दूरेण ह्यवरं कर्म बुद्धियोगाद्धनञ्जय ।
बुद्धौ शरणमन्विच्छ कृपणाः फलहेतवः ॥ ४९ ॥

தூரேண ஹ்யவரம் கர்ம புத்தியோகாத் தனஞ்சய |
புத்தௌ சரணம் அந்விச்ச க்ருபணாஃ பலஹேதவஃ || 49 ||

பொருள்:

தனஞ்சயா! பலனை எதிர்பார்த்துச் செய்யப்படும் கர்மம், சமபுத்தியுடன் செய்யப்படும் புத்தியோகத்தைவிட மிகவும் தாழ்ந்தது. ஆகையால், சமநிலை கொண்ட புத்தியையே சரணமாகக் கொண்டு செயல்படு. கர்மபலனை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டு செயல்படுபவர்கள் உண்மையில் இரக்கத்திற்குரியவர்கள்.

விளக்கம்:

இந்த அத்தியாயத்தில் பகவான் முதலில் அர்ஜுனனுக்கு ஆத்மஞானமாகிய சாங்கியத்தை உபதேசித்தார். அதன் பிறகு கர்ம யோகத்தை எடுத்துக் கூறத் தொடங்கினார். கர்ம யோகத்தின் பெருமையை விளக்கி; கர்ம யோகியின் புத்தி எவ்வாறு நிச்சயமானதாக இருக்க வேண்டும் என்பதை எடுத்துரைத்தார்; கர்ம யோகத்தின் அடிப்படை இலக்கணத்தையும் கூறினார். குறிப்பாக, கர்மத்தைச் செய்யும்போது பற்றில்லாமல் இருப்பதும், அதன் விளைவாக வரும் வெற்றி–தோல்விகளில் சமமாக இருப்பதும், செயல்களை ஈஸ்வரார்ப்பண புத்தியுடன் செய்வதும் கர்ம யோகத்தின் முக்கியமான பாவனைகள் என்று விளக்கப்பட்டது. இப்போது, இப்படிப்பட்ட கர்ம யோகத்தை அர்ஜுனன் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்ற நேரடியான அறிவுரையை இந்த நாற்பத்தி ஒன்பதாவது ஸ்லோகத்தில் பகவான் வழங்குகின்றார்.

“தூரேண ஹ்யவரம் கர்ம” என்று பகவான் தொடங்குகின்றார். “கர்ம” என்ற சொல்லை இங்கு வெறுமனே எந்தச் செயலையும் குறிக்கும் வகையில் எடுத்துக்கொள்ளாமல், கர்மபலனை அடைய வேண்டும் என்ற ஆசையுடன் செய்யப்படும் கர்மமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஒரு செயலைச் செய்யும்போது, “இதிலிருந்து எனக்கு என்ன பலன் கிடைக்கும்?”, “என்ன பிரயோஜனம் கிடைக்கும்?”, “என்னுடைய ஆசை நிறைவேறுமா?” என்ற எண்ணமே முதன்மையாக இருந்து, அந்தப் பலனை அனுபவிப்பதற்காகச் செயல் செய்யப்படும் நிலையில், அந்தச் செயல் காம்ய கர்மமாகிறது. இத்தகைய பலனாசையுடன் செய்யப்படும் கர்மமே இங்கு “கர்ம” என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.

அத்தகைய கர்மம் “அவரம்” என்று பகவான் கூறுகின்றார். “அவரம்” என்றால் கீழானது, தாழ்ந்தது, உயர்ந்த நிலையிலிருந்து கீழே இருப்பது என்று பொருள். ஆனால் பகவான் “அவரம்” என்று மட்டும் சொல்லவில்லை; “தூரேண அவரம்” என்று கூறுகின்றார். “தூரேண” என்றால் மிகவும், வெகுவாக, மிகுந்த அளவில். அதாவது, “பலனாசையுடன் செய்யப்படும் கர்மம் கர்ம யோகத்தைவிட மிகவும் கீழானது” என்று பகவான் தெளிவாகக் கூறுகின்றார்.

இங்கு ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். வெளிப்புறமாகப் பார்த்தால் இரண்டு மனிதர்களும் ஒரே செயலைச் செய்து கொண்டிருக்கலாம். ஒருவர் தனது அலுவலகக் கடமையைச் செய்கிறார். இன்னொருவரும் அதே அலுவலகப் பணியைச் செய்கிறார். ஒருவர் வீட்டில் தனது கடமைகளைச் செய்கிறார்; இன்னொருவரும் அதே கடமைகளைச் செய்கிறார். வெளியில் இருந்து பார்த்தால் இருவருடைய செயலும் ஒன்றாகத்தான் தெரியும். ஆனால் அவர்களுடைய மனதில் உள்ள பாவனை வேறுபடலாம்.

ஒருவர், “இந்தச் செயலைச் செய்தால் எனக்கு என்ன பலன் கிடைக்கும்? எனக்கு என்ன பதவி கிடைக்கும்? என்ன சம்பளம் கிடைக்கும்? என்ன பாராட்டு கிடைக்கும்?” என்று பலனை மட்டுமே மையமாக வைத்து செயல்படலாம். இன்னொருவர், “இது என்னுடைய கடமை. இதை நான் நேர்மையாகச் செய்ய வேண்டும். இந்தக் கடமையை ஈஸ்வரனுக்காக அர்ப்பணித்து செய்கிறேன். பலன் எப்படி வந்தாலும் அதை ஏற்றுக்கொள்கிறேன்” என்ற பாவனையுடன் அதே செயலைச் செய்யலாம். செயல் வெளியில் ஒன்றாக இருந்தாலும், அந்த இருவருடைய மனப்பான்மை முற்றிலும் வேறுபட்டது.

இதனால்தான் கர்ம யோகத்தை பகவான் “புத்தி யோகம்” என்றும் அழைக்கின்றார். கர்ம யோகம் என்பது வெளியில் புதிதாகச் செய்யப்படும் ஒரு தனிப்பட்ட செயல் அல்ல. நாம் ஏற்கனவே செய்து கொண்டிருக்கும் செயல்களிலேயே ஒரு குறிப்பிட்ட பாவனையை வளர்த்துக்கொள்வதுதான் கர்ம யோகம். அதாவது, செயலை மாற்றுவதைக் காட்டிலும் செயலைச் செய்யும் மனப்பான்மையை மாற்றுவது முக்கியம்.

ஒருவர் கர்மத்தைச் செய்கிறாரா அல்லது கர்ம யோகத்தைப் பின்பற்றுகிறாரா என்பதை வெறும் வெளிப்புறச் செயல்களைப் பார்த்து தீர்மானிக்க முடியாது. இருவரும் ஒரே வேலையைச் செய்யலாம். ஆனால் ஒருவருடைய புத்தி பலனில் பற்றிக்கொண்டிருக்கலாம்; இன்னொருவருடைய புத்தி சமத்துவத்தில் நிலைபெற்றிருக்கலாம். எனவே கர்மத்தை கர்ம யோகமாக மாற்றுவது அந்தச் செயல் அல்ல; அந்தச் செயலில் இருக்கின்ற புத்தி, அதாவது பாவனை, மனப்பான்மை.

அதனால்தான் “புத்தியோகாத் தனஞ்சய” என்று பகவான் அர்ஜுனனை அழைக்கின்றார். “தனஞ்சயா, புத்தி யோகத்தைவிட பலனாசையுடன் செய்யப்படும் கர்மம் மிகவும் கீழானது” என்று கூறுகின்றார். இங்கு “புத்தி யோகம்” என்பது முன்பு கூறப்பட்ட சமத்துவ புத்தியைக் குறிக்கின்றது; அதாவது கர்ம யோகத்தையே குறிக்கின்றது. கர்ம யோகத்திற்கு “புத்தி யோகம்” என்ற பெயர் வழங்கப்படுவதன் காரணம், கர்ம யோகம் என்பது நம்முடைய புத்தியில், நம்முடைய மனப்பான்மையில் ஏற்பட வேண்டிய மாற்றமாக இருப்பதுதான்.

இதைப் புரிந்துகொண்டால், “கர்ம யோகம் என்றால் வேறு ஒரு செயலைச் செய்வது” என்ற தவறான எண்ணம் நீங்குகிறது. காலையில் எழுந்து நாம் செய்யும் வேலைகள், வீட்டில் செய்யும் கடமைகள், அலுவலகப் பணிகள், சமூகப் பொறுப்புகள் என வாழ்க்கையில் நாம் ஏற்கனவே செய்து கொண்டிருக்கின்ற செயல்களையே கர்ம யோகத்தின் சாதனையாக மாற்றிக்கொள்ள முடியும். செயலின் வெளிப்புற வடிவம் மாற வேண்டிய அவசியமில்லை; செயலின் பின்னால் இருக்கும் பாவனை மாற வேண்டும்.

இதற்குப் பிறகு பகவான் நேரடியாக அறிவுரை வழங்குகின்றார்:

“புத்தௌ சரணம் அந்விச்ச”.

“புத்தௌ” என்றால் இங்கு கர்ம யோக புத்தியில். “சரணம்” என்றால் அடைக்கலம், ஆதாரம், ஆஸ்ரயம். “அந்விச்ச” என்றால் தேடு, ஏற்றுக்கொள், அடைக்கலமாகக் கொள். எனவே, “கர்ம யோக புத்தியை உன்னுடைய அடைக்கலமாக ஏற்றுக்கொள்” என்பதே இதன் கருத்து.

அதாவது, “அர்ஜுனா, பலனாசையால் உந்தப்பட்டு செயல்படும் மனப்பான்மையை விட்டுவிட்டு, கர்ம யோகத்தின் புத்தியை உன்னுடைய வாழ்க்கையின் அடிப்படையாக எடுத்துக்கொள்” என்று பகவான் அறிவுறுத்துகின்றார். கர்ம யோகத்தை ஒரு பாடமாக மட்டும் கேட்டு வைத்திருப்பது போதாது. அதை வாழ்க்கையின் வழிகாட்டியாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

கர்ம யோகத்தில் சரணடைவது என்றால், செயல்களை விட்டுவிட்டு ஓடுவது அல்ல. மாறாக, செயல்களைச் செய்யும் முறையை மாற்றுவது. “என்னுடைய கடமையை நான் செய்வேன்; ஆனால் அதன் பலனை வைத்து என்னுடைய மன அமைதியை நிர்ணயிக்க மாட்டேன். வெற்றி வந்தாலும் தோல்வி வந்தாலும் சமமாக இருப்பேன். என்னுடைய செயல்களை ஈஸ்வரனுக்கு அர்ப்பணிப்பேன். கிடைக்கும் பலனை ஈஸ்வரனுடைய பிரசாதமாக ஏற்றுக்கொள்வேன்” என்ற புத்தியை வளர்த்துக்கொள்வதே கர்ம யோகத்தில் சரணடைதல்.

அதன் பிறகு பகவான் பலனையே காரணமாகக் கொண்டு செயல்படுபவர்களைப் பற்றி ஒரு முக்கியமான வார்த்தையைப் பயன்படுத்துகின்றார்:

“க்ருபணாஃ பலஹேதவஃ.”

“பலஹேதவஃ” என்றால் பலனை காரணமாகக் கொண்டு செயல்படுபவர்கள். பலன் கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே செயல்படுபவர்கள். அவர்களுடைய மனதில் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் முன்பாகவும், “இதிலிருந்து எனக்கு என்ன கிடைக்கும்?” என்ற கேள்வி நிற்கிறது. பிரயோஜனம் கிடைக்காது என்று தெரிந்தால் அந்தச் செயலைச் செய்ய அவர்களுக்கு ஆர்வம் இருக்காது. சிறிய செயல் என்றாலும் அதில் ஏதாவது தனிப்பட்ட பயன் கிடைக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் தொடர்ந்து செயல்படுகிறது.

இப்படிப் பலனில் அடிமையாகி செயல்படுபவர்களை பகவான் “க்ருபணர்” என்று அழைக்கின்றார். “க்ருபண” என்றால் பரிதாபத்திற்கு உரியவர், தாழ்ந்த நிலையில் இருப்பவர் என்று பொருள். இது வெறும் அவமதிப்புச் சொல் அல்ல. அவர்களுடைய மனநிலையைப் பற்றிய ஆழமான ஆன்மிக மதிப்பீடு.

பலனாசையுடன் செயல்படுபவன் ஏன் பரிதாபத்திற்கு உரியவன்? அவன் தன்னுடைய மன அமைதியையே வெளிப்புற பலன்களிடம் ஒப்படைத்துவிடுகிறான். “நான் வெற்றி பெற்றால்தான் சந்தோஷமாக இருப்பேன்”, “அவர் என்னைப் பாராட்டினால்தான் நான் மகிழ்வேன்”, “எனக்கு எதிர்பார்த்த பலன் கிடைத்தால்தான் இந்தச் செயல் அர்த்தமுள்ளது” என்று வாழத் தொடங்கினால், அவனுடைய மனநிலை எப்போதும் பிற சூழ்நிலைகளின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும்.

பலன் அவன் எதிர்பார்த்தபடி வந்தால் மகிழ்ச்சி; எதிர்பார்த்தபடி வராவிட்டால் துக்கம். பாராட்டு கிடைத்தால் மகிழ்ச்சி; பாராட்டு கிடைக்கவில்லை என்றால் வருத்தம். பதவி கிடைத்தால் சந்தோஷம்; கிடைக்கவில்லை என்றால் மனக்கசப்பு. வெற்றி கிடைத்தால் பெருமை; தோல்வி ஏற்பட்டால் தாழ்வு. இவ்வாறு அவனுடைய மன அமைதி எப்போதும் வெளிப்புற விளைவுகளோடு கட்டுப்பட்டு விடுகிறது.

இதற்கு மாறாக கர்ம யோகி தன்னுடைய மன அமைதியின் அடிப்படையை வெளிப்புற பலன்களிடம் ஒப்படைப்பதில்லை. அவன் தனது கடமையை முழுமையாகச் செய்கிறான். செயலில் அலட்சியம் காட்டுவதில்லை. ஆனால் பலனைப் பற்றிய அளவுக்கு மீறிய பற்றை விட்டுவிடுகிறான். அவன் அறிந்திருக்கிறான்: “என்னுடைய அதிகாரம் என்னுடைய முயற்சியில் இருக்கிறது; பலனின் இறுதி வடிவம் பல காரணிகளால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.” எனவே அவன் முயற்சியில் முழுமையையும், பலனை ஏற்றுக்கொள்வதில் சமத்துவத்தையும் வளர்த்துக்கொள்கிறான்.

இதில் “பலனை விரும்பவே கூடாது” என்று பகவான் கூறவில்லை என்பதை நுட்பமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். குறிப்பாக காம்ய கர்மம் என்றால் அதன் இயல்பே ஒரு குறிப்பிட்ட பலனை விரும்பிச் செய்வதாகும். ஆனால் கர்ம யோகத்தின் உயர்ந்த நோக்கம், மனிதனை படிப்படியாக பலனின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிப்பது. முதலில் பலனை நோக்கிச் செயல்படும் மனிதன், பின்னர் அந்தப் பலனை ஈஸ்வரனுடைய பிரசாதமாக ஏற்றுக்கொள்ளக் கற்றுக்கொள்கிறான். அதனால் மனம் தூய்மையடைகிறது. பின்னர் ஆசைகளின் பிடி மெதுவாகக் குறைகிறது.

இதனால் இந்த ஸ்லோகம் வெறும் “கர்ம யோகத்தைப் பின்பற்று” என்ற அறிவுரை மட்டுமல்ல. மனிதனுடைய வாழ்க்கையில் செயல்படும் இரண்டு வெவ்வேறு மனப்பான்மைகளை ஒப்பிட்டு காட்டுகிறது. ஒரு பக்கம் பலனில் பற்றுக் கொண்டு செயல்படும் மனநிலை. இன்னொரு பக்கம் சமத்துவ புத்தியுடன், ஈஸ்வரார்ப்பண பாவனையுடன் செயல்படும் கர்ம யோக மனநிலை. இவற்றில் இரண்டாவது உயர்ந்தது என்றும், முதலாவது தாழ்ந்தது என்றும் பகவான் கூறுகின்றார்.

மனிதன் ஒவ்வொரு செயலையும் “இதிலிருந்து எனக்கு என்ன கிடைக்கும்?” என்ற கணக்கில் செய்துகொண்டே இருந்தால், அவனுடைய வாழ்க்கை முழுவதும் ஒரு வியாபாரமாக மாறிவிடும். உறவுகளிலும் கூட அதே கணக்கு புகுந்துவிடும். “நான் இவருக்காக இவ்வளவு செய்தேன்; அவர் எனக்காக என்ன செய்தார்?” என்ற எண்ணம் தோன்றும். கடமையிலும், உதவியிலும், அன்பிலும், சமூகப் பணியிலும் கூட எதிர்பார்ப்பு புகுந்துவிடும். எதிர்பார்ப்பு நிறைவேறாதபோது மனக்கசப்பு உருவாகும்.

கர்ம யோகம் இந்தக் கணக்கிலிருந்து மனிதனை மெதுவாக விடுவிக்கிறது. “நான் என்னுடைய கடமையைச் செய்கிறேன். அது ஈஸ்வரனுக்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்டது. அதன் பலனை ஈஸ்வரன் எப்படிக் கொடுக்கிறாரோ அப்படியே ஏற்றுக்கொள்கிறேன்” என்ற பாவனை வளரும்போது, பிறரிடமிருந்து கிடைக்க வேண்டிய நன்றி, மரியாதை, பாராட்டு, அங்கீகாரம் ஆகியவற்றின் மீது இருந்த சார்பு குறைகிறது.

இதனால் கர்ம யோகம் ஒரு செயல் முறையாக மட்டுமல்லாமல், மனத்தைப் பக்குவப்படுத்தும் சாதனையாகிறது. கர்மத்தைச் செய்யும் போது சமத்துவம்; பலனைப் பெறும் போது பிரசாத புத்தி; செயலைச் செய்யும் முன் ஈஸ்வரார்ப்பண புத்தி—இவை அனைத்தும் சேர்ந்து மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்துகின்றன. அப்படித் தூய்மையான மனத்தில்தான் ஆத்மஞானத்தை தெளிவாகப் பெறுவதற்கான தகுதி உருவாகிறது.

இந்த ஸ்லோகத்தின் முழு செய்தியையும் சுருக்கமாகப் பார்த்தால், பகவான் அர்ஜுனனிடம், “தனஞ்சயா, பலனாசையுடன் செய்யப்படும் கர்மம் கர்ம யோகத்தைவிட மிகவும் கீழானது. எனவே நீ அந்தப் பலனாசை சார்ந்த புத்தியை உன்னுடைய வாழ்க்கையின் ஆதாரமாகக் கொள்ளாமல், கர்ம யோக புத்தியில் சரணடைவாயாக. பலனை நோக்கமாகக் கொண்டு செயல்படுபவர்கள் உண்மையில் பரிதாபத்திற்கு உரியவர்கள்” என்று அறிவுறுத்துகின்றார்.

ஆகவே, இந்த ஸ்லோகம் கர்ம யோகத்தின் பெருமையையும் அதன் நடைமுறை அவசியத்தையும் மீண்டும் வலியுறுத்துகிறது. நம்முடைய வாழ்க்கையை மாற்றுவதற்காக எல்லா செயல்களையும் மாற்ற வேண்டியதில்லை; முதலில் அந்தச் செயல்களைச் செய்யும் புத்தியை மாற்ற வேண்டும். “எனக்கு என்ன கிடைக்கும்?” என்ற மனநிலையிலிருந்து “என்னுடைய கடமையை நான் எவ்வாறு சிறப்பாகச் செய்யலாம்?” என்ற மனநிலைக்கு வர வேண்டும். “எனக்கு இந்தப் பலன் வேண்டும்” என்ற பற்றிலிருந்து “பலன் ஈஸ்வரனுடைய கையில் உள்ளது” என்ற புரிதலுக்கு வர வேண்டும். “நான் செய்தேன்” என்ற அகங்காரத்திலிருந்து “ஈஸ்வரன் கொடுத்த கடமையை ஈஸ்வரனுக்காகச் செய்தேன்” என்ற ஈஸ்வரார்ப்பண புத்திக்கு வர வேண்டும். இதுவே “புத்தௌ சரணம் அந்விச்ச” என்ற பகவானுடைய ஆழமான அறிவுரையின் சாரமாகும்.

இந்த வகையில், நாற்பத்தி எட்டாவது ஸ்லோகத்தில் கர்ம யோகத்தின் இலக்கணமாகக் கூறப்பட்ட சமத்துவத்தை, நாற்பத்தி ஒன்பதாவது ஸ்லோகத்தில் வாழ்க்கையில் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய நேரடி அறிவுரையாக பகவான் மாற்றுகின்றார். பலனாசையுடன் செய்யப்படும் கர்மத்தைவிட கர்ம யோக புத்தி உயர்ந்தது; ஆகவே அந்தப் புத்தியையே உன் அடைக்கலமாக ஏற்றுக்கொள் என்பதே இந்த ஸ்லோகத்தின் மையமான உபதேசமாகும்.