यदा ते मोहकलिलं बुद्धिर्व्यतितरिष्यति ।
सा गन्तासि निर्वेदं श्रोतव्यस्य श्रुतस्य च ॥ ५२ ॥

யதா தே மோஹகலிலம் புத்திர் வ்யதிதரிஷ்யதி |
ததா கந்தாஸி நிர்வேதம் ச்ரோதவ்யஸ்ய ச்ருதஸ்ய ச || 52 ||

பொருள்:

எப்போது உன்னுடைய புத்தி மயக்கமாகிய சேற்றைக் கடந்து தெளிவான நிலையை அடைகிறதோ, அப்போது கேட்க வேண்டியவை மற்றும் ஏற்கனவே கேட்டவை ஆகிய அனைத்தின் மீதும் உனக்கு விருப்பு–வெறுப்பு இல்லாத நிலை ஏற்படும்.

விளக்கம:

முந்தைய ஸ்லோகத்தில் பகவான் கர்ம யோகம் மற்றும் ஞான யோகம் என்ற இரண்டு சாதனைகளின் படிப்படியான தொடர்பை விளக்கினார். கர்ம யோகம் முதல் படி; அதன் மூலம் மனம் தூய்மையடைந்து, ஞான யோகத்திற்குத் தகுதி ஏற்படுகிறது; ஞான யோகத்தின் மூலம் ஆத்மஞானம் பெற்று, இறுதியில் மோட்சத்தை அடைகிறோம். இப்போது அர்ஜுனனுக்கு ஒரு முக்கியமான சந்தேகம் எழலாம்: “நான் கர்ம யோகத்தை எவ்வளவு காலம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்? கர்ம யோகத்தின் பலனை நான் அடைந்துவிட்டேன் என்பதை எப்படித் தெரிந்துகொள்வது? எப்போது நான் அடுத்த நிலையான ஞான யோகத்திற்குச் செல்லத் தகுதியானவன்?” இந்தக் கேள்விக்கான பதிலைத்தான் இந்த ஐம்பத்திரண்டாவது ஸ்லோகத்தில் பகவான் வழங்குகின்றார்.

“யதா” என்றால் “எப்போது”, “எந்தக் காலத்தில்” என்று பொருள். “தே புத்திஃ” என்றால் “உன்னுடைய புத்தியானது”. அந்தப் புத்திக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட குறை இருப்பதாக பகவான் இங்கு குறிப்பிடுகின்றார். அந்தக் குறைதான் “மோககலிலம்”. “கலிலம்” என்றால் அசுத்தம், அழுக்கு, கலக்கம் நிறைந்த நிலை. “மோகம்” என்றால் மயக்கம், தவறான புரிதல், உண்மையைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளுதல். ஆகவே “மோககலிலம்” என்பது “மோகம் என்கின்ற அசுத்தம் அல்லது மயக்கம்” என்று பொருள்.

பகவான் இங்கு மோகத்தை வெறும் ஒரு சாதாரண மனக்குழப்பமாகக் குறிப்பிடவில்லை. புத்தியின் இயற்கையான தன்மை என்னவென்றால், உண்மையை உண்மையாகவும், தவறைத் தவறாகவும் பிரித்துப் புரிந்துகொள்வது. எது நித்தியம், எது அநித்தியம்; எது ஆத்மா, எது அனாத்மா; எது உண்மையான லட்சியம், எது அந்த லட்சியத்தை அடைவதற்கான சாதனம் என்பதைத் தெளிவாக அறிந்து முடிவு செய்வதே புத்தியின் இயல்பாகும். ஆனால் அந்தப் புத்தியில் மோகம் ஏற்பட்டுவிட்டால், அது தன்னுடைய இயற்கையான வேலையைச் சரியாகச் செய்ய முடியாமல் போகிறது.

ஒரு நோய் உடலின் இயற்கையான செயல்பாட்டை மாற்றுவது போல, மோகம் புத்தியின் இயற்கையான தெளிவை மாற்றிவிடுகிறது. உடலின் ஒரு உறுப்புக்கு நோய் ஏற்பட்டால் அது இயல்பாகச் செயல்படாமல் போகலாம். அதுபோல புத்திக்கு மோகம் என்ற குறை ஏற்பட்டால், உண்மையை உண்மையாகவும், தவறைத் தவறாகவும் பார்க்க வேண்டிய புத்தி, சில நேரங்களில் உண்மையைத் தவறாகவும், தவறை உண்மையாகவும் காட்டத் தொடங்குகிறது.

இதனால்தான் மோகம் என்பதற்கு ஒரு முக்கியமான இலக்கணம் கூறப்படுகிறது: நமக்கு நன்மை தரக்கூடியதைத் தீமையானதாகவும், நமக்கு நன்மை தராததை நன்மையானதாகவும் புத்தி காட்டுவது. நமக்கு உண்மையில் நல்லதல்லாத ஒரு விஷயம் நமக்கு மிகுந்த இன்பத்தைத் தரும் என்று தோன்றலாம். அதன் விளைவுகள் தீமையானவை என்று தெரிந்திருந்தாலும், அந்த உண்மையைப் புறக்கணித்து அதையே நாடிச் செல்லலாம். இதுதான் மோகத்தின் செயல்பாடு.

வேதாந்தப் பார்வையில் இந்த மோகம் இன்னும் ஆழமானதாகும். எது நித்தியமானதோ அதை மறந்து, அநித்தியமானவற்றில் நித்தியத்தை எதிர்பார்ப்பது; எது ஆத்மாவோ அதை அனாத்மாவுடன் கலந்து புரிந்துகொள்வது; எது அனாத்மாவோ அதையே ஆத்மாவாகக் கருதுவது ஆகியவை மோகத்தின் அடிப்படை வடிவங்கள். குறிப்பாக ஆத்மா–அனாத்ம விவேகம் இல்லாத நிலை மோகத்தின் முக்கியமான வெளிப்பாடாகும்.

இதன் காரணமாகவே மனிதன் தன்னுடைய வாழ்க்கையின் உண்மையான லட்சியத்தைத் தவறாகத் தேர்ந்தெடுக்கிறான். பணம், பதவி, புகழ், உறவுகள், வீடு, வசதிகள், பலவிதமான அனுபவங்கள் ஆகியவை வாழ்க்கைக்கு தேவையான சாதனைகளாக இருக்கலாம். அவற்றை அடையக்கூடாது என்று சாஸ்திரம் கூறவில்லை. ஆனால் அவை சாதனம்; அவை சாத்தியம், அதாவது வாழ்க்கையின் இறுதியான லட்சியம் அல்ல. சாதனத்தைச் சாத்தியமாக எடுத்துக்கொள்வதே மோகத்தின் முக்கியமான வெளிப்பாடு.

உதாரணமாக, பணம் வாழ்க்கையை நடத்துவதற்கான ஒரு சாதனம். ஆனால் பணமே வாழ்க்கையின் இறுதி லட்சியம் என்று ஒருவர் நினைத்துவிட்டால், பணத்தை அடைவதற்காக தர்மத்தையும் நியாயத்தையும் சமரசம் செய்யக்கூடிய நிலை உருவாகலாம். ஒரு பதவி தேவையான பொறுப்பை நிறைவேற்றுவதற்கான சாதனமாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்தப் பதவியே என் வாழ்க்கையின் இறுதி வெற்றி என்று நினைத்துவிட்டால், அந்தப் பதவியைப் பெறுவதற்காக தவறான வழிகளையும் ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கலாம். இதுவே மோகம் வாழ்க்கையின் நோக்கத்தை எவ்வாறு மாற்றுகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.

இந்த மோகத்திலிருந்து புத்தி விடுபடும்போது என்ன நடக்கிறது என்பதை பகவான் “வ்யதிதரிஷ்யதி” என்ற சொல்லால் குறிப்பிடுகின்றார். அதாவது புத்தி அந்த மோகத்தை கடந்து செல்லும். மோகம் என்ற அழுக்கைத் தாண்டி புத்தி தெளிவான நிலையை அடையும். அப்போது புத்தி சரியானதைச் சரியாகவும், தவறானதைத் தவறாகவும் அறியும். எது நித்தியம், எது அநித்தியம் என்பதைப் பிரித்துப் பார்க்கும். எது சாதனம், எது சாத்தியம் என்பதைத் தெளிவாக உணரும். இதுவே விவேகம்.

இந்த விவேகம் புதிதாக உருவாக்கப்படும் ஒரு பொருள் அல்ல. புத்திக்கு இயற்கையாகவே பிரித்துப் பார்க்கும் சக்தி இருக்கிறது. ஆனால் மோகம் அந்தச் சக்தியை மறைத்து வைத்திருக்கிறது. கர்ம யோகத்தின் மூலம் மனம் பக்குவமடைந்து, அந்த மோகத்தின் தாக்கம் குறையும்போது, புத்தியின் இயல்பான விவேக சக்தி வெளிப்படுகிறது. அதனால் கர்ம யோகத்தின் முக்கியமான பலன்களில் ஒன்று விவேகம் என்று கூறப்படுகிறது.

ஆனால் விவேகம் மட்டும் போதாது. புத்தி சரியானதைப் புரிந்துகொண்டாலும், மனம் இன்னும் உலகப் பொருள்களில் தீவிரமான பற்றுடன் இருந்தால், அந்த அறிவு வாழ்க்கையை மாற்றுவதில் முழுமையாகப் பயன்படாது. எனவே கர்ம யோகத்தின் அடுத்த முக்கியமான பலன் வைராக்கியம்.

“ததா கந்தாஸி நிர்வேதம்” என்று பகவான் கூறுகிறார். “அப்போது நீ நிர்வேதத்தை அடைவாய்.” இங்கு “நிர்வேதம்” என்பது வைராக்கியத்தைக் குறிக்கிறது. அதாவது மோகத்தைத் தாண்டிய தெளிவான புத்தி உருவான பிறகு, உலகப் பொருள்களின் மீது இருந்த அளவுக்கு மீறிய பற்றும் படிப்படியாகக் குறையும்.

இங்கு வைராக்கியம் என்ற சொல்லைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளக்கூடாது. வைராக்கியம் என்பது உலகத்தை வெறுப்பது அல்ல. அது பிடிவாதமும் அல்ல. அது ஒரு குறிப்பிட்ட செயலும் அல்ல. “நான் இனிமேல் உலகத்தை விட்டுவிட்டேன்” என்று வெளிப்படையாகச் செய்வது மட்டும் வைராக்கியம் அல்ல. வைராக்கியம் என்பது மனதில் உருவாகும் ஒரு பாவனை அல்லது attitude.

வைராக்கியத்தின் உண்மையான பொருள் என்னவென்றால், உலகத்தில் உள்ள எந்தப் பொருளும் என்னுடைய உண்மையான நிறைவைத் தரக்கூடியது அல்ல என்பதைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்வது. உலகப் பொருள்களை நாம் பயன்படுத்தக்கூடாது என்று இதன் பொருள் அல்ல. வாழ்க்கையை நடத்துவதற்குத் தேவையான பொருட்கள் தேவை. பணம் தேவை; வீடு தேவை; உறவுகள் தேவை; உணவு தேவை; தொழில் தேவை. ஆனால் இவை அனைத்தையும் வாழ்க்கைக்கான விவகாரப் பயன்பாட்டிற்காக பயன்படுத்த வேண்டும்; அவற்றிலிருந்து நிரந்தரமான ஆத்ம திருப்தியை எதிர்பார்க்கக்கூடாது.

இதுதான் வைராக்கியத்தின் நுட்பமான பொருள். ஒரு பொருளைப் பார்க்கும்போது, “இதிலிருந்து எனக்கு எவ்வளவு இன்பத்தைப் பெற முடியும்?” என்ற பாவனை இல்லாமல், “இது பகவானால் படைக்கப்பட்ட ஒரு பொருள்; வாழ்க்கையில் தேவையான அளவுக்கு இதைப் பயன்படுத்தலாம்” என்ற தெளிவுடன் இருப்பது வைராக்கியம். உலகப் பொருள்களைத் துறப்பது அவசியமில்லை; அந்தப் பொருள்களிலிருந்து போகத்தை எதிர்பார்க்கும் புத்தியைத் துறப்பதே வைராக்கியம்.

இப்போது ஸ்லோகத்தின் கடைசி பகுதி மிகவும் முக்கியமானது: “ச்ரோதவ்யஸ்ய ச ச்ருதஸ்ய ச.” “ச்ரோதவ்யஸ்ய” என்றால் இனிமேல் கேட்கப்போகின்ற விஷயங்கள்; “ச்ருதஸ்ய” என்றால் ஏற்கனவே கேட்ட விஷயங்கள். இதனால் பகவான் வைராக்கியம் கடந்த கால அனுபவங்களின் மீதும் எதிர்காலத்தில் வரப்போகின்ற அனுபவங்களின் மீதும் இருக்க வேண்டும் என்று கூறுகிறார்.

இதன் பொருள் மிகவும் ஆழமானது. “நான் இதுவரை அனுபவித்த அனைத்தையும் பார்த்துவிட்டேன்; இனி புதிதாக ஏதாவது வந்தால் அதில் எனக்கு ஆசை ஏற்படுமோ?” என்ற பயமும் இருக்கக்கூடாது. ஏற்கனவே அனுபவித்த பொருள்களிலும் வைராக்கியம்; இனி அனுபவிக்கப்போகின்ற பொருள்களிலும் வைராக்கியம். இதன் மூலம் உலகத்தில் இதுவரை கிடைத்த பொருட்களும், இனிமேல் கிடைக்கக்கூடிய புதிய பொருட்களும் என்னுடைய உண்மையான நிறைவைத் தர முடியாது என்ற தெளிவு உருவாகிறது.

இதனால்தான் பகவான் “ச்ருதஸ்ய” என்றும் “ச்ரோதவ்யஸ்ய” என்றும் இரண்டு சொற்களைப் பயன்படுத்துகிறார். கடந்த காலமும் எதிர்காலமும் இரண்டையும் அவர் உள்ளடக்குகிறார். ஏற்கனவே அனுபவித்த பொருள்களிலிருந்து நிறைவை எதிர்பார்க்காமல் இருப்பதும், இனிமேல் வரப்போகின்ற புதிய பொருள்களில் நிறைவை எதிர்பார்க்காமல் இருப்பதும் வைராக்கியம். புதிய பொருள், புதிய வசதி, புதிய தொழில்நுட்பம், புதிய அனுபவம் எதுவாக இருந்தாலும், “இதுதான் என்னை முழுமையாகத் திருப்திப்படுத்தும்” என்ற எதிர்பார்ப்பு இல்லாமல் இருப்பதே இங்கு கூறப்படும் வைராக்கியம்.

ஒரு ஆச்சாரியர் இந்த நிலையை உலகப் பொருட்கள் அனைத்தும் “நிஷ்பலம்” என்று தெரியும் நிலையாக விளக்குகிறார். அதாவது உலகப் பொருட்களுக்கு எந்தவிதமான பயன்பாடும் இல்லை என்று பொருள் அல்ல. வாழ்க்கை நடத்துவதற்கு அவை பயன்படும். ஆனால் அவற்றால் நம்முடைய ஆத்ம தாகத்தை நிரந்தரமாகத் தீர்க்க முடியாது. இந்தத் தெளிவு வந்துவிட்டால், நாம் உலகப் பொருள்களைத் தேவைக்காகப் பயன்படுத்துவோம்; இன்பத்திற்காக அவற்றைத் துரத்தமாட்டோம்.

இந்த நிலையை அடைவதற்கு முன்பு, மனிதன் உலகத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு பொருளையும் “எனக்கு இன்பம் தரக்கூடியது” என்று பார்க்கிறான். ஒரு பொருளை அடைந்தவுடன் இன்னொரு பொருளைத் தேடுகிறான். ஒன்றை அனுபவித்தவுடன் அடுத்த அனுபவத்தை நாடுகிறான். இப்படியே “இது கிடைத்தால் நான் திருப்தியடைவேன்” என்ற எண்ணம் தொடர்ந்து செல்கிறது. ஆனால் எவ்வளவு பொருள்கள் கிடைத்தாலும் அந்தத் தேடல் முடிவதில்லை. இதன் காரணம் பொருள்களில் குறை இருப்பதல்ல; பொருள்களால் நிரந்தரமான நிறைவை வழங்க முடியாது என்பதுதான். இதைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்வதே வைராக்கியம்.

எனவே இந்த ஸ்லோகம் கர்ம யோகத்தின் பலனை மிகத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. கர்ம யோக வாழ்க்கையின் மூலம் முதலில் மோகம் குறைகிறது. மோகம் குறைந்தால் விவேகம் வெளிப்படுகிறது. விவேகம் தெளிவாகும்போது உலகப் பொருள்களின் வரம்பு புரிகிறது. அதனால் வைராக்கியம் உருவாகிறது. விவேகம், வைராக்கியம் ஆகியவை உருவாகும்போது மனிதன் அடுத்த நிலையான ஞான யோகத்திற்குத் தகுதியானவனாகிறான்.

இங்கு வயது ஒரு அளவுகோல் அல்ல. இருபது வயதிலேயே ஒருவருக்கு இந்த விவேகமும் வைராக்கியமும் ஏற்படலாம்; எண்பது வயதிலும் ஒருவருக்கு அது ஏற்படாமல் இருக்கலாம். வேதாந்தத்தில் தகுதியை நிர்ணயிப்பது வயது அல்ல; மனத்தின் பக்குவம். விவேகம் மற்றும் வைராக்கியம் எந்த அளவுக்கு உருவாகியிருக்கின்றன என்பதே முக்கியமான அளவுகோல்.

அதனால் “எப்போது நான் கர்ம யோகத்தை விட்டுவிட்டு ஞான யோகத்திற்குச் செல்லலாம்?” என்ற கேள்விக்கு இந்த ஸ்லோகம் ஒரு தெளிவான பதிலை வழங்குகிறது. விவேகமும் வைராக்கியமும் இன்னும் முழுமையாக உருவாகவில்லை என்றால், கர்ம யோக வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து மேற்கொள்ள வேண்டும். கடமைகளைச் செய்ய வேண்டும்; அவற்றை ஈஸ்வரார்ப்பண பாவனையுடன் செய்ய வேண்டும்; பலனில் பற்றைக் குறைக்க வேண்டும்; மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். அந்தப் பக்குவம் வந்தபோது அடுத்த சாதனையான ஞான யோகத்திற்கு செல்லும் தகுதி உருவாகிறது.

அதே நேரத்தில், ஞான யோகத்திற்குத் தேவையான விவேகம்–வைராக்கியம் வரும் வரை வேதாந்த ச்ரவணத்தைத் தொடங்கவே கூடாது என்று பொருள் கொள்ளக்கூடாது. மாறாக, வேதாந்த ச்ரவணமே படிப்படியாக நமக்குள் விவேகத்தையும் வைராக்கியத்தையும் வளர்க்க உதவுகிறது. ஆரம்பத்தில் சாஸ்திரத்தின் கருத்துகள் முழுமையாகப் புரியாமல் இருக்கலாம். சில நேரங்களில் சலிப்பும் வரலாம். ஆனால் தொடர்ந்து ச்ரவணம், மனனம் போன்ற சாதனைகளில் ஈடுபடுவதன் மூலம் மனம் பக்குவமடைகிறது.

இதனால் இந்த ஸ்லோகத்தின் சாரத்தை ஒரே தொடர்ச்சியான கருத்தாகப் பார்த்தால், கர்ம யோகம் என்பது வெறும் கடமைகளைச் செய்வதற்கான முறை அல்ல; அது மனிதனுடைய புத்தியில் ஏற்பட்டிருக்கும் மோகத்தை நீக்கும் ஒரு உள்மாற்றப் பாதை. மோகம் நீங்கும்போது புத்தி தெளிவடைகிறது. புத்தி தெளிவடைந்தால் நித்திய–அநித்திய விவேகம் உருவாகிறது. அந்த விவேகம் வளரும்போது உலகப் பொருள்களால் நிரந்தரமான இன்பத்தைப் பெற முடியாது என்ற தெளிவு உருவாகிறது. அதுவே வைராக்கியம். இந்த விவேகமும் வைராக்கியமும் உறுதியாகும்போது, மனிதன் கர்ம யோகத்தின் பலனை அடைந்துவிட்டான் என்று புரிந்துகொள்ளலாம்.

ஆகவே “யதா தே மோஹகலிலம் புத்திர் வ்யதிதரிஷ்யதி” என்பது புத்தி மோகத்தைத் தாண்டும் நிலையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; “ததா கந்தாஸி நிர்வேதம்” என்பது அந்த நேரத்தில் வைராக்கியம் உண்டாகும் என்பதைச் சொல்கிறது; “ச்ரோதவ்யஸ்ய ச ச்ருதஸ்ய ச” என்பது ஏற்கனவே அனுபவித்ததும் இனிமேல் அனுபவிக்கப்போகின்றதுமான அனைத்துப் பொருள்களிலும் அந்த வைராக்கியம் நிலைபெறும் என்பதை விளக்குகிறது. இதுவே கர்ம யோகத்தின் பக்குவத்தின் அடையாளம்.

இவ்வாறு இந்த ஸ்லோகம் கர்ம யோகத்தின் அடுத்த கட்டத்திற்கான கதவைத் திறக்கிறது. கர்ம யோகத்தின் மூலம் மோகம் நீங்கி விவேகம் உருவாகிறது; விவேகத்தின் மூலம் வைராக்கியம் உருவாகிறது; வைராக்கியத்தின் மூலம் உலகப் பொருள்களில் நிரந்தரமான நிறைவைத் தேடும் மனப்பான்மை நீங்குகிறது. அப்போது மனிதனுடைய வாழ்க்கையின் உண்மையான புருஷார்த்தம் எது என்பது தெளிவாகிறது. உலகப் பொருள்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான சாதனைகள் மட்டுமே; அவை இறுதியான லட்சியம் அல்ல என்பதை அவன் தெளிவாக அறிகிறான். அந்தப் பக்குவமே அடுத்த சாதனையான ஞான யோகத்திற்கான தகுதி. இந்த ஸ்லோகத்தில் பகவான் கர்ம யோகத்தின் பலனை இவ்வாறு விளக்கி முடித்து, அடுத்த ஸ்லோகத்தில் ஞான யோகத்தின் பலனை எவ்வாறு அறிந்துகொள்வது என்பதற்கான அடையாளத்தைத் தொடர்ந்து கூறப்போகிறார்.