रागद्वेषवियुक्तैस्तु विषयानिन्द्रियैश्‍चरन् ।
आत्मवश्यैर्विधेयात्मा प्रसादमधिगच्छति ॥ ६४ ॥

ராகத்வேஷவியுக்தைஸ்து விஷயாநிந்த்ரியைச் சரன் |
ஆத்மவச்யைர் விதேயாத்மா ப்ரஸாதமதிகச்சதி || 64 ||

பொருள்:

“ஆசை மற்றும் வெறுப்பு ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டு, தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டிற்குள் இருக்கும் புலன்களால் புலன்களின் விஷயங்களை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தாலும், மனதைத் தன் வசத்தில் வைத்திருக்கும் ஒருவன் மனத் தெளிவையும் அமைதியையும் அடைகிறான்.”

விளக்கம்:

முந்தைய இரண்டு ஸ்லோகங்களில் பகவான் மனக்கட்டுப்பாடு இல்லாத மனிதனுடைய வீழ்ச்சியை விளக்கினார். ஒரு விஷயத்தைத் தொடர்ந்து சிந்திப்பதால் அதில் பற்று ஏற்படுகிறது; பற்றிலிருந்து ஆசை தோன்றுகிறது; ஆசைக்கு தடையொன்று ஏற்பட்டால் கோபம் வருகிறது; கோபத்திலிருந்து மோகம், மோகத்திலிருந்து ஸ்ம்ருதி விப்ரமம், அதிலிருந்து புத்திநாசம், இறுதியில் மனிதனுடைய வீழ்ச்சி ஏற்படுகிறது. இவ்வாறு எதிர்மறையான பாதையை விளக்கிய பகவான், இப்போது அதற்கு நேர்மாறான பாதையை எடுத்துக் காட்டுகிறார். மனத்தையும் இந்திரியங்களையும் சரியான முறையில் கட்டுப்படுத்தி வாழ்பவன் எவ்வாறு மன அமைதியை அடைகிறான் என்பதையே இந்த அறுபத்திநான்காம் ஸ்லோகம் விளக்குகிறது.

இந்த ஸ்லோகத்தின் முக்கியமான கருத்து என்னவென்றால், இந்திரியங்களை அடக்கிவிட்டு உலக வாழ்க்கையை விட்டு ஓட வேண்டும் என்று பகவான் சொல்லவில்லை. உலகத்தில் வாழ்ந்துகொண்டே, இந்திரியங்களின் மூலம் தேவையான விஷயங்களை அனுபவித்துக்கொண்டே, அவற்றின் மீது ராகமும் த்வேஷமும் ஏற்படாமல் இருப்பதே இங்கு கூறப்படும் உயர்ந்த சாதனை. அதாவது கர்ம யோகியாகவும், ஆன்மீக சாதகனாகவும் வாழ்வது என்பது உலகத்திலிருந்து ஓடிப்போவது அல்ல; உலகத்தோடு எவ்வாறு தொடர்பு வைத்துக்கொள்கிறோம் என்பதில்தான் அதன் முக்கியத்துவம் இருக்கிறது.

“ராகத்வேஷவியுக்தைஸ்து” என்று பகவான் தொடங்குகிறார். “ராகம்” என்றால் விருப்பு அல்லது பற்று. “த்வேஷம்” என்றால் வெறுப்பு. “வியுக்த” என்றால் அவற்றிலிருந்து விடுபட்டவன். ஆகவே ராக–த்வேஷங்களிலிருந்து விடுபட்ட இந்திரியங்களைக் கொண்டு ஒருவன் உலக விஷயங்களில் செயல்பட வேண்டும் என்று பகவான் கூறுகிறார்.

ராகம் என்றால் ஒரு பொருளை விரும்புவது மட்டுமல்ல. “இந்தப் பொருள் எனக்கு அவசியம்; இது இல்லாமல் நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியாது” என்ற அளவுக்கு அந்தப் பொருளுக்கு மனதில் மதிப்பு கொடுப்பதே ஆழமான ராகம். அதேபோல த்வேஷம் என்பது வெறும் பிடிக்காத தன்மை அல்ல. “இந்தப் பொருள் அல்லது இந்தச் சூழ்நிலை எனக்கு ஒருபோதும் வரக்கூடாது; அது வந்தால் நான் அமைதியாக இருக்க முடியாது” என்று மனம் அதற்கு எதிராகப் போராடுவது த்வேஷம். இந்த இரண்டும் மனதை வெளிப்புறப் பொருள்களின் வசப்படுத்துகின்றன.

இந்திரியங்களுக்கு இயற்கையாகவே விருப்பமும் வெறுப்பும் ஏற்படும். கண்ணுக்கு சில காட்சிகள் பிடிக்கும்; சில காட்சிகள் பிடிக்காது. காதுக்கு சில ஒலிகள் இனிமையாக இருக்கும்; சில ஒலிகள் எரிச்சலை ஏற்படுத்தும். நாக்கு சில சுவைகளை விரும்பும்; சிலவற்றை விரும்பாது. மூக்கு சில வாசனைகளை விரும்பும்; சிலவற்றைத் தவிர்க்கும். தோலுக்கும் தொடு உணர்வில் விருப்பம்–வெறுப்பு ஏற்படும். இந்த இயல்பான விருப்ப–வெறுப்புகள் இந்திரியங்களின் நிலையில் இருப்பது பிரச்சினையல்ல. ஆனால் அவை மனத்தை ஆளத் தொடங்கும்போது தான் சம்சாரம் உருவாகிறது.

அதனால் பகவான் இந்திரியங்களை அழிக்கச் சொல்லவில்லை; அவற்றை நம்முடைய வசத்தில் வைத்திருக்க வேண்டும் என்று சொல்கிறார். இந்திரியங்கள் தங்களுடைய வழியில் ஓடிக்கொண்டிருக்கக் கூடாது. அவற்றை விவேகத்துடன் பயன்படுத்த வேண்டும். இதை ஐந்து குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட ரதத்தின் உதாரணத்தால் புரிந்துகொள்ளலாம். குதிரைகள் தங்களுடைய விருப்பப்படி ஓடினால் ரதம் எங்கே போகிறது என்பது தெரியாது. ஆனால் சாரதியின் கட்டுப்பாட்டில் குதிரைகள் இருந்தால், ரதம் செல்ல வேண்டிய இடத்திற்குச் செல்லும். அதுபோல நம்முடைய இந்திரியங்கள் நம்மை இழுத்துச் செல்லக்கூடாது; நாம்தான் அவற்றை சரியான திசையில் பயன்படுத்த வேண்டும்.

அதற்காகவே பகவான் “விஷயான் இந்த்ரியைச் சரன்” என்று கூறுகிறார். “விஷயான்” என்றால் இந்திரியங்களுக்குரிய விஷயங்கள். “இந்த்ரியைஹி” என்றால் இந்திரியங்களால். “சரன்” என்றால் செயல்பட்டுக்கொண்டு, தொடர்பு கொண்டுகொண்டு, வாழ்க்கையை நடத்திக்கொண்டு இருப்பவன். ஆகவே ஞானத்தை நாடுபவன் உலகத்திலுள்ள பொருள்களைப் பார்க்கக்கூடாது, கேட்கக்கூடாது, பேசக்கூடாது, அனுபவிக்கக்கூடாது என்று இங்கு எந்தத் தடையும் விதிக்கப்படவில்லை.

அவன் பார்க்கிறான்; கேட்கிறான்; பேசுகிறான்; சாப்பிடுகிறான்; வேலை செய்கிறான்; குடும்பத்துடன் இருக்கிறான்; சமுதாயத்தில் தொடர்பு கொள்கிறான்; தன்னுடைய கடமைகளைச் செய்கிறான். ஆனால் அவன் இவற்றைச் செய்யும்போது அவனுடைய இந்திரியங்கள் ராக–த்வேஷங்களின் வசத்தில் இல்லை. இதுவே முக்கியமான வேறுபாடு. உலகத்திலிருந்து விலகுவது சாதனை அல்ல; உலகத்துடன் தொடர்பில் இருந்தபோதும் மனம் அதனால் ஆளப்படாமல் இருப்பதே உயர்ந்த சாதனை.

இதற்கு அடுத்ததாக பகவான் “ஆத்மவச்யைர்” என்று கூறுகிறார். “ஆத்மவச்ய” என்றால் தன்னுடைய வசத்தில் இருப்பவை, தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டில் இருப்பவை. இங்கு இந்திரியங்கள் தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். அதாவது இந்திரியங்கள் தங்களுடைய விருப்பப்படி நம்மை இழுத்துச் செல்லாமல், நம்முடைய விவேகத்தின் அடிப்படையில் நாம் அவற்றைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

நாம் வாழ்க்கையில் பல பொருள்களை நம்முடைய கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறோம். குடும்பத்தினர் நம்முடைய விருப்பப்படி நடக்க வேண்டும்; சூழ்நிலைகள் நமக்கு ஏற்றபடி அமைய வேண்டும்; பிறர் நம்மை மதிக்க வேண்டும்; நமக்குப் பிடித்தபடி எல்லாம் நடக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறோம். ஆனால் உண்மையான கட்டுப்பாடு எதில் இருக்க வேண்டும் என்றால் நம்முடைய மனத்தில்தான். உலகம் முழுவதும் நம்முடைய விருப்பப்படி நடந்தாலும் மனம் நம்முடைய வசத்தில் இல்லையென்றால் அமைதி கிடையாது. மாறாக வெளி உலகம் நம்முடைய விருப்பப்படி இல்லாவிட்டாலும் மனம் நம்முடைய வசத்தில் இருந்தால் அமைதியாக இருக்க முடியும்.

இதைத்தான் அடுத்ததாக “விதேயாத்மா” என்ற சொல் விளக்குகிறது. “ஆத்மா” இங்கு மனம் அல்லது அந்தக்கரணம் என்ற பொருளில் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது. “விதேய” என்றால் தன்னுடைய வசத்தில் வைத்திருப்பது. ஆகவே விதேயாத்மா என்றால் தன்னுடைய மனத்தைத் தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பவன். இங்கு பகவான் கூறும் “சமம்” என்ற மனக்கட்டுப்பாட்டின் சாதனை இதுவே.

இந்திரியங்கள் உலக விஷயங்களில் செயல்படுகின்றன; ஆனால் அவை ராக–த்வேஷங்களால் இழுக்கப்படவில்லை. மனமும் அவற்றின் பின்னால் கட்டுப்பாடின்றி ஓடவில்லை. மாறாக மனம் விவேகத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறது. இப்படிப்பட்ட நிலையில் வாழ்பவனுக்கு என்ன கிடைக்கிறது என்று பகவான் அடுத்ததாக மிக அழகான ஒரு சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறார்: “ப்ரஸாதம் அதிகச்சதி.”

“ப்ரஸாதம்” என்றால் இங்கு கோயிலில் நாம் பெறும் பிரசாதம் என்ற பொருள் அல்ல. மன அமைதி, மனத் தெளிவு, உள்ளார்ந்த சாந்தி, மனத்தின் பிரசன்னமான நிலை என்பதே இங்கு பொருள். ராகமும் த்வேஷமும் குறைந்தபோது மனத்தில் ஏற்படும் அமைதியே ப்ரஸாதம். அந்த மனம் தேவையற்ற கொந்தளிப்பிலிருந்து விடுபடுகிறது. காமம், கோபம், பொறாமை, வெறுப்பு, அதீதப் பற்று போன்றவை மனத்தை தொடர்ந்து அலைக்கழிக்காமல் இருக்கின்றன.

இங்கு “ப்ரஸாதம்” என்பது வெறும் மன அழுத்தம் இல்லாத நிலை என்று மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது. இது ஆன்மீக சாதனையில் மிகவும் முக்கியமான ஒரு நிலை. மனம் அமைதியாக இருந்தால்தான் நாம் கேட்ட அறிவை தெளிவாகச் சிந்திக்க முடியும். மனம் தெளிவாக இருந்தால்தான் நிதித்யாசனம் போன்ற சாதனைகளைச் சரியாகச் செய்ய முடியும். ஏற்கனவே பெற்றுள்ள ஆத்மஞானம் நிலைபெறுவதற்கும் அமைதியான மனம் அவசியம். ஆகவே இங்கு கூறப்படும் ப்ரஸாதம், அடுத்த கட்டமான ஞானநிஷ்டைக்கு உதவும் முக்கியமான சாதனையின் பலனாகவும் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது.

இதனால் இந்த ஸ்லோகத்தில் ஒரு அழகான காரண–விளைவு தொடர்பு அமைக்கப்படுகிறது. ராக–த்வேஷங்களிலிருந்து விடுபட்ட இந்திரியங்களுடன் உலக விஷயங்களில் செயல்படுகிறான். இந்திரியங்கள் தன்னுடைய வசத்தில் இருக்கின்றன. மனமும் தன்னுடைய வசத்தில் இருக்கிறது. இதன் விளைவாக மனம் அமைதியை அடைகிறது. அந்த அமைதியே ப்ரஸாதம்.

முந்தைய ஸ்லோகத்தில் பகவான் மனக்கட்டுப்பாடு இல்லாதவனுடைய வீழ்ச்சியைச் சொன்னார். அங்கு விஷய தியானத்திலிருந்து ஆரம்பித்து இறுதியில் புத்திநாசம் வரை சென்றார். இங்கு அதற்கு எதிர்மாறாக, இந்திரியங்களைக் கட்டுப்படுத்தி ராக–த்வேஷங்களை விட்டு வாழ்பவனுக்கு ப்ரஸாதம் கிடைக்கிறது என்று கூறுகிறார். அங்கு மனக்குழப்பம் அதிகரித்துக்கொண்டே செல்கிறது; இங்கு மன அமைதி வளர்ந்துகொண்டே செல்கிறது. அங்கு மனம் மனிதனை இழுத்துச் செல்கிறது; இங்கு மனிதன் மனத்தையும் இந்திரியங்களையும் சரியான வழியில் நடத்துகிறான்.

இந்த ஸ்லோகம் நமக்கு ஒரு முக்கியமான உண்மையையும் உணர்த்துகிறது. ஆன்மீக வாழ்க்கை என்பது உலகப் பொருள்களை வெறுப்பது அல்ல. உலகப் பொருள்களுக்கு நாம் கொடுத்திருக்கும் தவறான மதிப்பீட்டைத் திருத்துவதுதான். பொருள் இருக்கட்டும்; அது தேவையான அளவுக்கு பயன்படுத்தப்படட்டும். ஆனால் அந்தப் பொருளே எனக்கு நிரந்தரமான மகிழ்ச்சியைத் தரும் என்ற நம்பிக்கை இருக்கக்கூடாது. அதேபோல ஒரு பொருள் கிடைக்கவில்லை என்றால் நான் அழிந்துவிட்டேன் என்ற உணர்வும் இருக்கக்கூடாது. இதுவே ராக–த்வேஷத்திலிருந்து விடுபடும் மனநிலை.

ஒருவன் உலகத்தில் வாழ்ந்துகொண்டே இந்த மனநிலையை வளர்த்துக்கொள்ள முடியும். குடும்பப் பொறுப்புகளைச் செய்யலாம். தொழிலைச் செய்யலாம். சமூக வாழ்க்கையில் இருக்கலாம். தேவையான பொருள்களைப் பயன்படுத்தலாம். ஆனால் இவை அனைத்தையும் தன்னுடைய மன அமைதியின் எஜமானர்களாக மாற்றாமல் இருக்க வேண்டும். பொருள்கள் நம்முடைய பயன்பாட்டிற்காக இருக்க வேண்டும்; நாம் பொருள்களின் அடிமையாகிவிடக்கூடாது. இந்த வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்வதே இந்த ஸ்லோகத்தின் ஆழமான கருத்தாகும்.

அதனால் இந்திரியங்களை நம்முடைய கட்டுபாட்டுக்குள் வைத்திருக்க வேண்டும் என்ற கருத்து இங்கு பொருத்தமானது. இந்திரியங்கள் நம்முடைய சேவைக்காக இருக்க வேண்டும்; நாம் இந்திரியங்களின் கட்டளைக்கு அடிமையாக இருக்கக்கூடாது. நாக்கு விரும்புகிறது என்பதற்காக எல்லாவற்றையும் சாப்பிட வேண்டியதில்லை. கண் விரும்புகிறது என்பதற்காக எல்லாவற்றையும் பார்க்க வேண்டியதில்லை. மனம் விரும்புகிறது என்பதற்காக ஒவ்வொரு எண்ணத்தையும் தொடர்ந்து சிந்திக்க வேண்டியதில்லை. விவேகம் எதை அனுமதிக்கிறதோ அதன்படி இந்திரியங்களைப் பயன்படுத்துவதுதான் ஆத்மவச்ய நிலை.

இவ்வாறு வாழும்போது மனம் மெதுவாக அமைதியடைகிறது. அந்த அமைதியான மனமே அடுத்த ஆன்மீக சாதனைக்கு தகுதியானதாகிறது. அதனால்தான் 64-ஆம் ஸ்லோகம் வெறும் இந்திரியக் கட்டுப்பாட்டைப் பற்றிய ஒரு ஒழுக்கப் போதனை அல்ல. ஞானத்தை நிலைநிறுத்துவதற்குத் தேவையான மனப்பக்குவத்தை உருவாக்கும் ஒரு முக்கியமான சாதனையை பகவான் இங்கு விளக்குகிறார். சமம் என்கின்ற மனக்கட்டுப்பாடு, ராக–த்வேஷங்களிலிருந்து விடுபட்ட இந்திரியப் பயன்பாடு, அதன் பலனாக கிடைக்கும் ப்ரஸாதம் அல்லது மன அமைதி — இவை அனைத்தும் ஒன்றோடு ஒன்று தொடர்புடையவை.

இதற்குப் பிறகு பகவான் இந்த ப்ரஸாதமான மன அமைதியிலிருந்து மேலும் என்ன பலன் தோன்றுகிறது என்பதை அறுபத்தி ஐந்தாம் ஸ்லோகத்தில் விளக்கப் போகிறார். மனம் அமைதியானவுடன் துக்கங்கள் எவ்வாறு நீங்குகின்றன, அந்த அமைதியான மனம் எவ்வாறு புத்தியைத் தெளிவாக்குகிறது, அதன் மூலம் ஞானநிஷ்டைக்கு எவ்வாறு உதவுகிறது என்பதுதான் அடுத்த ஸ்லோகத்தின் தொடர்ச்சியான உபதேசமாக அமைகிறது.