு நதியின் தன்மைக்கு ஏற்ப மாறுவதில்லை. கங்கை நீர் கடலில் கலந்தவுடன் “இது கங்கை” என்று தனியாக இருக்காது. வேறு இடத்திலிருந்து வந்த நீரும் கடலோடு கலந்தவுடன் தனித்த பெயர்–ரூபத்தை இழந்து கடலின் ஒரு பகுதியாகிவிடுகிறது. இந்த உவமையின் மூலம் ஞானியின் உள்ளார்ந்த பூரணத்தையும் அசைக்க முடியாத மனநிலையையும் பகவான் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

“ஆப:” என்றால் நீர். இங்கு அந்த நீர் வெறும் தண்ணீரைக் குறிக்கவில்லை; அது உலகத்திலிருந்து ஞானியை நோக்கி வருகின்ற பலவிதமான அனுபவங்களுக்கு உதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது. “காமா:” என்பது ஆசைகள், இந்திரிய விஷயங்கள், அனுபவங்கள், பொருள்கள் ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. எனவே இரண்டாவது வரியில் “தத்வத் காமா யம் ப்ரவிசந்தி ஸர்வே” என்று கூறும்போது, உலக வாழ்க்கையில் இருந்து வருகின்ற எல்லா விதமான விஷய அனுபவங்களும் ஞானியிடம் வந்து சேருகின்றன என்று பொருள்.

இங்கு மிகவும் முக்கியமான ஒரு விஷயத்தை நாம் கவனிக்க வேண்டும். ஞானி உலகத்தை விட்டு ஓடிவிட்டவன் அல்ல. அவன் கண்களால் உலகத்தைப் பார்க்கிறான்; காதுகளால் ஒலிகளைக் கேட்கிறான்; மனிதர்களோடு பேசுகிறான்; தேவையான பொருள்களைப் பயன்படுத்துகிறான்; வாழ்க்கையின் பல்வேறு சூழ்நிலைகளையும் சந்திக்கிறான். அவனுடைய இந்திரியங்கள் செயல்படாமல் போய்விடவில்லை. அவனுடைய வாழ்க்கையில் அனுபவங்கள் வராமல் போய்விடுவதுமில்லை. மாறாக, அனுபவங்கள் தொடர்ந்து அவனிடம் வந்து கொண்டே இருக்கலாம். ஆனால் அந்த அனுபவங்கள் அவனுடைய உள்ளத்தில் முன்பிருந்தபடி பற்று, வெறுப்பு, ஏக்கம், மனக்கலக்கம் ஆகியவற்றை உருவாக்குவதில்லை. இதுதான் கடல்–நீர் உவமையின் உண்மையான சிறப்பு.

ஒரு நதியின் நீர் கடலில் கலந்தவுடன் அந்த நதியின் தனிப்பட்ட அடையாளம் அழிந்து கடல் சொரூபமாகிவிடுகிறது. அதுபோல ஞானியிடம் ஒரு சுகமான அனுபவம் வந்தாலும், அது அவனை “இதைத்தான் நான் மீண்டும் மீண்டும் பெற வேண்டும்” என்று ஏங்க வைப்பதில்லை. ஒரு துன்பமான அனுபவம் வந்தாலும், அது “இது எனக்கு ஏன் வந்தது?” என்று அவனை நீண்டகாலம் துன்பப்படுத்துவதில்லை. புகழ்ச்சி வந்தாலும் அவன் அதில் தன்னை இழப்பதில்லை; இகழ்ச்சி வந்தாலும் அவன் உள்ளார்ந்த அமைதியை இழப்பதில்லை. மானம் வந்தாலும், அவமானம் வந்தாலும், இரண்டும் அவனுடைய ஆத்மநிஷ்டையை அசைக்க முடியாது. அவை வந்து அவனுடைய பூரணத்திலேயே லயித்துவிடுகின்றன.

இதற்கு மாறாக அஞ்ஞானியின் மனநிலையை ஒரு சிறிய நீர்த்தேக்கத்தோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கலாம். ஒரு சிறிய தொட்டியில் சிறிதளவு நீர் இருந்தால், அதில் கொஞ்சம் நல்ல நீரைச் சேர்த்தால் அதன் அளவு அதிகரிக்கும்; வேறு விதமான நீரைச் சேர்த்தால் அதன் தன்மையும் மாறிவிடும். அதிலிருந்து கொஞ்சம் நீரை எடுத்துவிட்டால் அதன் அளவு குறையும். அதுபோல அஞ்ஞானியின் மனநிலை வெளியில் இருந்து வரும் ஒவ்வொரு அனுபவத்தாலும் மாறிக்கொண்டே இருக்கும். யாராவது புகழ்ந்தால் மகிழ்ச்சி; யாராவது இகழ்ந்தால் துக்கம். ஒரு பொருள் கிடைத்தால் சந்தோஷம்; அது போய்விட்டால் வருத்தம். ஒரு மனிதன் நல்ல வார்த்தை சொன்னால் மனம் உயர்கிறது; இன்னொருவர் ஒரு தவறான வார்த்தை சொன்னால் மனம் தாழ்கிறது. இவ்வாறு அவனுடைய மனநிலையை அவன் தானே நிர்ணயிப்பதில்லை; வெளிப்புற உலகமே நிர்ணயிக்கிறது.

இதுதான் பரதந்திரத்திற்கும் சுதந்திரத்திற்கும் இடையிலான உண்மையான வேறுபாடு. பொதுவாக சுதந்திரம் என்றால் வெளிப்புற கட்டுப்பாடுகளிலிருந்து விடுபடுதல் என்று நினைக்கிறோம். ஆனால் வேதாந்தப் பார்வையில் உண்மையான சுதந்திரம் என்பது எந்த வெளிப்புற பொருளும், எந்த மனிதனுடைய வார்த்தையும், எந்தச் சூழ்நிலையும் நம்முடைய உள்ளார்ந்த நிலையை நிர்ணயிக்க முடியாத நிலை. “நான் நானாக இருக்கிறேன்; என்னுடைய அமைதி என்னுடைய வசத்தில் இருக்கிறது” என்ற நிலையே உண்மையான சுதந்திரம். ஞானி அத்தகைய சுதந்திரத்தில் இருப்பவன். உலகம் அவனிடம் வந்து கொண்டே இருக்கலாம்; ஆனால் உலகம் அவனை ஆளுவதில்லை.

இங்கு “காமா:” என்ற சொல்லை வெறும் ஆசை என்று மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளாமல், இந்திரிய விஷயங்களையும் உள்ளடக்கியதாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். சப்தம், ஸ்பர்ஷம், ரூபம், ரசம், கந்தம் என்று இந்திரியங்கள் அனுபவிக்கும் ஐந்து விஷயங்களும் இந்தப் பொருளில் அடங்குகின்றன. நாம் பார்க்கும் பொருள்கள், கேட்கும் சொற்கள், அனுபவிக்கும் சுகங்கள், பெறும் மரியாதைகள், சந்திக்கும் மனிதர்கள் என உலக வாழ்க்கையின் எண்ணற்ற அனுபவங்கள் தொடர்ந்து நம்மைத் தொடுகின்றன. அஞ்ஞானி அவற்றைப் பற்றிக் கொண்டு தனது மனநிலையை உருவாக்குகிறான். ஞானி அவற்றை அனுபவித்தாலும் அவற்றால் தனது ஆத்மநிறைவை மாற்றிக் கொள்ளவில்லை.

இதில் இன்னொரு ஆழமான கருத்தும் இருக்கிறது. நம்முடைய ஆசைகள் வெளியில் இருக்கும் பொருள்களால் மட்டுமே உருவாகின்றன என்று நாம் நினைக்கிறோம். ஒரு பொருளைப் பார்க்காதவரை அதன்மீது ஆசை இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் அந்தப் பொருள் கண்ணுக்கு முன்னால் வந்தவுடன் மனம் அதன் பின்னால் செல்லத் தொடங்குகிறது. பொருளைப் பற்றிய மதிப்பு மனதில் உருவாகிறது; அதிலிருந்து விருப்பம் உருவாகிறது; விருப்பம் நிறைவேற வேண்டும் என்ற ஏக்கம் வருகிறது. அந்த ஏக்கம் நிறைவேறாதபோது மனக்கலக்கம் தோன்றுகிறது. ஆகவே மனம் வெளிப்புற விஷயங்களின் பின்னால் செல்லும்போது, அந்த விஷயங்களே மனத்தின் எஜமானர்களாகிவிடுகின்றன. முன்பு கூறப்பட்ட இந்திரிய–மனக் கட்டுப்பாட்டின் அவசியம் இங்கு மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது.

ஆனால் ஞானியின் நிலை வேறுபட்டது. அவன் பூரணமானவன். பூரணமானவனுக்கு வெளியில் இருந்து எதையும் சேர்த்து தான் முழுமையடைய வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருக்காது. இதனால்தான் கடலின் உவமை மிகவும் பொருத்தமானது. கடல் ஏற்கனவே நிறைந்திருக்கிறது. அதற்கு நதி வந்து சேர்வதால் அது “இப்போது தான் முழுமையடைந்தேன்” என்று நினைப்பதில்லை. நதி வராவிட்டாலும் அது கடல்தான். நதி வந்தாலும் அது கடல்தான். அதுபோல ஞானியின் பூரணத்துக்கு ஒரு பொருள் கிடைப்பதும், கிடைக்காமல் போவதும் அடிப்படையான மாற்றத்தை ஏற்படுத்தாது.

இதிலிருந்து நாம் ஒரு முக்கியமான ஆன்மீக உண்மையைப் புரிந்து கொள்ளலாம். ஞானி அனுபவங்களைத் தடுக்க முயற்சி செய்பவன் அல்ல; அனுபவங்கள் அவனுடைய பூரணத்தை நிர்ணயிக்க அனுமதிக்காதவன். ஒரு சாதகன் ஆரம்ப நிலையில் இந்திரியங்களை அடக்க வேண்டியிருக்கலாம். அவனிடம் ஆசைகள் இருக்கலாம்; ஆனால் அவற்றை ஒழுங்குபடுத்தி வாழ முயற்சி செய்வான். ஞானநிஷ்டையில் நிலைபெற்றவனிடம் இந்த பற்றற்ற தன்மை இயல்பாகவே நிலைபெறுகிறது. பொருள் வந்தாலும் மனம் அதில் ஒட்டுவதில்லை; பொருள் போனாலும் மனம் அதைப் பிடித்து அழுவதில்லை.

இதை “ஆசைகள் வந்தால் அவற்றை அனுபவிக்க வேண்டும்” என்ற பொருளாகவும் எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது. அதேபோல் “ஞானி எதையும் அனுபவிக்க மாட்டான்” என்றும் பொருள் கொள்ளக்கூடாது. பகவான் கூறுவது, விஷயங்கள் அவனிடம் வரலாம்; ஆனால் அவை அவனை ஆளுவதில்லை என்பதே. கடலில் நீர் கலப்பது போல அவனுடைய ஆத்மநிறைவில் அவை தங்களுடைய தனித்தன்மையை இழந்து விடுகின்றன. அதனால் அவன் பொருள்களால் உயர்வதுமில்லை; பொருள்கள் இல்லாததால் தாழ்வதுமில்லை.

இந்த உவமையை இன்னும் ஆழமாகப் பார்த்தால், கடலின் பூரணத்துக்கும் ஞானியின் பூரணத்துக்கும் உள்ள ஒற்றுமை புரியும். ஒரு நதியில் நீர் குறைந்தால் நதிக்கு அது இழப்பு. ஆனால் கடலிலிருந்து ஒரு பகுதி நீர் ஆவியாகி மேகமாகச் சென்றாலும் கடல் தனது அடிப்படைத் தன்மையை இழக்காது. அதேபோல ஞானியின் பூரணத்திலிருந்து ஒரு பொருள் விலகிச் சென்றாலும் அவன் “என்னிடமிருந்து ஏதோ ஒன்று போய்விட்டது; அதனால் நான் குறைந்துவிட்டேன்” என்று நினைப்பதில்லை. ஏனெனில் அவனுடைய நிறைவு வெளிப்புறப் பொருள்களில் சார்ந்ததல்ல.

இந்த நிலையில் தான் பகவான் ஸ்லோகத்தின் முடிவில் மிக முக்கியமான முடிவைச் சொல்கிறார்: “ஸ சாந்திம் ஆப்னோதி” — அத்தகையவன் சாந்தியை அடைகிறான். இங்கு “சாந்தி” என்பது சாதாரணமாக ஒரு நாள் மனம் அமைதியாக இருப்பதை மட்டும் குறிக்கவில்லை. இந்தச் சூழலில் அது மோக்ஷத்தைச் சுட்டுகிறது. ஆசைகளால் நிர்ணயிக்கப்படாத, வெளிப்புற அனுபவங்களால் அசைக்கப்படாத, தன்னுடைய ஆத்ம சொரூபத்தில் நிறைவாக இருக்கும் நிலையே இங்கு சாந்தியாகக் கூறப்படுகிறது.

அதற்கு மாறாக “ந காமகாமீ” என்று பகவான் கூறுகிறார். “காமகாமி” என்றால் காமத்தை விரும்புபவன்; இந்திரிய விஷயங்களைப் பெற வேண்டும் என்று தொடர்ந்து ஆசைப்படுபவன். இங்கு இரண்டு “காம” என்ற கருத்துகள் உள்ளன. ஒன்று இந்திரிய விஷயங்களைக் குறிக்கும்; மற்றொன்று அவற்றை விரும்பும் மனநிலையைக் குறிக்கும். உலகப் பொருள்களே எனக்கு நிறைவைத் தரும் என்று நம்பி அவற்றின் பின்னால் தொடர்ந்து ஓடுபவனே காமகாமி. அவனுடைய மனம் எப்போதும் “இது கிடைக்க வேண்டும், அது கிடைக்க வேண்டும், இது போதவில்லை, இன்னும் வேண்டும்” என்று வெளிப்புறப் பொருள்களை நோக்கி ஓடிக்கொண்டே இருக்கும். அத்தகைய மனத்திற்கு நிரந்தரமான சாந்தி கிடைக்காது.

இதனால் இந்த ஸ்லோகம் ஆசையை வெறுப்பதைக் கற்றுக் கொடுக்கவில்லை; ஆசையின் மீது நம்முடைய சார்பை நீக்குவதைக் கற்றுக் கொடுக்கிறது. உலகத்தை விட்டுவிடு என்று பகவான் கூறவில்லை. உலகப் பொருள்களைப் பயன்படுத்தக்கூடாது என்றும் கூறவில்லை. மாறாக, உலகம் நமக்கு நிறைவைத் தரும் என்று நினைத்து அதன் பின்னால் ஓடாதே என்பதே இந்த உபதேசத்தின் சாரம். பொருள் இருக்கட்டும்; அனுபவம் இருக்கட்டும்; உறவுகள் இருக்கட்டும்; வாழ்க்கை விவகாரம் நடக்கட்டும். ஆனால் அவற்றின் மூலம் தான் நான் முழுமையடைகிறேன் என்ற தவறான புத்தி நீங்க வேண்டும்.

அப்பொழுது வாழ்க்கையில் ஒரு பெரிய மாற்றம் நிகழ்கிறது. முன்பு “எனக்கு இது கிடைத்தால் நான் சந்தோஷமாக இருப்பேன்” என்ற மனநிலை இருந்தது. பின்னர் “நான் ஏற்கனவே பூரணமானவன்; பொருள் கிடைத்தாலும் சரி, கிடைக்காவிட்டாலும் சரி” என்ற புரிதல் உருவாகிறது. முன்பு உலகம் என்னை நிர்ணயித்தது; இப்போது நான் உலகத்தை சரியான பார்வையில் பார்க்கிறேன். முன்பு அனுபவங்கள் என்னுடைய மனநிலையை மாற்றின; இப்போது அனுபவங்கள் வந்து என்னுள் அமைதியாக லயிக்கின்றன. இதுவே கடல் போன்ற மனநிலை.

எனவே இந்த எழுபதாம் ஸ்லோகம் முந்தைய ஸ்லோகங்களில் கூறப்பட்ட ஸ்திதப்ரஜ்ஞனுடைய பல்வேறு இலக்கணங்களின் ஒரு ஆழமான தொகுப்பாகக் கொள்ளலாம். அவன் பற்றற்றவன்; அவன் ஆசைகளால் ஆளப்படாதவன்; அவன் வெளிப்புற அனுபவங்களால் அசைக்கப்படாதவன்; அவன் தன்னிடத்திலேயே பூரணமானவன். உலகத்திலிருந்து எண்ணற்ற அனுபவங்கள் அவனை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தாலும், அவை அவனுடைய ஆத்மநிறைவில் லயித்து விடுகின்றன. கடலுக்குள் கங்கை, காவேரி, பிற நதிகள் அனைத்தும் சென்று தங்களுடைய தனித்தன்மையை இழந்து கடலாகிவிடுவது போல, ஞானியிடம் வருகின்ற சுக–துக்கம், மான–அவமானம், புகழ்–இகழ்ச்சி, விருப்பு–வெறுப்பு போன்ற அனுபவங்களும் அவனைத் தனித்தனியாக ஆளும் சக்தியை இழந்து விடுகின்றன.

இதனால் இந்த ஸ்லோகம் நமக்கு ஒரு மிகப் பெரிய நிதித்யாசனப் பாடத்தை அளிக்கிறது: “நான் எதனால் நிறைவடைகிறேன்? வெளிப்புறப் பொருள்களாலா, அல்லது என்னுடைய சொரூபத்தாலேயா?” என்ற கேள்வியை நம்மிடம் நாம் கேட்க வேண்டும். வெளியில் இருந்து வரும் ஒவ்வொரு அனுபவமும் நம்முடைய மனநிலையை நிர்ணயித்துக் கொண்டிருந்தால், நம்முடைய மனம் இன்னும் சிறிய நீர்த்தேக்கத்தைப் போன்றது. ஆனால் அனுபவங்கள் வந்தாலும் அவற்றால் நம்முடைய அடிப்படை அமைதி அசையாமல் இருந்தால், நம்முடைய மனம் கடலை நோக்கிச் செல்கிறது. ஞானியின் இறுதி நிலை என்னவென்றால், உலகத்திலிருந்து எதையும் பெற வேண்டிய அவசியமில்லாத பூரணநிலை. அந்தப் பூரணத்தில்தான் உண்மையான சாந்தியும், அதுவே மோக்ஷமும் நிலைபெறுகிறது.