क्रोधाद्भवति संमोहः संमोहात्स्मृतिविभ्रमः ।
स्मृतिभ्रंशाद्बुद्धिनाशो बुद्धिनाशात्प्रणश्यति ॥ ६३ ॥

க்ரோதாத் பவதி ஸம்மோஹஃ ஸம்மோஹாத் ஸ்ம்ருதிவிப்ரமஃ |
ஸ்ம்ருதிப்ரம்ஷாத் புத்திநாஶோ புத்திநாஶாத் ப்ரணஷ்யதி || 63 ||

பொருள்:

“கோபத்திலிருந்து முழுமையான மயக்கம் உண்டாகிறது; மயக்கத்திலிருந்து நினைவுத் தடுமாற்றம் ஏற்படுகிறது. நினைவு தடுமாறுவதால் புத்தி அழிகிறது; புத்தி அழிந்துவிட்டால், மனிதன் முற்றிலும் அழிவை அடைகிறான்.”

விளக்கம்:

முந்தைய ஸ்லோகத்தில் பகவான் மனிதனுடைய மனவீழ்ச்சியின் ஆரம்பத்தை விளக்கினார். ஒரு விஷயத்தைத் தொடர்ந்து சிந்திப்பதால் அதில் பற்று உருவாகிறது; பற்றிலிருந்து ஆசை தோன்றுகிறது; அந்த ஆசைக்கு ஏதாவது தடையொன்று ஏற்பட்டால் அதே ஆசை கோபமாக வெளிப்படுகிறது. இப்போது அந்தக் கோபத்திற்குப் பிறகு என்ன நடக்கிறது என்பதை இந்த ஸ்லோகத்தில் பகவான் தொடர்ச்சியாக விளக்குகிறார். இங்கு மனிதனுடைய வீழ்ச்சி எவ்வாறு படிப்படியாக நடைபெறுகிறது என்பதைக் காட்டும் ஒரு முழுமையான மனவியல் வரிசையை அவர் தருகிறார். விஷய தியானத்தில் தொடங்கிய ஒன்று இறுதியில் மனிதனுடைய விவேகத்தையும் வாழ்க்கையைச் சரியாக நடத்தும் திறனையும் பாதிக்கும் அளவுக்குச் செல்கிறது. முந்தைய உரையில் கூறப்பட்டபடி, இதன் அடிப்படை காரணமாக மனக்கட்டுப்பாடு இல்லாமை, அதாவது சமகம் இல்லாத நிலை இருக்கிறது.

“க்ரோதாத் பவதி ஸம்மோஹஃ” என்று பகவான் முதலில் கூறுகிறார். குரோதத்திலிருந்து ஸம்மோகம் தோன்றுகிறது. “ஸம்மோகம்” என்றால் மயக்கம், குழப்பம், தெளிவின்மை அல்லது உண்மையைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாத நிலை. குறிப்பாக எதைச் செய்ய வேண்டும், எதைச் செய்யக்கூடாது; எதைப் பேச வேண்டும், எதைப் பேசக்கூடாது; எது சரி, எது தவறு என்பதைப் பிரித்துப் பார்க்க முடியாத நிலையே இங்கு ஸம்மோகம் என்று புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. கோபம் புத்தியை ஆட்கொண்டுவிட்டால், அந்த நேரத்தில் மனிதன் சாதாரணமாக இருக்கும் நிலையில் இருந்து மாறுபட்டு செயல்படத் தொடங்குகிறான்.

இதைத்தான் நம்முடைய அன்றாட வாழ்க்கையிலும் எளிதாகக் காண முடிகிறது. ஒருவர் கோபமடைந்தபோது, “கோபத்தில் நான் என்ன பேசுகிறேன் என்று எனக்கே தெரியவில்லை” என்று பின்னர் கூறுவதை நாம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். கோபம் தணிந்த பிறகு, “நான் அப்படிச் சொல்ல நினைக்கவில்லை; கோபத்தில் சொல்லிவிட்டேன்” என்று வருத்தப்படுவதும் உண்டு. இதன் பின்னால் பகவான் கூறும் ஸம்மோகம் இருக்கிறது. கோபத்தின் போது மனம் தெளிவாகச் செயல்படுவதில்லை. அந்த நேரத்தில் சொல்லக்கூடாத வார்த்தை சொல்லப்படுகிறது; செய்யக்கூடாத செயல் செய்யப்படுகிறது; பின்னர் அமைதியான நிலைக்கு வந்தவுடன் தான் அதன் விளைவு புரிகிறது.

இங்கு முக்கியமாகக் கவனிக்க வேண்டியது என்னவென்றால், கோபம் வெறும் உணர்ச்சி மட்டுமல்ல; அது மனிதனுடைய தீர்மானிக்கும் திறனையே தற்காலிகமாக மறைக்கிறது. ஒரு விஷயத்தை அமைதியாக இருக்கும்போது நாம் எப்படி மதிப்பிடுவோமோ, அதே விஷயத்தை கடுமையான கோபத்தில் இருக்கும்போது வேறு விதமாக மதிப்பிடுகிறோம். அந்த நேரத்தில் நமக்குத் தெரிந்த உண்மைகளும் கூட நினைவில் இருந்தாலும் அவற்றை சரியான முறையில் பயன்படுத்த முடியாது. இதுவே அடுத்த கட்டமான “ஸம்மோஹாத் ஸ்ம்ருதிவிப்ரமஃ” என்பதற்கு வழிவகுக்கிறது.

“ஸ்ம்ருதி” என்ற சொல்லுக்கு பொதுவாக நினைவு அல்லது ஞாபகம் என்று பொருள் கூறலாம். ஆனால் இங்கு வெறும் சாதாரண நினைவாற்றல் மட்டும் குறிக்கப்படவில்லை. சாஸ்திரம், ஆசிரியரின் உபதேசம், வாழ்க்கை அனுபவம் ஆகியவற்றின் மூலம் நாம் கற்றுக்கொண்ட நல்ல அறிவு, நல்ல பண்புகள், சரியான நடத்தை பற்றிய புரிதல், மனத்தில் பதிந்துள்ள நல்ல சம்ஸ்காரங்கள் ஆகியவையும் இங்கு ஸ்ம்ருதி என்ற கருத்துக்குள் வருகின்றன. நாம் எதைச் செய்ய வேண்டும், எதைத் தவிர்க்க வேண்டும், எவ்வாறு நடந்து கொள்ள வேண்டும், எந்தச் சூழ்நிலையில் எப்படிப் பதிலளிக்க வேண்டும் போன்ற அறிவு நம்முடைய உள்ளத்தில் சேர்ந்து கிடக்கிறது.

ஒரு மனிதன் பல ஆண்டுகள் படித்திருக்கலாம். நல்ல நூல்களைப் படித்திருக்கலாம். பெரியவர்களிடம் இருந்து நல்ல அறிவுரைகளைப் பெற்றிருக்கலாம். வாழ்க்கையில் பல அனுபவங்களிலிருந்து நல்ல பாடங்களைக் கற்றிருக்கலாம். “கோபத்தில் வார்த்தைகளைத் தேர்ந்தெடுத்து பேச வேண்டும்”, “அவசரமாக முடிவு எடுக்கக் கூடாது”, “தவறு நடந்தாலும் அமைதியாகச் சிந்திக்க வேண்டும்” போன்ற அறிவு அவனுக்குள் இருக்கலாம். ஆனால் கோபம் மற்றும் மோகத்தின் வசப்பட்டுவிட்டால், அந்த அறிவு அந்தக் கணத்தில் வெளிப்படாமல் போகிறது. இதைத்தான் ஸ்ம்ருதி விப்ரமம் என்று பகவான் கூறுகிறார்.

இதன் பொருள் நாம் கற்ற அறிவு நிரந்தரமாக அழிந்துவிட்டது என்பதல்ல. அறிவு உள்ளே இருக்கலாம்; ஆனால் அதைத் தேவையான நேரத்தில் பயன்படுத்த முடியாத நிலை ஏற்படுகிறது. அமைதியான நிலையில் நமக்குத் தெரிந்த ஒரு விஷயம், கோபத்தின் உச்சத்தில் நமக்கு நினைவுக்கு வராமல் போகலாம். பின்னர் கோபம் தணிந்ததும், “இதை நான் முன்பே அறிந்திருந்தேனே; ஏன் அந்த நேரத்தில் இப்படிச் செய்தேன்?” என்று வருத்தப்படுவோம். இதுவே ஸ்ம்ருதி விப்ரமத்தின் நடைமுறை விளைவு.

இதனை “நான் எல்லாவற்றையும் மறந்துவிட்டேன்” என்ற சாதாரண அனுபவத்துடனும் ஒப்பிடலாம். கோபம் வந்த நேரத்தில் ஒருவருக்கு தனது கல்வி, பண்பாடு, குடும்ப மதிப்புகள், சாஸ்திரத்தில் கேட்ட அறிவு, வாழ்க்கையில் பெற்ற அனுபவம் ஆகியவை எல்லாம் இருந்தபோதிலும் அவற்றை அந்தச் சூழ்நிலையில் பயன்படுத்த முடியாமல் போகலாம். அறிவு இல்லாததால் அல்ல; மனம் மோகத்தின் வசத்தில் இருப்பதால் அந்த அறிவு செயல்படவில்லை. இதனால் பண்டிதனாக இருந்தாலும், சாதாரண மனிதனாக இருந்தாலும், கோபத்தின் போது இருவருடைய நடத்தையிலும் பெரிய வேறுபாடு இல்லாத நிலை உருவாகலாம்.

அதற்குப் பிறகு பகவான் இன்னும் ஆழமான விளைவைச் சொல்கிறார்: “ஸ்ம்ருதிப்ரம்ஷாத் புத்திநாஶஃ” — ஸ்ம்ருதி செயலிழந்ததிலிருந்து புத்திநாசம் ஏற்படுகிறது. இங்கு “புத்தி” என்றால் வெறும் அறிவு அல்லது தகவல் சேமிப்பு அல்ல. சரி–தவறு, உண்மை–பொய், செய்யத்தக்கது–செய்யக்கூடாதது ஆகியவற்றைப் பிரித்துப் பார்க்கும் விவேக சக்தி. ஒரு மனிதனுடைய புத்தியின் முக்கியமான பணியே இந்தப் பிரித்தறியும் திறன்.

புத்தி நன்றாகச் செயல்படும்போது, “எனக்கு கோபம் இருக்கிறது; ஆனால் இப்போது நான் பேசக்கூடாது”, “இந்த முடிவை இப்போது எடுக்கக் கூடாது”, “இவர் சொன்ன வார்த்தை எனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றாலும் உடனடியாகப் பதிலளிப்பது சரியல்ல” என்று மனிதன் தன்னைத்தானே கட்டுப்படுத்த முடியும். இதுவே விவேகம் செயல்படுவது. ஆனால் ஸ்ம்ருதி செயலிழந்தபோது, முன்பு கற்றுக் கொண்ட நல்ல அறிவு அந்த நேரத்தில் துணையாக இருக்காது. அதன் விளைவாக புத்தியின் தீர்மானிக்கும் சக்தியும் பலவீனமடைகிறது.

இதனால் புத்திநாசம் என்றால் புத்தி உடலிலிருந்து அழிந்து போய்விட்டது என்று பொருள் கொள்ளக்கூடாது. புத்தியின் விவேகமான செயல்பாடு அழிந்து அல்லது செயலிழந்து விடுகிறது என்பதே பொருள். மனிதனிடம் கண்கள் இருப்பதால் மட்டும் சரியான பார்வை கிடைப்பதில்லை; காதுகள் இருப்பதால் மட்டும் சரியான கேள்வி கிடைப்பதில்லை. அதுபோல புத்தி இருக்கிறது என்பதால் மட்டும் அது ஒவ்வொரு நேரத்திலும் சரியாகச் செயல்படும் என்று சொல்ல முடியாது. கோபம், மோகம் போன்றவை அதை ஆட்கொண்டுவிட்டால் அதன் விவேக சக்தி செயலிழந்து விடலாம்.

அதன் இறுதி விளைவாக பகவான் “புத்திநாஶாத் ப்ரணஷ்யதி” என்று கூறுகிறார். புத்தி நாசமடைந்தால் மனிதன் அழிந்து விடுகிறான். இங்கு “ப்ரணஷ்யதி” என்றால் உடல் ரீதியாக இறந்து விடுகிறான் என்று மட்டும் பொருள் கொள்ளக்கூடாது. மனித வாழ்க்கையின் உயர்ந்த நோக்கங்களை அடைவதற்கான தகுதியை அவன் இழந்து விடுகிறான் என்பதே ஆழமான பொருள். வேதாந்தத்தில் தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் என்று கூறப்படும் புருஷார்த்தங்களைச் சரியான முறையில் அடைவதற்குத் தேவையான விவேகத்தை இழந்துவிட்டால், மனிதப் பிறவியின் வாய்ப்பையே அவன் வீணாக்கிவிடுகிறான்.

ஒரு மனிதன் எவ்வளவு செல்வம் வைத்திருக்கிறான், எந்தப் பதவியில் இருக்கிறான், சமூகத்தில் எவ்வளவு உயர்ந்த நிலையில் இருக்கிறான் என்பதைக் காட்டிலும், அவனுடைய புத்தி எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதே அவனுடைய வாழ்க்கையின் தரத்தை நிர்ணயிக்கிறது. பணம் இருந்தாலும் விவேகம் இல்லையென்றால் அந்தப் பணத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்தலாம். அதிகாரம் இருந்தாலும் புத்தி இல்லையென்றால் அந்த அதிகாரம் தன்னையும் பிறரையும் பாதிக்கலாம். கல்வி இருந்தாலும் கோபத்தின் போது விவேகம் செயல்படவில்லை என்றால் அந்தக் கல்வியின் பயன் அந்த நேரத்தில் வெளிப்படாது.

இவ்வாறு இந்த இரண்டு ஸ்லோகங்களையும் ஒன்றாகப் பார்த்தால், மனிதனுடைய வீழ்ச்சியின் முழு சங்கிலி தெளிவாகத் தெரிகிறது. முதலில் விஷய தியானம். ஒரு விஷயத்தை மனம் தொடர்ந்து சிந்திக்கிறது. அதிலிருந்து சங்கம் அல்லது பற்று வருகிறது. பற்றிலிருந்து காமம் அல்லது ஆசை வருகிறது. ஆசைக்கு தடையொன்று ஏற்பட்டால் குரோதம் தோன்றுகிறது. குரோதத்திலிருந்து ஸம்மோகம் — மயக்கம் மற்றும் தெளிவின்மை — வருகிறது. ஸம்மோகத்திலிருந்து ஸ்ம்ருதி விப்ரமம் — கற்றுக் கொண்ட நல்ல அறிவும் சம்ஸ்காரங்களும் அந்த நேரத்தில் வெளிப்படாத நிலை — வருகிறது. அதிலிருந்து புத்திநாசம் — விவேக சக்தியின் செயலிழப்பு — வருகிறது. இறுதியில் ப்ரணஷ்யதி — மனிதன் தன்னுடைய வாழ்க்கையைச் சரியாகப் பயன்படுத்தும் தகுதியை இழக்கும் நிலை — வருகிறது.

இதனால் பகவான் கோபத்தை மட்டும் குற்றம் சொல்லவில்லை. கோபம் உருவாகும் முன்பே அதனுடைய விதையை அடையாளம் காணச் சொல்கிறார். அந்த விதை விஷய தியானம். அதனால்தான் மனக்கட்டுப்பாடு அல்லது சமகம் இங்கு மிக முக்கியமான சாதனையாகிறது. மனம் தேவையற்ற விஷயங்களை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து அவற்றுக்கு மதிப்பு கொடுக்காமல் பாதுகாப்பதே ஆரம்ப கட்டத்தில் செய்ய வேண்டியது. இந்திரியங்களின் வழியாக ஒரு விஷயம் உள்ளே வந்தாலும், அதைத் தொடர்ந்து மனதில் சிந்தித்து வளர்க்காமல் விட்டுவிட்டால் பற்று உருவாகும் வாய்ப்பு குறைகிறது.

இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான நடைமுறைப் பாடம் கிடைக்கிறது. மனத்தில் ஒரு எண்ணம் தோன்றுவது மட்டும் நமது கட்டுப்பாட்டில் இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் அந்த எண்ணத்தை மீண்டும் மீண்டும் சிந்திப்பதா, அதற்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதா, அதை வளர்ப்பதா என்பது நமது சாதனையின் ஒரு பகுதியாகும். ஒரு சிறிய எண்ணத்தை ஆரம்பத்திலேயே கவனித்தால் அதை எளிதாக விட்டுவிட முடியும். ஆனால் அதையே தொடர்ந்து சிந்தித்து பற்று, ஆசை, கோபம் என்று வளர்த்துவிட்டால் பின்னர் அதை கட்டுப்படுத்துவது மிகவும் கடினமாகிவிடும்.

ஒரு விதை முளைக்கும் ஆரம்பத்திலேயே அதை அகற்றுவது எளிது. அது பெரிய மரமாக வளர்ந்த பிறகு அதை அகற்றுவது கடினம். அதுபோல மனத்தில் தோன்றும் தேவையற்ற விஷயச் சிந்தனையையும் ஆரம்ப நிலையிலேயே கவனிப்பது அவசியம். மனக்கட்டுப்பாடு இல்லாமல் அதை வளர்த்தால் அது நம்முடைய உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்தத் தொடங்கும்; பின்னர் அந்த உணர்ச்சிகள் நம்முடைய புத்தியையே ஆளத் தொடங்கும்.

இந்த ஸ்லோகத்தின் இன்னொரு முக்கியமான கருத்து என்னவென்றால், மனிதனுடைய வீழ்ச்சி திடீரென்று ஏற்படுவதில்லை. அது படிப்படியான செயல்முறை. அதனால் நம்முடைய ஆன்மீக சாதனையும் ஆரம்பத்திலேயே செய்யப்பட வேண்டும். கோபம் வந்த பிறகு மட்டும் “எனக்கு மனக்கட்டுப்பாடு வேண்டும்” என்று நினைப்பது போதாது. மனம் ஒரு விஷயத்தைத் தொடர்ந்து சிந்திக்கத் தொடங்கும் தருணத்திலேயே அதை கவனித்து திருப்பும் பழக்கம் வளர வேண்டும். அதுவே சமகத்தின் நடைமுறைப் பயிற்சி.

இதுவரை பகவான் எதிர்மறையான வழியைச் சொன்னார்: மனக்கட்டுப்பாடு இல்லாதபோது விஷய தியானத்திலிருந்து எவ்வாறு பற்று, ஆசை, கோபம், மோகம், ஸ்ம்ருதி விப்ரமம், புத்திநாசம், இறுதியில் வீழ்ச்சி வருகின்றது என்பதை விளக்கினார். அடுத்ததாக, இதற்கு நேர்மாறாக, ராக–த்வேஷங்களைக் கட்டுப்படுத்தி மனத்தை அமைதியாக வைத்திருப்பவனுக்கு என்ன நன்மை கிடைக்கிறது என்பதை பகவான் கூறப் போகிறார். அதாவது இங்கு வரை மனக்கட்டுப்பாடு இல்லாததன் விளைவைக் கூறிய பகவான், அடுத்த கட்டத்தில் சமகம் என்ற சாதனையைப் பின்பற்றுவதால் கிடைக்கும் நேர்மறையான பலனை விளக்கத் தொடங்குகிறார்.

எனவே இந்த அறுபத்தி மூன்றாம் ஸ்லோகத்தின் மையச் செய்தியை ஒரே தொடராகச் சொன்னால்: கோபம் மனத்தை மயக்குகிறது; மயக்கம் நாம் கற்ற நல்ல அறிவை செயல்பட விடாமல் செய்கிறது; அந்த அறிவு செயல்படாதபோது விவேக புத்தி பலவீனமடைகிறது; விவேகம் இழந்தால் மனிதன் தனது வாழ்க்கையின் உயர்ந்த நோக்கங்களை அடையும் தகுதியை இழக்கிறான். ஆகவே ஆன்மீக சாதகன் கோபத்தை மட்டும் அடக்க முயற்சி செய்யாமல், கோபம் உருவாகும் முன்பே அதன் மூலமான விஷய தியானம் மற்றும் பற்றை கவனித்து மனத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும். இதுவே பகவான் இந்த இரண்டு ஸ்லோகங்களின் மூலம் நமக்குக் காட்டும் ஆழமான வழிகாட்டுதலாகும்.