कर्मण्येवाधिकारस्ते मा फलेषु कदाचन ।
मा कर्मफलहेतुर्भुमी ते सङ्गोऽस्त्वकर्मणि ॥ ४७ ॥

கர்மண்யேவாதிகாரஸ்தே மா பலேஷூ கதாசந |
மா கர்மபலஹேதுர்பூ: மா தே ஸங்கோஸ்த்வகர்மணி || 47 || 

பொருள்:

உனக்கு உரிமை கர்மத்தைச் செய்வதில் மட்டுமே உள்ளது; அதன் பலன்களில் ஒருபோதும் உனக்கு உரிமை இல்லை. ஆகையால், கர்மத்தின் பலனைப் பெறுவதையே உன்னுடைய செயலுக்குக் காரணமாகக் கொள்ளாதே. அதேபோல், கர்மத்தைச் செய்யாமல் இருப்பதிலும் உனக்குப் பற்றுதல் ஏற்படாதிருக்கட்டும்.

விளக்கம்:

நாற்பத்தி ஏழாவது ஸ்லோகம் கர்ம யோகத்தின் மிக முக்கியமான அடிப்படையை விளக்குகின்ற ஸ்லோகமாகும். இதற்கு முன்பு பகவான் கர்ம யோகத்தின் பெருமையை எடுத்துரைத்தார். கர்ம யோகம் மனிதனை கர்ம பந்தத்திலிருந்து விடுவித்து, மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, ஞானத்தை அடைவதற்குத் தகுதியானவனாக மாற்றுகிறது என்று கூறினார். இப்போது கர்ம யோகம் என்றால் நடைமுறையில் என்ன, நாம் அன்றாட வாழ்க்கையில் செயல்படும்போது எப்படிப்பட்ட மனப்பான்மையுடன் செயல்பட வேண்டும் என்பதற்கான அடிப்படையான அறிவை இந்த ஸ்லோகத்தில் பகவான் வழங்குகின்றார். எனவே இந்த ஸ்லோகத்தை கர்ம யோகத்தின் இலக்கணத்திற்கான விதை என்று எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

கர்ம யோகம் என்பது புதிதாக ஒரு குறிப்பிட்ட செயலைச் செய்வது என்று பொருள் அல்ல. கோயிலுக்குச் சென்று பூஜை செய்வது மட்டுமே கர்ம யோகம் அல்ல; சமூக சேவை செய்வது மட்டுமே கர்ம யோகம் அல்ல; வீட்டிற்காக உழைப்பது, அலுவலகப் பணியைச் செய்வது, குடும்பப் பொறுப்புகளை நிறைவேற்றுவது ஆகியவை தனித்தனியாக கர்ம யோகம் என்று சொல்ல முடியாது. அதே செயலே கர்ம யோகமாகவும் இருக்கலாம்; கர்ம யோகம் அல்லாத செயலாகவும் இருக்கலாம். அதைத் தீர்மானிப்பது நாம் செய்யும் செயலின் வெளிப்புற வடிவம் அல்ல; அந்தச் செயலை எப்படிப்பட்ட மனப்பான்மையுடன் செய்கிறோம் என்பதே முக்கியம். செயலையும், அதன் பலனையும், வாழ்க்கையில் எதிர்கொள்ளும் சூழ்நிலைகளையும் எப்படிப்பட்ட பாவனையுடன் அணுகுகிறோம் என்பதையே கர்ம யோகம் கற்பிக்கிறது.

ஒரு செயலைச் செய்வதற்கு முன் நமக்குள் ஒரு பாவனை உருவாகிறது. அந்தப் பாவனை வெறுமனே கட்டளையிட்டவுடன் உருவாகிவிடாது. ஒருவரைப் பற்றி நமக்கு என்ன தெரிகிறதோ, அந்த அறிவின் அடிப்படையில்தான் அவரைப் பற்றிய நமது மனப்பான்மை உருவாகிறது. ஒருவரைப் பற்றி ஒன்றுமே தெரியாமல் அவரிடம் ஆழமான அன்பையோ நட்பையையோ கட்டாயப்படுத்தி உருவாக்க முடியாது. அவரைப் பற்றி அறிந்து கொள்ளும்போது, அவருடைய குணங்களைப் புரிந்துகொள்ளும்போது, இயற்கையாகவே ஒரு பாவனை உருவாகிறது. அதுபோலவே கர்ம யோகத்தின் பாவனையும் வெறும் “இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்” என்று நம்மை நாமே கட்டாயப்படுத்துவதால் வருவதில்லை. கர்மத்தைப் பற்றியும், கர்மபலனைப் பற்றியும், உலகத்தின் நியதியைப் பற்றியும் சில அடிப்படை உண்மைகளை அறிந்துகொள்ளும்போது, அந்த அறிவின் விளைவாக சரியான பாவனை இயற்கையாக உருவாகிறது.

அதனால்தான் இந்த ஸ்லோகத்தில் பகவான் முதலில் கர்ம யோகத்தின் பாவனையை நேரடியாகச் சொல்லாமல், அதற்கான அடிப்படை அறிவை வழங்குகின்றார். அந்த அறிவின் முதல் பகுதி “கர்மணி ஏவ அதிகாரஸ்தே” என்பதாகும். “கர்மணி” என்றால் கர்மத்தில் அல்லது செயலில்; “ஏவ” என்றால் மட்டுமே; “அதிகாரஸ்தே” என்றால் உனக்கு அதிகாரம் அல்லது உரிமை இருக்கிறது. அர்ஜுனனை முன்னிலைப்படுத்தி பகவான் கூறினாலும், இங்கு “தே” என்ற “உனக்கு” என்பது அர்ஜுனனுக்கு மட்டும் அல்ல; அர்ஜுனனை நிமித்தமாக வைத்து எல்லா மனிதர்களுக்கும் கூறப்படுகின்ற அறிவுரையாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

மனிதனுக்கு செயலில் அதிகாரம் இருக்கிறது என்றால், அவனிடம் தேர்ந்தெடுக்கும் வாய்ப்பு இருக்கிறது என்று பொருள். ஒரு செயலைச் செய்யலாம், செய்யாமல் இருக்கலாம், அல்லது வேறு விதமாகச் செய்யலாம். நமது உடல், வாக்கு, மனம் ஆகியவற்றின் மூலம் ஒரு செயலை மேற்கொள்வதற்கு முன்பு நமக்கு பல்வேறு தேர்வுகள் இருக்கின்றன. ஒரு செயலைச் செய்யலாமா வேண்டாமா என்று தீர்மானிப்பதும், அதை எப்படிச் செய்வது என்று தீர்மானிப்பதும் நமது பொறுப்பாகும். இதுவே மனிதனுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள சுதந்திரத்தின் ஒரு முக்கியமான பகுதி.

இதற்கு மாறாக, “மா பலேஷு கதாசன” என்று பகவான் கூறுகின்றார். “மா” என்றால் இல்லை அல்லது வேண்டாம்; “பலேஷு” என்றால் பலன்களில்; “கதாசன” என்றால் ஒருபோதும். அதாவது செயலின் பலனில் உனக்கு முழுமையான அதிகாரம் இல்லை. நாம் ஒரு செயலைச் செய்ய முடியும்; ஆனால் அந்தச் செயலைச் செய்த பிறகு அதன் பலன் எப்படியே வர வேண்டும் என்று கட்டளையிட முடியாது. இதுவே வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான உண்மைகளில் ஒன்று.

இதனை நாம் அன்றாட வாழ்க்கையிலேயே எளிதாகப் புரிந்துகொள்ளலாம். ஒருவர் உணவு உண்ணும்போது எதைச் சாப்பிடுவது, எவ்வளவு சாப்பிடுவது என்பதில் அவருக்கு ஒரு அளவு தேர்வு இருக்கிறது. ஆனால் சாப்பிட்ட பிறகு அந்த உணவு உடலுக்குள் சென்று இயற்கையின் விதிப்படி ஏற்படுத்தும் விளைவுகளை முழுமையாக அவர் கட்டுப்படுத்த முடியாது. அதுபோல நாம் ஒருவரிடம் ஒரு வார்த்தையைப் பேசுவதற்கு முன்பு என்ன பேசுவது, எப்படிப் பேசுவது என்பதில் நமக்கு உரிமை இருக்கிறது. ஆனால் அந்த வார்த்தையை வெளிப்படுத்திவிட்ட பிறகு, அதை கேட்டவர் எப்படிப் பதிலளிக்க வேண்டும் என்று கட்டளையிட முடியாது. நாம் செய்த செயல் உலகத்தின் காரண–காரிய நியதியில் இணைந்துவிட்ட பிறகு, அதன் விளைவுகள் பல காரணிகளின் அடிப்படையில் வெளிப்படுகின்றன.

இதனால் “பலனை எதிர்பார்க்கக்கூடாது” என்று பகவான் கூறுகிறார் என்று தவறாகப் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது. ஒரு செயலைச் செய்யும்போது அதன் சரியான பலனை எதிர்பார்ப்பது இயல்பானது. ஒரு ஆசிரியர் கற்பிக்கும்போது மாணவன் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது தவறு அல்ல. ஒரு விவசாயி விதை விதைக்கும்போது நல்ல விளைச்சல் கிடைக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது தவறு அல்ல. ஒரு ஊழியர் தன்னுடைய வேலையைச் செய்யும்போது அதற்குரிய சம்பளம் கிடைக்கும் என்று எதிர்பார்ப்பதும் தவறு அல்ல. பிரச்சினை எதிர்பார்ப்பில் இல்லை; அந்த எதிர்பார்ப்பை நிபந்தனையாக மாற்றுவதில்தான் இருக்கிறது. “நான் நினைத்தபடியே, நான் விரும்பியபடியே, நான் தீர்மானித்தபடியே இந்தப் பலன் வந்தாக வேண்டும்” என்று பலனை நிர்ப்பந்திக்க முயல்வதே தவறான மனப்பான்மை.

ஏனென்றால் ஒரு செயல் நிகழ்ந்த பிறகு அதன் பலனை நிர்ணயிப்பதில் அந்தச் செயல் மட்டுமல்லாமல் எண்ணற்ற காரணிகள் கலந்து செயல்படுகின்றன. நாம் செய்த இன்றைய செயல் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்; அதனுடன் கடந்த காலத்தில் உருவான கர்மங்களின் விளைவுகள், பிற மனிதர்களின் செயல்கள், சூழ்நிலைகள், இயற்கையின் நியதிகள் போன்ற பல காரணிகள் இணைந்து ஒரு குறிப்பிட்ட பலனை உருவாக்குகின்றன. எனவே நம்முடைய கையில் இருப்பது செயல்; செயலைச் செய்த பிறகு பலன் எந்த வடிவத்தில் வெளிப்பட வேண்டும் என்பதை முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரம் நமக்கில்லை.

இதிலிருந்து இன்னொரு முக்கியமான கருத்தை பகவான் எடுத்துக்கொள்கிறார். ஒரு செயலுக்கு கண்ணுக்குத் தெரியும் பலனும் இருக்கலாம்; கண்ணுக்குத் தெரியாத பலனும் இருக்கலாம். கண்ணுக்குத் தெரியும் பலன் திருஷ்ட பலன் என்றும், கண்ணுக்குத் தெரியாத பலன் அதிருஷ்ட பலன் என்றும் கூறப்படுகிறது. சாஸ்திரத்தின் பார்வையில் இந்த அதிருஷ்ட பலனே பாபம் அல்லது புண்ணியம் போன்ற வடிவங்களில் விளங்குகிறது. ஒருவருக்கு உதவுவதன் மூலம் உடனடியாக ஒரு பொருள் அவரிடமிருந்து நம்மிடம் குறைகிறது என்பது திருஷ்ட பலன்; அதற்குரிய புண்ணியம் என்பது கண்ணுக்குத் தெரியாத பலன். அதேபோல் ஒருவருடைய பொருளை அநியாயமாக எடுத்துக்கொண்டால் நமக்கு உடனடியாக ஒரு பொருள் கிடைக்கிறது; ஆனால் அதனுடைய அதிருஷ்ட பலன் பாபமாக அமைகிறது.

இங்கு வெளிப்புறச் செயலை மட்டும் பார்த்து கர்மபலனைத் தீர்மானிக்க முடியாது. செயலைச் செய்யும் போது உள்ளத்தில் இருக்கும் பாவனையும் முக்கியமானது. ஒரே வெளிப்புறச் செயல் இரண்டு மனிதர்களால் செய்யப்பட்டாலும், அவர்களின் உள்ளார்ந்த நோக்கம் வேறுபட்டிருந்தால் அதற்குரிய அதிருஷ்ட பலனும் வேறுபடலாம். உதாரணமாக, ஒருவருடைய உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்காக மருத்துவர் அறுவைச் சிகிச்சையில் கருவியைப் பயன்படுத்துகிறார். இன்னொருவர் தீய நோக்கத்துடன் அதே போன்ற கருவியைப் பயன்படுத்தி ஒருவருக்குத் தீங்கு செய்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். வெளிப்புறமாக ஒரு உயிருக்கு உடல்ரீதியான பாதிப்பு ஏற்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் இருவருடைய நோக்கம் ஒன்றல்ல. ஒருவருடைய செயல் காப்பாற்றும் நோக்கத்திலிருந்து வந்தது; மற்றொருவருடைய செயல் தீங்கு செய்யும் நோக்கத்திலிருந்து வந்தது. ஆகவே செயலை மட்டும் அல்லாமல் அதன் பின்னால் இருக்கும் மனப்பான்மையையும் கர்மபலன் தொடர்பாக கவனிக்க வேண்டும்.

இதனால் பகவான் “மா கர்மபலஹேதுர்பூஃ” என்று மூன்றாவது முக்கியமான அறிவுரையை வழங்குகின்றார். “கர்மபலஹேது” என்றால் கர்மத்தின் பலனை உருவாக்குவதற்கான காரணமாக இருப்பவன்; “மா பூஃ” என்றால் அப்படிப்பட்டவனாக ஆகாதே. இதன் பொருள், “கர்மபலனைப் பெறவேண்டும்” என்ற சுயநல சங்கல்பத்தை முன்னிலைப்படுத்தி கர்மத்தைச் செய்யாதே என்பதாகும். ஒவ்வொரு செயலும் பாபம் அல்லது புண்ணியம் என்ற கர்மபலனை உருவாக்கும் வகையில் ஆசை, பற்றுதல், சுயநலம் ஆகியவற்றோடு செய்யப்பட்டால் அது நம்மை மீண்டும் கர்ம பந்தத்திற்குள் கொண்டுசெல்லும்.

கர்ம யோகத்தின் நோக்கம் பாபத்தைச் சேர்ப்பதும் அல்ல; புண்ணியத்தை மட்டும் சேர்ப்பதும் அல்ல. பாபமும் புண்ணியமும் இரண்டும் கர்ம பந்தத்தின் வரம்பிற்குள் வருகின்றன. கர்ம யோகத்தின் மூலம் செய்யப்படும் செயல் மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். அதற்காகவே செயலின் பின்னால் இருக்கும் பாவனையை மாற்ற வேண்டும். “இந்தச் செயல் எனக்கு என்ன தனிப்பட்ட பலனைத் தரும்?” என்ற எண்ணத்திலிருந்து “இது என்னுடைய கடமை; இதைச் சரியாகச் செய்ய வேண்டும்” என்ற நிலைக்கு மனம் மாற வேண்டும். அப்போது கர்மம் சித்தசுத்திக்கான சாதனையாக மாறுகிறது.

இங்கே கர்ம யோகத்தின் ஆழமான நோக்கம் தெளிவாகிறது. நாம் கர்மத்தை விட்டுவிட வேண்டும் என்று பகவான் சொல்லவில்லை. மாறாக, நமக்கு கிடைத்துள்ள கர்மத்தைப் பயன்படுத்தி மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும் என்று கூறுகிறார். ஒரே கர்மம் ஒரு மனிதனை பந்தப்படுத்தவும் முடியும்; அதே கர்மம் மற்றொருவரை விடுதலைக்குத் தயார்படுத்தவும் முடியும். வேறுபாடு செயலில் இல்லை; செயலைச் செய்யும் பாவனையில் உள்ளது.

இவ்வாறு மூன்று கருத்துகளைச் சொன்ன பிறகு, பகவான் நான்காவது கருத்தை முன்வைக்கிறார்: “மா தே ஸங்கோऽஸ்த்வகர்மணி.” “தே” என்றால் உனக்கு; “ஸங்கஹ” என்றால் பற்று; “அகர்மணி” என்றால் செயலின்மை அல்லது செயல் செய்யாமல் இருப்பது. அதாவது செயலற்ற நிலையில் இருப்பதில் உனக்குப் பற்று இருக்க வேண்டாம். இதுவும் மிகவும் முக்கியமான அறிவுரை.

முதல் இரண்டு கருத்துகளை மட்டும் கேட்டால் ஒருவருக்கு ஒரு தவறான எண்ணம் வரலாம்: “செயலின் மீது எனக்கு உரிமை இருக்கிறது; பலனின் மீது உரிமை இல்லை; பலன் என்னவென்று நான் தீர்மானிக்க முடியாது; அப்படியானால் நான் எதற்காகச் செயல் செய்ய வேண்டும்? பேசாமல் எதையும் செய்யாமல் இருந்துவிடலாமே?” இந்தத் தவறான முடிவைத் தடுக்கவே பகவான் “அகர்மணி சங்கம் மா அஸ்து” என்று கூறுகிறார். செயலைத் தவிர்ப்பதில் பற்றுக் கொள்ளாதே.

மனப்பக்குவம் ஏற்படுவதற்கு முன்பே கடமைகளை விட்டுவிட்டு செயலற்ற வாழ்க்கைக்குச் செல்வது உண்மையான துறவு அல்ல. வெளிப்புறச் செயல்களை விட்டுவிட்டாலும் மனம் அந்தச் செயல்களையும் அதன் விஷயங்களையும் தொடர்ந்து நினைத்துக்கொண்டிருந்தால், வெளியில் மட்டும் துறவு ஏற்பட்டிருக்கிறது; உள்ளத்தில் துறவு ஏற்படவில்லை. ஒரு பொருளை விட்டுவிட்டதாகச் சொன்னாலும், மனம் தொடர்ந்து அதையே நினைத்துக்கொண்டிருந்தால் உண்மையான பற்றின்மை ஏற்பட்டதாகச் சொல்ல முடியாது.

அதனால் கர்ம யோகி வாழ்க்கையின் பொறுப்புகளிலிருந்து ஓடுவதில்லை. மாறாக, வாழ்க்கை தரும் ஒவ்வொரு சூழ்நிலையையும் தனது மனப்பக்குவத்தை வளர்த்துக்கொள்ளும் வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்துகிறான். குடும்பத்தில், அலுவலகத்தில், சமுதாயத்தில், பல்வேறு மனிதர்களுடன் தொடர்பு கொள்ளும்போது நம்முள் இருக்கும் ராக–த்வேஷங்கள் வெளிப்படுகின்றன. கோபம், பொறாமை, விருப்பு, வெறுப்பு, அகங்காரம், எதிர்பார்ப்பு போன்றவை எந்த அளவுக்கு நம்மிடம் இருக்கின்றன என்பதை வாழ்க்கையின் பரிவர்த்தனைகளே நமக்குக் காட்டுகின்றன. எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு தனிமையில் சென்றுவிட்டால், அவற்றை அறிந்து திருத்திக்கொள்ளும் வாய்ப்பே குறைந்து விடலாம்.

இதனால் மனம் பக்குவமடையும் வரை கடமையில் இருந்து விலகாமல், அந்தக் கடமையை சரியான பாவனையுடன் செய்வதே கர்ம யோகத்தின் நடைமுறை வழி. அர்ஜுனனின் சூழ்நிலையில் இது இன்னும் முக்கியமானது. அவன் போரிலிருந்து விலக வேண்டும் என்று நினைக்கிறான். ஆனால் அவனுடைய அந்த விலகல் ஞானத்தால் ஏற்பட்ட துறவு அல்ல; குழப்பம் மற்றும் மோகத்தால் ஏற்பட்ட செயலற்ற நிலையாகும். எனவே பகவான் அவனைச் செயலிலிருந்து ஓட வேண்டாம் என்று அறிவுறுத்துகிறார்.

இந்த நான்கு கருத்துகளையும் ஒன்றாக வைத்துப் பார்த்தால் ஸ்லோகத்தின் அமைப்பு மிகவும் தெளிவாகிறது. முதலில், செயலில் உனக்கு அதிகாரம் உண்டு. இரண்டாவது, செயலின் பலனை முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரம் உனக்கு இல்லை. மூன்றாவது, கர்மபலனை உருவாக்கும் சுயநல நோக்கத்தோடு கர்மத்தைச் செய்யாதே. நான்காவது, இதனால் செயலை விட்டுவிடுவதிலும் பற்றுக் கொள்ளாதே. இந்த நான்கு அறிவுரைகளும் சேர்ந்து கர்ம யோகத்தின் அடிப்படைப் புரிதலை உருவாக்குகின்றன.

இந்த ஸ்லோகத்தை இன்னொரு கோணத்திலும் புரிந்துகொள்ளலாம். அர்ஜுனனுக்குக் கொடுக்கப்படும் நேரடியான அறிவுரையாக எடுத்துக்கொண்டால், “உனக்கு இப்போது கர்மத்தில் தான் அதிகாரம்; கர்மத்தைத் துறந்து ஞான யோகத்திற்குச் செல்லும் அளவுக்கு உனது மனம் இன்னும் பக்குவமடையவில்லை. எனவே உனது கடமையைச் செய். ஆனால் அதன் பலனில் பற்றுக் கொள்ளாதே. கர்மபலனை உருவாக்கும் ஆசை மற்றும் சங்கல்பத்துடன் செயல் செய்யாதே. அதே சமயம் செயலை விட்டுவிடுவதிலும் பற்றுக் கொள்ளாதே” என்று பகவான் கூறுவதாகப் பொருள் கொள்ளலாம்.

இவ்வாறு பார்த்தால், இந்த ஸ்லோகம் வெறும் “வேலையைச் செய்; பலனைப் பற்றி கவலைப்படாதே” என்ற சாதாரண அறிவுரை அல்ல. அது மிகவும் ஆழமான கர்ம தத்துவத்தை எடுத்துரைக்கிறது. மனிதனுக்கு செயலில் சுதந்திரம் உள்ளது; ஆனால் செயல் முடிந்த பிறகு அதன் பலன் பல காரணிகளின் அடிப்படையில் வெளிப்படுகிறது. எனவே பலனை கட்டுப்படுத்த முயல்வதைவிட, செயலைச் செய்யும் முன் தன்னுடைய நோக்கத்தையும் பாவனையையும் சுத்தப்படுத்திக் கொள்வதே முக்கியம்.

இதுவே அடுத்ததாக பகவான் விளக்கப்போகும் கர்ம யோகத்தின் முழுமையான இலக்கணத்திற்கான அடித்தளமாக அமைகிறது. அடுத்த ஸ்லோகத்தில் “யோகஸ்தஃ குரு கர்மாணி… ஸித்த்யஸித்த்யோஃ ஸமோ பூத்வா… ஸமத்வம் யோக உச்யதே” என்று கர்ம யோகத்தின் நடைமுறைச் சாரத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். அங்கு கர்மத்தை ஈஸ்வரனுக்கு அர்ப்பணிக்கும் ஈஸ்வரார்ப்பண புத்தியும், கர்மத்தின் பலனை ஈஸ்வரனுடைய பிரசாதமாக ஏற்றுக்கொள்ளும் பிரசாத புத்தியும் கர்ம யோகத்தின் முக்கியமான இரு மனப்பான்மைகளாக விரிவாக விளங்குகின்றன. எனவே நாற்பத்தி ஏழாவது ஸ்லோகம் கர்ம யோகத்தின் அடிப்படை அறிவை நமக்குக் கொடுத்து,  நாற்பத்தி எட்டாவது ஸ்லோகத்தில் அதன் நடைமுறை இலக்கணத்தைப் புரிந்துகொள்ள நம்மைத் தயார்படுத்துகிறது.