तानि सर्वाणि संयम्य । युक्त आसीत मत्परः ।
वशे हि यस्येन्द्रियाणि तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥ ६१ ॥

தாநி ஸர்வாணி ஸம்யம்ய யுக்த ஆஸீத மத்பரஃ |
வசே ஹி யஸ்யேந்த்ரியாணி தஸ்ய ப்ரஜ்ஞா ப்ரதிஷ்ட்டிதா || 61 ||

பொருள்:

“அந்தப் புலன்கள் அனைத்தையும் நன்கு கட்டுப்படுத்தி, என்னையே உயர்ந்த குறிக்கோளாகக் கொண்டு, மனதை ஒருமுகப்படுத்தி நிலைத்திருப்பாயாக. எவனுடைய புலன்கள் அவனுடைய கட்டுப்பாட்டில் இருக்கின்றனவோ, அவனுடைய பிரஜ்ஞை (ஞானம்) நிலைபெற்றதாகும்.”

விளக்கம்:

முந்தைய ஸ்லோகத்தில் பகவான் இந்திரியங்களின் இயல்பையும், அவை எவ்வளவு வலிமையானவை என்பதையும், அறிவும் விவேகமும் உடைய சாதகனுடைய மனத்தைக்கூட அவை பலவந்தமாக இழுத்துச் செல்லக்கூடும் என்பதையும் எச்சரித்தார். இந்திரியங்களை கட்டுப்படுத்தாமல் விட்டால் அவை மனத்தைத் தங்களுடைய விஷயங்களின் பக்கம் இழுத்துச் சென்று, மனத்தின் அமைதியையும் ஞான சாதனையின் தொடர்ச்சியையும் பாதிக்கும். எனவே இந்திரியங்களைப் பாதுகாப்பது மிகவும் அவசியம் என்று கூறிய பிறகு, இப்போது இந்த அறுபத்தி ஒன்றாம் ஸ்லோகத்தில் பகவான் அதற்கான நேரடியான சாதனையைச் சொல்கிறார். ஞானத்தைப் பெற்ற ஒருவர் அதை ஞானநிஷ்டையாக மாற்றிக்கொள்ள விரும்பினால் என்ன செய்ய வேண்டும், இந்திரியங்களை எவ்வாறு கையாள வேண்டும், மனத்தை எதில் நிலைநிறுத்த வேண்டும், அதன் மூலம் ஞானம் எவ்வாறு நிலைபெறும் என்பதையே இந்த ஸ்லோகம் தெளிவாக எடுத்துக் காட்டுகிறது.

“தாநி ஸர்வாணி ஸம்யம்ய” என்பதே முதல் அறிவுரை. “தாநி” என்றால் அவை; இங்கு முன்பு குறிப்பிடப்பட்ட இந்திரியங்களையே குறிக்கிறது. “ஸர்வாணி” என்றால் அனைத்தும். “ஸம்யம்ய” என்றால் கட்டுப்படுத்தி, ஒழுங்குபடுத்தி, தன்னுடைய வசத்திற்குள் கொண்டு வந்து என்று பொருள். பகவான் ஒரு சில இந்திரியங்களை மட்டும் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்று கூறவில்லை. ஐந்து ஞான இந்திரியங்களையும் முறையாகக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்று கூறுகிறார். ஏனெனில் ஒரு இந்திரியம் கட்டுப்பாட்டில் இல்லாவிட்டாலும் அது மனத்தைத் தன்னுடைய விஷயத்தின் பக்கம் இழுத்துச் செல்லக்கூடும்.

இதுவே இங்கு தமக எனப்படும் சாதனையாகும். தமக என்பது இந்திரிய ஒழுக்கம் அல்லது இந்திரியக் கட்டுப்பாடு. இது ஒருநாள் செய்து முடித்துவிடக்கூடிய சாதனை அல்ல. காலப்போக்கில், தொடர்ந்து முயற்சி செய்து, தளராமல் பயிற்சி செய்து, இந்திரியங்களை தன்னுடைய வசத்திற்குள் கொண்டு வர வேண்டும். முந்தைய ஸ்லோகத்தில் இந்திரியங்களின் வலிமையைப் பற்றி பகவான் எச்சரித்ததன் காரணமும் இதுதான். இந்திரியங்களின் இயல்பு வலிமையானது என்பதால் அவற்றை சுதந்திரமாக விட்டுவிடாமல், அவை எங்கு செல்ல வேண்டும், எங்கு செல்லக்கூடாது என்பதை விவேகத்துடன் நிர்ணயிக்க வேண்டும்.

இங்கே இந்திரியக் கட்டுப்பாடு என்றால் இந்திரியங்களைப் பயன்படுத்தாமல் இருப்பது என்று பொருள் கொள்ளக்கூடாது. உலக வாழ்க்கையில் நாம் விவகாரம் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. பார்க்க வேண்டியதைப் பார்க்க வேண்டும்; கேட்க வேண்டியதை கேட்க வேண்டும்; பேச வேண்டியதைப் பேச வேண்டும்; தேவையான செயல்களைச் செய்ய வேண்டும். ஆனால் இந்திரியங்கள் தங்களுடைய விருப்பப்படி நம்மை இழுத்துச் செல்லாமல், நம்முடைய விவேகத்தின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருந்து செயல்பட வேண்டும். தேவையற்ற விஷயங்கள் மனத்தில் புகுந்து மன அமைதியை குலைக்காதபடி அவற்றிலிருந்து விலகுவது தமகத்தின் நடைமுறைப் பொருளாகும்.

அடுத்து பகவான் “யுக்த ஆஸீத” என்று கூறுகிறார். இந்தச் சொல் மிகவும் முக்கியமானது. “யுக்த” என்றால் மனத்தைக் கட்டுப்படுத்தியவன், மனத்தை முறையாகப் பொருத்தியவன், மனம் ஒருமுகமாக இருக்கும் நிலையை உடையவன் என்று பொருள். “ஆஸீத” என்றால் நிலைத்திருக்க வேண்டும், அமர்ந்திருக்க வேண்டும், தங்கியிருக்க வேண்டும். இங்கு வெளிப்புறமாக அமர்வதை மட்டும் பகவான் குறிப்பிடவில்லை. மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, தேவையற்ற சங்கல்பங்களிலிருந்து விலக்கி, நிதித்யாசனத்தில் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்பதே இதன் ஆழமான பொருள்.

இந்த இடத்தில் நாம் தமகத்திற்கும் அடுத்த சாதனையான சமகத்திற்கும் உள்ள தொடர்பை புரிந்துகொள்ள வேண்டும். தமகம் இந்திரியங்களை வெளிப்புற விஷயங்களிலிருந்து தேவையற்ற முறையில் விலக்குகிறது. ஆனால் இந்திரியங்கள் வெளிப்புற விஷயங்களோடு தொடர்பு கொள்ளாமல் இருந்தாலும் மனம் தன்னுடைய கடந்தகால அனுபவங்களையும் எதிர்காலக் கவலைகளையும் நினைத்துக்கொண்டு அமைதியை இழக்கக்கூடும். எனவே மனத்தையும் கட்டுப்படுத்த வேண்டும். அந்த மனக்கட்டுப்பாடே சமகம் என்று இங்கு விளக்கப்படுகிறது. தமகம் இந்திரியங்களின் வழியாக மனத்திற்குள் வரும் குழப்பத்தைத் தடுப்பது; சமகம் மனம் தானாக உருவாக்கிக் கொள்ளும் தேவையற்ற சங்கல்பங்களிலிருந்து மனத்தைப் பாதுகாப்பது.

இதனால் பகவான் இங்கு நிதித்யாசனத்திற்குத் தேவையான மூன்று முக்கியமான சாதனைகளை ஒரே வரியில் இணைக்கிறார். தமகம், சமகம், நிதித்யாசனம். இந்திரியங்களை அடக்குவது தமகம். மனத்தை அமைதியாகவும் கட்டுப்பாட்டுடனும் வைத்திருப்பது சமகம். அந்த அமைதியான, கட்டுப்படுத்தப்பட்ட மனத்தை ஆத்ம தத்துவத்தில் நிலைநிறுத்துவது நிதித்யாசனம். இந்த மூன்றும் ஒன்றுக்கொன்று துணையாக இருக்கின்றன. இந்திரியங்கள் கட்டுப்பாட்டில் இல்லாவிட்டால் மனம் அமைதியாக இருக்காது; மனம் அமைதியாக இல்லாவிட்டால் நிதித்யாசனம் செய்ய முடியாது; நிதித்யாசனம் இல்லாமல் பெற்ற ஞானத்தை உறுதியான ஞானநிஷ்டையாக மாற்றுவது கடினமாகும்.

அடுத்து பகவான் “மத்பரஃ” என்று கூறுகிறார். “மத்” என்றால் என்னை; “பரஃ” என்றால் பரமாகக் கொண்டவன், உயர்ந்த இலக்காகக் கொண்டவன். ஆகவே “மத்பரஃ” என்றால் பகவானை அல்லது பரம தத்துவத்தைத் தன்னுடைய உயர்ந்த இலக்காகக் கொண்டு இருப்பவன் என்று பொருள். இந்தச் சொல் நிதித்யாசனத்தின் நோக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இந்திரியங்களை அடக்குவதும், மனத்தை அமைதிப்படுத்துவதும் வெறும் மன அமைதிக்காக மட்டும் அல்ல. மனத்தை இறுதியில் ஆத்ம தத்துவத்தில் நிலைநிறுத்துவதற்காகத்தான்.

ஒருவன் இந்திரியங்களை அடக்கிவிட்டு, மனத்தையும் ஓரளவுக்கு அமைதியாக்கிவிட்டு, அந்த மனத்தை வேறு உலக விஷயங்களில் தொடர்ந்து வைத்திருந்தால், வேதாந்த சாதனையின் இறுதி நோக்கம் நிறைவேறாது. எனவே மனத்திற்கு ஒரு உயர்ந்த குறிக்கோள் வேண்டும். அந்தக் குறிக்கோள் பகவான் கூறும் பரம தத்துவம். “மத்பரஃ” என்பது இதைத்தான் உணர்த்துகிறது. மனத்தை வெறுமையாக வைத்திருப்பது நிதித்யாசனம் அல்ல; மனத்தை ஆத்ம தத்துவத்தின் மீது நிலைநிறுத்துவதே நிதித்யாசனத்தின் நோக்கம்.

இவ்வாறு முதல் வரியிலேயே பகவான் சாதகனுடைய முழு நடைமுறையையும் கூறிவிட்டார். முதலில் இந்திரியங்களை கட்டுப்படுத்து — தமகம். பின்னர் மனத்தை கட்டுப்படுத்தி அமைதியாக்கு — சமகம். அதன் பிறகு பரம தத்துவத்தை இலக்காகக் கொண்டு மனத்தை அதில் நிலைநிறுத்து — நிதித்யாசனம். இவ்வாறு மனம் வெளியிலிருந்து உள்ளுக்குச் சென்று, விஷயங்களிலிருந்து விலகி, ஆத்ம தத்துவத்தில் நிலைபெறும் பயணத்தை இந்த ஒரு வரியில் பகவான் காட்டுகிறார்.

இப்போது இரண்டாவது வரியில் பகவான் இந்தச் சாதனையின் பலனைச் சொல்கிறார்: “வசே ஹி யஸ்யேந்த்ரியாணி” — எவனுடைய இந்திரியங்கள் அவனுடைய வசத்தில் இருக்கின்றனவோ. இங்கு “வசே” என்றால் கட்டுப்பாட்டில், தன்னுடைய அதிகாரத்திற்குள் என்று பொருள். இந்திரியங்கள் நம்முடைய கட்டுப்பாட்டில் இருக்க வேண்டும்; நாம் இந்திரியங்களுடைய கட்டுப்பாட்டில் இருக்கக்கூடாது. இதுவே இந்த ஸ்லோகத்தின் மையக் கருத்தாகும்.

பகவான் அடுத்ததாக “தஸ்ய ப்ரஜ்ஞா பிரதிஷ்டிதா” என்று முடிக்கிறார். “தஸ்ய” என்றால் அவனுடைய. “ப்ரஜ்ஞா” என்றால் அறிவு அல்லது ஆத்மஞானம். “பிரதிஷ்டிதா” என்றால் நிலைபெற்றது, உறுதியாக நிறுவப்பட்டது. அதாவது யாருடைய இந்திரியங்கள் அவருடைய வசத்தில் இருக்கின்றனவோ, அவருடைய ஞானம் நிலைபெறும். ஞானம் வெறும் அறிவாக இல்லாமல் ஞானநிஷ்டையாக மாறும். இதுவே இந்த ஸ்லோகத்தின் மிக முக்கியமான முடிவுரை.

இதிலிருந்து ஒரு மிக முக்கியமான வேதாந்தக் கருத்து வெளிப்படுகிறது. ஞானத்தைப் பெறுவது ஒரு நிலை; பெற்ற ஞானத்தில் நிலைத்திருப்பது இன்னொரு நிலை. சாஸ்திரத்தைப் படிப்பதன் மூலம், குருவின் உபதேசத்தை கேட்பதன் மூலம், மனனம் செய்வதன் மூலம் ஒருவன் ஆத்ம தத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ளலாம். ஆனால் அந்த அறிவு மனத்தில் உறுதியாக நிலைபெற வேண்டுமெனில் மனம் மீண்டும் மீண்டும் அதே தத்துவத்தில் நிலைத்திருக்க வேண்டும். அதற்குத் தேவையான மனத் தூய்மையும் மன அமைதியும் இல்லாவிட்டால், அறிவு இருந்தாலும் வாழ்க்கையில் அதன் நிலைத்தன்மை குறையலாம்.

இதனால்தான் பகவான் இந்திரியக் கட்டுப்பாட்டை ஆரம்பத்திலும் தேவைப்படுகிற சாதனையாகவும், இறுதியிலும் தேவைப்படுகிற பாதுகாப்பாகவும் காட்டுகிறார். ஆன்மீக வாழ்க்கையைத் தொடங்கும்போதே இந்திரிய ஒழுக்கம் அவசியம். ஞானத்தைப் பெற்ற பிறகும் இந்திரியங்கள் கட்டுப்பாட்டில் இருக்க வேண்டும். இந்திரியக் கட்டுப்பாடு ஒருகாலத்தில் மட்டும் செய்து விட்டு பின்னர் முற்றிலும் விட்டுவிடக்கூடிய சாதனை அல்ல. அது இயல்பாகவே நம்முடைய சுபாவமாக மாறும் வரை தொடர்ந்து பயிற்சி செய்யப்பட வேண்டும்.

இதனை ஒரு விதையை வளர்ப்பதற்கான உதாரணத்தால் புரிந்துகொள்ளலாம். ஒரு விதையை விதைத்தவுடன் அது உடனடியாக மரமாகிவிடாது. ஆரம்பத்தில் தண்ணீர் ஊற்ற வேண்டும்; வேலி அமைக்க வேண்டும்; உரம் இட வேண்டும்; பலவிதமான பாதுகாப்புகளைச் செய்ய வேண்டும். சில சாதனைகள் குறிப்பிட்ட காலத்தில் மட்டும் செய்யப்படலாம். ஆனால் தண்ணீர் ஊற்றுவது போல சில அடிப்படைப் பராமரிப்புகள் ஆரம்பத்திலிருந்து மரம் வளர்ந்து நிற்கும் வரையிலும் தொடர வேண்டும். அதுபோல தமகமும் சமகமும் ஆன்மீக சாதனையின் ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டத்தில் மட்டும் செய்து முடிக்கப்பட வேண்டியவை அல்ல. அவை நம்முடைய இயல்பாக மாறும் வரை தொடர்ந்து இருக்க வேண்டும்.

இங்கு ஒரு நுணுக்கமான விஷயத்தையும் கவனிக்க வேண்டும். “தமகம், சமகம் எப்போது முடியும்?” என்ற கேள்விக்கு பகவான் கூறும் பதில், அவை சாதனையாகச் செய்ய வேண்டிய அவசியம் இல்லாத அளவுக்கு நம்முடைய சுபாவமாக மாறும்போது என்பதாகும். அதாவது இந்திரியங்களை கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்று தனியாக முயற்சி செய்ய வேண்டிய நிலை இல்லாமல், இந்திரியங்கள் இயல்பாகவே ஒழுங்குடன் செயல்படும் நிலை வந்துவிட்டால், அந்தச் சாதனை நம்முடைய இயல்பாகிவிட்டது என்று புரிந்துகொள்ளலாம். ஆனால் அதனால் இந்திரிய ஒழுக்கத்தை கைவிட வேண்டும் என்று பொருள் அல்ல. மாறாக, அது நம்முடைய இயல்பாகவே தொடர்ந்து இருக்க வேண்டும்.

இந்த ஸ்லோகத்தை 60-ஆம் ஸ்லோகத்துடன் இணைத்துப் பார்த்தால் பகவானுடைய உபதேசம் இன்னும் தெளிவாகிறது. 60-ஆம் ஸ்லோகத்தில் இந்திரியங்கள் மிகவும் வலிமையானவை; அறிவும் முயற்சியும் உடையவருடைய மனத்தைக்கூட அவை இழுத்துச் செல்லக்கூடும் என்று எச்சரித்தார். இப்போது அறுபத்தி ஒன்றாம் ஸ்லோகத்தில் அதற்கான பாதுகாப்பு முறையைச் சொல்கிறார்: எல்லா இந்திரியங்களையும் கட்டுப்படுத்து; மனத்தை ஒழுங்குபடுத்து; பகவானை அல்லது பரம தத்துவத்தை இலக்காகக் கொண்டு நிதித்யாசனத்தில் நிலைத்திரு. இவ்வாறு செய்தால் இந்திரியங்கள் வசப்படுகின்றன; இந்திரியங்கள் வசப்பட்டால் ஞானம் நிலைபெறும்.

இதனால் இந்திரியக் கட்டுப்பாடு என்பது வெறும் வெளிப்புற ஒழுக்கம் அல்ல. அது ஞானத்தைப் பாதுகாக்கும் சாதனம். மனத்தைப் பாதுகாக்கும் சாதனம். நிதித்யாசனத்தைச் சாத்தியமாக்கும் சாதனம். ஞானத்தை ஞானநிஷ்டையாக மாற்றும் பாலம். இந்திரியங்கள் வெளிப்புற உலகத்தை நோக்கிச் செல்லும் போது மனமும் அவற்றைப் பின்தொடரும். இந்திரியங்களை ஒழுங்குபடுத்தும்போது மனத்திற்கு உள்ளே திரும்புவதற்கான வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. அந்த மனத்தை ஆத்ம தத்துவத்தில் நிலைநிறுத்தும்போது ஞானம் மெதுவாக உறுதியான நிலையை அடைகிறது.

மேலும், உலக வாழ்க்கையில் நாம் பலவிதமான விஷயங்களைப் பார்க்க வேண்டியிருக்கும், கேட்க வேண்டியிருக்கும், பேச வேண்டியிருக்கும். எல்லா விஷயங்களிலிருந்தும் உடலால் விலகி வாழ்வது மட்டுமே இந்திரியக் கட்டுப்பாடு அல்ல. வாழ்க்கையின் தேவையான விவகாரங்களைச் செய்துகொண்டே, தேவையற்ற விஷயங்கள் மனத்தில் ஆழமாகப் பதியாமல் பார்த்துக்கொள்வதே உண்மையான கட்டுப்பாடு. ஏனெனில் ஒரு விஷயம் வெளியில் நம் கண்களில் அல்லது காதுகளில் விழுவது மட்டும் நம்மை பாதிக்காது; அந்த விஷயத்தை மனம் மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து சங்கல்பம் செய்யத் தொடங்கும்போதுதான் அதில் பற்று உருவாகிறது. இதற்கான விரிவான விளக்கத்திற்கே அடுத்த ஸ்லோகங்களில் பகவான் செல்கிறார்.

அதனால் இந்த அறுபத்தி ஒன்றாம் ஸ்லோகம் அடுத்துவரும் உபதேசத்திற்கும் ஒரு முக்கியமான முன்னோட்டமாக அமைகிறது. முதலில் இந்திரியங்களை கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்று கூறுகிறார். அடுத்து மனத்தை எவ்வாறு கட்டுப்படுத்துவது என்பதை விளக்கப் போகிறார். குறிப்பாக, ஒரு விஷயத்தை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்தல் எவ்வாறு பற்றாக மாறுகிறது, பற்று எவ்வாறு ஆசையாகிறது, ஆசை எவ்வாறு கோபத்திற்கு வழிவகுக்கிறது, அதன் பின்னர் மனத்தின் வீழ்ச்சி எவ்வாறு ஏற்படுகிறது என்பதை அடுத்த ஸ்லோகங்களில் பகவான் படிப்படியாக விளக்குகிறார்.

ஆகவே இந்த ஸ்லோகத்தின் ஆழமான சாரம் என்னவென்றால், இந்திரியங்களை வெறுமனே அடக்குவது மட்டும் போதாது; அவற்றை ஒழுங்குபடுத்தி, மனத்தையும் கட்டுப்படுத்தி, அந்த மனத்தை உயர்ந்த பரம இலக்கில் நிலைநிறுத்த வேண்டும். இந்திரியங்கள் வசப்படும்போது மனம் பாதுகாக்கப்படுகிறது. மனம் பாதுகாக்கப்படும்போது நிதித்யாசனம் சாத்தியமாகிறது. நிதித்யாசனத்தின் மூலம் ஆத்மஞானம் மனத்தில் உறுதியாக நிலைபெறுகிறது. அந்த நிலையே ஞானநிஷ்டை.

எனவே “தாநி ஸர்வாணி ஸம்யம்ய” என்பது தமகத்தை, “யுக்த ஆஸீத” என்பது மனக்கட்டுப்பாட்டையும் அமைதியையும், “மத்பரஃ” என்பது பரம தத்துவத்தை உயர்ந்த இலக்காகக் கொண்டு நிதித்யாசனத்தில் நிலைநிற்றலையும், “வசே ஹி யஸ்யேந்த்ரியாணி” என்பது இந்திரியங்கள் தன்னுடைய வசத்தில் இருக்கும் நிலையைவும், “தஸ்ய ப்ரஜ்ஞா பிரதிஷ்டிதா” என்பது அந்த சாதனையின் இறுதி பலனாக ஞானம் ஞானநிஷ்டையாக நிலைபெறுவதையும் குறிக்கிறது. இந்த ஒரு ஸ்லோகத்தில் சாதகனின் நடைமுறையும், சாதனையின் முறையும், சாதனையின் நோக்கமும், அதன் இறுதி பலனும் பகவான் மிகச் சுருக்கமாகவும் ஆழமாகவும் எடுத்துரைக்கிறார்.

இவ்விதமாக ஐம்பத்தி எட்டாம் ஸ்லோகத்தில் தொடங்கிய இந்திரியக் கட்டுப்பாடு பற்றிய உபதேசம் அறுபத்தி ஒன்றாம் ஸ்லோகத்தில் ஒரு முக்கியமான முடிவை அடைகிறது. இந்திரியங்களை கட்டுப்படுத்துவது சாதகனுக்கு ஒரு பாதுகாப்பு; மனத்தை கட்டுப்படுத்துவது அடுத்த பாதுகாப்பு; அந்த மனத்தை பகவானிடத்தில் அல்லது ஆத்ம தத்துவத்தில் நிலைநிறுத்துவது நிதித்யாசனம்; இந்த மூன்றும் சரியாக நடந்தால் ஞானம் நிலைபெறும். ஆகவே ஆன்மீக வாழ்க்கையின் தொடக்கத்திலும் இந்திரிய ஒழுக்கம் தேவை, ஞானத்தைப் பெறும் காலத்திலும் அது தேவை, ஞானநிஷ்டையை அடையும் காலத்திலும் அது தேவை. இறுதியில் தமகமும் சமகமும் தனித்தனி முயற்சிகளாக இல்லாமல் சாதகனுடைய இயல்பாகவே மாறும்போது, மனம் இயல்பாகவே பரம தத்துவத்தை நோக்கி நிலைபெறும். அதுவே பகவான் இங்கு கூறும் “தஸ்ய ப்ரஜ்ஞா பிரதிஷ்டிதா” — அவனுடைய ஞானம் நிலைபெற்றது என்ற மகத்தான முடிவாகும்.