तस्माद्यस्य महाबाहो निगृहीतानि सर्वशः ।
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यस्तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥ ६८ ॥

தஸ்மாத் யஸ்ய மஹாபாஹோ நிக்ருஹீதாநி ஸர்வச: |
இந்த்ரியாணீந்த்ரியார்த்தேப்ய: தஸ்ய ப்ரஜ்ஞா பிரதிஷ்ட்டிதா || 68 ||

பொருள்:

“ஆகையால், மஹாபாஹுவே! எவனுடைய புலன்கள் அனைத்தும் அவற்றிற்குரிய விஷயங்களிலிருந்து முழுமையாக அடக்கப்பட்டிருக்கின்றனவோ, அவனுடைய பிரஜ்ஞை நிலைபெற்றதாகும்.”

விளக்கம்:

இதற்கு முன் வந்த ஸ்லோகங்களில் பகவான் ஸ்திதப்ரஜ்ஞனுடைய நிலையை அடைவதற்கான சாதனைகளை படிப்படியாக விளக்கி வந்தார். முதலில் ஸ்திதப்ரஜ்ஞன் யார், அவனுடைய இலக்கணம் என்ன என்பதைக் கூறினார். அதன்பிறகு அந்த நிலையை அடைவதற்கு நிதித்யாசனம் அவசியம் என்றும், நிதித்யாசனம் நன்றாக நடைபெற மனமும் இந்திரியங்களும் கட்டுப்பாட்டில் இருக்க வேண்டும் என்றும் எடுத்துரைத்தார். அறுபத்தி இரண்டு, அறுபத்தி மூன்றாம் ஸ்லோகங்களில் இந்திரியங்களின் பின்னால் மனம் கட்டுப்பாடின்றி சென்றால் எவ்வாறு சங்கம், காமம், குரோதம், மோகம், ஸ்மிருதி விப்ரமம், புத்திநாசம் ஆகியவை ஏற்பட்டு மனிதன் வீழ்ச்சியடைகிறான் என்பதை விளக்கினார். அதற்கு மாறாக அறுபத்தி நான்கு, அறுபத்தி ஐந்தாம் ஸ்லோகங்களில் ராக–த்வேஷங்களிலிருந்து விடுபட்டு, இந்திரியங்களைத் தன்னுடைய வசத்தில் வைத்து, மனத்தைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பவனுக்கு பிரசாதம் எனப்படும் மன அமைதி கிடைக்கிறது என்றும், அந்த அமைதியான மனத்தில் ஞானம் விரைவில் நிலைபெறுகிறது என்றும் கூறினார். அறுபத்தி ஏழாம் ஸ்லோகத்தில் கட்டுப்பாடற்ற மனம் இந்திரியங்களின் பின்னால் சென்றால், ஏற்கனவே பெற்றிருந்த ப்ரஜ்ஞையையே காற்று நீரில் செல்லும் படகை இழுத்துச் செல்வது போல எடுத்துச் சென்று விடும் என்று எச்சரித்தார். அதன் தொடர்ச்சியாக அறுபத்தி எட்டாம் ஸ்லோகத்தில், “ஆகவே, அர்ஜுனா, இந்திரியங்களை முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்தி வைத்திருப்பவனுடைய ப்ரஜ்ஞை நிலைபெற்றதாகும்” என்று அந்தச் சாதனையின் முடிவுரையை வழங்குகிறார்.

“தஸ்மாத்” என்ற முதல் சொல்லே இந்த ஸ்லோகத்தில் மிகவும் முக்கியமானது. “ஆகவே” என்று இதற்குப் பொதுவாகப் பொருள் கூறலாம். ஆனால் இங்கு இது வெறும் சாதாரணமான “ஆகவே” அல்ல. இதுவரை பகவான் கூறிய அனைத்து காரணங்களையும் மனதில் வைத்துக்கொண்டு வருகின்ற முடிவு இது. இந்திரியங்கள் கட்டுப்பாடின்றி விஷயங்களை நோக்கிச் சென்றால் மனம் அவற்றைப் பின்தொடரும்; மனம் விஷயங்களைப் பின்தொடர்ந்தால் ப்ரஜ்ஞை பாதிக்கப்படும்; ப்ரஜ்ஞை பாதிக்கப்பட்டால் வாழ்க்கையின் நோக்கத்தையே அடைய முடியாத நிலை ஏற்படும். மாறாக இந்திரியங்கள் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தால் மனம் அமைதியாகும்; மனம் அமைதியாக இருந்தால் ஞானம் நிலைபெறும். இந்த முழு விசாரணையின் அடிப்படையில்தான் பகவான் “தஸ்மாத்” — ஆகவே என்று முடிவுக்கு வருகிறார்.

“யஸ்ய மஹாபாஹோ” என்று பகவான் அர்ஜுனனை அழைக்கிறார். “மஹாபாஹோ” என்றால் “வலிமையான புஜங்களை உடையவனே”, “வீரனே” என்று பொருள். வெளிப்புறப் போரில் எதிரிகளை வெல்லும் வலிமை அர்ஜுனனுக்கு இருக்கிறது. ஆனால் பகவான் இங்கு அவனுக்கு இன்னொரு போரைக் காட்டுகிறார். வெளியில் உள்ள எதிரிகளை வெல்வது மட்டும் போதாது; உள்ளே செயல்படும் இந்திரியங்களையும் மனத்தையும் வெல்வதே உண்மையான வெற்றி. எனவே “மஹாபாஹோ” என்று அழைப்பது வெறும் புகழ்ச்சியாக மட்டுமல்லாமல், அர்ஜுனனுடைய ஆற்றலை ஆன்மீக சாதனைக்குத் திருப்பும் விதமாகவும் புரிந்துகொள்ளலாம்.

அடுத்து “நிக்ருஹீதாநி ஸர்வச:” என்று கூறுகிறார். “நிக்ருஹீதாநி” என்றால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டவை, அடக்கப்பட்டவை, ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டவை என்று பொருள். “ஸர்வச:” என்றால் எல்லா விதத்திலும், முழுமையாக என்று பொருள். இங்கு இந்திரியக் கட்டுப்பாடு என்பது இந்திரியங்களை அழித்துவிடுவது அல்ல. கண்களால் பார்க்கக்கூடாது, காதால் கேட்கக்கூடாது, நாக்கால் சுவைக்கக்கூடாது, உலகத்தோடு எந்தத் தொடர்பும் வைத்துக்கொள்ளக்கூடாது என்று பகவான் கூறவில்லை. இந்திரியங்கள் தங்களுடைய இயல்பான செயல்களைச் செய்யலாம். ஆனால் அவை மனத்தையும் புத்தியையும் தங்களுடைய பின்னால் இழுத்துச் செல்லக்கூடாது என்பதே முக்கியமான கருத்து.

இதைத்தான் முன்பு ஆமையின் உதாரணத்தின் மூலம் பகவான் விளக்கியிருந்தார். ஆமை ஆபத்து ஏற்பட்டால் தன்னுடைய அவயவங்களைத் தன்னுள்ளே இழுத்துக்கொள்கிறது. அதுபோல் சாதகனும் தேவையானபோது இந்திரியங்களை விஷயங்களிலிருந்து விலக்கிக் கொள்ளும் திறனைப் பெற வேண்டும். எப்போது இந்திரியங்களை வெளியில் செலுத்த வேண்டும், எப்போது அவற்றைத் திரும்பப் பெற வேண்டும் என்பதை அறிந்து செயல்பட வேண்டும். இதுவே நிக்ரஹம். வெறும் வெளிப்புறத் துறவு மட்டும் நிக்ரஹம் அல்ல; இந்திரியங்களின் மீது உள்ள மனத்தின் அடிமைத்தன்மை நீங்குவதே உண்மையான கட்டுப்பாடு.

“இந்த்ரியாணி இந்த்ரியார்த்தேப்ய:” — இந்திரியங்கள் இந்திரிய விஷயங்களிலிருந்து கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருக்க வேண்டும். கண் ரூபத்திற்கான இந்திரியம்; காது சப்தத்திற்கான இந்திரியம்; நாக்கு ரசத்திற்கான இந்திரியம்; மூக்கு கந்தத்திற்கான இந்திரியம்; தோல் ஸ்பர்சத்திற்கான இந்திரியம். ஒவ்வொரு இந்திரியத்திற்கும் அதற்குரிய விஷயம் இருக்கிறது. இந்த விஷயங்களைச் சந்திப்பது தவறு அல்ல. ஆனால் அந்த விஷயங்களின் மீது ராகமும் த்வேஷமும் உருவாகி, அவை மனத்தை ஆளத் தொடங்கும்போதுதான் பிரச்சனை ஆரம்பமாகிறது.

ஒரு விஷயத்தைப் பார்க்கிறோம். பார்த்தவுடன் மனம் அதை விரும்புகிறது. “இது எனக்கு வேண்டும்” என்று நினைக்கிறது. மீண்டும் அதையே பார்க்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறது. அதிலிருந்து பற்று உருவாகிறது. பற்று அதிகரிக்கும்போது ஆசை உருவாகிறது. ஆசை நிறைவேறவில்லை என்றால் குரோதம் வருகிறது. இதுதான் முன்பு பகவான் கூறிய தொடர். எனவே பிரச்சனை வெளிப்புறப் பொருளில் மட்டும் இல்லை. அந்தப் பொருளுக்கு நம்முடைய மனம் கொடுக்கும் மதிப்பில்தான் முக்கியமான பிரச்சனை இருக்கிறது. அதனால் இந்திரியங்களை விஷயங்களிலிருந்து தேவையான அளவு விலக்கி வைப்பதும், அவற்றை ராக–த்வேஷங்களின் அடிமையாக ஆகாமல் பார்த்துக்கொள்வதும் அவசியமாகிறது.

இங்கு “முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்துதல்” என்ற கருத்தை தவறாகப் புரிந்துகொள்ளக்கூடாது. இந்திரியங்களை வலுக்கட்டாயமாக அடக்கிவைத்தால் மட்டும் மனம் அமைதியாகிவிடாது. முன்பு 59-ஆம் ஸ்லோகத்தில் பகவான் கூறியதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். வெளிப்புற விஷயங்களிலிருந்து இந்திரியங்களை விலக்கிவிட்டாலும், அந்த விஷயங்களின் மீதுள்ள “ரசம்” அல்லது உள்ளார்ந்த ஈர்ப்பு மனத்தில் இருக்கலாம். எனவே நிக்ரஹம் என்பது வெறும் வெளிப்புறத் தடுப்பு மட்டுமல்ல. படிப்படியாக விவேகம் வளர்ந்து, வைராக்கியம் உருவாகி, பொருள்களின் மீது உள்ள தவறான மதிப்பு குறைய வேண்டும். அப்போதுதான் இந்திரியக் கட்டுப்பாடு இயல்பானதாக மாறும்.

அதன் பலனை பகவான் “தஸ்ய ப்ரஜ்ஞா பிரதிஷ்டிதா” என்று கூறுகிறார். “தஸ்ய” என்றால் அவனுடைய. “ப்ரஜ்ஞா” என்றால் ஞானம், தெளிவான அறிவு, விவேகமான பார்வை. “ப்ரதிஷ்டிதா” என்றால் நிலைபெற்றது, உறுதியாக நிலைநிறுத்தப்பட்டது, established என்று பொருள். ஆகவே முழு வாக்கியத்தின் பொருள்: யாருடைய இந்திரியங்கள் எல்லா விதத்திலும் இந்திரிய விஷயங்களிலிருந்து கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றனவோ, அவனுடைய ப்ரஜ்ஞை நிலைபெற்றுள்ளது.

இங்கு ஞானம் இருப்பது மட்டுமே போதாது என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும். நம்மிடம் ஒரு அறிவு இருக்கலாம். ஆனால் தேவையான நேரத்தில் அந்த அறிவு நமக்கு உதவ வேண்டும். கோபம் வந்தபோது “கோபப்படக்கூடாது” என்ற அறிவு நினைவுக்கு வராமல் போனால், அந்த அறிவு வாழ்க்கையில் இன்னும் நிலைபெறவில்லை என்று புரிந்துகொள்ளலாம். ஆசை வந்தபோது விவேகம் செயல்பட வேண்டும். விரும்பாத சூழ்நிலை வந்தபோது சமநிலை இருக்க வேண்டும். விரும்பிய சூழ்நிலை வந்தபோது அளவுக்கு மீறிய உற்சாகத்தில் மனம் ஓடக்கூடாது. இதுபோல வாழ்க்கையின் உண்மையான சூழ்நிலைகளில் ஞானம் நமக்கு வழிகாட்டியாக செயல்படத் தொடங்கும்போது, அந்த ஞானம் “ப்ரதிஷ்டிதா” — நிலைபெற்றது என்று கூறலாம்.

இதனால் ஸ்திதப்ரஜ்ஞ நிலையை வெளிப்புறத் தோற்றத்தை வைத்து மதிப்பிட முடியாது என்பதும் தெளிவாகிறது. ஒருவர் அமைதியாக உட்கார்ந்திருக்கிறார் என்பதால் அவர் ஸ்திதப்ரஜ்ஞன் என்று சொல்ல முடியாது. ஒருவர் குடும்ப வாழ்க்கையில் இருக்கிறார் என்பதால் அவர் ஞானநிஷ்டை இல்லாதவர் என்றும் சொல்ல முடியாது. ஒருவர் பேசலாம், வேலை செய்யலாம், குடும்பப் பொறுப்புகளை ஏற்கலாம், சமுதாயத்தில் செயல்படலாம். ஆனால் அவருடைய இந்திரியங்கள் அவருடைய மனத்தையும் புத்தியையும் இழுத்துச் செல்கிறதா அல்லது அவர் இந்திரியங்களைத் தன்னுடைய விவேகத்தின் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கிறாரா என்பதே முக்கியமான அளவுகோல்.

இந்த ஸ்லோகத்துடன் சமம் எனப்படும் மனக்கட்டுப்பாடு மற்றும் தமம் எனப்படும் இந்திரியக்கட்டுப்பாடு தொடர்பான சாதனையை பகவான் முடிவுக்குக் கொண்டு வருகிறார். இதுவரை கூறப்பட்டவற்றை ஒருங்கிணைத்துப் பார்த்தால், ஸ்திதப்ரஜ்ஞ நிலையை அடைவதற்கான சாதனையில் மூன்று முக்கிய அம்சங்கள் இருப்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம். நிதித்யாசனம் என்ற சாதனை ஞானத்தை மனதில் நிலைநிறுத்துவதற்கு உதவுகிறது. அதற்கு பத்தியம் போல சமமும் தமமும் துணையாக இருக்கின்றன. உடலுக்கு மருந்து மட்டும் போதாது; சரியான பத்தியமும் இருந்தால் மருந்து தன்னுடைய முழுப் பலனை அளிக்கும். அதுபோல ஞானம் கிடைத்த பிறகு மனமும் இந்திரியங்களும் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தால் அந்த ஞானம் நிஷ்டையாக நிலைபெறுகிறது.

இதுவரை பகவான் எதிர்மறையான கோணத்திலும் நேர்மறையான கோணத்திலும் இதை விளக்கியுள்ளார். மனக்கட்டுப்பாடு இல்லாவிட்டால் விஷய தியானம் தொடங்கி, சங்கம், காமம், குரோதம், மோகம், ஸ்மிருதி விப்ரமம், புத்திநாசம் என்று வீழ்ச்சிக்கான பாதை உருவாகிறது. மனக்கட்டுப்பாடு இருந்தால் ராக–த்வேஷங்கள் குறைகின்றன; இந்திரியங்கள் தன்னுடைய வசத்தில் வருகின்றன; மனம் பிரசாதம் எனப்படும் அமைதியை அடைகிறது; துக்கங்கள் குறைகின்றன; அந்த அமைதியான மனத்தில் ஞானம் விரைவாக நிலைபெறுகிறது. இப்போது 68-ஆம் ஸ்லோகத்தில், “ஆகவே இந்திரியங்களை முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்து; அப்பொழுது உன்னுடைய ப்ரஜ்ஞை நிலைபெறும்” என்று முடிவாகக் கூறுகிறார்.

இதன் மூலம் நமக்கு ஒரு முக்கியமான வாழ்க்கைப் பாடம் கிடைக்கிறது. நம்முடைய வாழ்க்கையில் வெளிப்புறப் பொருள்களை எல்லாம் நம்முடைய வசத்தில் வைத்துக்கொள்ள முயற்சி செய்வதைவிட, நம்முடைய மனத்தையும் இந்திரியங்களையும் நம்முடைய வசத்தில் வைத்துக்கொள்வதே முக்கியம். உலகத்தில் எது நடந்தாலும் அதை முழுமையாக நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியாது. பிறர் என்ன செய்வார்கள் என்பதையும் முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்த முடியாது. சூழ்நிலைகள் எப்போதும் நம்முடைய விருப்பப்படி அமையாது. ஆனால் ஒரு விஷயத்தில் நாம் சாதனை செய்ய முடியும்: வெளிப்புற விஷயங்கள் நம்முடைய மனத்தை எவ்வாறு ஆள வேண்டும் என்பதை நாமே தீர்மானிக்கலாம்.

எனவே “தஸ்மாத்” என்று தொடங்கி “தஸ்ய ப்ரஜ்ஞா பிரதிஷ்டிதா” என்று முடியும் இந்த ஸ்லோகம், இதுவரை பகவான் கூறிய சமம்–தமம் சம்பந்தமான உபதேசத்தின் மிகச் சுருக்கமான முடிவுரையாக அமைந்துள்ளது. இந்திரியங்களை அழிப்பது அல்ல; அவற்றை ஒழுங்குபடுத்துவது. உலகத்தை விட்டு ஓடுவது அல்ல; உலகத்தில் இருந்துகொண்டே மனத்தின் அடிமையாகாமல் இருப்பது. ஞானத்தைப் புத்தகத்தில் வைத்திருப்பது அல்ல; வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு சூழ்நிலையிலும் அந்த ஞானத்தைப் பயன்படுத்துவது. இதுவே ப்ரஜ்ஞை நிலைபெற்ற நிலை.

இவ்வாறு அறுபத்தி எட்டாம் ஸ்லோகத்தில் ஸ்திதப்ரஜ்ஞனாவதற்கான சமம், தமம், நிதித்யாசனம் ஆகிய சாதனைகளின் பகுதியை பகவான் நிறைவு செய்கிறார். இதற்குப் பிறகு மீண்டும் ஸ்திதப்ரஜ்ஞனுடைய உள்ளார்ந்த நிலையை வேறு ஒரு கோணத்தில் எடுத்துக்காட்டுவதற்காக அடுத்த ஸ்லோகங்களில் பகவான் தொடர்கிறார். ஆகவே இந்த ஸ்லோகம் ஒரு தனிப்பட்ட அறிவுரை மட்டுமல்ல; “இந்திரியங்கள் உன் வசத்தில் இருந்தால் மனம் அமைதியாகும்; மனம் அமைதியாக இருந்தால் ஞானம் நிலைபெறும்; ஞானம் நிலைபெற்றால் ஸ்திதப்ரஜ்ஞ நிலை சாத்தியமாகும்” என்ற முழு சாதனையின் காரண–காரியத் தொடர்பைத் தெளிவாக முடித்து வைக்கும் முக்கியமான ஸ்லோகமாகும்.