यततो ह्यपि कौन्तेय पुरुषस्य विपश्चितः ।
इन्द्रियाणि प्रमाथीनि हरन्ति प्रसभं मनः ॥ ६० ॥

யததோ ஹ்யபி கௌந்தேய புருஷஸ்ய விபச்சிதஃ |
இந்த்ரியாணி ப்ரமாதீநி ஹரந்தி ப்ரஸபம் மனஃ || 60 ||

பொருள்:

“கௌந்தேயா! தன்னை அடக்குவதற்கு முயற்சி செய்து கொண்டிருக்கும் விவேகமுள்ள மனிதனுடைய மனத்தையும், மிகவும் வலிமையான புலன்கள், அவன் விருப்பத்திற்கு மாறாக, வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் சென்றுவிடுகின்றன.”

விளக்கம்:

முந்தைய ஸ்லோகத்தில் பகவான் இந்திரியக் கட்டுப்பாட்டின் ஒரு முக்கியமான நிலையை விளக்கினார். இந்திரியங்களை விஷயங்களிலிருந்து விலக்கிக் கொள்வது சாதகனுக்கு அவசியமானது. ஆனால் இந்திரியங்களை வெளிப்புறமாகக் கட்டுப்படுத்துவது மட்டும் போதாது; அவற்றின் மீது மனத்திற்குள் இருக்கும் ரசமும், ஈர்ப்பும், ஆசையும் ஞானத்தின் மூலம் நீங்க வேண்டும் என்று கூறினார். குறிப்பாக, பரம தத்துவத்தை அறிந்தபோதுதான் விஷயங்களின் மீது இருந்த அந்த ஆழமான ஈர்ப்பு இயல்பாக நீங்கும் என்று ஐம்பத்தி ஒன்பதாம் ஸ்லோகம் விளக்கியது. இப்போது அறுபதாம் ஸ்லோகத்தில் பகவான் அதே கருத்தை இன்னும் எச்சரிக்கையுடன் எடுத்துச் செல்கிறார். இந்திரியக் கட்டுப்பாடு எவ்வளவு கடினமானது, இந்திரியங்களின் இயல்பு எவ்வளவு வலிமையானது, மேலும் இந்திரியங்களை கவனிக்காமல் விட்டால் மனத்திற்கு எத்தகைய பாதிப்பு ஏற்படும் என்பதையே இங்கு கூறுகிறார்.

பகவான் அர்ஜுனனை “கௌந்தேய” என்று அழைக்கிறார். “ஹே கௌந்தேய!” என்று அன்புடனும் எச்சரிக்கையுடனும் உரையாடுகிறார். இந்த அறிவுரை அர்ஜுனனுக்கு மட்டும் அல்ல; ஆத்மஞானத்தை நாடுகின்ற ஒவ்வொரு சாதகனுக்கும் பொருந்தக்கூடியது. ஏனெனில் இந்திரியங்களின் இயல்பு எல்லா மனிதர்களுக்கும் பொதுவானது. இந்திரியங்களின் தன்மையைப் புரிந்து கொள்ளாமல், “எனக்கு அறிவு இருக்கிறது; இனி நான் எந்த விஷயத்தாலும் பாதிக்கப்பட மாட்டேன்” என்று ஒருவர் நினைத்துவிட்டால், அது ஆபத்தான நிலையாகிவிடும். பகவான் இங்கே அறிவு உள்ளவர்களுக்கே எச்சரிக்கை கொடுக்கிறார்.

“யததோ ஹ்யபி” என்று பகவான் ஆரம்பிக்கிறார். “யததஃ” என்றால் முயற்சி செய்பவன், முயற்சி செய்து கொண்டிருப்பவன். இது மிகவும் முக்கியமான சொல். பகவான் “அறிவில்லாத மனிதனுடைய மனத்தை இந்திரியங்கள் இழுத்துச் செல்கின்றன” என்று மட்டும் சொல்லவில்லை. அறிவு உள்ளவனும், இந்திரியக் கட்டுப்பாட்டிற்காக முயற்சி செய்து கொண்டிருப்பவனும் கூட இந்திரியங்களால் இழுக்கப்படலாம் என்று கூறுகிறார். அதாவது இந்திரியக் கட்டுப்பாடு என்பது சாதாரணமான அல்லது எளிதில் முடித்துவிடக்கூடிய ஒரு செயல் அல்ல. அது தொடர்ந்து கவனத்தையும் முயற்சியையும் வேண்டிய ஒரு சாதனை.

அடுத்து “புருஷஸ்ய விபச்சிதஃ” என்று கூறுகிறார். “புருஷஸ்ய” என்றால் மனிதனுடைய. “விபச்சிதஃ” என்றால் விவேகமும் அறிவும் உடையவன். இங்கே பகவான் பயன்படுத்தும் இந்த ஒரு சொல் இந்த ஸ்லோகத்தின் ஆழத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. அறிவு இல்லாதவனுடைய மனத்தை இந்திரியங்கள் இழுத்துச் செல்கின்றன என்று சொன்னால் அது நமக்கு ஆச்சரியமாக இருக்காது. ஆனால் “விபச்சிதஃ” — அறிவுள்ளவன், விஷயங்களின் தோஷங்களை அறிந்தவன், இந்திரியக் கட்டுப்பாட்டின் அவசியத்தைப் புரிந்துகொண்டவன் — அவனுடைய மனத்தையும் இந்திரியங்கள் இழுத்துச் செல்லக்கூடும் என்று பகவான் எச்சரிக்கிறார்.

இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான உண்மை நமக்குப் புரிகிறது. அறிவு மட்டும் போதாது; அந்த அறிவை வாழ்க்கையில் நிலைநிறுத்துவதற்கான மனப்பக்குவமும் தொடர்ந்து செய்யப்படும் சாதனையும் அவசியம். ஒருவர் “இந்தப் பொருளை அனுபவிப்பதால் இப்படிப்பட்ட தீங்கு வரும்” என்று நன்றாகத் தெரிந்திருந்தாலும், அந்த அறிவு மட்டும் அவரைத் தடுக்காது. மருத்துவர் சில உணவுகள் உடலுக்குத் தீங்கு என்று அறிந்திருக்கலாம்; புகைபிடிப்பதால் உடலுக்கு ஏற்படும் பாதிப்புகளை மருத்துவரைவிட நன்றாக அறிந்தவர் வேறு யாரும் இருக்க முடியாது. இருந்தாலும் அறிவு உள்ளவர்களே சில சமயம் தங்களுடைய இந்திரியங்களுக்கு அடிமையாகிவிடுகிறார்கள். இதனால் அறிவு இல்லாதது பிரச்சினை அல்ல; அறிவை மனநிலையாக மாற்றாததே பிரச்சினை.

இதனால்தான் பகவான் “ப்ரமாதீனி இந்த்ரியாணி” என்று இந்திரியங்களுக்கு ஒரு சிறப்புப் பெயரை அளிக்கிறார். “ப்ரமாதீனி” என்றால் மிகவும் சக்தி வாய்ந்தவை, மனத்தை கலக்கக்கூடியவை, தங்களுடைய வலிமையால் இழுத்துச் செல்லக்கூடியவை என்று பொருள். இந்திரியங்கள் வெறும் அமைதியான கருவிகள் அல்ல. அவற்றுக்கு அவற்றின் சொந்த இயல்பும், அவற்றுக்குரிய ஈர்ப்பும் இருக்கின்றன. கண் காட்சிகளை நோக்கிச் செல்கிறது; காது சப்தத்தை நோக்கிச் செல்கிறது; நாக்கு ருசியை நாடுகிறது; மூக்கு வாசனையை நாடுகிறது; தோல் ஸ்பரிசத்தை நாடுகிறது. ஒவ்வொரு இந்திரியமும் தன்னுடைய விஷயத்தை நோக்கிச் செல்லும் இயல்பைக் கொண்டிருக்கிறது.

இதனை கடோபநிஷத்தில் கூறப்படும் ரத உவமையுடன் தொடர்புபடுத்திப் புரிந்துகொள்ளலாம். மனித வாழ்க்கையே ஒரு ரதப் பயணமாகக் கருதப்படுகிறது. உடல் ரதமாகவும், இந்திரியங்கள் குதிரைகளாகவும் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகின்றன. ஐந்து குதிரைகள் ரதத்தைத் தங்கள் திசையில் இழுத்துச் செல்லும் போது, அவற்றைச் சரியாகக் கட்டுப்படுத்தாவிட்டால் ரதம் விரும்பிய இடத்தை அடையாது. அதுபோல ஐந்து ஞான இந்திரியங்களும் தங்களுடைய விஷயங்களை நோக்கி மனத்தை இழுத்துச் செல்லக்கூடியவை.

இதனால் இந்திரியங்களை பகைவனாகவே நினைக்க வேண்டும் என்று பொருள் கொள்ளக்கூடாது. அவை நமக்கு எதிராகப் படைக்கப்பட்டவை அல்ல. ஆனால் அவற்றின் இயல்பை அறியாமல் அவற்றை முழுமையாகச் சுதந்திரமாக விட்டுவிட்டால், அவை நம்முடைய வாழ்க்கையைத் தங்கள் போக்கில் இழுத்துச் செல்லும். பகைவனுடைய இருப்பிடத்தையும், அவனுடைய செயல்முறையையும் அறிந்துகொள்வது ஒரு போரில் பாதி வெற்றியைத் தருவது போல, இந்திரியங்களின் இயல்பை அறிந்துகொள்வதும் இந்திரியக் கட்டுப்பாட்டில் முக்கியமான முதல் படியாகும்.

இந்திரியங்களின் இயல்பு எவ்வளவு வலிமையானது என்பதை நம்முடைய அன்றாட வாழ்க்கையிலேயே காண முடியும். “இதைப் பார்க்கக் கூடாது” என்று நினைத்தால் அதைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் எழுகிறது. “இதைக் கேட்கக் கூடாது” என்று நினைத்தால் அதையே கேட்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றுகிறது. “இந்த விஷயத்தைப் பற்றி பேசக் கூடாது” என்று முன்கூட்டியே முடிவு செய்திருந்தாலும், சூழ்நிலை வந்தவுடன் அதைப் பற்றியே பேசிவிடுகிறோம். எதைச் செய்யக்கூடாது என்று மனம் தீர்மானித்திருக்கிறதோ, அதையே சில சமயம் இந்திரியங்கள் நம்மைச் செய்யத் தூண்டுகின்றன. இதுவே இந்திரியங்களின் இயல்பான இழுப்புச் சக்தியை வெளிப்படுத்துகிறது.

கடோபநிஷத்தில் இந்திரியங்கள் வெளிப்புற விஷயங்களை நோக்கிச் செல்லும் இயல்புடையவை என்று கூறப்படுவதும் இதனுடன் தொடர்புடையது. மனிதனுடைய பார்வை இயல்பாகவே வெளிப்புற உலகை நோக்கிச் செல்கிறது. கண்கள் வெளியில் பார்க்கின்றன; காதுகள் வெளியில் இருந்து வரும் சப்தத்தை நாடுகின்றன; நாக்கு வெளிப்புற ருசியை நாடுகிறது. இவ்வாறு மனிதனுடைய கவனம் இயல்பாகவே வெளிப்புற உலகை நோக்கிச் செல்கிறது. ஆனால் வேதாந்தத்தின் பயணம் வெளியில் இருந்து உள்ளுக்குச் செல்ல வேண்டிய பயணம். எனவே இந்திரியங்களின் இயல்பான வெளிப்போக்கை அறிந்து, அவற்றை முறையாகக் கட்டுப்படுத்துவது அவசியமாகிறது.

பகவான் இங்கே ஒரு முக்கியமான எச்சரிக்கையைத் தருகிறார். “நான் இந்திரியக் கட்டுப்பாட்டை ஆரம்பித்துவிட்டேன்; இனி எனக்கு எந்த ஆபத்தும் இல்லை” என்று நினைக்கக்கூடாது. முயற்சி செய்கிற ஒருவனுடைய மனத்தையும் இந்திரியங்கள் இழுத்துச் செல்லக்கூடும் என்று பகவான் வெளிப்படையாகக் கூறுகிறார். இதனால் சாதகன் பயந்து சாதனையை விட்டுவிட வேண்டும் என்பது பொருள் அல்ல. மாறாக, இன்னும் அதிக விழிப்புடன் சாதனையைத் தொடர வேண்டும் என்பதே பொருள்.

சாதனையின் பாதையில் தோல்விகளும் வரலாம். “இதை நான் இனி செய்யமாட்டேன்” என்று முடிவு செய்து, மறுநாள் அதையே செய்துவிடலாம். “இந்த அளவுக்குத்தான் சாப்பிடுவேன்” என்று தீர்மானித்து, அதைவிட அதிகமாகச் சாப்பிட்டுவிடலாம். பல நாட்கள் முயற்சி செய்தும் மீண்டும் பழைய பழக்கத்திற்குத் திரும்பலாம். இதனால் “என்னால் முடியாது” என்று மனம் தளரக்கூடாது. இந்திரியங்களின் இயல்பு வலிமையானது என்பதைப் புரிந்துகொண்டு, தோல்வியிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு, மீண்டும் மீண்டும் முயற்சி செய்து அவற்றை மனத்தின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வர வேண்டும்.

ஆனால் பகவான் இங்கே இன்னும் ஆழமான ஒரு விளைவைக் கூறுகிறார். இந்திரியங்கள் மனத்தை இழுத்துச் சென்றால் நமக்கு ஏற்படும் மிகப் பெரிய இழப்பு வெளிப்புறப் பொருளின் இழப்பு அல்ல; நம்முடைய மனத்தையே நாம் இழந்துவிடுகிறோம். “ஹரந்தி ப்ரஸபம் மனஃ” — இந்திரியங்கள் மனத்தைப் பலவந்தமாக இழுத்துச் செல்கின்றன. இங்கே “மனதை இழுத்துச் செல்கின்றன” என்பது மிகவும் முக்கியமானது.

பணம் இழந்தால் மீண்டும் சம்பாதிக்க முடியும். ஒரு பொருள் இழந்தால் மீண்டும் வாங்க முடியும். உடல் நலம் பாதிக்கப்பட்டாலும் பல சமயங்களில் சிகிச்சையின் மூலம் மீண்டும் பெற முயற்சி செய்ய முடியும். ஆனால் மனத்தின் நிலைத்தன்மை, மனத்தின் தெளிவு, மனத்தின் வலிமை ஆகியவற்றை நாம் இழந்துவிட்டால், அது மிகப் பெரிய இழப்பாகிவிடுகிறது. ஏனெனில் ஆத்மஞானத்தை நோக்கிய முழு சாதனையும் மனத்தின் மூலமே நடைபெறுகிறது. மனம் சிதறிவிட்டால், நிதித்யாசனம் செய்ய முடியாது; மனம் விஷயங்களுக்குப் பின்னால் தொடர்ந்து ஓடிக்கொண்டிருந்தால், ஞானத்தை ஞானநிஷ்டையாக மாற்றுவது கடினமாகிவிடும்.

இதனால் இந்திரியக் கட்டுப்பாட்டின் நோக்கம் வெறும் “நான் நல்லவனாக இருக்க வேண்டும்” என்பதல்ல. அது வேதாந்த சாதனையின் அடுத்த கட்டங்களுக்கான மனத்தைப் பாதுகாப்பதாகும். ஏற்கனவே நாம் பார்த்தபடி, ஸ்ரவணம் மற்றும் மனனம் மூலம் ஆத்மஞானத்தைப் பெற்ற பின்னர், அந்த ஞானத்தில் மனத்தை மீண்டும் மீண்டும் நிலைநிறுத்துவதற்குத் நிதித்யாசனம் தேவைப்படுகிறது. நிதித்யாசனத்தைச் செய்ய வேண்டியது மனம்தான். அந்த மனம் இந்திரிய விஷயங்களால் தொடர்ந்து இழுக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தால், நிதித்யாசனத்தில் நிலைத்திருக்க முடியாது. எனவே மனத்தைப் பாதுகாப்பதற்கான முக்கியமான வாயில் இந்திரியக் கட்டுப்பாடாகும்.

இதனை ஐம்பத்தி ஒன்பதாவது ஸ்லோகத்துடன் இணைத்துப் பார்த்தால் கருத்து இன்னும் தெளிவாகிறது. ஐம்பத்தி ஒன்பதாவது ஸ்லோகத்தில் இந்திரிய விஷயங்களை விட்டு விலகிய சாதகனிடமும் அவற்றின் “ரசம்” இன்னும் இருக்கலாம் என்று கூறப்பட்டது. அந்த ரசம் பரமத்தை  அறிந்தபோது நீங்கும். இப்போது அறுபதாம் ஸ்லோகத்தில், அந்த ரசம் முற்றிலும் நீங்கும் வரை இந்திரியங்களை அலட்சியமாக விட்டுவிடக்கூடாது என்று பகவான் எச்சரிக்கிறார். ஏனெனில் இந்திரியங்கள் மிகவும் வலிமையானவை; அவை அறிவும் முயற்சியும் உடைய சாதகனுடைய மனத்தைக்கூட தங்கள் பக்கம் இழுத்துச் செல்லக்கூடியவை.

இதிலிருந்து நமக்குக் கிடைக்கும் நடைமுறைப் பாடம் என்னவென்றால், ஆத்மஞானத்தை நாடுகின்ற ஒருவர் தன்னுடைய இந்திரியங்களைப் பற்றி மிகவும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும். “எனக்கு எல்லாம் தெரியும்” என்ற அறிவுப் பெருமை போதாது. “நான் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறேன்” என்ற நம்பிக்கையும் மட்டும் போதாது. எந்த விஷயங்கள் தன்னுடைய மனத்தை அதிகமாக இழுக்கின்றன என்பதை அறிந்துகொண்டு, அந்த விஷயங்களோடு தேவையற்ற தொடர்பைக் குறைத்து, தமத்தைப் பயிற்சி செய்து, மனத்தை நிதித்யாசனத்திற்குத் தகுதியானதாகப் பாதுகாக்க வேண்டும். அறிவு, முயற்சி, இந்திரியக் கட்டுப்பாடு, மனப்பாதுகாப்பு ஆகியவை ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவை.

மேலும், இந்திரியக் கட்டுப்பாட்டில் தோல்வி ஏற்பட்டால் தன்னை வெறுத்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. “நான் அறிவுடையவன்; எனக்கு இப்படி நடந்துவிட்டதே” என்று மனம் தளரக்கூடாது. பகவான் முன்கூட்டியே இந்த நிலை ஏற்படக்கூடும் என்று எச்சரிக்கிறார். முயற்சி செய்பவனுக்கே இந்திரியங்கள் சவாலாக இருக்கின்றன என்றால், முயற்சி இல்லாதவனுடைய நிலை இன்னும் கடினமாக இருக்கும். எனவே தோல்வி வந்தாலும் மீண்டும் முயற்சி செய்ய வேண்டும். இந்திரியங்களை அடக்குவது ஒரே நாளில் முடியும் செயல் அல்ல; தொடர்ந்து செய்யப்படும் சாதனையின் மூலம் மெதுவாக அவற்றை மனத்தின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வர வேண்டும்.

இவ்வாறு பார்க்கும்போது இந்த ஸ்லோகம் ஒரு சாதாரண “இந்திரியங்களை அடக்குங்கள்” என்ற அறிவுரை அல்ல. மனிதனுடைய உள்ளார்ந்த வாழ்க்கையைப் பற்றிய மிக ஆழமான உளவியல் உண்மையை பகவான் வெளிப்படுத்துகிறார். இந்திரியங்கள் தங்களுடைய விஷயங்களை நோக்கிச் செல்வது அவற்றின் இயல்பு. அவற்றுக்கு வலிமை இருக்கிறது. அறிவுள்ளவரையும் அவை இழுக்கக்கூடும். முயற்சி செய்பவரையும் அவை சோதிக்கக்கூடும். அவற்றை கட்டுப்படுத்தாமல் விட்டால் அவை மனத்தைத் தங்களுடன் இழுத்துச் செல்லும். மனம் இழுக்கப்பட்டுவிட்டால் நம்முடைய விவேகம், மனநிலை, நிதித்யாசனம் ஆகியவை பாதிக்கப்படும். ஆகவே இந்திரியக் கட்டுப்பாடு என்பது வேதாந்த சாதனையின் வெளிப்புற ஒழுக்கம் மட்டுமல்ல; அது ஞானநிஷ்டையைப் பாதுகாக்கும் அத்தியாவசிய சாதனையாகும்.

எனவே இந்த அறுபதாம் ஸ்லோகத்தின் முழுமையான சாரத்தை எடுத்துக்கொண்டால், இந்திரியங்கள் இயல்பாகவே வெளிப்புற விஷயங்களை நோக்கி ஓடுகின்றன; அவை மிகவும் வலிமையானவை; அறிவும் முயற்சியும் உடைய சாதகனுடைய மனத்தைக்கூட அவை பலவந்தமாக இழுத்துச் செல்லக்கூடும். ஆகவே இந்திரியங்களை அலட்சியமாக விடாமல் தொடர்ந்து தமத்தைப் பயிற்சி செய்ய வேண்டும். ஏனெனில் நாம் இழக்கக்கூடிய மிகப் பெரிய பொருள் வெளிப்புறச் செல்வம் அல்ல; நம்முடைய மனத்தின் நிலைத்தன்மையே. அந்த மனத்தைப் பாதுகாத்தால் தான் நிதித்யாசனம் சாத்தியமாகும்; நிதித்யாசனத்தின் மூலம் ஞானம் ஞானநிஷ்டையாக நிலைபெறும்; இறுதியில் ஆத்மஞானத்தின் பலனை முழுமையாக அனுபவிக்க முடியும். இதுவே பகவான் இந்த ஸ்லோகத்தின் மூலம் சாதகனுக்கு வழங்கும் ஆழமான எச்சரிக்கையும் வழிகாட்டுதலும் ஆகும்.